Wie o wie burn out door Adhd ?

Laatste reactie 30/01/2019 13:36 door Ivo
· Markeren als ongelezen
Betty Oz 1 maand geleden geplaatst
Hoi allen,
In eerste instantie heb mijn verhaal bij Bo zn topic geplaatst. Ondertussen vind ik dat ik m apart had moeten plaatsen...

Ivm een burn out ben ik sinds kort thuis en heb helaas allerlei klachten en het meest vervelende is de vermoeidheid. Mijn zoon heeft adhd... hij kost ons ontzettend veel energie en tranen bij het opvoeden.

Heel mijn leven heb ik me ook anders gevoeld dan de grote massa. Ook veel moeten knokken om mee te kunnen komen met de rest want ik wilde natuurlijk geaccepteerd worden. Omdat ik als meisje er Tjah lastig om te zeggen maar aan de buitenkant zag ik er in ieder geval gewoon en verder leuk uit. Slank met mooi haar en natuurlijk deed ik lief zodat ik door iedereen aardig gevonden werd. Hoewel ik soms van binnen echt kon koken om de kleinste dingen. Thuis uit het niks (vaak kleine triggers ) explosies.
Als ik me veilig voelde kon ik ook onwijs veel praten (geen rem 😔 )
Op mn 30e depressie gehad en op mn 33e ivm heel zieke ouder (zorg voor hem,2 jonge kids,werk etc) overspannen geweest.
Nu ben ik 40 en sta ik weer door allerlei live events (met name omgang zoon) midden in een schaos😞
Mijn hulpverlener confronteerde me met een mogelijke oorzaak van mn burn-out, misschien wel dieper ligt ..die hield een spiegel voor en vertelde aan me dat er bij mij misschien ook adhd (add) aan de orde zou kunnen zijn. Ik vind het nogal wat! Midden in een burn-out en dan nog een heel traject met onderzoeken 😳ik weet niet of ik dit moet willen? Ik weet niet of ik dit wel aan kan.
Ze vertelde me laatste keer dat dit mijn herstel behoorlijk in de weg kan zitten en toch beter over kan nadenken om het wel te doen. Ze noemde een cliënt als vb deze client had 15 jaar lang geweigerd om met medicatie te beginnen. Terwijl ze een diagnose adhd had. Nu zit ze toch aan de medicatie. .de cliënt schijnt erg spijt heeft dit niet eerder is begonnen met slikken (ze heeft al die tijd gedragstherapie gedaan) . Wat een verschil in kwaliteit van leven.
Zijn er mensen die deze medicijnen te slikken ivm verbetering denken,rust en concentratie?

Wat mij nu vooral bezig houd, heeft het nog nut om het traject met onderzoeken in te stappen midden in een burn out en op deze leeftijd?
Ik ben zo moe dat ik alleen maar beren zie op de weg. Mijn verhaal is natuurlijk veel langer maar ik heb geprobeerd de rode draad neer te zetten.

Zijn er mensen die zich hierin herkennen en met tips kunnen komen ..ik weet even niet meer😞
Bedankt voor het lezen.

Groetjes,
Betul
reactie op @betty:
minou blome Ik heb ADD en weet dit al heel lang toch kwam ik tekens mezelf tegen en heb veel last van depressies en al vaker een burn-out gehad. Laatste burn-out was een aantal maanden geleden. Ik heb een zoon van 12 die is heel lief maar is ook wel geval apart. Hij is bij mij geen reden van stress enige stress is wat anderen van me verwachten. Ik heb medicatie die goed werkt het maakt alles net even makkelijker en geeft me wat meer energie want ik voel me altijd opgebrand. Stomme was dat ik er mee was gestopt (mijn ex vond me leuker zonder) achteraf kreeg ik te horen dat ik futloos en lui was etc etc heb me dat heel erg aangetrokken vooral omdat ik ook op dat moment nog met de burn-out bezig was. Medicatie helpt goed en beetje hulp ook al is het iemand om mee te praten. Dat laatste heb ik niey meer helaas. Wat je al aangeeft van buiten is er niks zichtbaar en anderen hebben daar moeite mee. Mijn moeder zei altijd “kind miste je maar een been dan deden de mensen de deur voor je open” Ik vond dat altijd heel hard maar ze heeft een goed punt. Belangrijk is vooral jezelf accepteren en ik heb me vooral op de leuke sterke kanten van ADD geconcentreerd. Vertel mensen wat er is en dat het iets lichamelijks is en niet iets wat je gewoon even anders kan doen. Praten met gelijken helpt ook erg. Het is een verademing te horen dat je niet de enige bent. Probeer te kijken wat de mogelijkheden zijn in vorm van medicatie er zijn er zo veel.
1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Ik had deze reactie eerst bij het topic van Bo geplaatst.  Maar zie nu dat je zelf eentje bent gestart 😊

