Rejection Sensitive Dysphoria

Laatste reactie 01/09/2021 11:33 door Prelude
· Markeren als ongelezen
Wilfried Doet er niet toe 1 jaar geleden geplaatst
AD(H)D gaat vaak gepaard met Rejection Sensitive Dysphoria, afgekort RSD. Onderstaand de bron waar het van afkomstig is. Ik kon er eigenlijk zo snel geen Nederlandse benaming voor vinden. Het komt erop neer dat kritiek of afwijzing dusdanig hard binnenkomt bij ons dat dit gevolgen heeft voor het gedrag. Sommige mensen worden bijvoorbeeld "people-pleasers" om negatieve sociale interactie te voorkomen. Terwijl andere het liefst iedere en alle sociale interactie uit de weg gaan om de kans op afwijzing of confrontatie zo klein mogelijk te houden.

bron: https://www.additudemag.com/rejection-sensitive-dysphoria-and-adhd/

Zelf herken ik hier heel veel van, en herken me vooral in het laatste voorbeeld. Ik worstel hier al heel mijn leven enorm mee.

Dat ik binnenkort mijn 12,5 jarige huwelijksjubileum vier is eigenlijk een wonder.

Ik zou heel graag iets aan mijn sociale onzekerheden willen doen. Maar wat? Herkennen jullie je hierin?

En wat zijn de opties om hier mee om te gaan?
Linda Alexandra 1 jaar geleden geplaatst
@wilfried​, had er geen idee van dat er een benaming was voor dit gevoel maar ik herken het zeker. Ook bij mij komt het hard binnen, blijft het in mijn hoofd draaien, kan ik er heftig op reageren of ga ik het uit de weg door mijn mening niet te geven. Vervolgens ben ik weer boos op mezelf omdat ik het niet uitgesproken heb.

Heb je dit op je werk of ook in je persoonlijke relaties? Ik beiden...
Danielle Caron 1 jaar geleden geplaatst
Ik herken hier ook heel veel in. In NL schijnt er nog erg weinig over bekend te zijn. Omdat dit mijn sociale, professionele en privé-leven erg belemmert heb ik er vragen over gesteld nav een ADDitude artikel aan Sandra Kooij, Head Expertise Center Adult van PsyQ,. Uit haar reactie, en die van haar medewerkers, blijkt dat ze hier niet afdoende van weten. Er werd mij voorgesteld om deel te nemen aan een gespreksgroep over emotionele dysregulatie. Ook was haars inziens de genoemde medicatie (een combi van Guanfacine en Clonidine) nog nauwelijks specifiek onderzocht voor het betreffende probleem en werd aangegegeven dat PsyQ er geen ervaring mee heeft. Psychotherapie is volgens ADDitude bewezen niet werkzaam voor RSD. Ik heb zojuist een podcast beluisterd, Tracy Otsuka's ADHD for Smart Ass Women, ep. 19 - ook heel informatief voor mannen trouwens - waarin RSD wordt besproken en me voorgenomen RSD in NL onder de aandacht te gaan brengen via Social Media. Als ik dit eenmaal op de rit heb, zal ik dit  hier in dit forum ook kenbaar maken. Het kan toch niet zo zijn dat een van de meest lastige kenmerken die tot ADhD behoren en zóveel mensen in zo'n ernstige mate hindert, niet behandeld wordt omdat de DSM-V 'm niet vermeld?!! Ik hoop dit, liefst met hulp van andere lotgenoten, onder de aandacht van de ADhD behandelaars te kunnen brengen, zo breed mogelijk. Hierbij de link naar de podcast, scroll helemaal terug naar episode 19 om 'm te beluisteren: https://www.tracyotsuka.com/podcast%2F4. 
reactie op @daniellecaron:
Frouckje van der Wal Als ik je hierbij kan helpen... Let me know. Ben goed in schrijven en promoten en wil hier ook wel meer over weten.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Frenky BE 1 jaar geleden geplaatst
Hoe kun je “Rejection Sensitive Dysphoria” herkennen bij iemand met ADHD?

