Partner met ADHD - relatie hangt aan een zijden draadje

Laatste reactie 26/01/2020 20:35 door Coen
· Markeren als ongelezen
Ronald R 5 maanden geleden geplaatst
Hoi allemaal,

Ik heb nu ruim 4 jaar een relatie met mijn vriendin. Sinds een maand of 3 neemt ze Concerta omdat ze aangaf het drukker in haar hoofd te krijgen.
Dat merk ik in ieder geval ook heel goed. Ik kan sindsdien ook weer goed met haar praten over allerlei zaken.
Ze heeft ook nog kortwerkend voor als we 's avonds een aantal zaken moeten bespreken tussen elkaar of over de kinderen, het huis of de financiën / planning.

De laatste weken echter kamp ik echter met het 'begrip' tussen mij en haar.
Ze slaapt erg veel (vooral in het weekend kan ze wel tot 12 uur lang slapen) en ook is ze erg vergeetachtig.

Ook bepaalde reacties van haar verwacht ik niet en dat veroorzaakt vaak ruzie, waarop ik een uur later een sorry van haar krijg.

Ik begin op het punt te komen dat ik het niet meer aan kan om zo verder te gaan. Het vreet ontzettend veel energie en dit heb ik ook samen met haar besproken en het enige wat zij kan zeggen is ik weet het niet. En dus ben ik op zoek naar een poging om te kijken of er nog een manier is om mijn relatie te redden.

Ik hoop op tips of als jullie meer info nodig hebben hoor ik dat ook graag.
Coen Olde Bijvank 5 maanden geleden geplaatst
Hallo Ronald,

Dat is erg vervelend om te horen, helaas horen we het vaker waarvan de partner ADHD heeft. Wel eens gedacht aan relatietherapie. Wat vind zij daarvan? Als ze echt wil dat het goed komt, zal ze er ook aan moeten werken, want op deze manier een relatie met haar onderhouden werkt blijkbaar niet.

in de volgende topics handige tips, ervaringen en verhalen over mensen met een partner met ADHD of ADD:

https://forum.adhdblog.nl/conversations/loodzwaar-partner-met-adhd https://forum.adhdblog.nl/conversations/hoe-omgaan-met-een-partner-met-adhd
reactie op @coenoldebijvank:
Ronald R Ze weet niet meer wat ze moet doen en ik weet het ook niet meer.

Je gaf het volgende aan in mijn voorstel topic;
2. Je zou kunnen overwegen voor relatietherapie, dat wordt hier vaak aangehaald en kan helpen bij sommige relaties waarin ADHD een hoofdrol inspeelt. Wat doet je vriendin overdag, aangezien ze een uitkering heeft (begrijp mij niet verkeerd). 
-------------------------------

Daar zitten we wel aan te denken maar ik heb slechte ervaringen gehad met een aantal gesprekken die we met een psycholoog hadden in het verleden. Daarin zette ze mij neer als de boeman en kreeg ze de psycholoog zo ver dat het allemaal mijn schuld was.
Terwijl ik ook zeer zeker erken dat ik door haar onbegrip ook niet reageer zo als ik zou moeten.

Ik vind dat ze overdag te weinig doet. Ik werkte gisteren thuis en toen vroeg ik of ze de keuken wilde opruimen omdat dat een zooitje was. Ze wilde eerst een filmpje kijken en dat snapte ik wel. Maar daarna moest ik het nog een aantal keren vragen en ze zei dat ze er geen zin in had en te moe voelde. Ze lijkt wel een chronisch gevoel van moeheid te hebben en dat had ze in het begin van de relatie eigenlijk bijna niet.
Na een jaar of 2 begon het heel snel achteruit te gaan.

Diverse bloedonderzoeken hebben niks aangetoond. Ze blijft chronisch moe.

Ik ga soms mee (zoals gisteren) om de kids op te halen want dat vinden ze hartstikke leuk.

