Wel of geen label ADHD?

Laatste reactie 25/12/2020 17:13 door Judaspenning
· Markeren als ongelezen
papa mama 4 maanden geleden geplaatst
Wij zijn als papa en mama van onze dochter op zoek naar ouders die een kind(eren) hebben met ADHD.
We (ouders, school en CJG) zijn van mening dat onze dochter ADHD heeft.
Hierbij zijn we eerst bezig gegaan om onze dochter thuis en op school de juiste steun te kunnen geven om het leren en gedag in de klas beter te maken.
Nu twijfelen we of we onze dochter moeten laten onderzoeken om te zien of ze echt ADHD heeft en zodoende daardoor een label krijgt opgeplakt maar waarschijnlijk wel betere hulpmiddelen tot haar beschikking zou kunnen krijgen...
Of beter nog even geen label ADHD omdat dit haar zelfvertrouwen misschien zou kunnen schaden.

Hoe denken jullie daar over?
mvg,
Papa & mama
mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Hallo @papamama​,

Toen ik gisteren in de wachtzaal van de kinderpsychologe zat, kwam de volgende bedenking opnieuw bij me op :
Is het probleem niet dat het onderwijssysteem, en bij uitbreiding onze ganse maatschappij, te zeer gericht is op het lineaire denken?  En dat conceptuele, creatieve breinen het met die manier van denken/redeneren moeilijk hebben?  Is het niet normaal dat wanneer je creatieve brein te weinig gestimuleerd wordt of kan ingezet worden, je begint weg te dromen, je je maar moeilijk kan concentreren, dat je dan niet kan stilzitten?  Dat je dan het gevoel krijgt dat je anders bent, dat je niet normaal bent, dom, en dat je een laag zelfbeeld ontwikkelt...  Is het opstandige gedrag van mijn dochter ook niet vooral een reactie hierop?  Een kwaadheid op een systeem dat weinig/geen rekening met haar houdt?

Ja, we kunnen op een bepaald moment niet anders dan hulp zoeken.  We zien onze kinderen niet graag lijden.  En dan willen we tools kunnen bieden zodat ons kind toch met een minimum aan klachten kan functioneren. 

Mijn kwaadheid op het systeem zal de situatie voor haar niet verbeteren.  Maar ik vind het erg dat de oorzaak van het probleem steeds bij het kind zelf of bij de ouders wordt gezocht, en dat het dan benoemd wordt als een stoornis.  Dat is het dus niet!!! 

Een kind een label geven zal in dit opzicht zeker geen oplossing bieden.  Het draagt naar mijn inzien alleen maar bij tot het gevoel 'anders' te zijn.  Ik probeer mijn dochter vooral te wijzen op haar kwaliteiten, haar vindingrijkheid, creativiteit en druk haar op de relativiteit van de 'kennis' die ze er via het onderwijs krijgt ingeramd. 

Jouw dochter heeft naar mijn mening geen ADHD, die van mij ook niet. Waar ze last van heeft zijn symptomen van de onderdrukking van haar eigenheid en de versterking ervan door de dagelijkse stress die ze daardoor ondervindt.  En ik vind dat we als maatschappij moeten ophouden met labels te strooien. 

Een label en bijhorende medicatie/therapie zullen je kind op korte termijn lijken te helpen.  Maar ik denk dat het vooral leidt tot onderdrukking van de eigenheid, het aanleren van (voor je kind) onnatuurlijk gedrag/manieren van redeneren wat op lange termijn enkel tot meer klachten (depressie, burnout enz) zal leiden. 

In plaats daarvan zouden we als ouders moeten roepen om een aangepast onderwijssysteem dat rekening houdt met de specifieke talenten van onze kinderen in plaats van de kinderen aan te passen aan de zogezegde noden van de maatschappij (dwz : de economie, welvaart enz...).  Maar dat gaat dus niet gebeuren zolang de pharmaceutische industrie onze gezondheidszorg gegijzeld houdt...

Tot daar mijn kleine bedenking... 😉
Eowyn 1 4 maanden geleden geplaatst
Wij hebben uiteindelijk voor onze dochters wel gekozen om te testen. Hadden we dat maar veel eerder gedaan!  Hun zelfvertrouwen was juist zonder diagnose heel erg gedaald.  Omdat ze steeds tegen allemaal dingen aanliepen.  Vooral mijn jongste voelde zich heel erg dom, omdat leren niet zo lukte.  Uiteindelijk waren ze 10 en 11 toen we ze hebben laten testen,  en nu een jaar later zijn ze helemaal opgebloeid!        
Nomen Nescio 4 maanden geleden geplaatst
Hoi papa mama,

Wat betreft zelfvertrouwen denk ik dat onduidelijkheid en onzekerheid over ADHD net zo schadelijk kunnen zijn als duidelijkheid en zekerheid over ADHD.

Overigens ben ik geen ouder. Wel heb ik op mijn 33ste een diagnose ADHD gekregen.