Ik herken mij namelijk in het verhaal van Wilfried.
C Van Schijndel 1 jaar geleden geplaatst
En dát is precies wat voor mij vorig jaar de druppel was om toch aan de methylfenidaat te gaan. Al van kleins af aan heb ik daar ‘last’ van. Nu een vrouw van 52 jaar oud en (pas) 6 jaar geleden dat er bij mij ADHD is vastgesteld. Hè, hè, eindelijk kreeg ‘het’ voor mij een naam.
Voor mij toen nog even geen medicijnen, omdat ik vond dat ik het al die tijd al zonder kon. Maar vorig jaar was er wéér iets dergelijks wat superveel lijkt op het artikel waar Wilfried het over heeft, en zijn verdere uitleg. In overleg met de huisarts en een psychiater heb ik besloten dat methylfenidaat voor mij wellicht toch goed zou zijn. Ik slik het nu een jaar en ik kan zeggen dat het voor mij zeer zeker de ‘scherpe randjes’ wegneemt. Als ik wat voor iemand kan betekenen in verdere onderzoeken, dan ben ik daartoe graag bereid. ?
Kylie M 1 jaar geleden geplaatst
Dit is zo herkenbaar. Hier ga ik meer over lezen. Bedankt. 
Je denkt altijd dat zoiets in je hoofd zit. Het is fijn om dan te lezen dat meer mensen het ervaren. Zelf heb ik in prive relaties het people pleasen ontwikkeld helaas...
Op het werk heb ik er ook wel last van maar in mindere mate. 
Phyllis - 1 jaar geleden geplaatst
Hoi! Misschien hebben jullie iets aan deze video?:)


reactie op @phyllis:
Coen Olde Bijvank waardevolle video en had eerder nog nooit gehoord van rejection sensitive dysphoria wist helemaal niet dat het bestond.


1 jaar geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 1 jaar geleden geplaatst
@wilfried
ik herken me er heel erg in.  Zowel in het pleasen als in het uit de weg gaan van sociale interacties.  Maar moeten we weer persé spreken in termen van een stoornis?  Ik denk dat het een logisch gevolg is van het feit dat we ons anders voelen, niet aanvaard...  Dan ga je automatisch pleasen in de hoop toch erkenning te krijgen, of juist interactie uit de weg gaan om je al broze zelfbeeld niet verder te laten afbrokkelen?  Dus het is een logisch gevolg, geen bijkomende stoornis.  Waar ik vooral last van heb is de hunker naar erkenning.  Ik merk dat ik vaak dingen doe om bevestiging te krijgen.  En dan kan ik daar echt onrustig op zitten wachten, en er niet goed van zijn als die er uiteindelijk niet komt.  
Volgens mij echt het gevolg van het gevoel een alien te zijn, en er nood aan te hebben dat mensen laten blijken dat je er echt wel mag zijn, dat je iets bijbrengt...

Ondertussen heb ik de wil om er bij te horen wel opgegeven.  En vind ik het net positief dat ik niet ben zoals de gemiddelde mens (wat dat dan ook mag zijn). 