Ik had aangegeven dat het de rest van de week zou regenen en dat het misschien een idee was om met de kids naar buiten te gaan zodat ze in de speeltuin konden spelen (ze zijn te jong om alleen gelaten te worden). Zij gaf aan dat ze maar naar de buurjongen moesten gaan en als die er niet was dat ze maar binnen moesten blijven.

Gelukkig was de buurjongen er en konden ze naar buiten. Maar de jongste kwam heel vaak terug en vroeg naar mama.
Zij zit de hele dag op haar telefoon of op haar Nintendo Switch (heel groot irritatiepunt).
Heel vaak roepen de kids mama maar reageert ze daardoor niet op hen.

De jongste is met de buurjongen en de oudste vier keer aan de deur gekomen omdat ze weer naar binnen wilde gaan. Mama reageert daarop door te zeggen dat het de laatste keer is dat ze de deur opendoet (na al twee keer dit gezegd te hebben).
Toen gaf ik aan (wat ik al heel vaak doe) misschien kan je met ze naar buiten gaan, en als je dan met je telefoon wil spelen (liever niet) kan je dat buiten in de speeltuin doen op het bankje.

Maar dat was een nee. Na 3 keer normaal vragen en mij niet in de ogen kijkend terwijl ik met haar praat, had ik besloten om met mijn werk te stoppen naar de kids te gaan in de speeltuin en vervolgens 's avonds weer wat werk in te moeten halen.

Ik snap de logica soms gewoon niet.

Vaak als ik iets vraag zegt ze dat het 'moet' en dat ze het daarom niet wil doen. 
Maar ik weet gewoon niet meer hoe ik dat anders moet brengen.

Ook verschillen we wel wat van opvoeding omdat zij vind dat de kinderen (3 en 6 jaar) prima alleen kunnen in de speeltuin terwijl ik zeg dat dat echt niet verantwoord is.

We doen steeds minder dingen samen. Een maand of twee terug had ik het roer omgegooid en dacht ik, als ik vaker samen met haar op de bank een filmpje met haar ga kijken of lekker haar rug masseer of haar voeten doe, dan wordt het wel beter. Maar niets is minder waar.
Waardoor ik nu echt afstand heb genomen en zei het laatst ook over had van een ander huis zoeken want ik weet het ook niet meer. Ze had het wel over relatietherapie.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 5 maanden geleden geplaatst
@ronaldr​, neemt je vriendin in het weekend ook Concerta? Of kortwerkende medicatie? Merk je verschil als ze het ingenomen heeft? 

Was ze al moe en opoplettend of wordt dit versterkt door de medicatie? Bij ADD-ers is het bekend dat ze veel slapen, druk zijn in het hoofd, chaotisch zijn en taken moeilijk gedaan krijgen. Concerta kan hier bij helpen. Er zijn echter ook AD(H)D-ers die er juist sloom, depressief en moe van worden. Dan kunnen ze niet goed tegen de werkzame stof of de dosering is te hoog of te laag. Dit is iets wat met haar behandelaar te bespreken is...
reactie op @lindaalexandra:
Ronald R @lindaalexandra

Ze neemt elke dag om 7 uur de Concerta in. Sinds kort hebben we samen afgesproken dat ze ook kortwerkend inneemt als we 's avonds iets belangrijks moeten bespreken (anders is dat simpelweg niet mogelijk).

Nee eigenlijk is dit precies hetzelfde gebleven, wat ze wel aangeeft is dat ze wel rustiger in haar hoofd is geworden.

Uit de bloedonderzoeken komt niks naar voren, en het is nu al een jaar zo dat ze erg moe is.
We snappen er allebei niks van. De concerta helpt haar wel bij het dagelijks functioren geeft ze aan. Ze is veel scherper (haar woorden).



