Partner met ADD, kost veel energie. Lotgenoten gezocht om ervaringen uit te wisselen

Laatste reactie 18/09/2019 12:57 door S
· Markeren als ongelezen
Judith Judith 11 maanden geleden geplaatst
Onderstaand stukje heb ik al eerder geplaatst. Nu nog een keer maar dan even meer anoniem. Dus andere naam.

Hi.
Ik heb een vriend die 3 jaar terug de diagnose ADD kreeg. Puzzelstukjes vielen bij hem en mij op zijn plaats. Samen hebben wij 2 knn en een baby. Therapieën gevolgd en met medicijnen begonnen. 3 soorten medicijnen geprobeerd maar onlangs (zonder overleg) gestopt. Want hij kreeg er hele nare bijwerkingen van.
Sinsdien gaat het weer wat minder tussen ons.
Ik zeg "weer" want 2 jaar geleden zaten wij in een relatiecrisis en belandde ik in een burn out. Daarna relatietherapie gevolgd wat ons heel goed heeft gedaan.
Maar nu gaat het helaas weer met ups en downs waarvan de laatste tijd meer downs.
Hij gedraagd zich regelmatig als een puber: als hij boos is (en hij kan me toch boos worden...), gaat hij de knn en mij kleineren. Hij kan slecht tegen kritiek en draait het verhaal dan om zodat ik altijd de schuld krijg. Verwijtend doen, ik doe het allemaal maar waardeloos, 's nachts op pad (vluchtgedrag) gaan, dingen beloven maar niet waarkomen.
Maar hij kan ook super zorgzaam zijn en verrassend overkomen met heel veel ideeën. Aangeven dat hij zoveel van mij en de knn houdt.
Enorme stemmingswisselingen dus. Vooral voor de kinderen erg verwarrend.
Ik hou van hem maar het kost mij zo ontzettend veel energie. Daar zijn mijn 3 knn niks bij......
Ik zoek mensen die ook een gezin hebben wiens partner ad(h)d heeft om ervaringen uit te wisselen.
reactie op @judithjudith:
Dropje AMM Dag,

Ik herken je verhaal 100%. Mijn partner is gediagnostiseerd met ADD. Heb 1 jaar geleden met een burn out thuis gezeten.
Het kost veel energie en zijn gedrag naar mij is soms niet te begrijpen. Op het moment zelf is er met hem niet te praten, achteraf altijd wel. Excuses en schuldbesef altijd oprecht aanwezig.
Maar het is pittig die (onverwachte) stemmingswisselingen.
Ben ook op zoek naar lotgenoten.
Voel me soms erg alleen met mijn ervaringen.
7 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ook hier partner, recent gediagnosticeerd met add en ik vind het loodzwaar. De afgelopen jaren waren vermoeiend (10 jaar samen, 2 kinderen, oudste ook add) maar sinds wij 6 maanden geleden zijn verhuisd is het onhoudbaar. Hij overziet de thuissituatie met het opknappen van het huis, veranderde reistijden etc naast het normale drukke leven met kids en sport, niet meer. In november is hij teruggegaan naar zijn coach opnieuw voorgesteld om hem op add  te laten testen. Zij had dit jaren geleden ook al voorgesteld. Het onderzoek werd gepland voor februari maar toen ik in januari ziek was is de hele boel omgevallen. Het lukte hem niet om het op te vangen. Hij woont nu al 7 weken bij zijn ouders. 2 weken gelden is de diagnose gesteld. We hebben nauwelijks contact. Ik red het net wel of net niet met de kinderen, 4 dagen werken en een huis dat nog niet af is. Hij aan de andere kant lijkt niet te kunnen handelen dat hij ook een gezin en verantwoordelijkheden heeft waar hij iets mee moet, heeft zijn handen vol aan zichzelf. Het lukt niet om tot haalbare afspraken over betrokkenheid en aanwezigheid thuis te komen. Hij wil wel maar vergeet afspraken of stelt onhaalbare dingen voor. Vervelend is dat zijn ouders de diagnose niet echt begrijpen of accepteren en hem pamperen, dus hij wordt er niet actiever van. Volgens zijn ouders gaat het goed, hij gaat sporten enzo en spreekt met vrienden af. Hij is inmiddels een uur per dag ziekgemeld maar werkt verder wel, in een serieuze baan. Dus de wereld buiten ons gezin lijkt niet te begrijpen wat een impact het heeft dat hij er voor ons niet kan zijn en ik voel me daar erg alleen in.  Ik zou het fijn vinden om ervaringen te delen.
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ook hier partner met add, recent gediagnosticeerd met add en ik vind het loodzwaar. De afgelopen jaren waren vermoeiend (10 jaar samen, 2 kinderen, oudste ook add) maar sinds wij 6 maanden geleden zijn verhuisd is het onhoudbaar. Hij overziet de thuissituatie met het opknappen van het huis, veranderde reistijden etc naast het normale drukke leven met kids en sport, niet meer. In november is hij teruggegaan naar zijn coach opnieuw voorgesteld om hem op add  te laten testen. Zij had dit jaren geleden ook al voorgesteld. Het onderzoek werd gepland voor februari maar toen ik in januari ziek was is de hele boel omgevallen. Het lukte hem niet om het op te vangen. Hij woont nu al 7 weken bij zijn ouders. 2 weken gelden is de diagnose gesteld. We hebben nauwelijks contact. Ik red het net wel of net niet met de kinderen, 4 dagen werken en een huis dat nog niet af is. Hij aan de andere kant lijkt niet te kunnen handelen dat hij ook een gezin en verantwoordelijkheden heeft waar hij iets mee moet, heeft zijn handen vol aan zichzelf. Het lukt niet om tot haalbare afspraken over betrokkenheid en aanwezigheid thuis te komen. Hij wil wel maar vergeet afspraken of stelt onhaalbare dingen voor. Vervelend is dat zijn ouders de diagnose niet echt begrijpen of accepteren en hem pamperen, dus hij wordt er niet actiever van. Volgens zijn ouders gaat het goed, hij gaat sporten enzo en spreekt met vrienden af. Hij is inmiddels een uur per dag ziekgemeld maar werkt verder wel, in een serieuze baan. Dus de wereld buiten ons gezin lijkt niet te begrijpen wat een impact het heeft dat hij er voor ons niet kan zijn en ik voel me daar erg alleen in.  Ik zou het fijn vinden om ervaringen te delen.
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ook hier partner met add, recent gediagnosticeerd met add en ik vind het loodzwaar. De afgelopen jaren waren vermoeiend (10 jaar samen, 2 kinderen, oudste ook add) maar sinds wij 6 maanden geleden zijn verhuisd is het onhoudbaar. 

