Ook moeilijk?

Laatste reactie 13/09/2017 08:04 door Cindy
· Markeren als ongelezen
Roos Bakker 2 maanden geleden geplaatst

Waar ik bij onze zoon erg tegenaan loop is dat hij ontzettend overspoeld kan worden door een bepaald gevoel of een bepaalde emotie. Hij zit daar dan helemaal in en staat dan ook niet meer open voor iets anders. Bijvoorbeeld een natte zwembroek, of de gedachte dat hij het zus en zo wilde maar het gebeurt vervolgens anders....Hij kan dan echt "flippen", erin blijven hangen en ontzettend huilen of boos worden. Is dit herkenbaar? En hoe ga je er mee om? Ik probeer meestal met afleiden, maar soms raak ik er ook zo van geïrriteerd dan ik niet al te pedagogisch reageer...

Nicole Hoogenboom 2 maanden geleden geplaatst

Voor mij (vroeger) heel herkenbaar Roos. En ook hier lieten al mijn pedagogische kennis en kunde mij soms in de steek. Ik vergeet nooit meer dat wij 's avonds bezoek zouden krijgen, zo rond acht uur had ik gezegd. Foutje, ze kwamen pas om half negen. In de praktijk betekende dit dat mijn zoon een half uur op de trap heeft zitten flippen en zo boos was. "afspraak is afspraak" ik hoor het hem nog zeggen. en ja toen ons bezoek kwam kon je mij ongeveer bij elkaar vegen. En nee ik was niet langer pedagogisch verantwoord bezig. Met grote schaamte over mezelf.

reactie op @nicolehoogenboom:
Roos Bakker

Ja zoiets zou mn zoon idd kunnen doen. .. inmiddels kan ik praten als brugman en accepteert hij het dan redelijk ( soms ook niet hoor).  Maar hoe reager je wel pedagogisch dan?


2 maanden geleden

Beantwoord

Nicole Hoogenboom

Ik heb gemerkt dat helemaal niet reageren vaak het beste werkt. Omdat elke reactie van jou voor hen een emotie inhoudt waar ze op dat moment helemaal niets mee kunnen en die er juist voor zorgt dat ze nog verder flippen. Zelfs een begripvolle reactie is op dat moment een verkeerde emotie. Hoe moeilijk dit voor jou ook kan zijn. Op een later tijdstip kwam ik er wel altijd even heel erg kort op terug, weer zonder een emotie te laten merken overigens. Ik ging door met de bezigheid waar ik mee bezig was en negeerde hem totaal, waar hij trouwens ook weer heel boos op kon reageren :) Ik pas dit nog steeds toe, niet alleen naar mijn kinderen met ADHD maar ook naar volwassenen waar in mee (samen)werk. Het voorkomt dat ik verkeerde dingen zeg waardoor ze nog bozer worden en de luiken dichtgooien. Dan is een gesprek niet meer mogelijk. Warme groet, Nicole


2 maanden geleden

Beantwoord

Roos Bakker

Nuttige tip! Bedankt! Lijkt me overigens wel lastig, want vaak heb ik het idee dat hij jammert/ huilt om geholpen te worden of zijn zin te krijgen. Dat laatste kan je natuurlijk best negeren, maar als hij iets kwijt wil en het NU wil hebben... tsja...???? Maar inderdaad: denk dat een groot aantal situaties best genegeerd kan worden. En zeker: wat je ook doet, het is op dat moment meestal toch niet goed...


2 maanden geleden

Beantwoord


toon 2 overige reactie(s)
Rafael Schelhaas 2 maanden geleden geplaatst

Mijn zoon heeft ook wel is zulke buien... en wat ik dan doe is, ik stuur hem naar zijn kamer. Ik kan er niks mee, als hij is afgekoelt praten we erover... of soms ook niet als ik denk dat het helemaal nergens over ging. 

Wendy Hogendorp 2 maanden geleden geplaatst

Mijn zoon kan dit ook. En dit kan hij overal doen in alle denkbare situaties. Ik vind het enorm vervelend en schaam mij er soms ook voor. En ik merk dat veel mensen keihard oordelen er bijna nooit iemand is die je helpt. Toevallig laatst in de trein ging mij  zoontje ook lastig doen en toen ging de oudere meneer naast mij in de eerste klas mij helpen. En maakte er een spelletje van. Heerlijk als iemand even helpt scheelt zo in je eigen gevoel. Maar ook ik heb geleerd dat het nou eenmaal soms zo is en ik blijf gewoon kalm zo lang ik kan en probeer hem te kalmeren. Lukt het niet pedagogisch so what!! Ik ben een mens en ben alle dagen van het jaar met hem bezig en doe mijn stinkende best. En soms glijd ik ook even uit. Iedereen die daar over oordeelt glijd eigenlijk zelf ook uit want je kunt ook hulp aanbieden. Ik krijg steeds te horen van de hulplijntjes die ik heb wees niet te hard voor jezelf  En dat leer ik ook steeds meer.

