Vrouwen met ADD

Laatste reactie 01/04/2020 16:01 door Margro
· Markeren als ongelezen
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
Hallo dames met ADD!

Een psychiater denkt dat ik ADD heb, maar ik heb (nog) geen officiële diagnose. Ik ben een vrouw van 30 jaar en heb moeite met banen op niveau vast te houden en ben wel gelukkig (je kan het ook geobsedeerd noemen ;)) in de liefde. Ik twijfel of ik ooit kinderen zou willen, vanwege mijn grote chaos in mijn hoofd en in het plannen (of gebrek hieraan). Daarnaast ben ik een 'recovering perfectionist', heb veel te lang over m'n studie gedaan, ben wel creatief maar niet artistiek en ben idealistisch (maar heb tot op heden bedroevend  genoeg nog geen uitlaatklep hiervoor gevonden). Ik ben meestal niet fysiek onrustig, alhoewel ik wel kan stuiteren soms als uitlaatklep. Geestelijk ben ik bijna nooit ontspannen, alleen als ik uitgeput of slaperig ben is mijn geest 'rustig'. Maar dit kan ook een vervelende slaperig zijn en depri gevoelens. 

Ik reageer overal heftig en intens op waardoor ik nergens toe kom. Vooral als ik alleen thuis ben voor een hele dag zonder afspraken, lijken alle mogelijke activiteiten SAAI of TE MOEILIJK waardoor ik nergens toe kom. Mijn zelfbeeld wisselt van LAAG tot HOOG. Ik zou graag in contact komen met dames waarmee ik kan praten (in forum of prive) over topics zoals: 
- relaties met mannen 
- werk
- perfectionisme
- idealisme
- plannen
- zelfbeeld

Herkennen jullie je hierin?
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
@lindaschrievers​ Dank voor je reactie! =D

Wat leuk om jouw verhaal te lezen, en fijn dat je in je priveleven rust hebt gevonden.

Wat betreft heftig reageren, ik heb inderdaad gehoord dat er comorbiditeit is met emotieregulatiestoornis. Ik ben vrij pragmatisch ingesteld en toen ik hulp zocht voor mijn klachten, maakte het me weinig uit welk labeltje erop geplakt werd, zolang ik maar geholpen werd met mijn klachten. Ik ben bij een psychiater op de afdeling bipolaire stoornissen bij een grote GGZ instelling en hij concludeerde dat ik geen bipolaire stoornis had. Ik dacht zelf aan cyclothyme stoornis (rapid cycling: bij mij wisselingen stemmingen binnen een week of dag) maar volgens de psychiater kenmerkt een hypomanische of depressieve episode zich doordat je 'een geheel ander persoon bent dat normaal', niet een 'blijere of depressievere versie van jezelf'. Ook heb ik nooit dingen gedaan die me in de problemen brachten en bij een hypomanische episode zou dat wel aan de orde zijn. Ook het feit dat mijn stemmingen meestal wel een soort van aanleiding hadden (ookal is de aanleiding vaak klein en niet in proportie met mijn emotionele reactie erop), zou erop duiden dat ik geen bipolaire stoornis zou hebben. Bij mij liggen de aanleidingen van mijn stemmingswisselingen meestal in het vlak van:
- interpersoonlijke relaties ((mogelijk) conflict, grenzen aangeven, onduidelijke verwachtingen van anderen)
- prestatie / succes (me een mislukkeling of super voelen n.a.v. hoe productief ik me voel)
- toekomstvisie (doemdenken vs. een te rooskleurig beeld over de toekomst hebben en geloven dat dit gevoel een weerspiegeling is van de waarheid).

Los daarvan heb ik een klein werkgeheugen en een lage verwerkingssnelheid (volgens IQ test als kind én volwassene) en het niet 'on the spot' kunnen verwerken van mijn emoties of sociale situaties is een persoonlijke stressor en veroorzaker van overwhelm. Ik vond een mooie metafoor waarin ik mezelf herkende:
"ADD is much like not having enough RAM in your computer (how much you can load on it at once). While the person is smart, their ability to deal with complex issues at ónce is smaller. One of the most complicated things the brain does, is to communicate with an other human being: you cannot nót communicate (visually, real time)". Bron: 
Tot zover mijn overdenkingen over hoe ADD mogelijk stemmingsklachten veróórzaakt. Wat vind jij? Wat zijn jouw stressoren? Is je zelfbeeld stabieler dóór de rust in je prive leven? En mis je je idealisme of vind je het een opluchting?

