Hartluchting

Laatste reactie 15/02/2018 00:08 door Gigi
· Markeren als ongelezen

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.

Gigi _ 4 weken geleden geplaatst
Hi mensen,

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik doe. Eigenlijk ben ik al 2 uren te laat voor mijn bed, maar in plaats van echt een keer op tijd naar bed te gaan zit ik hier op mijn bank met een heerlijke badjas en betraande ogen. Naast mij ligt er een bolletje kat en op de achtergrond hoor ik het bromgeluid van mijn PS3. Weet niet hoelang die het nog volhoudt... Anyways, het is nog geen 10 minuten geleden zat ik met een wanhoopsblik en het voornemen om mij uit te schrijven voor de studie waar ik net mee ben begonnen en ik 7 jaren voor heb gespaard. En nu zit ik met een vrij neutraal gezicht, of toch niet. Er is soms echt geen touw aan vast te knopen. Dit was niet het punt wat ik wou maken trouwens. Eerlijk gezegd weet ik ook niet zo goed wat en hoe wel. Al jaren en jaren lang ben ik bezoekster van GGZ-land en heb persoonlijkheidsstoornis A t/m Z, autisme, angststoornissen en weet ik het wat niet allemaal voor m'n bakkes gekregen. Niks daarvan bleek toch echt te kloppen en na jaren kwam de vraag "Zeg, ben je wel eens om AD(H)D getest?" Nou nee, en nu zijn we hier. Ergens was ik zo blij met de diagnose, want alles viel op zijn plek. Echter komt nu de andere kant. Daar waar ik altijd verwachtte dat mijn problemen tijdelijk waren en door mijn jeugd komen, komt nu de harde realiteit. Dit is hoe ik ben en zo is mijn brein. En nu loop ik telkens weer tegen de lamp aan. Hoe doen jullie dat? Hoe doen mensen het überhaupt? Misschien handig om te vermelden waar ik op doel. Ik doel op het omgaan met andere mensen. Echt, sociale contacten lijkt mij heerlijk. Maar ik snap het niet. Ik kan mij niet voorstellen hoe mensen denken. Het is zo ontzettend grijs. In mijn hoofd is het zwart of wit. Het is hoe het is. Maar zo werkt de maatschappij niet en keer op keer ben ik weer de persoon die alleen staat in een groep. Telkens weer het ik de neiging om weg te gaan en opnieuw te starten, want misschien is een nieuwe start wel de oplossing. Nou niet dus. Wat ik ook doe, ik ben altijd de vreemde. Nooit bedoel ik dingen onaardig, maar blijkbaar is de manier hoe ik zakelijk en niet zakelijke dingen zie wederom te zwart-wit. 

Zoals gezegd ben ik na 7 jaren weer met een studie begonnen. Super leuk. Alleen het is een studie met 60% samenwerken en daar gaat het fout. Elke dag zit ik weer in de stress omdat ik met anderen moet omgaan en geen idee heb hoe ik dat moet doen. Het klinkt wellicht erg arrogant, maar ik ben echt geen haatdragend persoon en probeer altijd een ieder te helpen. Vaak zien mensen mij als het lieve schattige grappige meisje, maar verder dan 'dat meisje' komt het nooit. Het blijft altijd oppervlakkig of nog verder dan dat. En wanneer het wel verder komt is dit vaak door middel van een groepsopdracht. Nou, dan is het drama. Opeens zit je in een groep met vreemde mensen die allemaal dingen doen, zeggen, voelen en vinden. Elke gezichtsuitdrukking valt je op en elk verschil in toon is wordt opgemerkt, dit alles wordt geavaleerd in je hoofd. Vervolgens maak trek je de conclusie en hopsekets, je hebt de drama in de kop. Je kan dan uren/dagen doorgaan over een punt, want daar voel je je dan zo schuldig over. De angst dat iemand het verkeerd begrijpt is te groot en voor je het weet heb je een je probleem gecreëerd doordat je weer te lang ergens op doorgaat. Zoals nu eigenlijk... Punt waarom ik dit schrijf is omdat ik er last van heb. Het liefste schrijf ik mij weer uit en trek mij terug. Het idee dat ik niet in staat ben om daadwerkelijk om te gaan met mensen zonder deze te belemmeren in hun blijdschap doet mij zo ontzettend veel pijn. Hoe graag had ik ook mensen om mij heen gehad. Iemand waarmee ik eens in de maand afspreek. De eenzaamheid breekt iemand echt op. Het klinkt allemaal lekker zielig, dramatisch en rommelig. Echter hoop ik dat dit niet zo wordt gezien. Het enige wat ik eigenlijk wil is even mijn verhaal kwijt aan iemand die wellicht wel begrijpt hoe hard ik mijn best doe en hoe ontzettend moeilijk het is om iets te proberen en telkens weer tegen de lamp te lopen. Iemand die, hopelijk, niet belemmerd wordt in zijn blijheid van vandaag en iemand die niet twijfelt aan het feit dat je echt je best doet. 