Raar dat 30 blijkbaar bij velen een kantelpunt is...  (en 40 dus blijkbaar ook).  Ik ken je hele verhaal niet maar kan eruit afleiden dat je toch ook een leven lang geprobeerd hebt je aan te passen.  Ik herken ook het altijd lief zijn in de hoop aanvaard te worden (waardoor je soms gevoelens onderdrukt, die dan weer leiden tot woedeaanvallen).  Als je dan nog zoveel zorg moet besteden aan je naasten, vind ik het niet verwonderlijk dat je in een burnout belandt.

Wat betreft het al dan niet gebruiken van medicatie :

Ik ben lange tijd tegen het gebruik van medicatie geweest, omdat ik ervan overtuigd was dat ik het zelf kon oplossen (door uit te zoeken wat ik nodig heb en de omstandigheden daaraan aan te passen).  Probleem is dat je op een bepaald moment de energie niet meer hebt om dat waar te maken.

De reden waarom ik persé de diagnose wilde was inderdaad in de hoop meer gerichte hulp te krijgen : aangepaste medicatie, therapie enz...  Daarvoor had ik, wanneer ik met een psycholoog of psychiater babbelde, vaak het gevoel dat het nergens naartoe (of in de verkeerde richting) ging.  Ook wilde ik voor mezelf (en naar mijn omgeving toe) een verklaring voor mijn atypische gedrag, denkwijze enz...

Maar waar ik vooral naar op zoek was, was rust.  Maar van de psychostimulantia, die in België standaard als eerste worden uitgeprobeerd bij ADHD, werd ik nog onrustiger!  Ik werd in eerste instantie nog wanhopiger, omdat ik er al mijn hoop op had gevestigd...  Dus ik sukkelde nog maanden voort, tot ik op eigen vraag Venlafaxine (efexor) kreeg voorgeschreven.  Het is een SNRI (serotonine- noradrenaline heropnameremmer) dat vooral gebruikt bij de behandeling van angst maar ook vaak voorgeschreven wordt voor mensen met ADD.   (Venlafaxine verbetert de stemming en vermindert angsten en angstverschijnselen zoals piekeren, slaapproblemen, prikkelbaarheid, angststoornissen, klachten die bij ADD-ers vaak voorkomen).

Voor mij persoonlijk heeft de diagnose, buiten dat het mij wel heeft gedwongen oplossingen te zoeken en tot inzichten heeft gebracht, niet veel waarde.  Ik geloof dat karakter een rol speelt maar dat de klachten toch vooral veroorzaakt worden door langdurige stress waaraan je tijdens je kinderjaren bent blootgesteld geweest (invloed van het stresshormoon op de ontwikkeling van de hersenen, verdringen van trauma's door afspliting in het bewustzijn enz...).

Dus ik snap je vraag of het midden in een burnout opportuun is het traject te doorlopen...  De diagnose zal niet persé tot een gepaste behandeling leiden.  Ik ben nu vooral bezig met het uitzoeken waar mijn onrustig gevoel vandaan komt.  En meestal heeft het niets te maken met gebeurtenissen in het heden (al kunnen die dat wel triggeren).  Ik raad je in dat verband het boek 'Illusies' van Ingeborg Bosch aan (toevallig heeft het een ander forumlid ook goed geholpen in zijn traject).
 
