Woedeaanvallen kind met ADHD?

Laatste reactie 24/02/2019 23:02 door D.
· Markeren als ongelezen
Team ADHDblog.nl [geverifieerd] 1 jaar geleden geplaatst
Heeft jouw kind met ADHD last van woedeaanvallen? Zo ja, zou je in het kort kunnen beschrijven wat er precies gebeurd.. en hoe het ontstaat?
reactie op @teamadhdblognlgeverifieerd:
Sija Van Baalen Ik heb 2 kids met ADHD en autisme!
Vooral de oudste heeft veel last van driftbuien bijv
als iets niet lukt, of gaat zoals hij wil. Of als hij ietsin zn hoofd heeft maar dat lukt niet of kan niet. Hij kan ze ook hebben bij onverwachte situaties of als iets onverwacht niet door gaat. Gelukkig gaat het rdemet med een stuk beter. Voor de med ging echt alles door de lucht of op de grond wat hij maar tegen kwam.
Nu soms nog en schelden en snuiven is er ook nog maar ook minder.
Hij is nu 10 en soms voeld hij het aankomen en neemt hij zelf rust door bijv uit de situatie te gaan naar bijv zijn slaapkamer.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Jessica Voerman Ik heb 1 zoon met ADHD tevens heeft hij het XYY syndroom, het is een behoorlijk complex mannetje.
De woede aanvallen die hij heeft zijn behoorlijk extreem.
Hij pakt alles en iedereen om zich heen.
Ik zelf weet dat hij een woede aanval krijgt wanneer hij met zijn ogen gaat knipperen of aangeeft ik ben druk in mijn hoofd.
Maar het ontstaat ook zonder aanleiding en uit het niets.
Hij kan geen mensen om zich heen verdragen alles moet 1 op 1. Verschillende IPG begleiding gehad (5) en ze weten het allemaal niet.
Ze kunnen de handvaten niet vinden.
In 2013 toch de keuze gemaakt voor medicatie omdat hij een gevaar voor zich zelf en een ander werd. In 2014 is hij uitgevallen op school, de school wist het niet meer, hoe om te gaan met zijn woede en hij trok het zelf ook niet meer de drukte.
Vervolgens 3 mnd thuis gezeten afwisselend met af en toe een dag naar de gespecialiseerde opvang.
Dit is voor ons heel intensief en energie vretend geweest.
School lukt momenteel niet meer en hij zit sinds begin 2015 op een dagcentrum.
Hier krijgt hij onderwijs op zijn tempo en wat hij aan kan. De ene dag is dit 10 min de andere dag langer of helemaal niet. (Van zijn iq krijgen we geen duidelijk beeld, simpelweg omdat het niet te meten is ivm zijn concentratie.)
Hier hebben ze inmiddels ook 1 0p 1 begleiding ingezet en geven ze aan dat het zeer pittig is.
In het voorjaar 2016 is zijn gedrag zo extreem geworden en de medicatie werkt niet meer. (Risperidon) Hij heeft trouwens tig medicatie uitgeprobeerd van ritalin tot aripiprazol en nog meer, niks blijkt te werken. Hij pijnigt zich zelf enorm wanneer hij overprikkeld raakt.
Hij heeft een zeer korte spanningsboog en zijn emmertje is gauw vol.
Dit alles lijd er toe dat hij een gevaar voor zich zelf en de omgeving is.
In oktober dan ook de pijnlijke keuze moeten maken dat hij zoveel dagen/nachten in de week op een instelling woont met gespecialiseerde 1 op 1 begleiding continue.
Ook krijgt hij PMT etc.
Verder is zijn kleine zusje van 3 een trigger voor hem en alles wat ze doet is te veel.
Dit resulteert in dat hij haar continue pijn wil doen. Ook is hij fysiek naar mijn partner.
Mijn jongste dochter gelukkig niet.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Esther Bonouvrie Mijn zoon nu 19 jaar, had in zijn jonge kindertijd veel woede uitbarstingen, zijn wil was wet,zijn vader kon hem goed de baas, ik na de scheiding minder. Toen op zijn 9 de zijn oudste zus bang begon te worden van hem en ik mezelf ooit een keer moest opsluiten, hy kwam me zelfs achterna, hy gooide zo de salontafel om.dacht ik, en nu moet er wat gebeuren!!!!
Met de juiste hulp, en meer begrip voor wat er speelde in zijn hoofd, hy vertelde het zich niet begrepen voelen, plotselinge we moeten nu weg scenario's, etc en de vele tools die wij aangeboden kregen als ouders, maar ook de diagnose Adhd/Add die ik zelf kreeg en zoveel herkende zijn zijn woedeaanvallen weggegaan. Hij heeft zelfs zo'n ijzersterke zelfbeheersing zichzelf aangeleerd geweldig gewoon daar kan ik heel veel van leren.
Het is een superzoon, ik moet zelfs moeite doen om zijn woede aanvallen te herinneren.
Hy wil er zelf niet meer over praten.