Christel Extra 2 maanden geleden geplaatst

Negeren, afkoelen , en vragen waarom die zich zo voelt , waarom die reactie was ?? Uitpraten en doorgaan, vergeten wat er is gebeurd nieuwe kans en niet terug vallen " ja toen straks ook dit of toen straks ook al dat "

Positief benaderen, heb twee kids een met autisme en een met adhd , driftbuien beiden van pas en beide op andere momenten ..

Liefst

Cindy 2 maanden geleden geplaatst

Hier ook zo'n mannetje. Inmiddels 12. Wij zeggen altijd dat zijn stoplicht geen oranje kent. Hij kan ineens helemaal door het lint gaan om iets heel kleins. Het lukt hem nu beter om zelf te kiezen voor Ijn afkoelplek. Nu is dat zijn kamer, toen hij kleiner was, was dat de trap. In de hal met de deur dicht. Toen hij klein was ging hij ook met alles wat in zijn buurt stond gooien, vandaar de hal. Daar kon niet veel kapot. 😉. Na de afkoelperiode kun je weer met hem praten. Tegenwoordig, als het hem niet lukt om coor de piek van de driftbui zelf te kiezen voor het afkoelen, is het wel heel lastig om hem nog naar zijn afkoelplek te krijgen. We pakken hem niet even meer op. Dit geeft hier veel strijd, ik zou graag horen van anderen wat ze doen met hun pubers tijdens zo'n driftbui. Hij doet dan namelijk echt dingen waar hij later spijt van heeft, maar hij wordt overvallen en is dan niet te bereiken.

reactie op @cindy2:
Roos Bakker

Mijn zoon is pas 8, en we zijn idd bezig om hem te laten realiseren dat er een driftbui aan zit te komen zodat hij iets alternatiefs kan kiezen of af te koelen. Ik denk dat ik zelf steeds te laat ben met hem naar zijn afkoelplek te brengen, want ik krijg het dus nagenoeg niet voor elkaar. En hem oppakken levert inderdaad vooral fysieke strijd op. Voor mij ook dus een kunst om de piek voor te zijn... Wat denk ik ( een beetje...) helpt, misschien ook voor jouw zoon: ik probeer hem een keuze te geven. Misschien is die van mij er nog iets te jong voor want hij overziet niet altijd de consequenties, maar ik spiegel hem wat ik zie gebeuren. Bijvoorbeeld met gamen kan die van mij heel gefrustreerd raken inclusief huilen, woest worden, schreeuwen. Ik vertel hem dan dat ik zie dat dat hij boos raakt op het spel, dat ik hem hoor schreeuwen en dat dat niet de bedoeling is van het gamen. En geef hem dan de keuze om er of zelf tijdig mee te stoppen of het risico dat ik ingrijp als hij driftig blijft. Tegenwoordig legt hij de game soms zelf al weg. Misschien helpt dat bij pubers ook wel omdat die toch gevoelig zijn voor "het zelf bepalen"?


2 maanden geleden

Beantwoord

Cindy 2 maanden geleden geplaatst

Dankjewel voor je reactie. Inderdaad zelf bepalen lukt bij hem wel als we het tijdig zien aankomen, maar er zijn momenten waarop zowel hijzelf als wij te laat zijn, gelukkig niet heel vaak, daar zou ik graag tips voor willen. Toen hij kleiner was, brachten we hem naar de afkoelplek, ook toen hield ik daar vaak wel blauwe plekken aan over, maar nu lukt me dat niet meer. Hij is klein van stuk, maar wel heel sterk, vooral als hij boos is. Vooral periodes met veel spanning, zowel leuk al minder leuk, zorgen voor een hele snelle omslag in zijn humeur, waardoor wij het niet zien aankomen en hij het niet voelt. Afgelopen weken waren weer zo: vakantie, daarna nieuwe school, bloemencorso en zelf ook echt mogen bouwen, een pleegzusje dat even niet heel lekker ging. Triggers zijn bij hem vaak hele kleine dingen: een som die niet wil lukken thuis ( als dat op school gebeurd is krijg ik dat thuis op mijn bord en hoef ik alleen te vragen of het leuk was op school), een nee van ons, bij iets wat hij graag wil (tv kijken, buiten spelen, gamen, knutselen), zijn zusje die in de weg staat. En we zijn al heel ver in het zelf onderkennen en de afkoelplek opzoeken, hij komt vooral in de knoei als dat niet lukt of als hij te veel prikkels krijgt.

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 25 August 2017 om 23:13
Aantal lezers 27
Aantal reacties 11