1 maand geleden

Beantwoorden

Zara Vermeulen Beste Betul, 

Ik loop tegen je verhaal op en herken veel van wat je schrijft. Ik heb inmiddels bijna drie jaar een burn-out en in het eerste jaar van mijn burn-out heb ik me laten onderzoeken op AD(H)D. Dit aangezien mijn dochter eerder met ADD is gediagnostiseerd. Ik bleek ook ADD te hebben en ik ben blij dat ik het weet, want nu kan ik milder naar mezelf zijn en ook het mezelf makkelijker maken waar nodig. Bijvoorbeeld dingen voorbereiden in kleine stapjes en niet teveel dingen tegelijk willen doen en ook accepteren dat ik snel overprikkeld raak. Ik ben erachter gekomen dat de basiselementen van AD(H)D - gebrek aan concentratie - bij een burn-out versterkt zijn en dat het een kwestie van een lange adem is om te herstellen van de burn-out. Zeker in combinatie met de opvoeding van kinderen, waarvan een zorgintensief kind met ADD zoals jij ook een zorgintensief kind hebt.

De diagnose kan in 1 dag gesteld worden bij volwassenen. En medicatie is niet verplicht natuurlijk. Ik heb zelf de keuze gemaakt om na een jaar met de medicatie te stoppen en alternatieven te zoeken, ik mis de medicijnen niet, maar dat is voor ieder persoonlijk. Mijn belangrijkste punt is dat ik het als helpend heb ervaren dat ik weet dat ik ADD heb. Ik hoop dat je snel handvatten vindt om je rust te vinden te herstellen. Mij helpt het bijvoorbeeld goed om te wandelen. Ik heb hier ook een blog over geschreven. Mocht je deze willen lezen, je kunt hem vinden op:
https://zaraslife.com/wandelen-als-medicijn-bij-adhd-burn-out-en-depressie/
Ik wens je heel veel sterkte.
groetjes, Zara
1 maand geleden

Beantwoorden

Betty Oz Super dank voor je uitgebreide bericht. Ik zal het boek bij de bieb eens lenen en gaan lezen..wat een goed gevoel om te weten dat ik er niet helemaal alleen voor sta..ik dacht vroeger altijd dat ik iets raars had. Ik kon ook het zo goed verbloemen naar anderen toe 😞(uit schaamte denk ik achteraf..)
4 weken geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Een burn out heb ik niet gehad, wel overspannenheid. 
Je bent pas 40, als je, volgens de gemiddelde leeftijd van overlijden,  op de helft van je leven zit dan valt er nog een wereld te winnen. Ik was 6 jaar ouder bij de diagnose en anderen hier nog ouder.
Het heeft mij heel erg veel gebracht aan inzicht in mezelf. Mezelf veel beter leren kennen en ook de valkuilen waar ik steeds inliep, en soms nog inloop, ik ben heel blij dat ik het weet. Ik kan er nu rekening mee houden. Geen tig dingen meer plannen.  Niet tegen iedereen ja hieven zeggen omdat ik me verantwoordelijk voel. En zo nog 100 andere zaken.
Ook ben ik medicatie gaan gebruiken waardoor mijn concentratie beter is. 
Uiteraard beslis je alles helemaal zelf maar je bent niet al 40, je bent pas 40 😊
War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Nog een aanvulling  : ik concludeer net dat ik niet meer zo goed te vechten tegen mezelf.
Ik weet nu veel beter waar ik sta en wat ik al dan niet wil.
Ik heb ontzettend veel gelezen over ADHD. Als je van lezen houd dan is dat misschien wat. In  eerste instantie heeft het boek " ADHD bij vrouwen"  mij heel veel opgeleverd. Het leest makkelijk en is ook bij de bieb. 
reactie op @warhoofd:
Betty Oz Dank iedereen voor de lieve reacties. Het vervelende verder is dat ik me schaam (schiuldgevoelens) voor t feit dat ik burn out ben geraakt 😞 en nu ook nog krijg te horen dat er waarschijnlijk “meer “ aan de hand is. Het valt me best zwaar. Enerzijds burn out en anderzijds mogelijk ad(h)d..
Fijn dat dit forum er is..heel veel mensen heb ik nog niet kunnen vertellen wat ik precies mankeer 😓
4 weken geleden

