Ik ben 38 jaar, en gisteren heb ik de diagnose ADHD gekregen, vooral de hyperactieve variant (en flink ook). Ik ben me op dit moment aan het inlezen over alles wat met ADHD te maken heeft. Ik hoop hier informatie te kunnen vinden, en vragen te kunnen stellen of om advies te kunnen vragen. Mijn naam wil ik hier (voorlopig) nog even niet prijsgeven (geen idee hoe toekomstige werk-/opdrachtgevers tegen ADHD aankijken): Stoere Ruklans is een anagram van mijn naam. Succes met puzzelen, en hulde aan wie hem ontcijfert (behalve de Admin, die m'n mailadres heeft).

Ik heb vanaf mijn 18e een studie gedaan die ik verschrikkelijk vond, maar heb het op de een of andere manier wel af weten te maken (zij het in bijna 8 jaar...). Vervolgens ben ik na mijn studie werk gaan doen dat ik even verschrikkelijk vond, en dat doe ik nog steeds. Ik heb nooit geweten wat ik anders moest, en heb ondanks hulp van loopbaancoaches en psychologen geen manier gezien om een andere weg in te slaan. Ik doe iets met IT, en zit dus al twaalf jaar achter een beeldscherm, wat echt perfect is voor iemand als ik.
Ik heb altijd gedacht dan wel geweten dat er iets met me was. Ik vond dat ik lui van geest was, geen aanpakker, of dat ik gewoon te weinig zelfvertrouwen had om een grote stap te maken en iets zinvols met mijn leven te gaan doen. Sinds een jaar of tien is de gedachte af en toe voorbij gekropen of het misschien niet ADHD was, maar er werd mij altijd verteld "Ja maar daar herkent 90% van de mensen zich wel in" of "Ja dat is wel modieus ja", dus heb er nooit iets mee gedaan. Onlangs gelukkig wel, dus hier ben ik.
 
Ik ben vandaag begonnen aan Dexamfetamine, 3x 5mg per dag. Ik merk absoluut verschil: gisteren toen de medicatie aan het inwerken was werd me langzaam en voor de eerste keer duidelijk wat voor teringbende het in mijn hoofd is geweest al die jaren. Op dit moment laveer ik de hele tijd tussen  aan de ene kant boosheid/verdriet over wat ik met mijn leven had kunnen doen de afgelopen 20 jaar, en uitgelaten blijdschap dat er licht aan het einde van de tunnel is en hoop voor wat de toekomst me gaat brengen aan de andere kant. Heb aardig wat gehuild toen het besef kwam dat ik mezelf minder hoef kwalijk te nemen.
Groeten!