Om antwoord te geven op jouw vraag: de psychiater bipolaire stoornissen heeft me doorverwezen naar de afdeling ADHD omdat dat het protocol was in deze GGZ instelling, en ben in afwachting van de afspraak. Hij mocht blijkbaar niet de diagnose zelf stellen maar gaf wel te kennen dat ik waarschijnlijk  gebaat zou zijn bij ADHD medicatie.
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
Wat fijn dat je met medicatie nauwelijks meer last hebt van die klachten! En goed om te weten wat je stressfactoren zijn :).

Wat leuk dat je echt inhoudelijk ingaat op mijn verhaal! Dat heb ik niet zo vaak ^.^ Volgens de meneer uit het filmpje kunnen mensen zich beter richten op bepaalde taken omdat: ze het leuk vinden (dopamine), of omdat het weinig beroep doet op werkwerkingssnelheid (tv kijken en gamen zijn volgens hem een stuk minder complex dan bv continue sociale interacties met meerdere mensen op school of werk). Jouw eerste lijstje geeft stof tot nadenken.
Je tweede lijstje herken ik meteen. Ik heb nog steeds de hoop dat ik 'eigenlijk een normale verwerkingssnelheid heb maar m'n perfectionisme verklaard dat ik traag was'. Ik ben als 10-jarige ook getest op motorische vaardigheden en visuele waarneming en die waren in orde. Mijn gezonde verstand zegt dat ik wel degelijk een klein werkgeheugen heb, en dit verklaart ook waarom ik sociale cues niet meekreeg om de basisschool en merkte dat sociaal niet zo goed kon meekomen. Het perfectionisme had ik al toen ik 10 was. Ik heb onlangs gelezen over hyperfocus en hoe die grote productiviteit tijdens hyperfocus perfectionisme kan veroorzaken: 'je wéét dat je iets goed zou kunnen, mits je hier aandacht en tijd in steekt, en voelt je slecht over jezelf als je dat niet doet / lukt.'  Heb jij dit ook? 

Op dit moment heb ik een baan van 24 uur. Onlangs werd ik ontslagen bij mijn droombaan door ADD klachten en dat was voor mij de aanleiding eens even een pas op de plaats de doen om een psychologisch traject te starten. Over een half jaar moet ik uit mijn studentenkamer en ik vind het heel spannend om te moeten verhuizen. Ik ben nu boeken aan het lezen over zelfonplooing (ik kan "uit je hoofd in het leven" zeer aanraden, hij is gratis in het Engels te vinden) en ben voornemens meer buiten te komen en te bewegen, maar dat vind ik lastig.

Ik probeer een balans te vinden tussen niet de perfectionistisch te zijn (te hoge doelen te stellen) en richting (wel enige doelen hebben om vooruitgang in te boeken en voldoening uit te halen).

Over ruim 1 week heb ik een afspraak met een psycholoog van de afdeling ADHD maar ik vind het heel spannend. Ik vraag me af wat dit gesprek toe kan voegen op het gesprek wat ik al het gehad met de psychiater omdat ze geen extra documentatie heeft gevraagd (schoolrapporten, of dat een ouder mee komt). Ze heeft al een otho-pedagogisch rapport van toen ik 10 was, maar die heeft de psychiater ook al gezien. Ik voel me erg skeptisch over de kwaliteit van het resultaat wat we kunnen behalen door de intake nog eens dunnetjes over te doen bij een ander. Ik heb gebeld of ze extra informatie willen en hoop daar maandag reactie op te krijgen.
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
Wat vervelend dat je je baan kwijt bent geraakt en knap dat je dat kan relativeren. Het is hoe dan ook super balen, het zilveren randje is dat je kan aanwijzen welkrle kenmerken in de baan de veroorzaker waren van de strubbelingen en ik hoop natuurlijk dat je snel op je plek terecht komt. Ben je op zoek naar werk op dit moment of neem je een pas op de plaats?

Ik ben ook hard aan zelfacceptatie aan het werken. Het lollige is dat dit er veel meer bovenop ligt dat ADD in de ogen van andere mensen. Mn mam denkt niet dat ik het heb en gewoon te hoge verwachtingen aan mezelf stel. Dat zette met wel aan het denken:

Wat mij eng lijkt is dat ik met medicatie een baan kan krijgen die ik niet zou kunnen klaarspelen zonder medicatie en ik in de problemen kom wanneer ik last krijg van bijwerkingen of het middel op den duur minder gaat werken. 
Slikte jij al je medicatie tijdens die baan? Hoe hadden deze effect op je presteren? En welke klachten zijn verminderd en welke klachten duren nog voort?

