Vriend accepteert niet de diagnose adhd en blijft mij verwijten... onze relatie staat op springen

Laatste reactie 26/10/2021 01:41 door Luuk
· Markeren als ongelezen
Judith Huppeldepup 4 maanden geleden geplaatst
Wij zijn 23 jr samen, 3 dochters, ik werk in het onderwijs, S heeft 2 bedrijven. Al jaren verwijt hij mij dat ik iets mankeer. Ik ben daardoor erg onzeker geworden. Na 3 therapeuten (ook relatietherapie, maar S stopte na 3 keer want alles ligt aan mij) heeft mijn laatste therapeut gezegd dat zij denkt dat S adhd heeft. Alles viel op zijn plek, maar ook echt alles!!! Inmiddels leer ik hoe ik hem ruimte moet geven, dat het niet aan mij ligt als hij afspraken vergeet, bereid ik mijn dochters voor dat papa wel eens te laat zou kunnen komen etc. S vindt het echter belachelijk dat ik zeg dat hij wellicht adhd heeft. Alsof het aan hem ligt!! Waar ik mee bezig ben?? En ja, wat houden we veel van elkaar. Liefde spat er enorm van af. Toch roept hij al jaren dat hij weg gaat bij mij, want ik ben dwingend, luister niet, hij kan niet met mij discussiëren en ik ben niet goed wijs. Langzaam aan komt het besef dat we het niet gaan redden als hij niet beseft wat zijn gedrag met mij doet. Het geeft niet als hij te laat is, of dat hij iets vergeet, of weer zijn sleutel kwijt is, of zijn boete vergeet te betalen, of..... Maar wel dat dat iets met mij doet en dat ik er soms van baal. Maar ik mag niet geïrriteerd zijn, niet even boos doen, want dan verpest ik het weer voor hem. Hij voelt zich gevangen, terwijl hij echt alle ruimte krijgt voor al zijn ideeën. Ik mis de verbinding, het samen doen, de gelijkwaardigheid. Maar ik vecht in mijn ééntje,  terwijl in mijn ogen de oplossing vooral zit in de wederzijdse respect, in plaats van dat ik voor 85% de relatie draag. Hoe kan hij gaan inzien dat zijn gedrag, zijn denkwijze en autoriteit killing kan zijn? De stempel adhd hoeft er echt niet op hoor. 
Isis Vermeer 3 maanden geleden geplaatst
Ik herken dit van voor de diagnose. Mijn partner vond mij overdreven met ongeveer alles. Ook dat zich gevangen voelen, terwijl ik niet bepaald een claimer ben, herken ik enorm. De diagnose heeft in die zin geholpen dat hij eindelijk naar zichzelf is gaan kijken en nu veel meer dan ervoor geneigd is, meestal in tweede instantie, te accepteren dat zijn ADHD in de relatie best wel bepalend is en dat dat soms voor mij niet meer te doen is. 
Eerst liet ie me zitten ermee, ‘jouw probleem’. Nu is het meer ook zijn probleem en dus ons probleem. 
Toch is het me regelmatig alleen  voelen gebleven. Het is bijna altijd in tweede instantie dat we weer meer tot elkaar komen. Dingen zijn nooit zo bedoeld, maar het gebeurt toch maar wel allemaal. Ik moet altijd bedenken dat wat ik zie en hoor eigenlijk anders bedoeld is en mijn eigen primaire gevoel dus te negeren, dat is daar eigenlijk ondergeschikt aan. Daar heb ik momenteel nu het op mijn werk niet goed loopt, behoorlijk veel last van. Ik voel me alleen, onzeker en weet soms echt niet meer wat je nou wel en niet van mensen moet accepteren. Wat normaal is zeg maar. Laatst zei iemand tegen me dat ik anderen altijd goedpraat, maar ja, als ik dat thuis niet doe is het snel voorbij met de relatie.