Mijn 13 jarige dochter heeft ADD en is nog in behandeling, heel gek ik heb nooit ADHD herkent in haar maar meer ODD.
De extreme woede aanvallen, het geen Nee kunnen verdragen de van 0-10 in one second woede, dat kan al Smorgens beginnen als haar ogen opengaan en ze boos is op de vogels die fluiten, het kan echt alles zijn waardoor ze ontploft en gaat gillen en krijsen.
Op school en buitenshuis merkt men hier niets van, maar de frustratie wordt daar al opgebouwd natuurlijk wat zich thuis uit.
Als je al haar opdrachten vervuld no problem.
Ik heb al een jaar het wijkteam over de vloer en ze is al een paar maanden bij haar vader geweest.
Ze is nu een maandje bij mijn vriendin in Spanje waar ze nog geen woede hebben bespeurt, meer inhouden van frustraties, ik was er een dag en we zaten weer in onze gezinsdynamiek.
Er is zeker een rol voor mij weggelegd, wat zij nodig heeft kan ik misschien niet goed bieden omdat ik het moeilijk kan vverdragen, ook bang voor mijn eigen woede, zijn we nu aangemeld bij de levensloop-poli PsyQ/Lucertis Adhd waar gekeken wordt naar zowel moeder als kind, hier heb ik zelf naar gezocht
Ik heb al aangestuurd op emotieregulatie training dat ze haar frustraties eerder leert herkennen.
Het gedrag achter gedrag onderzoeken.
Volop in traject dus en vol positiviteit en vertrouwen.

Mijn oudste dochter van 27 heeft zero woede aanvallen, nooit gehad
1 jaar geleden

Beantwoorden

Jessica Voerman Hoe heeft jouw zoon zijn woede leren beheersen esther? Dmv training of dergelijke?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Jimmy Dianno Dit is voor mij heel, Herkenbaar op dit moment nu. Jessica. hoe oud was jou zoon daar ?
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 4 overige reactie(s)
Roos Bakker 1 jaar geleden geplaatst
Jazeker! Momenteel net begonnen aan een begeleidingstraject, omdat ik er tot op heden nog geen gebruiksaanwijzing voor heb gevonden en er toch echt wat aan wil doen.

Met medicatie is het wel goed te doen en komen de woedeaanvallen minder voor. Maar zijn niet weg helaas. Zonder medicatie komt het beduidend meer voor doordat hij meer prikkelbaar is.
Hoe het ontstaat? Eigenlijk merendeel doordat hij het gevoel heeft dat hij iets moet, maar zelf andere plannen heeft. Bijvoorbeeld: aan tafel voor het eten terwijl hij aan het spelen is. Stoppen met gamen omdat we weg moeten van huis. Opschieten omdat we naar school moeten etc. Gebruik maken van een timetracker heeft helaas nog niet geholpen. Hij vindt het lastig om te stoppen met bepaalde bezigheden. Wanneer ík hem uiteindelijk dus zelf maar "stop" (door speelgoed/ iPad af te pakken, tv uit te doen etc), ontstaat er meestal een woedeaanval. Ook kan hij erg driftig worden als er iets niet lukt ( met een spel of computergame) of als zijn zusje hem blijft klieren.
Wat er dan gebeurt? Van 0 naar 10 in 1 tel.... Hij begint te briesen en te snuiven en vervolgens te schreeuwen en/of te schelden. Naar zn zusje toe kan hij ook fysiek worden: (schoppen). Of hij gooit met zn controller of mept op de iPad als het om gamen gaat. Een enkele keer "flipt" hij ook echt, meestal na een opeenstapeling van tegenslagen en dan werpt hij zich huilend op de grond en schreeuwt en vloekt en tiert, slaat om zich heen en wordt dan heel onredelijk. Als ik hem probeer uit te laten razen op de gang of op zn kamer dan beukt hij vaak tegen de deur om er weer uit te komen. Heeft dan echt een rode waas voor zn ogen. Dat kan soms wel een kwartier duren.
Mmm, niet echt kort gebleven, excuus ;-)
reactie op @roosbakker2:
Annette van der Linden Roos, ik lees net je reaktie over de oorzaak van de woedeaanval. Heb je al eens geprobeerd aan te geven dat het bijna tijd is? Over 5 minuten gaan we eten, over 5 minuten moet je stoppen met spelen. Veel mensen vinden onverwachte veranderingen niet prettig, en deze kinderen helemaal niet. Het zal voor jou kind even wennen zijn, en voor jou even een kwestie van de langste adem, maar op een gegeven momentweet hij wat het betekend. Nog 5 minuutjes en dan moet hij weg, aan tafel, opruimen ectr! Succes!
1 jaar geleden