Hij overziet de thuissituatie met het opknappen van het huis, veranderde reistijden etc naast het normale drukke leven met kids en sport, niet meer. In november is hij teruggegaan naar zijn coach opnieuw voorgesteld om hem op add  te laten testen. Zij had dit jaren geleden ook al voorgesteld. Het onderzoek werd gepland voor februari maar toen ik in januari ziek was is de hele boel omgevallen. Het lukte hem niet om het op te vangen. 

Hij woont nu al 7 weken bij zijn ouders. 2 weken gelden is de diagnose gesteld. We hebben nauwelijks contact. Ik red het net wel of net niet met de kinderen, 4 dagen werken en een huis dat nog niet af is. Hij aan de andere kant lijkt niet te kunnen handelen dat hij ook een gezin en verantwoordelijkheden heeft waar hij iets mee moet, heeft zijn handen vol aan zichzelf. Het lukt niet om tot haalbare afspraken over betrokkenheid en aanwezigheid thuis te komen. Hij wil wel maar vergeet afspraken of stelt onhaalbare dingen voor. Vervelend is dat zijn ouders de diagnose niet echt begrijpen of accepteren en hem pamperen, dus hij wordt er niet actiever van... 

Volgens zijn ouders gaat het goed, hij gaat sporten enzo en spreekt met vrienden af. Hij is inmiddels een uur per dag ziekgemeld maar werkt verder wel, in een serieuze baan. Dus de wereld buiten ons gezin lijkt niet te begrijpen wat een impact het heeft dat hij er voor ons niet kan zijn en ik voel me daar erg alleen in.  Ik zou het fijn vinden om ervaringen te delen.
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ook hier partner met add, recent gediagnosticeerd met add en ik vind het loodzwaar. De afgelopen jaren waren vermoeiend (10 jaar samen, 2 kinderen, oudste ook add) maar sinds wij 6 maanden geleden zijn verhuisd is het onhoudbaar. 

Hij overziet de thuissituatie niet meer. In november is hij teruggegaan naar zijn coach net als een aantal jaar geleden voorgesteld om hem op add  te laten testen. Het onderzoek werd gepland voor februari maar toen ik in januari ziek was is de hele boel omgevallen. Het lukte hem niet om het op te vangen. 