Beantwoorden

Zara Vermeulen @betulozgul
Schaamte- en schuldgevoelens mag je weer laten gaan. Deze gevoelens kosten veel energie die je juist nodig hebt om te herstellen. Ik heb geleerd - door schade en schande - mild te zijn naar mezelf. Hierdoor hou ik mijn energie iets beter vast. Veel sterkte en ja fijn he dit forum.
4 weken geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 4 weken geleden geplaatst
Dat schamen gaat misschien niet helemaal weg. Dat herken ik heel erg. Maar aan de andere kant kan het je veel opleveren.  Met schaamte en al 😊. Uiteindelijk ben jij ook de enige die die gevoelens over jouzelf  heeft, een ander echt niet. 
Wonderhoofd . 3 weken geleden geplaatst
Herkenbaar. Hier ook, buitenbeentje vroeger, negatieve en sombere gevoelens. Regelmatig overspannen of er tegenaan.
Bij de tweede burn-out ging er een lichtje branden bij de behandelaar.
Misschien een onderzoeken op internet of ik me herkende in adhd kenmerken.
Uiteindelijk op mijn 55 ste gediagnosticeerd ADHD gecombineerd. Medicatie sloeg goed aan en gaf mij een steuntje in de rug om het laatste deel van de burn-out uit te komen.
Had ik dit maar eerder geweten....
Natuurlijk voelde ik wel het etiket, maar waar moet je je voor schamen?
De bedrading in je hersens zit even anders, maar ik zie het niet als stoornis of ziekte.
Schamen voor burn-out, ja dat had ik ook een beetje, maar je kunt gewoon weer beter worden daarvan.
Het is de moeite waard om op welke leeftijd dan ook te kijken wat er voor jou mogelijk is.

O ja, bij ADHD centraal ben je in één dag klaar met onderzoeken. Alleen het afstemmen van de medicatie en je daarbij begeleiden duurt een aantal weken.
Dan hoef je geen lang traject in.

Sterkte, Wonderhoofd
reactie op @wonderhoofd:
Ivo Van Diagnose bij adhd centraal in 1dag is idd fijn.
Alleen de nazorg vind ik persoonlijk ruk.
Standaard hoe voel je je wat is je gewicht en hartslag bloeddruk. Echte problemen komen denk ik pas ook later zodra mensen over het eventueel euforische gevoel van bevrijding heen zijn baar aanleiding van het medicijn.
3 weken geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers 3 weken geleden geplaatst
Denk dat het goed is om je eigen weg te volgen. Eerst even rustig accepteren dat je een burnout hebt. Dat is al lastig genoeg.

Over wat dagen/weken heb je misschien al iets meer energie en zie je het niet meer zo zwart. Dit is namelijk ook een kans om je leven beter te gaan maken.

Wie weet is het ADHD, wie weet niet. In beide gevallen zul je ook zelf aan de slag moeten, medicatie kan een beetje helpen, maar is niet de oplossing voor alles. Een burnout heb je in ieder geval gekregen omdat je wat dingen anders moet gaan doen.

Ook ik heb de diagnose add tijdens mijn burnout gehad, ik ben er nog niet, maar het heeft me wel geholpen mezelf beter te begrijpen. Elke dag doe ik een stapje (en soms een paar stapjes terug), maar uiteindelijk kom je er wel.
Betty Oz 3 weken geleden geplaatst
Dank @marklemmers voor je reactie. Volgende week heb ik afspraak 1e consult bij de psychiater. Best spannend maar ik ben er ook van overtuigd dat dit mij meer inzichten zal geven om verder te kunnen gaan herstellen.