Achteraf gezien waren er in mijn jeugd wel aanwijzingen voor ADHD, maar ik heb ook een hoog IQ en dat ik afwezig was en mij verveelde werd daarop afgeschreven. Maar... ook achteraf gezien... wat had het een GIGANTISCH verschil kunnen maken als ik als kind wel op ADHD was getest.

Ik denk dat het heel verstandig is om zorgen te hebben over het label ADHD. Zo geloof ik dat een ADHD-label ervoor kan zorgen dat er niet meer objectief naar het gedrag van een kind wordt gekeken, maar naar hoe dit gedrag te verklaren is binnen wat men weet, of denkt te weten, over ADHD. Als mijn ouders mij vanwege twijfels over labels niet hadden laten testen, dan kan ik dat rationeel heel goed begrijpen, vergeven en vergeten, bijvoorbeeld door ook hun emoties mee te nemen. Als ik dan naar mijn eigen emoties kijk, dan zit dat compleet anders, omdat ik er zelf een andere rationaliteit op nahoud.

Wanneer jullie dochter wordt getest, dan neem ik aan dat bijna niemand dat hoeft te weten. Als de test positief is, ook dan hoeft bijvoorbeeld de school het toch ook niet te weten?

Als jullie je op dit moment zorgen maken om het label ADHD, dan doen jullie dat met incomplete informatie. Jullie weten niet of het wel of niet op julllie dochter van toepassing is. Wanneer jullie dochter is getest, weten jullie of het nodig is om zorgen je zorgen te maken over ADHD, of misschien wel over andere labels...

Overigens, is het ook belangrijk om te kijken naar wat de gevolgen kunnen zijn als ADHD niet wordt getest en jullie dochter wel ADHD heeft, die dan dus niet (optimaal) wordt behandeld.  Zo zijn er bijvoorbeeld, flink hogere risico's op middelenmisbruik in de pubertijd.

Ik denk dat als een test ADHD uitwijst, een aantal keuzes veel inzichtelijker worden en jullie met de extra informatie veel betere keuzes voor jullie dochter kunnen maken.

Natuurlijk gaat al het bovenstaande ervan uit dat een diagnose correct zal zijn en ook een duidelijk uitsluitsel geeft... Maar goed, ook dit lijkt mij geen reden om af te zien van een test, alleen dat enige scepsis t.o.v. de uitslag niet misplaatst hoeft te zijn.

***

TLDR: Ik heb ook twijfels over ADHD-labels en tegelijkertijd lijken mij die absoluut niet relevant bij het besluit om wel of niet te testen. De twijfels worden pas belangrijk als de test ADHD uitwijst.
mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Door een label toe te wijzen plaats je je kind op basis van zijn/haar gedrag in een bepaald hokje.  Het is begrijpelijk dat je vat wil krijgen op het gedrag van je kind.  En dan lijkt het geven van een duidelijk afgelijnd label soms de beste oplossing.   Want wie wil zijn kind zien lijden? Maar dan ontzeg je hem/haar voor een stuk zijn eigenheid.  Het recht om dingen zelf uit te zoeken.  

Een label is een poging van de wetenschap om vat te krijgen op dat signaalgedrag.  Vaak samengaande klachten/symptomen worden onder een verzamelnaam geplaatst, en men geeft er een naam aan zoals bijvoorbeeld ADHD.  En zo lijkt de problematiek beter hanteerbaar.  En die aanpak/zienswijze wordt natuurlijk gestimuleerd en mede gefinancierd door de farmaceutische industrie die er alle baat bij heeft kinderen van jongsaf afhankelijk te maken van medicatie.

Vlak nadat ik de diagnose kreeg op mijn 35ste, heb ik ook even gedacht : hadden mijn ouders me maar laten testen, dat had me veel leed bespaard.  Maar daar ben ik al snel van afgestapt.  Ik ben blij dat ze me de kans hebben gegeven te struggelen, want het heeft me gedwongen op latere leeftijd tot eigen inzichten te komen los van de druk van de maatschappij.  En nu ben ik er fier op dat ik een eigen, vaak afwijkende, mening en kijk op het leven heb!

Het gedrag van je kind is meestal niet het gevolg van één of andere stoornis.  Het heeft een signaalfunctie.  Probeer het gedrag te begrijpen : heeft mijn kind een probleem met de opgelegde verwachtingen, wat zijn zijn/haar interesses?  Wordt er op school voldoende ruimte gegeven voor de ontplooiing van zijn/haar specifieke talenten?  Zijn er vaak spanningen thuis, op school, elders?  Luisteren begrip tonen en praten.  En vooral je kind niet het gevoel geven dat er iets mis is.  

zeer interessante site : https://www.gunkinderenhuneigenlabel.nl/wetenschap/wetenschap
reactie op @mathieu:
rob uhhuh "Maar dan ontzeg je hem/haar voor een stuk zijn eigenheid. Het recht om dingen zelf uit te zoeken."
Dat vind ik onzin. Een label/diagnose sluit dat juist niet uit en bespaart een hoop frustratie.
Ik heb een zoon met ADD en de diagnose is juist een van de beste dingen die hem is overkomen.
Hij begreep eindelijk waarom sommige dingen zo moeizaam gingen. Het was niet langer zijn schuld. Zijn docenten -en andere mensen in zijn omgeving- begrepen toen wel waarom hij anders functioneerde dan anderen.
Hij ontdekte juist wat hem onderscheidde van anderen, zijn zwakte en zijn kracht, en hoefde niet langer krampachtig te proberen om ALTIJD mee te doen. Na zijn 'label' werd hij veel beter geaccepteerd en gerespecteerd om zijn talenten.
En als mensen het niet willen begrijpen of accepteren… tja, dan maar niet. Dat is hun probleem.