Tips heb ik niet echt.  Ik denk dat het weinig nut heeft er tegen te vechten.  Het is een proces waar je door moet om uiteindelijk tot aanvaarding te komen.  Bepaalde eigenschappen of mechanismen zullen blijven, anderen verdwijnen of op zijn minst verminderen.  Voornaamste is om er zelf niet te veel gewicht aan te geven.  
Annemarie VR 1 jaar geleden geplaatst
Herkenbaar! Zoals velen heb ik ook lang geworsteld met onzekerheid en het wachten op herkenning. Na heel veel jaren van vallen en opstaan kan ik zeggen dat ik me nu gelukkiger en vrijer voel dan ooit. Een stoornis vind ik dan ook ver gezocht en zelfs afbreuk doen aan ons mooie mensen. Ons brein zit gewoon anders in elkaar.  Waarom moet dat een stoornis heten?! Heb je ooit twee dezelfde mensen gezien? We zijn toch allemaal anders?! Dat maakt ons juist hele interessante mensen! We beleven het leven intenser dus ook afwijzing. Ik denk dat het punt ook niet zozeer is dat anderen ons niet accepteren maar dat wij ons zelf vaak niet accepteren in ons anders zijn. We maken onszelf daarmee klein. Zo klein dat anderen ons niet eens kunnen zien. Daarmee stellen we onszelf ook heel afhankelijk op. Alsof anderen je eerst moeten bevestigen en je dan pas gelukkig kunt zijn. Logisch dat anderen je dan niet zien staan en ons totaal niet aantrekkelijk vinden. Vind jij iemand die zichzelf verstopt of je continue pleast aantrekkelijk? Ik heb afgelopen jaren geleerd dat ik anderen niet kan veranderen. Ik alleen regie kan nemen over mijn eigen leven en alleen mezelf kan veranderen. Als ik mezelf accepteer en meer ruimte inneem zullen anderen mij ook zien staan en waarderen. En weet je die angst om afgewezen te worden die komt eigenlijk helemaal niet. Mensen waarderen juist je anders zijn en zullen je inspirerend vinden. Je zult zien als je dit gaat doen er een wereld voor je opengaat. Je niet langer slachtoffer hoeft te zijn maar je zelf regie kunt hebben over je eigen geluk, leven of je je laat waarderen ofniet, wie je van je laat houden en wie niet. In het begin is het moeilijk en eng maar uit eindelijk kom je er zoveel sterker uit!!!
Laura Stevens 6 maanden geleden geplaatst
Toen ik de term RSD tegenkwam was het voor mij een en al herkenning. Al merkte ik ook weerstand, omdat ik het gevaarlijk vind dat er weer ergens weer een naam aan wordt gegeven. 
Ik geloof dat sommige mensen gevoeliger zijn, dus dan ben je meer gevoelig voor welke emotie dan ook. Echter zo'n sterk gevoel van afwijzing ervaren komt ergens vandaan. Door het een naam te geven, denk je misschien al snel dat het nou eenmaal zo is, dat het bij je hoort. Terwijl je hier dus echt vanaf kan komen.
Na tegenvallende behandeling na de diagnose ben ik verder gaan zoeken naar wat ADHD nou precies is en welke hulp echt effectief is. 2 jaar geleden kreeg ik er ook een diagnose gegeneraliseerde angststoornis naast. Daar ben ik nu gewoon vanaf! Ik voel me echt goed genoeg. En zodra jij je goed genoeg voelt, zal een ander je ook niet meer kunnen afwijzen. 
Ik ben mede hierdoor ook de reguliere zorg uitgestapt, omdat ik er dus achter kwam dat er zorg zoveel effectiever is! Nu help ik andere vrouwen (soms mannen) hiervan af. Zo dankbaar werk! En elke keer wordt het weer duidelijk dat de onrust en de onzekerheid voortkomt uit het verleden. Als je dat aanpakt, ben je ook van die RSD af! Wat ik bij cliënten zie is dat het steeds weer neerkomt op niet geleerd te hebben hoe je emoties te reguleren en vaak afwijzing hebben ervaren op thuis en/of school.
Wilfried Doet er niet toe 6 maanden geleden geplaatst
Ondertussen heb ik geleerd dat sociale interactie uit de weg gaan eigenlijk de beste oplossing voor mij is. Klinkt raar, maar het is zo.

De afgelopen Corona-tijd heeft me eigenlijk heel erg veel goed gedaan. En heel veel duidelijk gemaakt. Nog nooit was het zo makkelijk om de sociale aspecten van het dagelijkse leven uit de weg gegaan. Sinds maart 2020 werk ik 100% vanuit mijn kantoor aan huis. En dat bevalt prima. Al die tijd zonder overprikkeling. Al die tijd zo weinig angsten. Ik zou me bijna weer een beetje mens gaan voelen! En er komt zeker 2x zoveel werk uit mijn handen dan voor het thuiswerken. Ik ben bij met al mijn werk, en zit overal bovenop. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Hier kan echt geen zelfbeeld-therapie tegen op!

Sportschool had ik ook opgezegd. We hadden een lege kamer over en die heb ik omgetoverd tot mijn eigen gym. Geen andere mensen om me heen die afkeurend naar me kijken. Geen andere mensen om me heen die veel gespierder zijn en veel harder en beter sporten. Nu is de drempel zo laag dat ik iedere dag sport. Veel en hard. Dat doe ik nu een jaar en in die korte periode constateer ik meer spiergroei dan in alle 10 jaar sportschool daarvoor bij elkaar opgeteld.