5 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra @ronaldr​, het is heel goed mogelijk dat als je partner de Concerta om 07.00 uur inneemt, het rond de middag begint uit te werken. Ik neem het zelf ook rond dit tijdstip en voel het tussen 12.00/13.00 langzaam uitwerken. Ik word dan heel moe en onoplettend. Tenzij ik bij doseer met Ritalin of nog een langwerkend tablet neem. Concerta werkt namelijk in veel gevallen tussen de vijf en acht uur.

Als ik het zo hoor, dan heeft deze medicatie wel effect maar is het een kwestie van het (in overleg met behandelaar) zo instellen dat het gedurende de dag/avond werkt.
5 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 5 maanden geleden geplaatst
Is dit allemaal sinds de laatste paar weken en dat ze medicijnen slikt ? Daarvoor was er niets aan de hand?     En ze moet van jou de keuken opruimen en met de kinderen naar buiten. Kan je dat zelf niet?  
Bedenkt ze dat soort dingen niet uit zichzelf en doet ze dat op een moment wanneer het haar uitkomt?
En op de Nintendo en telefoon, is dat ook sinds de medicatie ? Jij vind het veel, maar te veel is een subjectief begrip.  War voor de een normaal is is voor de ander teveel/ te weinig. 
Uit elkaar gaan zou dan wel snel zijn als je al jaren bij elkaar bent en het alleen de laatste tijd minder gaat.
Relatietherapie is beslist een goed idee. Daar kunnen jullie weer leren om goed te communiceren en hopelijk elkaar weer vinden. Uit elkaar gaan kan altijd nog, samen de boel keren tot weer iets goeds is zeker moeglijk en fijner voor de kinderen.
reactie op @warhoofd:
Ronald R Nee dit is nu ruim een jaar zo. Ik weet ook eigenlijk niet zo goed, wat er precies veranderd is waardoor dit zo is gekomen. Met of zonder medicijnen maakt niet zoveel verschil uit behalve dat ze zelf aangeeft dat ze scherper is en een betere concentratie heeft.

Ik wil niet zeggen dat er daarvoor niets aan de hand is, maar sinds een jaar is het wel heel erg geworden allemaal.

Ik zou wel willen, maar ik maak gemiddeld een werkweek van bijna 60 uur (soms iets minder soms wat meer). En ik heb ook een reistijd van bijna 2.5 uur per dag.
Dus ik verwacht wel eigenlijk dat zij dit op zich neemt.

Ik werk zo nu en dan wel eens thuis. Maar er wordt dan verwacht dat ik wel net zo efficiënt bent als de dagen dat ik op kantoor ben. En als ik dan het huishouden moet gaan doen en de kinderen dan kan dat niet. Ik denk ook niet dat ik op dat moment de aangewezen persoon ben om dat te doen. Even tussendoor helpen is natuurlijk heel wat anders.

Ze heeft het er wel over, maar plant op van die rare momenten in, (vind ik).
Ik snap dat ze 's ochtends als de kids er niet zijn lekker een filmpje wil kijken of iets voor derzelf wil doen. Maar de keuken opruimen duurt echt geen uren en daar is ze gemiddeld binnen een half uur mee klaar. Ik weet dus ook niet zo goed wat de drempel is om het niet te doen (uitstellen) en of ze het echt bewust doet. Soms krijg ik het gevoel van wel en soms ook niet. 

Nee ze zat altijd vaak op haar telefoon, nu wel wat meer maar niet een dusdanig verschil.
Klopt, alleen ik ben niet de enige die dat zegt. Het zijn meer mensen die het opvalt.
Ik vind het de richting van een verslaving op gaan.
De kinderen en ik, en dus ook het huishouden worden achtergesteld erin, vind ik.

Ja, ik weet het gewoon niet meer. En ik ben ook gewoon helemaal op.