Er is ook niets mis met medicatie als het goed wordt gebruikt. Mijn zoon gebruikt het soms, als hij dat nodig vindt. Als ouder houd ik uiteraard toezicht. Maar niemand kan het beter beoordelen dan hijzelf, dus hij bepaalt wanneer hij het gebruikt. Medicatie is in dit geval gewoon gereedschap. En fouten maken mag (…dat moet zelfs) want daar leer je van.
5 jaar na zijn diagnose is het een van de meest eigenzinnige en ondernemende kinderen die ik ken. Hij vind zijn plek wel, of hij maakt er een. Met label.

4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters wat je volgens mij doet als je een kind dat label geeft is jezelf overtuigen dat de oorsprong van het specifieke gedrag een 'stoornis', een tekort aan bepaalde stofjes of verbindingen in de hersenen.  Iets wat dus inderdaad, op korte termijn, met medicatie op te lossen is.  En dat is waar we als maatschappij goed in zijn : oplossingen op korte termijn.

Het is allemaal zo 'wazig'.  De wetenschap krijgt er geen vat op.  En dat is ook gewoon omdat wetenschap als het op 'bewustzijn' en de werking van de hersenen aankomt, te beperkt is en elk kind uniek.  

Door onze drang om te labelen gaan we voorbij aan alle andere mogelijke bepalende (vooral omgevings)factoren.  In mijn geval heeft langdurige stress tijdens mijn kindertijd een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van symptomen die gemakkelijkheidshalve onder ADHD worden geplaatst.  Stress zorgt op lange termijn ook voor klachten als concentratieproblemen, vergeetachtigheid enz...  

Als je zoon geholpen is met het label : goed voor hem!  Maar ik denk dat het in veel gevallen geen oplossing biedt op lange termijn.   Dat heeft vooral te maken met de ruimte, de vrijheid die het kind van de ouders en omgeving krijgt.  
4 maanden geleden

Beantwoorden

Nomen Nescio Er is gedicht, waar ik mijzelf zo nu en dan aan herinner. Ik denk daar dan bij dat als ik zelf kinderen heb, dit gedicht met mij in gedachten zal worden opgelezen.

This Be The Verse
By Philip Larkin

They fuck you up, your mum and dad.   
    They may not mean to, but they do.   
They fill you with the faults they had
    And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
    By fools in old-style hats and coats,   
Who half the time were soppy-stern
    And half at one another’s throats.

Man hands on misery to man.
    It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
    And don’t have any kids yourself.

***

Voor mij heeft een hele zorgzame en liefdevolle opvoeding met als belangrijk ideaal dat ieder kind 'zichzelf' als 'zichzelf' moet kunnen ontplooien, als een resultaat gehad dat ik jong heb geleerd een 'zichzelf' te zijn die ik niet was en daar goed in te worden.

Ik denk dat veel idealen over opvoeden werken als de appel niet ver van de boom valt. De belevingswereld van de ouders sluit dan her en der aan bij die van het kind. Met ADHD valt de appel waarschijnlijk een stuk verder dan de boom dan ouders vermoeden. Ik zelf heb een hele andere belevingswereld dan mijn ouders. Om mij te kunnen begrijpen moeten zij afstand doen van bepaalde overtuiginen, ervaringen en ideaalen die zij in hun belevingswereld als juist en rechtvaardig zien. Datzelfde geld voor mij, om mijn ouders te proberen te begrijpen, moet ook kunnen onderkennen dat sommige dingen die voor mij logisch of normaal zijn, in hun belevingswereld niet logisch en niet normaal zijn. Om kennis te maken met een vreemde belevingswereld helpen labels, ze geven een set veronderstellingen die kan worden getest.

Ik geloof dat ADHD-labels altijd belangrijk bij een kennismaking met ADHD, ze geven een eerste handvat om een onbekende wereld binnen te stappen. Ik hoop dat mensen labels gebruiken. Ik hoop ook dat mensen zich ook verdiepen in de labels die ze gebruiken en ook blijven testen hoe ze van toepassing zijn. Ik hoop ook dat mensen eerst naar mij als persoon kijken en daarna pas naar een label, in plaats van eerst naar een label en dan hoe ze mijn persoonlijkheid daarin kunnen proppen.

Maar uiteindelijk heb ik een beperkte invloed over die labels die ik draag.