Vorige maand startte het bedrijf waar ik voor werk een proefje met 1x per week terug naar kantoor te gaan. ik ben vijf keer op kantoor geweest. Dat is dan eventjes wel leuk. Leuk om elkaar weer eens in levende lijven te zien. Tien minuten dan... Maar al snel word het me dan teveel. Gelukkig kwam er een nieuw kabinetsadvies om weer structureel thuis te werken en heeft mijn baas de proef meteen weer opgeschort. 

Voor overige sociale dingen, familiebijeenkomsten en dergelijke, zit ik ook al weer op een oplossing te broeden. Of ik nou gevaccineerd ben of niet, voor de buitenwereld zal ik altijd aangeven dat ik niet gevaccineerd ben. Dat wordt straks gewoon de ultieme smoes.

Ik weet het, het is vluchten. En ik realiseer me ook dat ik toch ooit weer terug naar kantoor zal moeten. Tenzij ik eventjes snel financieel onafhankelijk wordt en mijn baan kan opzeggen. Dan nog een alleenstaand huisje achteraf in de bossen vinden en mijn leven is perfect! ?
Laura Stevens 6 maanden geleden geplaatst
Wat fijn dat deze periode je zo goed heeft gedaan! Als dit voor jou de manier is, dan is dat natuurlijk helemaal goed. 
En dat huisje achteraf in de bossen... Dat lijkt me ook heerlijk!! Teken ik direct voor. 
Dat is ook gewoon het probleem in deze maatschappij. We zijn echt niet gemaakt als mens om in deze chaotische wereld vol met prikkels te leven. En al helemaal als je gewend bent aan die fijne rust, komen die prikkels nog harder binnen. 
Kan je niet bij je baas aangeven hoe goed het thuiswerken jou doet? Als dit voor jou en voor je baas wat oplevert.... 
🔥 JJ S 6 maanden geleden geplaatst
Ik herken zeker wat @wilfried hier zegt. De afname van interacties in Coronatijd is/was zeker fijn. Maar de lage blootstelling heeft mijn angsten niet goed gedaan. Ik ben banger dan ik in lange tijd geweest ben en merk dat ik meer ben gaan mijden.
De oppervlakkige ‘small talks’ die zal ik nooit missen. Maar die zeldzame momenten dat ik wel connectie maakte met iemand zijn er nu ook minder. En die momenten mis ik wel.
Ik zag laatst een video van iemand die zijn RSD was aangegaan door elke dag zichzelf bewust er aan bloot te stellen. Dag 1: vraag een wildvreemde of je 100 euro van hem mag lenen. Dag 2: .. etc.
Dit zou denk ik ook echt kunnem helpen. Maar pfoe… Nog maar even over nadenken :-)
Niels ADD 5 maanden geleden geplaatst
Toen ik dit las viel er veel op zijn plaats. Hier nog een andere link over het zelfde:
https://www.additudemag.com/rejection-sensitive-dysphoria-adhd-emotional-dysregulation

Specifieke sociale dingen, zoals iets afzeggen terwijl je eerst had aangegeven wel te komen voelt elke keer alsof ik een enorme dreun hierdoor krijg. Emotioneel gezien zal ik dan gedurende de tijd dat ik eigenlijk op die afspraak zou zijn geweest, me echt ellendig voelen. Alsof ik gefaald heb etc., door merg en been gaat dat. Ik vermoed dat de pleaser kant hier ook mee te maken heeft, want daardoor ben ik waarschijnlijk te snel akkoord gegaan met een afspraak, terwijl ik hier eerst even goed over na had moeten denken. Alleen wil je ook niet alle spontaniteit weg halen, door alles zo uit te meten. Dus dit blijft lastig. 

Ze raden bepaalde type medicatie aan, maar als je verder leest dan zijn dit best zware dingen, of nog de lange termijn onbekend, of mag bijv. je bij de MAOI's een hoop niet in combinatie nemen. Iemand ervaring mee? 
wirder w 4 maanden geleden geplaatst
hee wat fijn hierover te lezen, en te merken dat anderen hier ook zo onder lijden... een heftige reactie voelen op  al dan niet vermeende afwijzing. dat is soms zo uitputtend... als zich iets moeilijks pijnlijks lastigs voordoet is het eigenlijk dubbel incasseren. 1 x gewoon, van: het was lastig etc. maar vervolgens ook incasseren van de algehele angst/verlamming om de waardering vd omgeving weer helemaal te verliezen. 