Bedankt voor het luisterend oog.
War Hoofd 3 weken geleden geplaatst
Je andere manier van denken dan anderen is een lastig punt. Ik tob er soms ook mee al ben ik wel goed is sociale contacten. Maar soms weer te empathisch bijv of te meegaand, ook niet goed. Ik leg altijd alle verantwoordelijkheid en schuld bij mijzelf, ik ben immers degene die anders denkt ( ook nooit begrepen trouwens waarom dat zo was, na de diagnose vallen de kwartjes bij bosjes). Inmiddels zie ik stapje voor stapje in dat niet alles aan mij ligt. Dat andere mensen ook een rol hebben in iets en soms zelfs op een minder mooie manier. Zo keek ik nooit maar niet iedereen heeft dezelfde intenties blijkt.
Ik ben er ook nog niet geheel uit hoor. Heb nu boeken gekocht waar ik heel veel informatie haal en oorzaken en aanwijzingen vind.
Misschien kun je er op een andere manier naar gaan kijken. Dat dit een beetje een leerproces mag zijn niet alleen om de inhoud van de studie maar ook in leren omgaan met anderen. Zoek er hulp bij, iemand waar je er mee over kan praten, die je tips kan geven en je kan leren omgaan met je eigen gevoelens.  
Gigi _ 3 weken geleden geplaatst
Dankjewel voor je reactie! Het is ook niet zo dat ik niet mee mensen om kan gaan. Soms dan word ik echt zo onzeker dat het ook echt een enorme rol speelt. Ik ga binnenkort ook een vaardigheidstraining doen, wellicht werkt dat. 

Ik hoop dat je wat aan de boeken hebt en ben blij dat je inziet dat niet alles aan jou ligt. 
Annet de Rooij 3 weken geleden geplaatst
Het is onwijs herkenbaar.
Alles wat je zegt... eerst leek de diagnose bij mij onwijs fijn en nu de twijfel of het wel zo verstandig was.
Ja dat was het want met medicijnen voel ik me beter. ik Presteer beter op school en ben rustiger in mijn hoofd..

Ik merk zelf vooral dat ik het accepteren moeilijk vind. 
al mijn hele jeugd vermoedens van ADHD, maar niet laten diagnosticeren. pas toen ik er zelf echt last van  kreeg onderzoek laten doen.
Inmiddels had ik wel voor alles mijn eigen maniertjes en trucjes.

nu voelt alles anders, dingen komen anders binnen..
Dat is een heel proces..