Beantwoorden

Roos Bakker Ja, dit doe ik al dmv een time tracker maar ook dmv gewoon vertellen: nog 10 minuten.. nog 5 minuten... nog 1 minuut....  maar nog, standaard als ik dan moet ingrijpen als de tijd om is ontstaat er boosheid.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Betty Oz @roosbakker hallo, hoe gaat het nu? Als ik jouw verhaal lees, lijkt het net of het over obs gaat😥
Het slikken van de pilletjes , gaat dat goed? Mijn zoon kan zijn medicijn niet doorslikken en wilt het ook niet eens meer proberen. Ik weet het voor nu ook echt niet meer. Het opvoeden gaat zeer moeizaam...
Heb jij nog tips?

Gr.Bet
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Floor van Buuren 1 jaar geleden geplaatst
Heel herkenbaar Roos Bakker. Hier komen woedeaanvallen ook voor wanneer iets moet, niet mag of dingen anders gaan dan hij in zijn hoofd heeft. Of wanneer het niet lukt met gamen of hij kan een gezelschapsspel niet winnen (hoewel dat laatste beter gaat). Op school boze buien wanneer hij werk te makkelijk vindt, geeft de leerkracht moeilijker werk en kan hij de antwoorden niet zomaar uit z'n mouw schudden hetzelfde verhaal, of wanneer zijn letters niet netjes genoeg lukken naar zijn mening of zijn knutselwerk niet dat lijkt te worden wat hij voor ogen had.
Meestal gaan deze buien gepaard met schreeuwen, gillen, grommen, schelden en soms gooien met spullen (of kapot scheuren, bekrassen e.d.)
Vroeger (tussen de 1 en 5 jaar) konden deze buien wel 3 kwartier aanhouden. Krijsend in de gang alsof hem wat verschrikkelijks werd aangedaan. Nu is hij 8 en een stuk kalmer. De buien zijn minder vaak en minder heftig. Hoewel ik het idee heb dat het een week of 2 voor elke vakantie erger wordt.
O ja, afspraken maken, rustig blijven, timetimer lijkt allemaal weinig te werken.
reactie op @floorvanbuuren:
Roos Bakker Mijn zoon is ook 8, maar ik zie nog niet veel vooruitgang. "Gelukkig" op school geen woedeaanvallen. Daar kan hij zich schijnbaar goed sociaal aangepast gedragen. Enerzijds superfijn, maar vaak in de auto naar huis dan begint het gemopper en gebrom al, en 1 stap over de drempel van huis en hij begint soms al gefrustreerd te reageren en soms meteen al zijn zus te duwen die voor zn voeten loopt etc. Ik vermoed hier dus ook een oorzaak in school... overprikkeling/ onderprikkeling???
1 jaar geleden

Beantwoorden

Tineke Noordsij 1 jaar geleden geplaatst
Hier worden woedeaanvallen aangewakkerd door derden. Als er in zijn ogen iets verkeerd gezegd wordt of als hij zich ergens aan irriteert dan kan je een duw of schop verwachten. Vaak is iets niet eens vervelend bedoeld maar dat is hoe hij het beleeft. Komt uit het niets en kan doorslaan tot met stoelen gooien of een achtervolging. Achteraf heeft hij er direct spijt van. Het is begonnen toen er een periode veel onrust was op school en het gaat nu gelukkig iets beter. Binnenkort krijgt hij een assertiviteitstraining om te leren hoe hij moet reageren.
reactie op @tinekenoordsij:
Coen Olde Bijvank Hoi @tinekenoordsij hoe bedoel je 'woedeaanvallen' worden vaak aangewakkerd door derden?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Tineke Noordsij Hij reageert op wat een ander doet. Zijn zussen of klasgenootjes. Als het niet gaat zoals hij wil heeft hij snel het gevoel dat iedereen tegen hem is en wordt hij boos
1 jaar geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank Heel herkenbaar, ben zelf 31 en heb ADHD.