Gisteren had ik afspraak bij de bedrijfsarts, het gesprek duurde weer 1,5 uur wat me erg vermoeide. Dit gaf ik aan bij haar maar ze ging er lacherig op reageren...zo van we zagen aan je. Eenmaal thuis was ik uitgeput! Voelde me helemaal leeg enige wat ik deed is huilen. Ik heb haar een bericht gestuurd en uitgelegd hoe ik me voelde. Gelukkig reageerde met begrip...volgende keer iets minder lang . Ik ben ook zo slecht in grenzen aangeven 😞

Hoe is dat bij jou @marklemmers en andere lieve leden ? Hoe lang duurde het de acceptatie? Ik ben er nog steeds niet ..schaamte wordt gelukkig minder, accepteren blijft lastig.
Ik zit nu 3 maanden thuis, maar heb nog steeds geen rust (heel licht tov blijven werken) vroeger zou ik denken de muren komen op me af, maar nu snap ik niet hoe de tijd voorbi vliegt zonder echt “uit te kunnen rusten”.

Bedankt voor jullie tijd ..lieve groet, Bet
reactie op @betty:
Mark Lemmers Ik ben inmiddels 2 jaar bezig, de eerste maanden vond ik het lastig om mensen te zeggen dat ik een burn-out had. Ik werd al snel emotioneel.

Inmiddels heb ik dat niet meer, maar wanneer je het echt accepteert? Ik vind het nog steeds kut als ik minder energie heb of het een keer een dagje slecht gaat, ook ga ik nog steeds vaak over mijn grenzen, dus volledig acceptatie is er nog (steeds) niet.

Hoewel het een zware tijd was, zie ik nu achteraf ook dat het nodig was. Ik heb mezelf goed leren kennen en weet nu beter wat belangrijk is in het leven. Je mag je burn-out dus ook als positief zien, in plaats van er op je sterfbed achter te komen dat alleen maar rennen en haasten niks oplevert, heb je nu de kans gekregen om je leven beter te maken. Maar dat voelt natuurlijk niet zo als je moe, angstig en huilend thuis zit...

Overigens kreeg ik pas na meer dan een jaar burn-out klachten de diagnose ADD, aan het begin zorgde dit dat ik er erg mee bezig was, maar daarna kon ik ook dat een plekje geven en er beter mee leven. Dat ik al 2 jaar bezig ben, wil dus niet zeggen dat het voor jou zo lang hoeft te duren. Maar gun jezelf de tijd.

Verwacht niet dat je binnen een maand het roer om gooit, ik zelf heb gewoontes die ik al 30 jaar heb, dat verander je niet van vandaag op morgen. Gun jezelf de tijd!

Ben nu zelf bezig met het boekje https://www.bol.com/nl/p/denk-wat-je-wilt-doe-wat-je-droomt/ . Kan ik je aanraden. Niet een boek om in 1 keer door te lezen, maar een boek met een paar bladzijdes per week en oefeningen.

Mocht je het boekje kopen, probeer die oefeningen ook echt te doen. De eerste oefening is een tekening maken, dat klinkt wat kinderachtig, maar uiteindelijk is het erg krachtig.

Je zult echt zelf je eigen leerweg moeten hebben, van acceptatie, erkenning, oplossing. Probeer daarin niet te snel te gaan. Zo snel mogelijk herstellen is vechten tegen je burn-out, juist dat vechten kost enorm veel energie...

Hoe slecht je je wellicht nu ook voelt, het wordt echt beter! En qua bedrijfsarts, durf ook daar de volgende keer "in te storten". Ik noem het instorten, omdat het zo voelt, maar eigenlijk is het gewoon de spanning die eruit komt. Juist die proberen binnen te houden, omdat je bij een onbekende niet huilend wil zitten, kost zoveel energie.
3 weken geleden

Beantwoorden

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 22 January 2019 om 11:46
Aantal lezers 43
Aantal reacties 15