Ik heb een partner sinds 8 maanden en we zijn nog vollop in de verliefdheidsfase. Het is super leuk en hij is heel lief en begripvol. Hij veroordeeld me niet en vind dat ik moet doen wat me gelukkig maakt. Hij is ook meegeweest naar het consult met de psychiater, waar ik heel nerveus voor was. We zijn heel open met elkaar maar bij 1 vraag vroeg ik hem even naar buiten te stappen en dat vond hij helemaal ok. Hij lijkt heel chill, en is zelf heel gelukkig met zn leven op dit moment. Ik krijg veel aandacht voor mijn emoties, we praten er vaak over en hij is goed in het zeggen van de juiste dingen ^_^ Ik hoop natuurlijk dat dit zo blijft maar hoop ook dat evt medicijnen niet mn libido of bruisende enthousiasme onderdrukken...

Hoe staat jouw partner hierin?
Sofie Vandamme 2 jaar geleden geplaatst
'ooit' kinderen...? Als je 30 bent en je bent daar nog niet uit of je ze wilt of niet; Dan zou ik zeggen: Doe het niet!  Je zoekt jezelf nog en je weg, de weg die je wil afleggen met je partner... Dan nog niet zeker zijn of je al dan niet kinderen wil... Ik zou dan echt zeggen, leef, leef en leef; Ontdek jezelf en de wereld.  Niet omdat ik niet van kinderen hou, want ik heb er zelf 2 en zie ze doodgraag!!!!  Maar als je nog op je 30 het niet weet, dan hoeft het niet...denk ik...
reactie op @sofievandamme:
Inge J. Hoi Sofie, bedankt voor je reactie. Normaal praten mensen heel positief over het hebben van kinderen en wordt gezegd dat je "niet weet hoe het voelt tot je je eigen kind vasthoud" dus ik vind het lastig om af te wegen hoe het zou zijn. Bovendien kan niemand me uitleggen hoe ze van tevoren wisten kinderen te willen (hoe voelt dit?). Ik vind het maar mysterieus, ook omdat ik vermoed dat het niet sociaal wenselijk is om te zeggen "ik heb er spijt van dat ik kinderen kreeg", of "er zitten wel veel nadelen aan"....
2 jaar geleden

Beantwoorden

Sofie Vandamme Inge, ik heb enorm veel respect voor je reactie en je idee erover.  Neem eens een kindje dat je kent een weekendje bij je in huis. Gewoon om te zien hoe je je erbij voelt...
2 jaar geleden

Beantwoorden

Odet MG Mwoa... Hier ben ik niet helemaal mee eens. Op mijn 30e twijfelde ik ook volop, omdat ik er niet in geloofde dat ik in staat was om mijn kinderen tot gezonde en gelukkige volwassene op te voeden. Pas 4jaar later, na een hoop therapie had ik het zelfvertrouwen gekregen en ben er aan begonnen. Dat is mijn ervaring en misschien wel de andere kant van het medaille 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Odet MG Bij mij was het hetzelfde gevoel als dat ik wist dat ik graag met kinderen wilde werken. Of dat ik heel graag wilde leren fotograferen. Of dat ik heel graag een leuke relatie wilde. Zo wist ik ook van kinds af aan dat ik moeder wilde worden. Het is een soort van: "ik moet dit krijgen anders is mijn leven niet compleet en ben ik nooit gelukkig"-gevoel bij mij geweest... En het klopte. Ik had deze ervaring nooit willen missen. Mama zijn vind ik GEWELDIG. Maar. Verlang ik dan niet terug naar die tijd dat ik kinderloos was? - oh jawel! Heb ik soms niet de gedachten: "misschien had ik gelijk en kan ik dit niet" - zeker wel. Vind ik het niet bijzonder moeilijk om een goede moeder te zijn? - Jaaaaa! God, ja! Maar nog steeds zou ik deze ervaring niet willen missen. Want een klein mensje creëren wat half jouw dna, half die van je partner heeft is een fantastisch gevoel! 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
@lindaschrievers​ Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik kan me levendig voorstellen dat het flinke worsteling geweest moet zijn om tijdens je werk onbehandelde klachten te hebben en je als volwassene te realiseren dat je eigenlijk je hele leven al ADHD hebt. Fijn dat je inmiddels goed bent ingesteld op je medicatie en af kan met een lage dosis waardoor je je nog jezelf voelt en minder afhankelijk bent van de werking. Dat is precies wat ik ook zou willen bereiken. 

