Hartluchting

Laatste reactie 15/02/2018 00:08 door Gigi
· Markeren als ongelezen

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.

War Hoofd 6 maanden geleden geplaatst
Je andere manier van denken dan anderen is een lastig punt. Ik tob er soms ook mee al ben ik wel goed is sociale contacten. Maar soms weer te empathisch bijv of te meegaand, ook niet goed. Ik leg altijd alle verantwoordelijkheid en schuld bij mijzelf, ik ben immers degene die anders denkt ( ook nooit begrepen trouwens waarom dat zo was, na de diagnose vallen de kwartjes bij bosjes). Inmiddels zie ik stapje voor stapje in dat niet alles aan mij ligt. Dat andere mensen ook een rol hebben in iets en soms zelfs op een minder mooie manier. Zo keek ik nooit maar niet iedereen heeft dezelfde intenties blijkt.
Ik ben er ook nog niet geheel uit hoor. Heb nu boeken gekocht waar ik heel veel informatie haal en oorzaken en aanwijzingen vind.
Misschien kun je er op een andere manier naar gaan kijken. Dat dit een beetje een leerproces mag zijn niet alleen om de inhoud van de studie maar ook in leren omgaan met anderen. Zoek er hulp bij, iemand waar je er mee over kan praten, die je tips kan geven en je kan leren omgaan met je eigen gevoelens.  
Gigi _ 6 maanden geleden geplaatst
Dankjewel voor je reactie! Het is ook niet zo dat ik niet mee mensen om kan gaan. Soms dan word ik echt zo onzeker dat het ook echt een enorme rol speelt. Ik ga binnenkort ook een vaardigheidstraining doen, wellicht werkt dat. 

Ik hoop dat je wat aan de boeken hebt en ben blij dat je inziet dat niet alles aan jou ligt. 
Annet de Rooij 6 maanden geleden geplaatst
Het is onwijs herkenbaar.
Alles wat je zegt... eerst leek de diagnose bij mij onwijs fijn en nu de twijfel of het wel zo verstandig was.
Ja dat was het want met medicijnen voel ik me beter. ik Presteer beter op school en ben rustiger in mijn hoofd..

Ik merk zelf vooral dat ik het accepteren moeilijk vind. 
al mijn hele jeugd vermoedens van ADHD, maar niet laten diagnosticeren. pas toen ik er zelf echt last van  kreeg onderzoek laten doen.
Inmiddels had ik wel voor alles mijn eigen maniertjes en trucjes.

nu voelt alles anders, dingen komen anders binnen..
Dat is een heel proces..

Het gevoel van onbegrip of ''alleen'' zijn maakt dat niet makkelijker..
reactie op @annetderooij:
Gigi _ Sorry voor mijn ontzettend late reactie. Maar wat je zegt is inderdaad ook erg herkenbaar. Het accepteren is behoorlijk moeilijk. Helemaal omdat, dat heb ik tenminste, erachter komt dat zo ontzettend veel van je gedrag/persoonlijkheid gevormd wordt door ADHD. Soms vind ik het wel moeilijk en vraag ik mijzelf wel af wie ik dan eigenlijk ben en of ik ADHD heb of het ben. En inderdaad, je eigen trucjes zijn fijn, maar nu je echt weet hoe het zit lijkt het toch alsof alles echt anders moet. Ik hoop dat je, hoe lastig het ook is, het kunt accepteren en een plek kan geven 
6 maanden geleden

Beantwoorden

N G 6 maanden geleden geplaatst
Ik kan niet zeggen dat ik je kan helpen. Wel kan ik zeggen dat jouw post over hoe jij je voelt zo verhelderend is voor mij.. mijn vriend heeft adhd en ik pik (vrij letterlijk) flarden op over wat hij probeert te zeggen (maar wat hem amper lukt) en jij hier nu zo duidelijk neer schrijft.

Ik weet niet hoe het is om adhd te hebben. Ik ben zelf een introverte persoon die niet gemakkelijk vrienden maakt (en ik wil dat ook niet per sé :p ) en ook liever op mijzelf ben dan in een groep mensen.. laat staan in een groep mensen waar ik mee moet communiceren (groepswerk dus).

Wat ik wél kan zeggen is dat ik heb leren loslaten.. vroeger trok ik mij dat allemaal aan, nu (op 30 jarige leeftijd) kan het mij minder schelen en "onderga" ik het gemakkelijker, zoals bijvoorbeeld op de dansles vorige week.. Om het cru te zeggen: (teveel) mensen kunnen me vaak gestolen worden, ik heb geen zin meer om mijzelf anders voor te doen dan ik ben. Ik zal wel beleefd blijven, maar ik forceer mezelf niet meer.

De enige "tip" die ik daarvoor kan geven (en ik weet van mijn vriend dat dit heel erg moeilijk is voor mensen met adhd) is: "focus op jezelf".. jij bent de enige constante in je leven en als je ten allen tijde (of zoveel als je kan) jezelf focussed op wat je prettig vind, dan heb je toch al dat. Andere mensen zijn soms moeilijk om mee om te gaan, zeker als je van nature in jezelf gekeerd bent zoals ik (wat dan regelmatig opgenomen wordt als arrogant, ook al is het eerder uit een vorm van angst dat je je zo gedraagt). Ik denk dat ik ook last heb van HSP waardoor ik me van nature ook snel aantrek wat andere mensen doen/zeggen en dat op mezelf projecteer waardoor ik onzeker wordt.. misschien heb je hier ook een beetje last van?
Op zulke momenten wil ik dan ook alleen maar weg en dat ligt niet aan die andere mensen, maar eerder aan hoe ik me voel in die situaties.

Ivm de eenzaamheid.. ik denk dat je onder de mensen moet blijven komen en proberen contact te leggen, ook al lukt het niet.. tot je iemand vindt waarmee het klikt.. En tot het lukt je je er niet teveel van proberen aan te trekken. Die vaardigheidstraining lijkt me écht iets goed, misschien moet ik dat thuis ook eens voorstellen en dan zelf mee gaan :D

Ivm adhd zou ik zeggen: we mankeren allemaal wat en de ene heeft het moeilijker dan de andere, hoe sneller we met onszelf in vrede komen, hoe sneller dat we verder kunnen met ons leven en gelukkig zijn. Maar dit is uiteraard ook allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan, lukt mij maar af en toe. Weet gewoon dat je ook in je eenzaamheid niet alleen bent, we zijn daar allemaal samen in op één of andere manier. Je klinkt als een intelligente, sterke vrouw.. jij komt er wel; echt! Geloof in jezelf...

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.

Topic gestart 24 January 2018 om 00:47
Aantal lezers 44
Aantal reacties 5