Wat is het moeilijk (jonge leeftijd ADHD)

Laatste reactie 06/01/2019 17:46 door NOra
· Markeren als ongelezen
Christel Rossum 2 maanden geleden geplaatst
Bij mijn partner is op jonge leeftijd adhd gecontesteerd,  hij heeft hier als kind zijnde medicatie voor gebruikt en ook een trauma aan overgehouden dat ie dat stempel op zich kreeg....
Nu in onze relatie probeer ik het bespreekbaar te maken met alle gevolgen van dien...
Hij is een lieverd met het hart op de juiste plaats,  heeft humor, kan onwijs lief en lol hebben doet alles voor me zo lang ik maar alles doe hoe hij het wil.
Vooral nu met het vallen van de bladeren is hij niet te genieten, woede uitbarstingen waar ik bang van word.
Heeft op alles wat ik doe en zeg, commentaar en kritiek, vraagt hij mij iets doe ik het voor hem ist niet goed,  alles moet volgens zijn idéé en wensen en probeer ik daaraan te voldoen is het niet goed genoeg,  kan mezelf niet zijn, drink ik 1 glas wijn ben ik al een alcoholist enz enz...dreigt ie weg te gaan en moet ik het maar uitzoeken enz enz...word hier zo verdrietig van,  weet ook niet wat ik moet doen   ,ook al voorgesteld om hulp te zoeken,  maar dan zegt ie zal wel eens vertellen hoe jij bent want met mij is niks mis....
Hou enorm veel van hem , maar dit trek ik zo niet 
reactie op @christelrossum:
Jorien Van d - van R @christelrossum ach wat herkenbaar. En dan herken ik mezelf in jouw partner! Ik kan precies doen wat jij beschrijft. En weet je wat, het is puur onzekerheid en rigiditeit die het bij mij veroorzaakt. Het kost energie als dingen anders gaan omdat ik me er druk over ga maken en me niet aan wil passen. Het zoeken van uitvluchten van de veranderingen is erg vermoeiend. de verandering zelf is vaak helemaal niet het punt! En dan begint het blokkeren van jezelf. En het vast zitten in een patroon. Daar word ik helemaal niet gelukkig van hoor en misschien jouw partner ook wel niet. Lijkt mij niet als ik lees hoe hij er nu mee omgaat en erop reageer. Stiekem is er dan angst lijkt me, om de controle los te laten. Controle lijkt een soort van macht te geven. Schijn natuurlijk, maar als ik iets kan controleren dan geeft dat me een zeker gevoel. Zodra ik merk dat ik iets niet (geheel) kan controleren omdat het niet alleen in mijn handen ligt dan volgt er minimaal onrust en soms echt tot paniek bij me. Terwijl die controle houden helemaal niet zo leuk is. Het kost meer energie dan dat het oplevert en hoe meer je jezelf beperkt en hoe minder je je gevoel toelaat hoe erger het wordt. In mijn geval ga ik dan prikken en zoeken bij mijn man. Wat doet hij fout? Waar ben ik beter in dan hij? Wat kan ik controleren? ik ga dan helemaal voorbij aan het feit dat mijn man mijn man is en ik zielsveel van hem houdt.  En weet je wat, als het dan opeens ploft dan maakt het me geen bal meer uit of alles in mijn rigide patronen gaat. Want dan blijkt opeens dat ik voldoende heb aan een liefhebbende partner naast me. Dat ik het beste functioneer wanneer mijn partner gelukkig is en mij terecht wijst wanneer ik onredelijk doe. Wanneer mijn partner mijn niet laat overheersen en mij mijn rigiditeit spiegelt dan functioneer ik het beste. Maar daarvoor moet je als partner wel sterk in je schoenen staan en niet het gevoel hebben dat de ander opeens weg zal gaan of er iets stuk zal gaan. Mij heeft mijn gedrag me na 8 jaar opgeleverd dat mijn partner er helemaal doorheen zit en tijdelijk ergens anders woont (wijt dit niet helemaal aan mijzelf want hij is zelf volledig zijn grenzen gaan aanpassen en zichzelf verloren in eigen onzekerheid. ik vind wel dat ook hij de verantwoordelijkheid moet nemen voor zijn eigen geluk zoals ook ik dat moet doen). en weet je wat? de rigide patronen en terughoudendheid zijn verdwenen. Ik ben wakker geschut. Keihard in verbinding geraakt met mijn gevoel. En ik zie nu dat ik mezelf aan het klein houden ben. En dat ik hem mij daarin laat faciliteren. Ik wil zo graag dat hij me weer wakker schudt. Dat hij me tegengas geeft en alles zegt wat hij erover denkt. Zodat we elkaar weer uitdagen om ons eigen geluk en leven te verrijken.