Sindsdien woont hij bij zijn ouders. 2 weken gelden is de diagnose gesteld. We hebben nauwelijks contact. Hij lijkt niet te kunnen handelen dat hij ook een gezin en verantwoordelijkheden heeft waar hij iets mee moet, heeft zijn handen vol aan zichzelf. Het lukt niet om tot haalbare afspraken over betrokkenheid en aanwezigheid thuis te komen. Hij wil wel maar vergeet afspraken of stelt onhaalbare dingen voor. Vervelend is dat zijn ouders de diagnose niet echt begrijpen of accepteren en hem pamperen, dus hij wordt er niet actiever van. Hij gaat wel sporten en spreekt met vrienden af. Hij is inmiddels een uur per dag ziekgemeld maar werkt verder wel, in een serieuze baan. Dus de wereld buiten ons gezin lijkt niet te begrijpen wat een impact het heeft dat hij er voor ons niet kan zijn en ik voel me daar erg alleen in.  Ik zou het fijn vinden om ervaringen te delen.
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ook hier partner met add, recent gediagnosticeerd met add en ik vind het loodzwaar. De afgelopen jaren waren vermoeiend (10 jaar samen, 2 kinderen, oudste ook add) maar sinds wij 6 maanden geleden zijn verhuisd is het onhoudbaar. 

Hij overziet de thuissituatie niet meer. In november is hij teruggegaan naar zijn coach net als een aantal jaar geleden voorgesteld om hem op add  te laten testen. Het onderzoek werd gepland voor februari maar toen ik in januari ziek was is de hele boel omgevallen. Het lukte hem niet om het op te vangen. 

Sindsdien woont hij bij zijn ouders. 2 weken gelden is de diagnose gesteld. We hebben nauwelijks contact. Hij lijkt niet te kunnen handelen dat hij ook een gezin en verantwoordelijkheden heeft waar hij iets mee moet, heeft zijn handen vol aan zichzelf. Het lukt niet om tot haalbare afspraken over betrokkenheid en aanwezigheid thuis te komen. Hij wil wel maar vergeet afspraken of stelt onhaalbare dingen voor. Vervelend is dat zijn ouders de diagnose niet echt begrijpen of accepteren en hem pamperen, dus hij wordt er niet actiever van. Hij gaat wel sporten en spreekt met vrienden af. Hij is inmiddels een uur per dag ziekgemeld maar werkt verder wel, in een serieuze baan. Dus de wereld buiten ons gezin lijkt niet te begrijpen wat een impact het heeft dat hij er voor ons niet kan zijn en ik voel me daar erg alleen in.  Ik zou het fijn vinden om ervaringen te delen.
6 maanden geleden

Beantwoorden

M M Hoi Judith,

Ik herken je verhaal eigenlijk helemaal volledig. Ik ben 13 jaar samen met mijn man, 2 jonge kinderen. Sinds de komst vd tweede zijn de problemen eigenlijk begonnen, daarvoor was ons leven minder druk dus op zich logisch.
Omdat we steeds meer ruzie kregen en ook omdat zijn moodswings steeds extremer werden hebben we uiteindelijk hulp gezocht, de diagnose Adhd kwam snel boven , dit is nu ong een half jaar geleden. Ik probeer me erin te verdiepen, lees boeken etc etc, maar ik kan er vreselijk slecht tegen. Als we met t gezin thuis zijn loop ik op mn tenen, onze kinderen zijn vrij druk (jongens), dus ook die probeer ik rustig te houden (wat natuurlijk niet lukt). Mijn man kan vreselijk boos worden, zowel op mij als op de kinderen. Vooral de weekenddagen (en dan mn zondag) is vaak dramatisch. De spanning is om te snijden, de eerste uren vd dag kan ik eea van me af laten glijden, maar later op de dag raakt mn geduld op. Ik heb eigenlijk vrijwel altijd het gevoel er alleen voor te staan, als ik hem iets vraag duurt het uren voordat hij het doet, duurt uren voordat hij aangekleed is etc, ondertussen gaat zorg voor de kinderen gewoon door..
We hebben ook therapie, maar helpt tot nu toe weinig. Ik denk er regelmatig over om op te stappen, maar we hebben ook hele leuke momenten samen en als gezin en dat wil ik eigenlijk ook niet kwijt..