Dat traject proberen we nu in te gaan, even kijken hoe en wie we daarvoor kunnen benaderen. Want dat is voor ons nog steeds wel het uitgangspunt.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Willem Jansen 5 maanden geleden geplaatst
Hij werkt fulltime, dan is het niet gek om te verwachten dat iemand die de hele dag thuis zit het één en ander in huis doet toch?
reactie op @willempiex:
War Hoofd Jawel. Echter wanneer , wat en hoe vaak dat kan ze zelf bepalen toch ? Ik zou me enorm op mijn tenen getrapt voelen als mijn partner gaat vragen of ik ... wil gaan opruimen. 
Bovendien is het mij  niet duidelijk of alles nu sinds de medicatie pas is of ervoor ook al. Als iemand nog maar kort slikt en de relatie hangt dan plots aan een zijden draadje dan is dat nogal niet wat in korte tijd. 
Je hebt allemaal wel eens een mindere periode en uitzoeken waar de vermoeidheid van dan komt lijkt me dan meer voor de hand liggen dan uit elkaar gaan. 
5 maanden geleden

Beantwoorden

Ronald R Ik heb wel aangegeven bij haar dat ik van haar verwacht dat zij aan de bel trekt als ze het niet aan kan en dat ik 's avonds ook gewoon wil meehelpen.
Plus de dagen dat ik thuiswerk kook ik en doe ik de keuken.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Ronald R Ja dat zou je zeggen. Maar dan verwacht ik wel een beetje dat het bijgehouden wordt.
Nu zie ik overal vuilniszakken thuis of buiten voor de deur.
Ik heb ook aangegeven dat de kraaien er elke keer aan pikken (aan die zakken).
En ik vroeg waarom ze niet gelijk naar de vuilniscontainer loopt (200 meter verder) in plaats van dat ze het voor de deur zit. Ze gaf toen aan dat het met de kids niet lukt en dat snap ik wel, maar dan zou ik juist verwachten dat je het 's ochtends doet wanneer de kids er niet zijn.
Dus soms kan ik er gewoon niet bij.

Het was voor de medicatie ook al.

Daar ben ik het met je mee eens.
5 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
John Dex 5 maanden geleden geplaatst
Goed dat je hier informatie zoekt.
Elkaar beschuldigingen gaat je niet verder  helpen probeer de oorzaak te achterhalen.

Eerst uitzoeken of het aan de medicatie ligt Of juist van de ADD en slaat deze medicatie misschien helemaal niet aan en kan ze misschien beter dexamfetamine nemen dat geeft vaak wat meer energie.

Daarna zou ik overwegen om relatie therapie te nemen dat helpt vaak om elkaar beter te begrijpen.
reactie op @johndex:
Ronald R Nee, alleen we zijn nu in een dusdanig stadium, dat wel elkaar op de kleinste dingen pakken.
Zelf doe ik dat ook niet goed of soms onterecht maar andersom ook.
We zitten in een negatieve spiraal heb ik het idee.

Ja dat is dus het probleem. Ze staat er niet open voor om andere soort medicatie te proberen.
Dat is echt een no-go omdat ze vindt dat dat niet nodig is. En ik wil ook niet degene zijn die daarin moet pushen. Ik vind dat dat haar keuze is. Het is ten slotte niet mijn lichaam.

Ja relatietherapie ga ik hopelijk deze week een begin in maken.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Willard Wessels 5 maanden geleden geplaatst
als ik het zo lees zou ik starten met relatietherapie die heeft mij en ons gezin enorm veel geholpen. Zelfs zo dat ik denk dat we anders niet meer bij elkaar waren geweest.
reactie op @willardwessels:
Ronald R Ik hoop dat dat echt een verschil maakt. Ik ben intussen echt radeloos.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Ronald R 5 maanden geleden geplaatst
Er spelen helaas alleen nog meer dingen mee.
Ze schreeuwt heel vaak tegen de kinderen en negeert de oudste (met ADHD) ook vaak.
Waardoor ze tegen elkaar heel fel kunnen zijn en ik als een soort scheidsrechter in het midden sta.

Ik ben heel erg rustig van mezelf.  Dus de oudste die vind ik vaak prettiger om bij mij te zijn dan bij haar moeder omdat dat vaak botst. 