Mijn tip; buig niet teveel mee. Faciliteer hem niet teveel. En laat je niet manipuleren en kleineren. Dat werkt het alleen maar in de hand als hij enigszins op mij lijkt. Geef hem zachtheid die je hebt en benoem wat je fijn vindt. Moedig hem aan om naar zichzelf te kijken. Laat hem niet overheersen maar zet hem wel in zijn kracht. En denk vooral ook aan jezelf en je eigen gezondheid. Jij bent niet zijn therapeut je bent zijn partner. Als je teveel mee gaat bewegen zal het voor hem steeds lastiger worden om naar zichzelf te kijken en te beseffen dat hij misschien toch hulp nodig heeft. Hij zal dit misschien als zwak zien als hij dit doet, maar je kan zonder het te persoonlijk naar hem te maken aangeven dat jij het juist sterk vindt wanneer iemand zijn zwakte of onzekerheid durft aan te geven en aan zichzelf wil werken. 
Heel veel succes en denk ook aan jezelf! Als je partner echt op mij lijkt dan houdt ie heel veel van je en regeert de angst en onzekerheid nu. richt je daarop en niet op zijn gedrag. Hopelijk helpt het iets. 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Christel Rossum Goedemorgen, bedankt voor je bericht , ik herken mijn man helemaal in je verhaal. 
Steeds inderdaad de controle willen houden   te veel hooi op zijn vork willen nemen   , geen rust kunnen vinden en ook angst speelt bij hem een rol.
Het lastige is dat ik hem altijd positief probeer te benaderen....met hem rustig wil praten, maar hij het vaak ombuigt naar het negatieve,  en die gedachten zo in zijn hoofd zet,  dat ik niet bij hem binnenkom .
Das is alles mijn fout , dan nog probeer ik rustig te blijven ....maar krijg ik vaak te horen hou je mond maar.....
Met als gevolg dat ik dan niks meer zeg, om ruzie te voorkomen,  dat het bij mij ook opstapelt dan na soms dagen getrigerd te worden ik ook boos word,  voor mezelf opkom en we toch ruzie krijgen en dat is nou net niet wat ik wil .
Moet ik hem met rust laten , wil ie niet praten maar blijft wel appjes sturen vol boosheid en verwijten....
Ga ik even weg om alleen te zijn even proberen te relativeren,  zodat we daarna misschien rustig kunnen praten  , hij vind het verschrikkelijk als ik even weg ga   maar ik heb dat dan echt nodig,  krijg ik de beschuldiging dat ik vast naar mijn neukertje ben geweest   , verdere details zal ik besparen....wat doet me dat verdriet....zo onterecht....ik hou alleen van hem,  is niemand anders in mijn leven....terwijl ik een poos terug er achter kwam dat hij wel met een andere vrouw,  die ie van vroeger kent, belt en appt, dat is weer eens wat anders word er dan gezegt, betekent niks en moet ik maar accepteren, zij is ook getrouwd. 
En weet je als het dan bij praten blijft, kan ik dat best tolereren....geef ik hem die ruimte....
Heb gezegd belangrijkste is dat wij,  hij en ik blijven praten.....wij zijn getrouwd we houden van elkaar en moeten het samen doen.
Momenteel wil hij niet met me praten, heb mezelf voor genomen om lief tegen hem te zijn , in de hoop hem zo terug te winnen dat we in ieder geval weer normaal kunnen praten samen.

2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Andries McQueen 2 maanden geleden geplaatst
@christelrossum​ Hoi Christel. Dit is inderdaad een rottijd, met name deze week, de sinterklaas gekte en de overige feestdagen voor de deur. 
Als ik me zo voel als jij hem beschrijft dan doe ik soms ook heel lelijk tegen mijn vrouw. 
Vanmorgen hadden we het er nog over samen. 
Ik zei tegen haar: 
Ik ben dan niet boos op jóu, ik sta dan onder een enorme druk en ik merk dan dat ik het overzicht aan het verliezen ben (naar gevoel). Dan is elk geluid, prikkel, of vraag om iets te doen echt teveel. 

Kijk, dan is het nog niet leuk voor haar. Maar het helpt al een beetje. 

Je eerste menselijke reactie is dat je zelf verdrietig of chagrijnig wordt en lekker terug vecht. 

Gelukkig ben ik ook honderd keer vaker heel erg lief voor haar. Is hij dat ook genoeg voor jou? 
Je beschrijft hem als een fijne man. 
Maar het leven kan helaas niet altijd gaan zoals hij het wilt. 

Maar dan lees ik later dit: 
'zal wel eens vertellen hoe jij bent want met mij is niks mis....'

Het klinkt alsof hij ook een enorme druk op jou legt om te zijn wie je helemaal niet bent. 
Dat vraagt van jou sterk in je schoenen te staan, op rustige momenten te zeggen wat je wel en niet fijn vindt, wat je wel of niet van 'm pikt en 'm daar aan houden.... 

Ik begrijp heel goed dat dit pittig is! Komt er een vakantie aan waarin hij even kan bijkomen? (en jij ook? ;-)) 


War Hoofd 2 maanden geleden geplaatst
Duidelijke grenzen stellen. Je hoeft je niet als voetveeg te laten gebruiken. Tuurlijk heeft hij last van spanning op sommige momenten,  hebben we allemaal, maar de manier om er mee om te gaan maakt het verschil. 
Schrijf desnoods in een brief wat het met je doet als hij zo reageert als praten niet gaat. Dat het pijn doet wat hij zegt en bovendien grof is ook nog. Zeg dat je er graag over wil praten hoe de situatie veranderd kan worden maar dat hij eerst de boodschap in de brief even moet laten zakken. 
Dan kan hij samen met jou kijken hoe hij de spanning kwijt kan en het liefst voor hij ontploft. Het zou handig zijn als hij bij zichzelf kan leren herkennen wanneer dat gebeurd zodat hij weg kan lopen of iets dergelijks. 

Kom je er helemaal niet uit kijk dan of hij daar hulp voor kan zoeken. 
Waar de grens ligt voor jou is aan jezelf, dat kan een ander en ook hij niet voor jou bepalen. 
NOra rara 1 maand geleden geplaatst
Hoi @christelrossum​ ik heb zelf ook ADHD en met mij en mijn partner gaat de relatie heel goed. 

Pas jij al manieren toe om het beter voor elkaar te krijgen?

- Praten
- Afspraken
- Plannen

dag doornemen.

waar loop jij het meeste tegen aan?

x0x0 Nora
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 04 December 2018 om 12:03
Aantal lezers 20
Aantal reacties 6