Als ik mij maar iets aangevallen voel.. of er dreigt 'gevaar' dan bescherm ik mijzelf door mij heel gesloten en fel op te stellen.

Wellicht komt door dit vroeger, toen was ik ook altijd al de Sjaak.. ook al had ik niks gedaan.. ik was dan toch de klos.

Er hoeft maar iets verkeerd te gaan.. en dan sta ik oo scherp.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Nicole Hoogenboom Dit is voor mij heel erkenbaar gedrag bij jou Coen :), daarom zeg ik altijd ook dat het beter is elkaar te zien dan te bellen omdat we elkaar dan beter kunnen "lezen". Maar ik herken het ook bij mijzelf hoor. Ik hanteer het onbewust vooral bij mensen die mij heel dierbaar zijn. Vooral mijn man moet het dan ontgelden. Wat hij als commentaar geeft kan bij mij zo ongefilterd binnen komen dat ik meteen de luiken dicht doe. Vooral als het over mijn gewicht of administratie gaat. Ik weet dat ik aan beide iets moet doen maar oh wee als hij er iets van zegt. verder commentaar op een van onze kinderen door hem accepteer ik ook slecht.
Naar anderen kan ik hier tegenwoordig redelijk goed mee om gaan, zal wel aan de leeftijd liggen....
Er is dus hoop.
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Annette van der Linden 1 jaar geleden geplaatst
Goedemiddag. Ik ben een bewust alleenstaande moeder met een zoontje van net 11. Op vrij jonge leeftijd is hij in de hulpverlening terecht gekomen vanwege zijn tomeloze energie en heftige boze buien. Ik bedoel daarmee dat ik zelf hulp ben gaan zoeken omdat ik niet wist hoe ik hem het best kon helpen. Het alleenstaande moederschap heeft daar niks mee te maken. Ik kreeg juist van alle instanties (jeugdzorg, MKD en Yulius) te horen dat mijn zoontje het ontzettend getroffen heeft met een moeder die zo begaan is met hem en er altijd voor hem is. Net voor zijn 5de verjaardag kreeg ik te horen dat hij de diagnose ADHD had. Niet heel verwonderlijk, omdat zijn vader het ook heeft en het veel in zijn familie voorkomt.
Mijn zoontje had vooral op jonge leeftijd erg veel woede aanvallen. Nu hij iets ouder is zijn die bijna nihil. De laatste is zeker een jaar geleden. Hoe dat komt? Door zijn ontwikkeling en de juiste begeleiding denk ik zelf. Als ik terug denk aan vroeger dan zie ik een jongetje die niet tegen onrecht kan. En dan bedoel ik onrecht in zijn ogen. Dat kan in onze ogen iets kleins zijn, maar in zijn ogen was het heel groot. Bijvoorbeeld als ik zei dat hij zijn jas moest ophangen terwijl hij dat al had gedaan, maar hij was weer gevallen. Hij kon dan exploderen van 1 naar 100 in 3 seconde. Thuis was dit vaak goed op te vangen. Ik was alleen met hem, en kon bij de eerste seconde al ingrijpen. In sociale situaties zoals school of opvang was dat anders. De juf moest meerder kinderen in de gaten houden en vaak was hij dan al heel woedend voordat de juf het zag. Toch keerde de woede zich nooit tot vechten . Wel tot gooien met spullen en lelijke woorden zeggen. En kalmeren duurde wel een tijdje. Mijn zoontje heeft eerst op een MKD gezeten, daarna is hij naar yullius gegaan en heeft daar ook behandelingen gehad. Zoals PMT en Oki-B. En ik denk dat juist de laatste een ommezwaai heeft gemaakt in zijn sociaal emotionele ontwikkeling. Die liep nogal achter werd er steeds tegen mij verteld. En pas tijdens de Oki-B, waar ik wekelijks bij betrokken was werd het mij duidelijk waardoor de woedeaanvallen ontstonden bij mijn zoon. Mijn zoontje heeft ADHD, en is daardoor altijd druk in zijn hoofd, maar ook in zijn lijf geweest. Zeer bewegelijk. Hij heeft daardoor nooit de kans gekregen om te voelen. Om zijn eigen emoties te leren kennen. Zijn lijf en zijn hoofd was steeds in beweging. Kennen jullie die kinderen die zich achter moeders rokken verstoppen? Nou dat kende hij niet. Hij rende maar door, was nooit ergens bang voor, sprak met vreemden, stond altijd vooraan en deed ook alles, was nergens bang voor. Ik zei wel eens de enige emoties die hij kent is heel blij en heel boos! Hij zei ook nooit ik hou van je tegen mij. Terwijl ik dat wel 100 x per dag tegen hem zei. Pas na de oki-B training merkte ik emoties bij hem anders dan blij of boos. De eerste keer dat hij op mij af liep en mij een knuffel gaf en zei ik hou van je mama, was een groot kado voor mij. Ook de eerste x liefdesverdriet toen hij huilend in zijn bed lag, oh wat was ik blij met deze emotie die hij nu kon voelen. Emoties zijn nog steeds net makkelijk bij hem en soms moet ik wel goed uitleggen waarom ik om iets op tv een traantje laat bijvoorbeeld. Maar hij heeft een hoop verloren tijd in te halen qua het leren omgaan met gevoel en emotie. Dat er meer is dan boos en blij. Maar het gaat goed! En natuurlijk is hij nog steeds wel eens boos, maar dan krijgt hij geen woedeaanval meer van een uur ofzo. Dan zegt hij met woorden tegen mij dat hij boos is, kijkt me boos aan, stampt naar boven om af te koelen en komt dan meestal naar 10 minuten weer naar beneden. Net als alle andere kinderen. Want ook boos zijn is een emotie die er mag zijn!
Dus waarom had mijn zoon woedeaanvallen? Omdat hij geen ander emotie kon dan blij en boos. En als je dan op iets wil reageren en je weet dat je er niet blij van wordt, dan kies je voor de enige ander emotie die je kent en dat is boos! Wat heeft hem geholpene? de therapie Oki-B. Hier werd spelende wijs geleerd om stil te staan en te voelen in je buik en in je hart en in je hoofd. Werkt dat bij ander kinderen ook? Geen idee, vraag het eens aan de behandelaar van je kind!
reactie op @annettevanderlinden:
Esther Bonouvrie Oki-B ga ik onthouden thanx
1 jaar geleden