Als een leraar bij een kind ADHD denkt te herkennen, gok ik dat in de meeste gevallen dat kind van de leraar een ADHD-label krijgt, ook zonder dat het kind of de ouders dat weten. Zelfs al doen de ouders van een kind niet aan ADHD-labels, dat wil niet zeggen dat het kind geen gevolgen ondervind van ADHD-labels. Wanneer bij een kind door de omgeving ADHD wordt vermoed, lijkt het mij in het belang van het kind dat te testen om dat label te kunnen ontkrachten als er geen ADHD is. Als een test ADHD uitwijst, dan lijkt het mij in het belang van het kind om te zorgen voor een weldoordacht, uniform ADHD-label dat de omgeving kan accepteren, dan is het kind niet overgeleverd aan een willekeur van in de omgeving al bestaande ADHD-labels.

Overigens, niemand met wie ik over de afgelopen jaren in persoon heb gesproken over ADHD-medicatie die zelf ook ADHD heeft en medicatie gebruikt, (echt niemand) zag medicatie als de oplossing voor ADHD. Iedereen gebruikte het als een hulpmiddel.
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @nomennescio

Wanneer je je kind ziet struggelen kan je daar op verschillende manieren mee omgaan. Om het nu even simplistisch weer te geven beperk ik me tot twee 

1) ik zie dat je het moeilijk hebt.  Niet alleen jij maar ook je omgeving heeft daar last van.  Je hebt moeite om te functioneren binnen het systeem. De oorzaak van dat disfunctioneren zit ergens in jouw hersenen.  We zullen dit laten testen zodat we er een naam om kunnen plakken. En met een label zullen we je veel gerichter kunnen helpen zodat je minder moeite ondervindt met de opgelegde normen.  Medicatie zal het lijden verzachten, want het onderdrukt je drang. Je zal beter kunnen luisteren, studeren, stilzitten kortom alles wat er van een kind verwacht wordt. Wat de effecten van de medicatie op lange termijn zijn weten we niet zeker, maar voor nu is het het beste. 

Of 
2) we zien dat je het heel lastig hebt. Je probeert ons dit door middel van je gedrag duidelijk te maken.  Krijg je voldoende ruimte om je te ontplooien? Ondervindt je veel stress door het moeten voldoen aan een norm die niet bij je past? Er is niets mis met je.  We zullen je helpen uitzoeken wat je noden zijn, hoe we je talenten kunnen ontplooien.  We zullen uitzoeken hoe we je de vrijheid die je nodig hebt kunnen geven. Als je je niet goed voelt in een bepaalde setting, dan passen we die aan.  We zijn er voor je om te luisteren!  

Wat betreft die medicatie : niemand zegt die als de oplossing te zien. En toch blijven velen er de rest van hun leven afhankelijk van. En als volwassene maken we die keuze zelf. Maar hoe bewust maken we die? Hoe kan je bewust kiezen als je je bewustzijn onderdrukt?  En als kind heb je er dan weinig in te zeggen en vertrouw je op de volwassene die het allemaal beter weet. Maar die weet dat dus niet want die vertrouwt ook maar op een 'specialist' die het allemaal beter weet die het uit boeken heeft die het allemaal beter weten enz... 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Marco . iedereen is vrij om te kiezen wat hij of zij wil. maar vergis je niet dat je gradaties hebt tussen ADHD. het is geen kwestie van wel adhd of geen adhd. je hebt mensen die "licht" adhd hebben en dat is misschien prima te doen is zonder medicatie en met de juiste begeleiding/omgeving en structuur. toch vind ik het gevaarlijk om zomaar te stellen dat medicatie onzin is voor alle add/adhd gevallen. 
sterker nog ik ben tussen de mazen geglipt en pas nu tot ontdekking gekomen van mijn ADD. hierdoor heb ik heel mijn leven geworsteld en het resultaat is dat de gevolgschade (carriere, relatie, en op persoonlijk vlak) daarvan nu moeilijk in te halen is. 
als een label er voor zorgt dat er extra aandacht is voor een goede ontwikkeling van het kind. kan ik het in mijn ogen alleen maar een extra vangnet bieden. de keus om wel of geen medicatie te gebruiken kun je dan alsnog laten afhangen van het kind en hoe het zich ontwikkeld. maar op dit moment is medicatie het meest effectieve wat er bestaat om symptomen te onderdrukken. waardoor het uiteindelijk ten goede van het kind komt.
nee het lost het probleem niet op. maar dat doet een bril voor iemand die slechtziend is ook niet. zijn ogen blijven slecht alleen kan het zonder niet functioneren. zelfde geld voor medicatie voor astma of medicatie voor hooikoorts en allergieën. 

ik vind het prima dat mensen kritisch blijven. maar ik vertrouw liever op de specialisten die kennis opdoen uit "boeken" met jaren aan wetenschappelijk onderzoek. waarin keer op keer blijkt dat op dit moment medicatie in combinatie met therapie de effectiefste behandeling is voor ADHD. (bijvoorbeeld https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26536057/)

Geen diagnose is ook een misdiagnose. 

hier een podcast van Nirma Haggenburg met Rob Pereira over medicatie
https://open.spotify.com/episode/1ZkGAC6zaoAXzKjQZzLr7h?si=8kiCLlrSSH6rTaSwOFx6gA

ze hebben nog meer podcasts die interessant zijn voor wie het wil horen :)
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @marcovg
En dat is nu net het probleem volgens mij: dat we 'bind' vertrouwen op de wetenschap omdat we ervan uitgaan dat de onderzoeken objectief en zonder inmenging gebeuren. Dat we ons steeds zo afhankelijk opstellen in plaats van te leren luisteren wat ons gevoel ons zegt over onszelf en onze kinderen.  