Ik vind het na een kwart eeuw relatie nog steeds heel erg ingewikkeld en zou graag met lotgenoten contact hebben. Het is soms zo moeilijk uit te leggen wat er nou zo slopend is aan een man die ik ook gewoon heel leuk vind, maar wel altijd ADHD heeft en je relatie heeft dat dus ook.
Marianne Dokman 2 maanden geleden geplaatst
Heel herkenbaar, in mijn vorige huwelijk ging er veel mis. Ik dacht dat het allemaal aan mij lag. Nadat we uit elkaar gingen kwam hij erachter dat hij 100% scoorde op ADD. Het is voor de rest een hele lieve prettige kerel, maar het verklaarde alles. 

Mijn partner na mijn huwelijk claimde juist alles goed op orde te hebben, heel zelfstandig te zijn, etc. Ik ben weer terug in de 'hel' en dit keer nog erger. Waar mijn vorige partner nog wel schuldbesef had en waar gesprek mogelijk was, is dat nu helemaal niet. Mijn vriend draait alles om, het ligt aan mij. Hij kan zo boos worden, als ik structuur probeer aan te brengen ontploft hij regelmatig. Alles beloven, niks doen, ja doe ik morgen, volgende week etc. Niks gebeurd er. Enveloppen blijven ongeopend, huis is een zooitje, ik moet alles alleen doen. Hij kan geen kritiek hebben, reageert altijd defensief of wuift het weg met beloftes die hij toch nooit nakomt. Nu heb ik de relatie pas beëindigd en nog is er geen besef bij hem. Het ligt allemaal aan mij. Het is te vermoeiend en ik wil rust en structuur! Voor mij even geen mannen meer ;-)
Luuk van Krugten 1 maand geleden geplaatst
Zelf heb ik adhd maar ik herken wel erg veel dingen die ,mijn inmiddels ex vriendin, erg lastig en vervelend aan mij vond. Zo zei ze dat ik altijd alles persoonlijk opvatte en extreem defensief reageerde. Ik merk dat dit echt typisch kenmerken van adhd zijn. Zelf heb ik ook oprecht niet door dat mijn reactie zo extreem is of dat ik daarmee andere pijn kan doen. Terwijl ik normaal gesproken altijd erg veel rekening houd met andere. Ook herken ik het feit dat ik mijn partner erg dwingend en misschien wat claimerig vond. Dit zijn natuurlijk ook karaktereigenschappen van iemand. Maar nu ik er achteraf naar kijk was het voor haar ook wel lastig dat ik het ene moment gezellig naast haar zat tv te kijken en 10 minuten later met oortjes in op mijn telefoon om mezelf af te zonderen omdat ik overprikkeld was. Als ze me dan uit die bubbel haalde werd ik automatisch boos en defensief. Als wij ruzie hadden vond ik dat ook altijd moeilijk omdat ik dan totaal overprikkeld raakte en niks kon zeggen wat ik wilde zeggen. Maar je blijft er 24/7 mee doorgaan in je hoofd dus dagen of weken later kon ik er weer op terug komen. Dan kreeg ik altijd het verwijt je blijft te veel in negatieve dingen hangen. Het laatste wat je zegt over dat je partner zichzelf gevangen voelt herken ik heel erg. Hij reageert dit misschien af op jou maar dat komt omdat jij de persoon bent die het dichts bij hem staat. Voordat ik mijn diagnose kreeg was dit vele malen erger maar je gevangen voelen in je eigen hoofd is echt een marteling. Je wil je rekening betalen of je vakantie boeken maar het lukt niet maar je weet niet waarom. En dit zijn zulke normale dingen dat je het idee hebt wat is er mis met mij. Waarom kan ik dit niet? Jaren en jaren van minder presteren dan dat je weet dat je kan en extreme moeite hebben met de kleinste domme taakjes maakt je gek en depressief. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 06 August 2021 om 14:48
Aantal lezers 21
Aantal reacties 4