Vriend met adhd

Laatste reactie 10/11/2018 17:02 door J
· Markeren als ongelezen
J L 2 jaar geleden geplaatst
Hallo allemaal, 

Dit is voor het eerst dat ik een topic schrijf maar toch lijkt het me best nuttig. Mijn vriend is 30 jaar en heeft ADHD we wonen nu sinds korte tijd samen en alles ging best goed. Ik werk en studeer mijn vriend werkt. Waar ik tegen aan loop is dat je alles moet plannen en hij wel veel flexibiliteit van mij verwacht maar ik dat niet kan terug verwachten want hé die taak had ik toch niet. Of geldzaken wat een ramp is dat altijd maar nee het kan niet dan word hij boos ja het is er gewoon niet. Het continu geprikt worden met vervelende dingen of respectloos zijn zoals hé bro..pardon ik ben je maat niet. Het vreet energie en dat is zwaar. En altijd maar een maar ergens achteraan heel vervelend en het zo doen draaien dat ja maar jij doet dit blablabla. Niet erg volwassenen. Dat ik denk van hmm dit heel je leven is dit haalbaar voor mij heb ik hier wel zin in tuurlijk ik ben ook niet makkelijk maar hij wil niet echt iets doen om te veranderen ja hele kleine stapjes. Sorry maar ik ben dan zelf al tien stappen verder ja je brein is een chaos maar die van mij soms ook maar dan neemt hij geen verantwoordelijkheid voor zijn gedrag/daden. Gebruikt helaas wiet voor zijn ADHD en ik denk dat concerta wat hij heeft gehad als kind veel beter zal werken en gedragshulp maar hoe moet ik dit aan zijn verstand brengen. Want hij wil het perse niet. En het impulsieve van hé hier valt wel wat uit te halen dan haal ik er nog ff meer uit de drang naar kick adrenaline dus. Soms denk ik hoe gezond is het voor mij om in zo'n relatie te blijven als ik het gevoel heb continu maar de strijd moet aangaan om zo mezelf te verdedigen tijdens een gesprek want meneer heeft altijd wel iets te zeggen. 

Gr 
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@jl 
Er zijn veel partners die hier dezelfde vraag stellen. Misschien kun je eens wat bladeren, 't zal een feest der herkenning voor je zijn. 

Het is vrij simpel hoor, als iemand niet wil werken aan zijn relatie, hoef je echt niet bij diegene te blijven, want inderdaad, dat houd je niet vol of je accepteert dat het altijd zo zal zijn en daar ga je vierkant achter staan. 

Een relatie heb je met z'n tweeën. Dat betekent dat jij ook je uiterste best zal moeten doen om hém te begrijpen. En niet als boze partner, dat werkt alleen averechts. 
Als hij er voor kiest om niet te werken aan de dingen die destructief zijn voor jullie relatie, kun je hem er op voorbereiden dat het voor jou zo niet gaat werken. Niet als boos dreigement, maar als conclusie van een optelsom. 

Dat 'meneer altijd wel iets te zeggen heeft' geeft voor mij aan dat het bij jou al tot hier zit. Als je er samen aan wilt werken zal ook jij uit je boosheid moeten komen. Want met boosheid komen de verwijten en met verwijten klapt degene met ADHD als eerste dicht. 

Een officiele studie geeft het volgende aan: 

"Veelgehoorde klachten van partners over hun ADHD partner zijn: er wordt te weinig gepraat, er is te weinig intimiteit, er zijn conflicten over vergeten van afspraken, er zijn verwijten over de taakverdeling, er zijn conflicten over het gebruik van alcohol / drugs, er zijn conflicten over prikkelbaarheid en agressief gedrag, er zijn problemen met seksualiteit.

 
In de relatie kunnen misinterpretaties van ADHD symptomen en morele oordelen over ADHD symptomen een rol spelen en leiden tot relatieproblemen. Zo kan “afgeleid zijn” worden geïnterpreteerd als “je houdt niet van me” en kan “zich terugtrekken” geïnterpreteerd worden als “asociaal en egocentrisch”. 