Zoals jij het stelt en zoals de reguliere wetenschap dat doet, zijn ons cluster van klachten het gevolg van een stoornis/een ziekte. En dat 'geloof' maakt ons de rest van ons leven afhankelijk van specialisten, therapie, medicatie (kassa, kassa...). 

Het leidt tot een leven van slachtofferschap. Terwijl het ook anders zou kunnen.  Door het om te draaien en te zeggen : ik heb geen hulpmiddel nodig om te functioneren. Laat me gewoon uitzoeken wat mijn manier van functioneren is!  Het enige probleem is dat daar in onze maatschappij te weinig ruimte voor is.  En dat is de ziekte/de stoornis : een systeem dat iedereen door dezelfde vleesmolen wil draaien om er een saaie eenheidsworst van te maken. 

Een label is vaak een misdiagnose omdat het het kind reduceert tot een reeks eigenschappen. Die dan vervolgens als negatief worden bestempeld en dienen onderdrukt te worden.  

Interessante studie zou zijn : ondervraging bij de eerste generaties gediagnosticeerden.  Op hun 40ste ofzo: hoe zit het met je geluksgevoel? Kan je nog functioneren zonder medicatie? Heb je het gevoel dat het label je heeft geholpen jezelf te vinden? Maar dan een objectief onderzoek dat een keer niet indirect wordt gefinancierd door de Farma. 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Marco . Sorry mathieu maar ik vind het een gevaarlijke gedachten goed... door deze houding overtuig je andere om überhaupt hulp te zoeken "want de wetenschap is kwaadaardig" en kassa voor de farma. 
terwijl jij jouw wijsheid voor waarheid verkondigd zonder dat iemand ook maar weet waaraan jij je deskundigheid te danken hebt..

ik zou iig nooit 'blind' vertrouwen op de mening van een relatief anoniem persoon die online zijn onderbuikgevoel verkondigd.

dat jouw mening anders is prima.. maar als je die mening zo hard verkondig dat het er mogelijk voor zorgt dat mensen onnodig zorg vermijden vind ik dat te ver gaan. daarom zou ik iedereen adviseren om iig in gesprek te gaan met de huisart/kinderarts je bent niet meteen verplicht tot diagnose en na een diagnose ben je niet meteen verplicht tot medicatie. maar je weet dan iig wel wat je opties zijn.
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @marcovg

ik begrijp in ieder geval niet wat er gevaarlijk is aan mijn gedachtengoed.  Als iemand mijn visie zomaar voor waarheid aanneemt heeft die persoon een gebrek aan vermogen om voor zichzelf te denken.  Maar dat is net zo het geval voor mensen die de reguliere visie zomaar voor waarheid aannemen.  Ik heb mijn visie gevormd door me niet enkel blind te staren op de wetenschappelijke benadering die te weinig rekening houdt met het ongrijpbare geestelijke aspect van de mens.  

Ik zeg ook nergens dat de wetenschap 'kwaadaardig' is.  Maar als jij oppert dat 'de wetenschap' de beste referentie is, dan moet je je ook bewust zijn van het feit dat veel onderzoek (zeker niet alle) gecorrumpeerd is en gestuurd wordt door belangengroepen. 
De wetenschap heeft vele beperkingen.  De belangrijkste is dat ze voor een groot deel het belangrijkste aspect van ons mens-zijn negeert omdat het er geen vat op heeft : het bewustzijn.  

Ik ben geenszins een deskundige.  Ik ben ook maar een persoon die zijn weg aan het zoeken is, en die besloten heeft daarbij vooral mijn eigen 'onderbuikgevoel' (zoals dat vaak met een negatieve bijklank wordt genoemd) te volgen in plaats van het zogenaamd 'gezonde verstand' dat al sinds mijn kindertijd geprogrammeerd is.   
4 maanden geleden

Beantwoorden

Marco . wij verschillen aardig van mening en dat mag. 