Beantwoorden

Betty Oz @annettevanderlinden, hoi hoe gaat het nu met uw zoontje? Wat boft hij met u als moeder.
Oki be ga ik uitzoeken voor mijn zoon met dezelfde klachten. Ik was druk met neurofeedback, heeft u hier een idee over? Wat denkt u?

Zou het erg fijn vinden om te lezen hoe het nu gaat?
2 maanden geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank @betty wellicht heeft u wat aan de volgende topics https://forum.adhdblog.nl/conversations/behandeling-adhd-met-neurofeedback-is-zinloos-medicatie-is-de-oplossing https://forum.adhdblog.nl/conversations/neurofeedback-ervaringen-volwassenen
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
An Ja 1 jaar geleden geplaatst
Ik herinner me uit mijn eigen kindertijd dat ik pislink werd bij elke vorm van onrechtvaardigheid. Als iemand (ikzelf of een ander) onterecht de schuld kreeg, dook ik er bovenop. Ook had ik bevestiging nodig. Negeerd of afgewezen worden stond gelijk aan niet (mogen) bestaan. Alles was persoonlijk en alles was negatief. Elke algemene opmerking was een verwijt aan mij persoonlijk.
reactie op @anja:
Rafael Schelhaas Ik sluit mij bij An Ja aan, precies hoe ik was als kind.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Nicole de Mooy 1 jaar geleden geplaatst
Als iets niet gaat zoals ze wil ontploft ze letterlijk. Huilen, drammen, schreeuwen, overhalen, manipuleren, over de grond rollen, slaan, schoppen, bijten.