Een ander probleem is dat de partner zich als een ‘ouder’ gaat opstellen en degene met ADHD tracht te verbeteren. Met als risico dat de ADHDer zich vervolgens als een kind gaat gedragen. De ‘ouder’ stelt eisen, maakt prioriteiten, organiseert, monitort, helpt herinneren, dringt aan, zeurt. De ‘ouder’ is constant alert. Het ‘kind’ gaat zich terugtrekken, gaat uitdagen, protesteren, saboteren of pleasen. Gedachten hierover bij de ‘ouder’ kunnen zijn: “Ik moet blijven zeuren anders doet hij/zij het niet”; bij het ‘kind’: “Ik doe het nooit goed genoeg”. 

Actief betrekken van de partner in de behandeling, steungroepen voor partners en partner relatie therapie waarbij gewerkt wordt aan de destructieve patronen zoals hierboven geschetst kan de intimiteit en relatietevredenheid vergroten."

( Life With a Partner with ADHD: The Moderating Role of Intimacy

Shiri Ben-Naim, Inbal Marom, Michal Krashin, Beatris Gifter, Keren Arad 

J. Child Fam. Stud. Published online 9.1.2017)

Herkenbaar? ;-)
reactie op @andriesb:
J L Heel erg herkenbaar. Het hele verhaal. Ik voel mij vaak de ouder probeer het niet te doen maar dat is best lastig want het is als of je aan het koordansen bent. Je moet balanceren op niet de ouder zijn maar wel de juiste richting geven en dat ligt zo dicht bij elkaar. Er is wel begrip van mij uit niet altijd maar ik ben ook at een mens. Maar als je dan dingen aangeeft op een goede manier dan is het teveel. Maar er zitten zeker dingen in waar ik zelf aan kan werken. Maar het is niet makkelijk met werk en studeren. Ben op het moment radeloos op zoek naar hoe en wat en hoe we verder gaan. 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Dat balanceren is inderdaad treffend verbeeld. Het balans tussen geven en nemen. De balans tussen voor jezelf kiezen en iets van jezelf geven. Dat is heel erg moeilijk. 
Een pittige relatie én werk én studeren is een combinatie die veel vraagt en waar je dus ook echt af en toe voor jezelf zult moeten kiezen. 
Misschien dat je in contact kunt komen met één van de mensen hier die zich zo herkennen in je verhaal en dat je kunt zien hoe anderen dit aanpakken. 
Hubba Bubba 2 jaar geleden geplaatst
Het leven met een ADHD’er is best zwaar maar ook heel mooi.
Veel accepteren en communiceren zijn de sleutelwoorden tot een succesvolle relatie met iemand die de diagnose heeft.
Begin was best pittig.
Heb altijd in hem gelooft.
Eerder was het veel vallen en weer opstaan.
Nu jaren later gaat het lekker stabiel.
reactie op @hubbabubba:
Andries McQueen Daar zeg je wat. 
Degene met ADHD heeft iemand nodig die in hem gelooft! Dat kan hem of haar vleugels geven! 

2 jaar geleden

Beantwoorden

J L Hallo hubba bubba, 

Ja het communiceren is nogal lastig voor hem. Ik heb hem enige tijd geleden al voorzichtig aangegeven dat hij misschien in therapie moet voor zijn gedrag en het verleden van thuis. Er zit veel boosheid in hem merk ik vaak ook al uit hij dit niet direct. Je merkt het toch aan zijn doen en laten. Was dat voor jou ook iets waar je tegen aan liep en hoe hebben jullie dat samen gedaan therapie of iets bijv.. Slikte jou vriend al medicatie of gebruikte hij andere middelen? Het is fijn om dit soort dingen te lezen want hem kwijt willen nee dan is het alsof iemand mijn hard keihard samenknijpt maar er moet wel een toekomst zijn. Laatste belde hij huilend op met dat hij zoveel problemen heeft met zichzelf en er alles aan gaat doen ik ben benieuwd ik zei wat goed dat je zelf dat ook voelt dan ben je je toch bewust. Maar er verder op in gaan vind hij erg lastig. Soms denk ik jank een keer over alles dat doet beter dan altijd lachen en doorgaan 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 05 November 2018 om 23:40
Aantal lezers 20
Aantal reacties 7