Het gevoel van onbegrip of ''alleen'' zijn maakt dat niet makkelijker..
reactie op @annetderooij:
Gigi _ Sorry voor mijn ontzettend late reactie. Maar wat je zegt is inderdaad ook erg herkenbaar. Het accepteren is behoorlijk moeilijk. Helemaal omdat, dat heb ik tenminste, erachter komt dat zo ontzettend veel van je gedrag/persoonlijkheid gevormd wordt door ADHD. Soms vind ik het wel moeilijk en vraag ik mijzelf wel af wie ik dan eigenlijk ben en of ik ADHD heb of het ben. En inderdaad, je eigen trucjes zijn fijn, maar nu je echt weet hoe het zit lijkt het toch alsof alles echt anders moet. Ik hoop dat je, hoe lastig het ook is, het kunt accepteren en een plek kan geven 
6 dagen geleden

Beantwoorden

N G 2 weken geleden geplaatst
Ik kan niet zeggen dat ik je kan helpen. Wel kan ik zeggen dat jouw post over hoe jij je voelt zo verhelderend is voor mij.. mijn vriend heeft adhd en ik pik (vrij letterlijk) flarden op over wat hij probeert te zeggen (maar wat hem amper lukt) en jij hier nu zo duidelijk neer schrijft.

Ik weet niet hoe het is om adhd te hebben. Ik ben zelf een introverte persoon die niet gemakkelijk vrienden maakt (en ik wil dat ook niet per sé :p ) en ook liever op mijzelf ben dan in een groep mensen.. laat staan in een groep mensen waar ik mee moet communiceren (groepswerk dus).

Wat ik wél kan zeggen is dat ik heb leren loslaten.. vroeger trok ik mij dat allemaal aan, nu (op 30 jarige leeftijd) kan het mij minder schelen en "onderga" ik het gemakkelijker, zoals bijvoorbeeld op de dansles vorige week.. Om het cru te zeggen: (teveel) mensen kunnen me vaak gestolen worden, ik heb geen zin meer om mijzelf anders voor te doen dan ik ben. Ik zal wel beleefd blijven, maar ik forceer mezelf niet meer.

De enige "tip" die ik daarvoor kan geven (en ik weet van mijn vriend dat dit heel erg moeilijk is voor mensen met adhd) is: "focus op jezelf".. jij bent de enige constante in je leven en als je ten allen tijde (of zoveel als je kan) jezelf focussed op wat je prettig vind, dan heb je toch al dat. Andere mensen zijn soms moeilijk om mee om te gaan, zeker als je van nature in jezelf gekeerd bent zoals ik (wat dan regelmatig opgenomen wordt als arrogant, ook al is het eerder uit een vorm van angst dat je je zo gedraagt). Ik denk dat ik ook last heb van HSP waardoor ik me van nature ook snel aantrek wat andere mensen doen/zeggen en dat op mezelf projecteer waardoor ik onzeker wordt.. misschien heb je hier ook een beetje last van?
Op zulke momenten wil ik dan ook alleen maar weg en dat ligt niet aan die andere mensen, maar eerder aan hoe ik me voel in die situaties.

Ivm de eenzaamheid.. ik denk dat je onder de mensen moet blijven komen en proberen contact te leggen, ook al lukt het niet.. tot je iemand vindt waarmee het klikt.. En tot het lukt je je er niet teveel van proberen aan te trekken. Die vaardigheidstraining lijkt me écht iets goed, misschien moet ik dat thuis ook eens voorstellen en dan zelf mee gaan :D

Ivm adhd zou ik zeggen: we mankeren allemaal wat en de ene heeft het moeilijker dan de andere, hoe sneller we met onszelf in vrede komen, hoe sneller dat we verder kunnen met ons leven en gelukkig zijn. Maar dit is uiteraard ook allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan, lukt mij maar af en toe. Weet gewoon dat je ook in je eenzaamheid niet alleen bent, we zijn daar allemaal samen in op één of andere manier. Je klinkt als een intelligente, sterke vrouw.. jij komt er wel; echt! Geloof in jezelf...

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.

Topic gestart 24 January 2018 om 00:47
Aantal lezers 39
Aantal reacties 6