"Ik ben ook maar een persoon die zijn weg aan het zoeken is, en die besloten heeft daarbij vooral mijn eigen 'onderbuikgevoel' (zoals dat vaak met een negatieve bijklank wordt genoemd) te volgen"

als dat voor jou werkt is dat voor jou de beste oplossing en juich ik dat alleen maar toe. maar dat geld natuurlijk niet voor iedereen. het kwam mij aardig over alsof jij jouw visie probeerde op te leggen. en als dat er voor zorgt dat mensen niet naar de huisarts gaan. dan worden ze beperkt in de keuze die ze hebben. en dat kan enorm negatief uitpakken... 

toch ben ik niet helemaal oneens over hoe jij de maatschappij schetst. maar tegelijkertijd hebben ik en veel mede adhders niet de mogelijkheid om in dit leven die maatschappij te veranderen. natuurlijk hebben we een stukje invloed in onze omgeving. 
maar als het middels die aanpassingen niet lukt om mee te komen eindig je mogelijk met burn-out, angststoornissen, criminaliteit, verslaving, relatie problemen of werk onder je intelligentie niveau omdat door je disfunctioneren er niet meer inzit.

dus dan is het prettig als er hulpmiddelen zijn en je de keus hebt om daar gebruik van te maken.



4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 8 overige reactie(s)
mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Wanneer je je kind ziet struggelen kan je daar op verschillende manieren mee omgaan. Om het nu even simplistisch weer te geven beperk ik me tot twee 

1) ik zie dat je het moeilijk hebt.  Niet alleen jij maar ook je omgeving heeft daar last van.  Je hebt moeite om te functioneren binnen het systeem. De oorzaak van dat disfunctioneren zit ergens in jouw hersenen.  We zullen dit laten testen zodat we er een naam om kunnen plakken. En met een label zullen we je veel gerichter kunnen helpen zodat je minder moeite ondervindt met de opgelegde normen.  Medicatie zal het lijden verzachten, want het onderdrukt je drang. Je zal beter kunnen luisteren, studeren, stilzitten kortom alles wat er van een kind verwacht wordt. Wat de effecten van de medicatie op lange termijn zijn weten we niet zeker, maar voor nu is het het beste. 

Of 
2) we zien dat je het heel lastig hebt. Je probeert ons dit door middel van je gedrag duidelijk te maken.  Krijg je voldoende ruimte om je te ontplooien? Ondervindt je veel stress door het moeten voldoen aan een norm die niet bij je past? Er is niets mis met je.  We zullen je helpen uitzoeken wat je noden zijn, hoe we je talenten kunnen ontplooien.  We zullen uitzoeken hoe we je de vrijheid die je nodig hebt kunnen geven. Als je je niet goed voelt in een bepaalde setting, dan passen we die aan.  We zijn er voor je om te luisteren!  

Wat betreft die medicatie : niemand zegt die als de oplossing te zien. En toch blijven velen er de rest van hun leven afhankelijk van. En als volwassene maken we die keuze zelf. Maar hoe bewust maken we die? Hoe kan je bewust kiezen als je je bewustzijn onderdrukt?  En als kind heb je er dan weinig in te zeggen en vertrouw je op de volwassene die het allemaal beter weet. Maar die weet dat dus niet want die vertrouwt ook maar op een 'specialist' die het allemaal beter weet die zich baseert op onderzoeken die vaak mede gefinancierd zijn door een bepaalde industrie...
reactie op @mathieu:
Nomen Nescio Hoi @mathieu​,

Bedankt voor je reactie!

Ik weet niet hoe je mijn reacties opvat. In ieder geval schrijf ik ze omdat ik het interessant vind om jouw reacties te lezen. Ik weet niet of een online forum de beste plek is om het over ADHD-labels te hebben. Maar er zijn, zeker met corona, erg weinig plekken om het over labels te hebben. Dit is ook omdat ik denk dat in de ggz meer empathie mag worden getoont voor vragen en zorgen van ADHD'ers (en hun ouders) over hoe een ADHD-diagnose en eventuele medicatie hun persoonlijkheid mogelijk veranderd.

Zelf ervaar ik dat er teveel een nadruk ligt op ADHD als stoornis tot last is. Zelf zie ik het bovenal als een eigenschap waarmee ik mijn voordeel mee wil doen. In therapie uit zich dat bijvoorbeeld doordat het primaire doel lijkt klachten te beperken, terwijl mijn primaire doel is ontdekken hoe ik in elkaar zit en op basis daarvan allereerst zorgen dat ik voldoening uit de dingen die ik doe. Minder klachten/meer voldoening lijken misschien twee kanten van dezelfde medaille, maar de benadering, de te stellen doelen en evaluatie zijn natuurlijk heel anders. 

Waar klachten voor mij wel de boventoon voeren is als ik kijk naar ik mij verhoud tot mijn omgeving. Als ik zelf voldoening haal uit de dingen die ik doe, terwijl mijn omgeving daar onder te leiden heeft, dan is er, zeker op de lange termijn, toch echt een probleem. Ook is iets wat mij interesseert welke beloningen en angsten mij wel of niet motiveren. Sociale beloningen motiveren mij goed. Dus als ik door wat aanpassen (al is dat voor mij onprettig) efficienter sociale belongingen kan opstrijken, dan is dat onder aan de streep misschien heel erg goed voor mij.