Even uit laten razen, glaasje water laten drinken en dan praten.
E. Vanwis 2 maanden geleden geplaatst
Mijn 15-jarige puberzoon in het kwadraat (ik ben alleenstaand moeder van deze mooie ADHD'er/ASS) kan in een split of a second ontzettend boos worden als hij zijn zin niet krijgt met andere woorden als hij een nee te horen krijgt. Als je zou zeggen dat het woedestoplicht van niets, geel, oranje naar rood gaat, is het bij mijn zoon van niets naar rood en is niet voor rede vatbaar en wordt er schreeuwend alles eruit gegooid waar je niet blij van wordt.  Ik heb o.a. de cursus ouderpower gevolgd en zie dan dat alle ouders zoekende zijn. Wel fijn om te zien dat je niet de enige bent en dus veel herkenbaarheden hoort, wat ik daaruit meegenomen heb is: Choose your battle! 
Wie o wie heeft tips, hoe met deze woede om te gaan waarbij hij agressieve taal bezigt en behoorlijk intimiderend over kan komen. Hij is ook groot en heel erg sterk. 
Ik ben ook op zoek naar iemand onder het mom van een maatje (=lees een doorgewinterde therapeut die al heel wat jaartjes ervaring heeft met ADHD'ers en ASS) en mijn zoon kan coachen tijdens bijvoorbeeld boksen/sporten. Aan dat gepraat zoals mijn zoon het zegt, heb ik niks mee. We hebben inmiddels heel wat therapeuten en een thuiscoach gehad, iedereen wil de uitdaging wel aan maar we komen geen stap verder. De sfeer thuis is dan ook verre van leuk. Hij accepteert geen gezag en gaat volledig zijn eigen gang. Afspraken hebben we wel maar worden nagenoeg niet veel nagekomen. Er is altijd een reden voor uitstel. Daarnaast natuurlijk ook het pubergedrag zoals 's avonds nog honger hebben en de koelkast/vriezer 'leeg' eet natuurlijk op het tijdstip dat hij naar bed moet gaan. Hij laat een spoor achter van afwas in de keuken, huiskamer en slaapkamer. Afspraak is dat hij geen eten meeneemt naar zijn slaapkamer.... Ze zeggen wel eens dat je als moeder de krabpaal bent maar hoe duurzaam is een krabpaal.....
D. Hilgerson 2 maanden geleden geplaatst
Beste allemaal,

Onze zoon had ook drift buien. Vorig jaar zijn we met de Brain-studie begonnen. Na 5 weken hadden we een heel ander kind. We zijn daardoor doorgegaan met het vervolg dieet. Op het moment dat we iets introduceren waar hij niet tegen kan dan krijgt hij weer drift buien. Het is bij elk kind of persoon een ander product of producten waar ze op reageren. Als voorbeeld onze zoon reageerde op bloeiende hyacinten welke we in huis hadden. Door de hyacinten kreeg hij weer driftbuien. Toen de hyacinten de deur uit waren en de lucht weg was, waren de driftbuien ook weg. Niet alle kinderen reageren op voeding. Bij circa 6 op de 10 kinderen werkt het dieet. Ze zoeken trouwens nog steeds kinderen die mee willen doen met het dieet. Heb je een zoon vanaf 8 t/m 10 jaar oud en is hij rechtshandig dan valt jouw kind in de doelgroep en mag dan gratis deelnemen aan het onderzoek. Na 5 weken weet je of bij jouw kind voeding de boosdoener is van het gedrag. Wij zijn ontzettend dankbaar dat de Brain-studie op ons pad gekomen is.
Onrecht blijft een probleem wat vaak voorkomt. Als ouders zitten wij boven op het onrecht door het recht te zetten of op te lossen daar waar mogelijk. Voorheen zou onze zoon boos worden door het onrecht. Nu wordt hij er wat emotioneel van. Onrecht zou de wereld uit moeten, want dat is voor niemand eerlijk.
reactie op @djj:
Coen Olde Bijvank wat een prachtige ervaring, zou je hierover een keer een nieuw topic willen openen met een goede titel? Alvast bedankt @djj

wij delen dit dan op onze ADHD-social-media kanalen.​
2 maanden geleden

Beantwoorden

Johanna Thaat Bedankt voor de attendering! Ik heb onze zoon direct aangemeld voor het onderzoek. 
Ik loop er al langer mee in mijn hoofd dat zaken als voeding en bepaalde vitamines en mineralen invloed hebben op zoons gedrag. Ooit op het punt gestaan ons aan te melden bij een kliniek waar ze ditzelfde dieet uittesten, echter niet voor je 1500 euro hebt afgetikt. Voor ons niet te doen helaas. Maar dit zou voor ons een geweldige kans zijn . Ook nog bij ons in de buurt ook.
Zoon staat ook te springen om eindelijk eens wat positiefs te doen met zijn adhd.
Ik ben benieuwd of we in aanmerking komen.

2 maanden geleden

Beantwoorden

D. Hilgerson Goedenavond Johanna Thaat,

Wat super fijn dat ik met het verhaal van onze zoon wat heb kunnen betekenen voor jouw zoon en jullie gezin!
Ik hoop voor jullie dat hij mee mag doen!


2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 19 July 2017 om 14:52
Aantal lezers 97
Aantal reacties 29