Ik ga er wel eens in gesprek met me vriendin maar die reageert best kinderachtig en ik zeg dan vaak dat ze zich tot het niveau van de oudste verlaagt en dat ze dat beter niet kan doen.

Ik ga namelijk altijd wel in gesprek met de oudste en maak alles bespreekbaar.
De oudste heeft het de laatste maanden het heel vaak over dat ze niet meer van mama houdt enzo. En ik maak me daar grote zorgen om en heb dit al met me vriendin besproken.

Maar het lijkt haar niets te doen. En dat geschreeuw is hetzelfde wat ik ook krijg en daar kan ik soms gewoon niet zo goed tegen. En tegen beter weten in begin ik dan soms ook te schreeuwen.
Soms is het me dan namelijk ook teveel. Het komt ook minimaal 1 keer per week voor dat ik het huis uit 'vlucht' de auto pak en ergens naartoe rijdt en dan in de auto tot rust komt. Om dan weer thuis te komen. Ik kan dan niet in dezelfde ruimte zitten met haar. Het irritatieniveau wordt te hoog en dan zit ik niet meer op mijn gemak.
reactie op @ronaldr:
John Dex Ik begrijp wel wat je bedoelt
Het komt steeds opnieuw weer terug maar steeds een beetje erger.

Je neemt ook niks meer van elkaar aan
Ik hoop echt dat relatietherapie jullie weer op de goede weg kan helpen.
5 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 5 maanden geleden geplaatst
Goed dat  jullie aan relatietherapie beginnen. Als ze open staat voor hulp dan kan ze misschien ook iets voor zichzelf zoeken. En dan uitvinden wat haar in punten zijn. 
Ronald R 4 maanden geleden geplaatst
Vandaag was een erg slechte dag. Tijdens het eten zat me vriendin erg op de huid van de oudste. 
Vervelende toon en dus de oudste zat echt aan mij en ja een soort van te zeggen "Papa help me" (ook al zegt ze dat niet) dus ja. Ik greep in door te vragen of ze der toon kon aanpassen. Maar goed toen begon ze te schreeuwen en ging de oudste huilen omdat ze dat niet leuk vond. Ik zei hou er mee op laat het we bespreken het na het eten wel. Maar ze ging maar door en door. Dus ja toen verhefte ik mijn stem en zei dat ik het beu was en dat ze er gewoon mee moest stoppen.

De jongste die (drie jaar kan nog niet heel goed praten). Mama papa, Stop! 
En met gebaren maakte ze duidelijk dat er geen geschreeuw moest zijn.

Op zulke momenten denk ik kunnen we dan niet beter uit elkaar gaan. Als is het maar omwille van de kids. Het begint zo een ongezonde situatie te worden. En ik vermijd al veel conflicten en houd me ontzettend in als de kinderen er bij zijn en ga dan pas praten als ze op bed liggen.

Iemand tips?
Ja ze zei sorry een paar uur later. En ik kan daar gewoon niet zo veel mee.
We hadden een afspraak om niet te schreeuwen als de kinderen erbij zitten en dat is toch gebeurd.

De oudste heeft hierdoor een 1.5 uur wakker gelegen, dus ook dat was helaas niet best.
Soesje W. 3 maanden geleden geplaatst
Wat een lastige situatie zitten jullie in. Die erge moeheid kan mijns inziens toch wel op iets anders dan alleen ADHD wijzen. Misschien een depressie...
Gebrek aan motivatie, jezelf niet kunnen weerhouden van bijv. op je telefoon zitten, zijn wel dingen die bij ADHD kunnen voorkomen, maar als je therapie hebt, ook bijv. cognitieve gedragstherapie, en in combinatie met medicatie zou het beter moeten kunnen gaan. 

Hoe gaat het nu met jullie? 