Vanuit de ggz gezien lijken mij programma's die helpen klachten te beparken makkelijk te standaardiseren en breed toe te passen, want de klachten zijn vrij algemeen. Echter, om iemand te helpen te ondekken hoe die in elkaar zit, dat is veel complexer, daar is meer expertise voor nodig, het kost meer tijd en het is lastig te standaardiseren en breed toe te passen. Wat het voor de ggz lastig maakt is dat de vergoedingen vanuit verzekeraars slecht aansluiten op de kosten die er in de ggz worden gemaakt. 

Ook, als ik over sommige andere landen lees over hoe ADHD wordt behandeld, dan hebben we het in Nederland zo slecht nog niet. Ondanks mijn op- en aanmerkingen, ben ik heel blij dat er Nederland een ggz is en dat deze al relatief vroeg stadium mensen helpt bij hun klachten.

Voor mij was en is het behoorlijk zoeken naar wat wel en niet bij mij past. Het is daarbij essentieel dat ik accepteer dan sommige(!!) mensen anders naar ADHD kijken dan dat ik doe. Ik wil mijzelf ontdekken en de technieken/methodes die daarbij kunnen helpen, daar is binnen de ggz veel kennis over en ervaring mee. Ook heb ik voordelen van mijn medicatie en is de begeleiding vanuit de ggz fijn bij het in de gaten houden en evalueren van bijwerkingen.

Ik hoop dat al het bovenstaande wat nuance geeft die nuttig is.

@mathieu​, in een eerder bericht las ik dat je in de wachtkamer van een kinderpsychologe zat. Mocht daar geen klik zijn, de huisarts kan altijd doorverwijzen naar een andere kinderpsychologe. Ik weet niet hoeveel kleinschalige ggz-praktijken kinderen behandelen, mocht je dat nog niet hebben gedaan, misschien helpt Google wel om een praktijk te vinden waar jij je (min of meer) op je gemak voelt.

Over de opties in het bovenstaande bericht.

Optie 1, ik denk dat je zelf doorhebt dat dit wel erg kort door de bocht is. Zeker dat medicatie de 'drang' onderdrukt. Misschien dat het met Bupropion en Atemoxetine anders zit, wat betreft dexamfetamine en methylfenidaat krijg ik juist mee dat het mensen helpt dingen te doen die daarvoor nooit of lastig lukten, waardoor ze zich kunnen toeleggen op wat ze leuk vinden.

Een voorbeeld, voor mijn ADHD-diagnose was het bijhouden van mijn eigen administratie een gruwel, als ik deurwaarderkosten kreeg, boeide niet, want ik kon het toch betalen en na een tweede of derde sommatie ging een belletje ook wel rinkelen dat ik moest betalen. Op mijn werk was het goedkeuren van facturen geen probleem. Alhoewel ik voor werk ook geld uit gaf, declareerde ik het eigenlijk nooit. Ook gek, declaraties van andere mensen goedkeuren, geen probleem, mijn eigen declaraties... Natuurlijk voelde ik wel een behoorlijke frustratie over mijn persoonlijk financiele wanbeheer. Het lukte mij niet het op te lossen. Omgaan met mijn persoonlijke frustraties kostte mij veel energie. Energie die ik niet kon stoppen in dingen waar ik goed in was of die ik leuk vond. Met mijn ADHD-pilletjes gaat mijn thuisadministratie veel soepeler en heb ik meer energie (en tijd) voor belangrijkere zaken.

Wat ik proef in beschrijving van optie 1, is dat als een kind ergens een drang toe heeft, dat het kind dat dan ook graag wil, of dat dit goed is voor het kind. Waarop is dat gebaseerd? Wat heeft ertoe geleid dat het kind die drang heeft? Is de drang die een omgeving waarneemt ook de drang die het kind zelf voelt?

Wat betreft optie 2, hoop ik heel erg dat de ouders hun eigen idealen en belevingswereld opzij kunnen zetten en heel goed kijken hoe hun kind in elkaar zit. Het lijkt mij alsof ervan uit wordt gegaan dat er een sterke vertouwensband is tussen ouder en kind. Dat het kind ook aan de ouder aangeeft wat het wil en nodig heeft. Is een kind altijd eerlijk? Weet een kind hoe iets aan te geven of te vertellen op een manier dat de ouders het ook begrijpen? Ouders kunnen hun kind wel alles geven om zich te ontwikkelen, maar dat wil niet zeggen dat het kind dat ook weet, of begrijpt, of zich daar vrij bij voelt. Want andere belevingswereld.

Ik heb als volwassene een ADHD-diagnose gekregen en voor mij voelde dat allereest een soort bevrijding, omdat snel doorhad dat meer weten over ADHD mij ook hielp in mijn leven. Ik kan me voorstellen dat het voor ouder het tegenovergestelde is. Geen enkele ouder wenst een kind ADHD toe. Misschien is voor ouders vermoeden of diagnose van ADHD meer een rouwproces. Denk hieraan: https://en.wikipedia.org/wiki/Five_stages_of_grief. Waarschijnlijk is het plaatje al wel bekend. Mocht hier iets van herkenbaar zijn, dan biedt het een misschien een hulpzaam perspectief om eigen opvattingen en overtuigingen mee te bekijken.