Ik ben het helemaal eens met @mathieu​, dit komt niet voort uit een extra innerlijke kronkel, het is een logisch gevolg vh feit dat men bepaalde manieren van denken en handelen als te 'anders' ervaart en niet aantrekkelijk/prettig/nuttig vindt. Waardoor je meer subtiel-negatieve reacties krijgt. Die vervolgens vormend kunnen zijn. helaas. 

waarbij ik er vervolgens last van heb dat, als iets wel goed gaat, of ik ben tevreden - ik te ver de lucht in schiet, het ervaar als een uberprestatie, heeeeel goed. terwijl het tja gewoon goed is, ok nice. Is denk ik reactie op de kramp van angst om het niet goed te doen... maar ook speelt mee dat het moeilijk is een neutraal of gewoon beeld te ontwikkelen van mijn niveau. Ik heb zo'n uitersten van feed back/waardering meegemaakt in mijn leven. Periodes met een specifieke teamleider of leraar die echt heel waarderend was en mij mooie kansen gaf, die ik ook waarmaakte. Afgewisseld met periodes waarin ik keihard geisoleerd raakte en subtiel buitengesloten, doordat mensen mijn denkstijl niet begrepen en vervolgens me maar stilletjes zwijgend diskwalificeerde.

lastige bizznezz ... ik heb altijd veel van mijn werk gehouden, maar nu, o ik kijk nu echt zo uit naar mijn pensioen..wat niet heel lang meer duurt... ik verlang er echt naar om niet meer te hoeven functioneren in groepen, met steeds weer die afhankelijkheid - word ik geaccepteerd of wordt mijn incasseringsvermogen nog verder uitgelubberd.. ...  ik kijk ook uit naar lock down achtige rust in mijn leven ..... lekker verdiepen in lezen studeren tekenen..... onbepaald door het begrip of de waardering van omstanders..

want..ik vind het zelf eigenlijk heel fijn om mijn 'wilde brein'  de ruimte te geven en me over te geven aan het avontuur van creeren.. natuurlijk moet ik altijd wel weer dealen met inmiddels verinnerlijkte negativiteit . maar uiteindelijk is dat minder moeilijk mee om te gaan dan externe uitsluiting of subtiele afwijzing....

dus ja ik ben soort van oud inmiddels en merk met verlangen uit te kijken naar omstandigheden met meer ruimte om een eigen weg banen...  
Prelude Mezzoforte 4 maanden geleden geplaatst
Hoi WirderW,
Ik kan me wel wat voortstellen bij je verlangen om lekker solo bezig te kunnen zijn. Zelf vond ik de periode dat mijn burn-out op z'n retour was en ik toch nog niet hoefde te dealen met collega's best fijn. Maar óók lastig. Ik nam me dagelijks allerlei dingen voor die ik zou gaan doen, maar daar kwam niet altijd veel van terecht. Dat voelde dan toch weer onbevredigend. Als ik eenmaal met pensioen ben (is nog ver weg) zal ik hoogstwaarschijnlijk wel vrijwilligerswerk ofzo doen om toch wat structuur te hebben.
Ik hoop dat je laatste loodjes van je werkende bestaan mee zullen vallen!
O ja, wat betreft het eigenlijk onderwerp: niet tegen kritiek kunnen... Ik herken dit vooral héél sterk van mijn zoontje (6). Die barst in huilen uit als we hem berispen (wat vaak is nadat we iets al heel wat keren rustig hadden verzocht, we moeten nog uitvinden wat beter werkt.) Gelukkig is het bij hem meestal snel weer goed, maar toch.
Zelf heb ik vooral veel last van zelfkritiek. Als ik vind dat ik iets anders had moeten doen kan ik daar nog erg lang mee zitten. Jaren later kan ik er nog af ent toe last van hebben. Schijnt ook een hoogbegaafdheidsdingetje te zijn. Kritiek van anderen kan soms ook behoorlijk steken, maar hier kan ik geloof ik toch best aardig mee omgaan. Tegen mezelf zeggen dat ik niet perfect hoef te zijn werkt dan best ok.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
124
Topic gestart 09 March 2020 om 11:05
Aantal lezers
Aantal reacties 16