De ruzies klinken wel bekend. Als ik erg slecht in mijn vel ben/moe ben/overprikkeld etc. kan ik mijzelf niet zo goed beheersen. Ik kan ook vaak heel veel geduld hebben (teveel) en het is dan ineens teveel en berg je dan maar...Het is niet goed, maar een deel van haar probleem (en die van mij). 
Misschien heeft ze wat invulling van de dag nodig maar jij als partner kunt dat niet voor haar doen. 
Het kwetst inderdaad als er opdrachten worden gegeven zeker als de partner bijna niet thuis is. Thuiszitten met de kids als je ADHD hebt is eigenlijk niet aan te raden en heel erg zwaar. Het helpt wel om wat structuur te hebben. Maar ik denk dat ze niet uitgedaagd wordt op dit moment en daardoor de motivatie mist en de 'spark' om ook maar iets te doen. 
Misschien is ze door het krijgen van kinderen ook wel in een constant overprikkelde status gekomen en zoekt ze daarom zoveel afleiding. Ik weet het niet zo goed wat het is - maar het lijkt wel op mijn verleden... 

Het gaat nu trouwens een heel erg stuk beter - ik kan het huishouden beter op orde houden (wil dit zelf ook heel graag), stel doelen, dwing mezelf om te stoppen met bijv. filmpjes kijken, combineer dit alleen met iets nuttigs zoals de was uitzoeken of vouwen, zodat het wel een beloning blijft maar gecombineerd met iets nuttigs. 
Ik doe graag het huishouden terwijl ik een podcast luister op mijn koptelefoon (wireless). Ik kan van alles doen onder het luisteren van iets waar ik interesse in heb, waardoor ik gemotiveerd blijf. 

Heel veel sterkte en ik ben benieuwd hoe het nu gaat...
Ronald R 2 maanden geleden geplaatst
Hoi Soesje W. bedankt voor je reactie..

Ik ben meegeweest naar haar psychiater omdat ze dat graag wilde en mij ook wat meer inzicht zou kunnen geven. Hieruit blijkt dat ze voor iets heel anders onder behandeling was. Wij dachten aan haar ADHD. Maar het lijkt op een combinatie van dat en een depressie. Ook wordt er gedacht aan een emotie regulatie cursus.

Inmiddels slikt ze sinds een paar weken anti-depressiva en dat lijkt beter te gaan. 
Tot zover alles gaat zoals het gaat.

Klopt. Kijk ik heb ook een aantal chronische aandoeningen zoals slaapapneu (slaap met zo een kastje, suikerziekte (heb een insulinepomp) en heb veel last van hooikoorts (nu gelukkig niet) en nog meer allergische zaken m.b.t. huisstofmijt en allergieën voor katten honden cavia's enz. noem maar op.
Verder is er pas geconstateerd dat ik chronische bijholteontsteking heb.

Dat is allemaal onder controle behalve het laatste zorgt soms voor veel hoofdpijn.
Maar ik werk 40 tot 60 uur per week. En vaak krijg ik dan het gevoel dat omdat ik werk, ik niets te zeggen heb of dat ik geen verstand zou hebben van wat er zich afspeelt thuis. Terwijl ik ook wel eens thuiswerk en juist vaak mee ga met de activiteiten van de kinderen of belangrijke gesprekken zoals die van mijn dochter omtrent school of haar huidige behandeling.

Ik ben alleen iemand die veel onderzoekt en bespreekt. En dat is iets wat zij niet doet of niet nodig vindt.

En daar botsen we nog wel eens mee. Wat erop neerkomt is dat ze vindt dat ik overdrijf en dat er 'niets aan de hand is'. En als ik dan aangeef dat ze niet haar kop in het zand moeten steken, ze zegt dat ik 'het gewoon maar moet doen' en dat het toch niet uitmaakt want ze heeft er geen zin om tegen in te gaan.

Onze dochter (zie ook andere topic) heeft naast haar autisme en adhd ook heel veel problemen met haar stoelgang (veel darmproblemen en heel veel obstipatie mits we rekening houden met wat ze eet).