Mooi dat je man meer begrijpt hoe ADHD je leven beïnvloedde, doordat hij de verandering ziet met medicatie. Begrijpen je kinderen wat het inhoud? Hoe ver ben je nu in het acceptatieproces van je ADHD? 

Mijn vriend is zelf heel georganiseerd en emotioneel stabiel en kan zich goed voorstellen hoe vervelend het is om last te hebben van chaos, labiliteit, racing thoughts, overwhelm, etc. Hij is 4 jaar parttime stiefpapa geweest bij zijn exvriendin en ik vermoed dat dat ook invloed heeft gehad op zijn volwassenheid in hij is ook heel sociaal vaardig. Hij is ook erg goed in troosten enzo. Dus wat dat betreft de ideale partner op dit moment! ^_^
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
@lindaschrievers​ Extra handig dat je man rustig en georganiseerd is voor jou en je dochters! Kun jij je dochters extra goed begrijpen doordat jullie wat gemeenschappelijk hebben of werkt dat niet zo? 

Ik had laatst een meid ontmoet die ADHD had en ik voelde me wel vertrouwd bij haar. Ik heb voorheen met ADHD mannen nooit een klik gevoeld en het vermoeden (op basis van mijn beperkte referentiekader)) dat ADHD bij mannen anders tot uiting komt dan bij vrouwen. Heb jij hier over nagedacht?

 Wat betreft acceptatie is het nog heel pril. Ik denk pas een paar weken over ADD. Wat ik heb gelezen wekt mn interesse en het zou veel verklaren. Mam denkt niet dat ik het heb, als ze me vergelijkt me jongens in haar klas (die ze lesgaf) die het hadden. Mn vriend en ik zijn pragmatisch: "als ik gebaat ben bij medicatie, ben ik gebaat bij medicatie". En omdat de psychiater denkt dat ik hierbij gebaat zou zijn, ga ik graag een diagnostisch onderzoek laten doen. Ik heb inmiddel zo lang geprobeerd "normaal" te zijn, dat het eerlijk gezegd een opluchting zou zijn als blijkt dat mijn gevoel dat ik niet normaal ben, blijkt te kloppen. Ik kijk wel enorm op tegen een stigma van de maatschappij. Ik ben heel wantrouwend dat het me problemen zal geven in de toekomst wanneer regels veranderen mer zorgverzekeraars. Ook schrok ik ervan dat je verplicht bent het op te geven bij het CBR bij bv rijbewijs halen. 
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
Bedankt voor het linkje @lindaschrievers​. Ik heb het gelezen en ik moet even nadenken onder welke type ik het meest zou vallen. Leuk om te zien dat er meer subtypes zijn dan ik al kende.

Die laatste vragen zijn moeilijk. In de komende periode wil ik daar antwoord op krijgen. Stap 1 is ontdekken of ik een diagnose krijg, zo ja: hoe medicatie werkt. Vervolgens: wat zijn mijn mogelijkheden en beperkingen? Welke baan past daarbij? Ik hoop het snel te weten en ben ongeduldig maar rationeel weet ik dat die stappen tijd kosten. Helaas! :(

Ik vind het wel leuk om hier alvast te praten :)
Inge J. 2 jaar geleden geplaatst
Goede verdiepende vraag. Ik heb hier veel over nagedacht.

Ik heb moeite met plannen: dingen overzien over een langere tijd, tussendoelen formuleren, realistische tijdspad maken, inschatten hoeveel tijd iets gaat kosten, hoofd- van bijzaken onderscheiden. Al die dingen vind ik moeilijk.