Oh..... en wat betreft de farmaceutische industrie... Als je bekijkt hoe over de afgelopen honderd jaar de gemiddelde levensverwachting- en kwaliteit zich heeft ontwikkeld en doorontwikkeld, dan zijn er naast negatieve vast ook wel positieve kanttekeningen te plaatsen die medicijngebruik van een hele andere kant belichten.

Dat de farmaceutische industrie niet altijd netjes opereerd, ik ben bang dat de wereld zo werkt. Tabak, energie, alcohol, banken, zorg, ..., chemie, overal worden vieze spelletjes gespeeld. Bij overheden ook. In Nederland leven wij gelukkig vrij beschermd. Ook wat betreft de emancipatie van de 99%, de afgelopen honderd jaar in ogenschouw nemend, geloof ik wel dat er een positieve vooruitgang is. Moet iedereen daarom maar medicijnen nemen? Ik ben heel blij dat er kritische mensen zijn. Ik hoop wel dat kritiek op de maatschappij los kan staan van het belang van een specifiek kind.

Over onderzoek dat al dan niet (in)direct door de industrie wordt gefinancieerd. Als je de kans krijgt, praat een keer met ADHD-onderzoekers. Er worden ook regelmatig (volwassen) proefkonijntjes gezocht.

Als laatst.... Mocht jij je nog over iets extra's willen opwinden :) kijk dan naar de samenstelling van de panels die de DSM bepalen en hoe dat eraan toegaat.



4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @nomennescio
Ook jij bedankt voor je uitgebreide reactie 🙂.  Ik ga een andere keer uitgebreid antwoorden. Je schrijft interessante dingen maar ik vind het moeilijk om op al die punten in 1 keer te reageren. 

Ik denk dat mensen zoals ik soms heel ongenuanceerd zijn als reactie op een systeem dat nogal eenzijdig gericht lijkt op een bepaalde norm. En dat wij nodig zijn om tegengewicht te bieden. En dat het goed is dat er mensen zijn zoals jij die daar voor open staan, maar tegelijk ook nuance brengen. Zo kan er aan een evenwicht gewerkt worden. En dat evenwicht mis ik nu gewoon. 

Ik ben de laatste tijd vooral gefrustreerd omdat ik het gevoel heb dat de farmaceutische industrie de gezondheidszorg in haar greep heeft. Ik denk dat het de afgelopen 100 jaar ofzo zeker zijn nut heeft bewezen wat betereft het verbeteren van onze levensstandaard en levensverwachting. Maar het valt niet de ontkennen dat de laatste ik zeg maar wat 30 jaar de honger naar winst het bijna volledig heeft overgenomen van het onderzoek en de focus op het verbeteren van de algemene gezondheid. Met andere woorden de marketing heeft het overgenomen van het onderzoek. Door haar steeds groter wordende macht, en haar verweving met media en politiek, heeft de industrie de gezondheidszorg en bij uitbreiding de maatschappij gegijzeld. Dat werd nooit zo duidelijk dan tijdens het afgelopen jaar. Hoe de focus ligt op het 'bestrijden' van een epidemie met asociale maatregelen die onze weerstand alleen maar verder ondergraven, de geestelijke gezondheid negeren, angst aanwakkeren en zo aansturen op een nog grotere afhankelijkheid van de industrie wat betreft onze gezondheid. En hoe andere stemmen dan die van de specialisten die de 'waarheid' van de WHO verkondigen als dissident worden bestempeld of worden doodgezwegen (en die zijn er in grote getale).
Hoe al van af het begin wordt aangestuurd op een 'vaccin' als enige redmiddel uit de crisis. De ware crisis is niet een pandemie, maar net die macht die onze perceptie beïnvloedt en dus onze realiteit mee vormgeeft. 

Dat is dus mijn frustratie en de reden van mijn ongenuanceerd zijn. 

Je vraag ivm kinderpsychologe : er is wel een klik. Alleen vind ik het frappant hoe er al snel dmv vragenlijsten richting labels wordt gekeken. Voor mezelf heb ik de diagnose laten stellen, omdat ik op dat ogenblik dacht dat een label verlossing zou bieden. Voor mijn dochter wil ik het niet. En iedereen moet vrij zijn in die keuze. Alleen vraag ik me af in hoeverre he écht vrij en bewust kunt kiezen binnen het systeem dat ik hierboven beschreven heb (waar er soms toch wat druk is van de omgeving om een diagnose te laten stellen) 
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Judaspenning aa 3 maanden geleden geplaatst
Toeval bestaat niet.. Ik wil geen label of ADHD diagnose.. maar vrienden zeggen continu dat ik ADHD heb maar wil geen trajecten of labels.
Als ik hier verhalen lees wordt ik er niet echt vrolijk van. Dus voor mij geen ADHD label.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 14 December 2020 om 12:15
Aantal lezers 34
Aantal reacties 18