En nu eet onze dochter in principe alleen maar volkoren brood. In principe alleen voedsel wat langzame suikers heeft en waar weinig tot geen vet in zit (in ieder geval die combi is funest voor haar darmstelsel). Wel geven we haar suiker als ze het nodig heeft bij activiteiten om even die boost te krijgen. Maar dat is dan meestal een appel (meestal fruit).

Dus vorig weekend ging ze naar haar nichtje. En daar weten ze wel een en ander van mijn dochter haar situatie af omtrent haar voeding.

Dus ik vroeg aan mijn vriendin gezien zij haar brengt en de communicatie doet of ze expliciet wil doorgeven of ze haar alleen volkoren boterhammen geeft (en geen bruin brood) maar ze vond dat ik overdreef en 'dat ze niet alles ging zeggen'.

Ik dacht ja OK ik ga er nu maar niet teveel over praten want ik wil het niet voor m'n dochter verpesten als er straks ruzie uitkomt.

Mijn dochter werd daar in de ochtend afgezet door mijn vriendin en 's middags voor etenstijd gebracht bij ons thuis door de moeder van haar nichtje.

Dus bij thuiskomst van onze dochter blijkt dat ze zich goed heeft vermaakt maar klaagt over hele erge buikpijn. Blijk dat ze een aantal bruine boterhammen op heeft en daardoor dus verstopt zit.

Die avond heb ik maar wat Sinaspril gegeven aan mijn dochter toen kon ze gelukkig inslapen, maar ze heeft heel slecht geslapen zei ze. De volgende ochtend klaagde ze over erge buikpijn.
Na drie dagen (zakjes en dat soort dingen hebben we al geprobeerd na die drie dagen ook, dat helpt helaas niet.) heb ik een gerecht gemaakt me veel olijfolie (wat ik wel eens vaker doe als ze vastzit). En eindelijk kon ze die avond dan naar de wc en had nog wel steeds buikpijn maar wel een heel stuk minder.

Daar was ik blij om en ik vond het tijd om met mijn vriendin hierover te praten dat ik het erg vond dat ik niet serieus werd genomen en dat er werd gezegd dat ik overdreef.

Ze gaf aan dat ze het niet elke keer ging doen (vertellen dat onze dochter bepaalde voeding nodig heeft) en dat ik maar niet elke keer moest zeggen tegen haar dat ze dat moest vertellen aan degene met wie ze meeging.

In het verleden is de bovenstaande situatie zo vaak voorgekomen dat ik die avond zei dat ik er een beetje klaar was en dat ik het maar kortzichtig vond en ik niet snapte waarom ze juist niet die personen zou informeren omtrent de voeding van onze dochter omdat het alleen maar beter kan zijn.

Het enige wat ik kreeg te horen was. "Nee, ik ga niet doen wat jij zegt." "Je zal vast gelijk hebben maar ik ga niet naar jouw pijpen dansen." "Ik doe niet wat je zegt."

En toen zei ik tegen haar laat maar want ik begrijp dit gewoon echt niet. Het gaat niet om mij maar om onze dochter dat snap je toch wel.

Ze reageerde niet meer en ik heb het maar gelaten.

Ik weet echt niet wat ik hiermee aan moet.
War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Bespreken in de therapie. En niet  allebei gelijk willen hebben. Daar schiet je niks mee op, in tegendeel zelfs. 
Casy Hyper 1 maand geleden geplaatst
@ronaldr zit jouw relatie alweer in de lift? ❤️

Zelf ook ADHD, maar mijn partner snapt mij vaak nog steeds niet.. ze vind het ook moeilijk hoe om te gaan in bepaalde situaties.
Coen Olde Bijvank 4 weken geleden geplaatst
nog waardevolle en betrouwbare tips voor een goede relatie https://leuklevenmetadd.nl/add-en-relaties-tips-partner/
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 08 September 2019 om 22:24
Aantal lezers 59
Aantal reacties 25