Qua taakvolbrenging vind ik starten en stoppen met een taak moeilijk:
- Ik heb vaak hyperfocus en kan me verliezen in een aspect van ern taak wat een zijstap is (een functie van Word uitzoeken) of in de details van een taak (zoals de opmaak van een tabel in een email die slechts fungeert als statusupdate). Dan ga ik maar door en door en vind ik het lekker om in die flow te zitten en in dat moment voel ik me heel productief en denk telkens: "bijna! Het is bijna perfect! Ik moet dit nog éven doen!" Ook als ik me realiseer dat ik beter wat anders kan doen, is het moeilijk uit de hyperfocus los te komen.
- Of ik blijf juist treuzelen omdat ik iets niet kan overzien en het onoverkomelijk lijkt. Dan stel ik het beginnen uit en blijf ertegenaan hikken. Vaak heb ik niet eens door dat ik dat doe. Of ik verwacht echt dat ik vanzelf te weten kom wat ik moet doen, als mn onderbewuste er even op gebroed heeft. Vroeger was dit volgens mij ook zo maar tegenwoordig werkt het in ieder geval niet meer. Wat wel werkt is met iemand hardop praten over wat me tegenhoud en meestal helpt het me verder doordat ik opeens logisch kan nadenken terwijl ik mezelf hardop hoor praten.

Ik zou graag willen dat iemand me helpt met plannen en prioriteiten stellen in mijn werk en dagelijks leven. In werk stel ik me een soort coachende manager voor in deze rol. Dan lijken taken hehapbaarder en minder overwhelming. En die kan me vertellen wat er van me verwacht wordt en leerdoelen bespreken voor groei.

Ook praten over waar ik over pieker vind ik fijn, en getroost worden door mn vriend ook. Ik voel me prettig in groepen waar ik mezelf mag zijn en veel positieve feedback krijg. Daar doe ik het goed op. =D Sfeer is heel belangrijk en ik wordt blij van fijne, liefst ook interessante / insprirerende mensen. Prikkelende gesprekken voeren vam tijd tot tijd, geven me ook een boost en af en toe nieuwe spannende dingen doen ook.

Verder heb ik last van stemmingswisselingen maar bovenstaande dingen helpen daar ook bij, tesamen met met gewoon fit en uitgerust voelen.

Waar ik goed in ben is enthousiast zijn, mensen bij een groep betrekken door lef. Levendig en grappig zijn. Enthousiast vertellen over een onderwerp waar ik gepassioneerd over ben. Ik heb een brede interesse, help graag mensen en ben optimistisch. Ik ben romantisch en vind mn romantische relatie belangrijk. Ik ben pro persoonlijke ontwikkeling en heb hier bij mezelf veel tijd in gestoken. Zowel lezen over persoonlijkheidsleer als vaardigheden vergroten en help anderen hier graag bij. Ik heb ook een interesse in gezondheid, bv gezond eten, en weet er ook wat van af. In mn ideale baan zou ik graag mezelf nuttig voelen, het gezellig hebben en mezelf kunnen ontplooien. Qua topic maalt t me weinig uit, alhoewel mezelf "nuttig voelen" het een en ander uitsluit maar veel openlaat.

Is dat een antwoord op je vraag?

Wat is jouw aanpak?
Coen Olde Bijvank 2 jaar geleden geplaatst
Meer lezen over ADD bij vrouwen? Lees dan de ervaring van José schrijver, zelf ADD en gebruikt geen medicatie.

Haar ervaring ADD bij vrouwen wordt vaak niet (h)erkend en zorgt voor problemen.
Odet MG 2 jaar geleden geplaatst
Hoi, wat leuk, deze topic! Ik zou graag willen kletsen over de onderwerpen die je benoemt. Werk, relaties, persoonlijke ontwikkeling etc. Wat is handig? Messenger? Whatsapp? Gewoon hier? Ik weet niet hoe goed van vertrouwen je bent, ik ben meestal niet zo moeilijk met social media 🙊
reactie op @odetmg:
Margro O Zou ik ook willen! Herken mezelf echt volkomen in het verhaal van de topic starter. Alleen is ze volgens mij niet meer actief...
1 jaar geleden

Beantwoorden

Claire Valk 1 jaar geleden geplaatst
Vrouwen met ADD wordt vaak niet erkend..

Lees veel ervaringen dat vrouwen wat terughoudend zijn..

Zelf heb ik het niet.. maar onze zoon heeft ADD..
Valerie weldam 1 jaar geleden geplaatst
De diagnose ADHD bij vrouwen, is dat anders? In gesprek met ADHD coach voor vrouwen Eveline Roux.

https://open.spotify.com/episode/0J3qsp8AcOOMU61VWpgbSV?nd=1
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 07 December 2018 om 12:23
Aantal lezers 105
Aantal reacties 18