Al met al vind ik het enorm stressvol en het kost me vreselijk veel energie. Contact met ‘lotgenoten’ lijkt me dan ook prettig, ook om wellicht tips etc aan elkaar te geven en heg gevoel te hebben niet helemaal de enige te zijn die hiermee zit..
4 maanden geleden

Beantwoorden

M M Hoi Judith,

Ik herken je verhaal eigenlijk helemaal volledig. Ik ben 13 jaar samen met mijn man, 2 jonge kinderen. Sinds de komst vd tweede zijn de problemen eigenlijk begonnen, daarvoor was ons leven minder druk dus op zich logisch.
Omdat we steeds meer ruzie kregen en ook omdat zijn moodswings steeds extremer werden hebben we uiteindelijk hulp gezocht, de diagnose Adhd kwam snel boven , dit is nu ong een half jaar geleden. Ik probeer me erin te verdiepen, lees boeken etc etc, maar ik kan er vreselijk slecht tegen. Als we met t gezin thuis zijn loop ik op mn tenen, onze kinderen zijn vrij druk (jongens), dus ook die probeer ik rustig te houden (wat natuurlijk niet lukt). Mijn man kan vreselijk boos worden, zowel op mij als op de kinderen. Vooral de weekenddagen (en dan mn zondag) is vaak dramatisch. De spanning is om te snijden, de eerste uren vd dag kan ik eea van me af laten glijden, maar later op de dag raakt mn geduld op. Ik heb eigenlijk vrijwel altijd het gevoel er alleen voor te staan, als ik hem iets vraag duurt het uren voordat hij het doet, duurt uren voordat hij aangekleed is etc, ondertussen gaat zorg voor de kinderen gewoon door..
We hebben ook therapie, maar helpt tot nu toe weinig. Ik denk er regelmatig over om op te stappen, maar we hebben ook hele leuke momenten samen en als gezin en dat wil ik eigenlijk ook niet kwijt..

Al met al vind ik het enorm stressvol en het kost me vreselijk veel energie. Contact met ‘lotgenoten’ lijkt me dan ook prettig, ook om wellicht tips etc aan elkaar te geven en heg gevoel te hebben niet helemaal de enige te zijn die hiermee zit..
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 7 overige reactie(s)
Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
Ik had dit geloof ik al bij je vorige bericht neergezet, maar dit lijkt mij meer op een narcist dan een add-er.
reactie op @rafaelschelhaas2:
Coen Olde Bijvank Narcist is wel direct een oordeel.. ik zeg niet dat het zo is.. maar euh.. omdat zo even te schrijven.. je zegt er gelukkig bij 'lijkt' :)
5 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Eens
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Judith Judith 1 jaar geleden geplaatst
Alvast bedankt voor de reacties die ik tot zover had gekregen. Ik wil er graag op reageren.
Oa op de tip was om weer te beginnen met relatietherapie. Dat hebben we ook weer opgepakt. 1 gesprek gehad dus we gaan het continueren. 
Op de reactie van met de vraag of hij misschien een narcist is. Dat is hij niet. Hij is bv niet verslaafd aan aandacht krijgen, kan wel sorry zeggen, hij is juist niet extreem jaloers. De kenmerken die daarbij horen herken ik bij hem niet in grote hoeveelheid.
Ben benieuwd of iemand in hetzelfde schuitje zit....
reactie op @judithjudith:
Coen Olde Bijvank @judithjudith​ hoe staat er nu voor, een maand later? Gekozen voor relatietherapie of nog even gewacht?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
dat slecht tegen kritiek, kleineren,  dingen omdraaien zodat jij je slecht voelt , dingen beloven en niet nakomen, vluchten, stemmings wisselingen,  energie zuiger, dit past er allemaal wel bij. Ze kunnen ook wel sorry zeggen, ze menen er alleen niks van. aandacht op zich op hem gericht, ding omdraaien, boos worden, spelen met emoties dat is toch de aandacht op hem houden of zorgen dat het om hem draait, en niet elke narcist is jaloers.. als ze maar een beetje de controle over je hebben.  Ik heb er namelijk me gedate een paar jaar terug... en als ik jou verhaal lees krijg ik er de rillingen van... ik hoop echt voor je dat het allemaal werkt... en dat dingen veranderen... 
Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
mijn dochter heeft namelijk ook add en wat ik lees bij jou... komt totaal niet overeen hoe zij is dat zal vast wel overal verschillend zijn, maar ik herken helemaal niks van wat ik daar lees.
Judith Judith 1 jaar geleden geplaatst
Rafael, fijn dat je reageert maar ik herken hem echt niet als een narcist. Als hij sorry zegt dan is dat echt gemeend. En controle over mij hebben, herken ik niet. Ik herken de kenmerken die ik in andere topics lees over partners met ad(h)d  heel erg. Bv impulsief, verbaal erg sterk, stemmingswisselingen, nooit rust in zijn hoofd, erg creatief zijn, vaak van alles kwijt zijn, vaak te laat komen, niet erg vooruit plannen, hyperfocus, etc.
Maar goed, het gaat sinds de therapie al veel beter. Want hij kan zich nu ook afzonderen als het te hoog op gaat lopen. En meestal komt hij naar me toe als we het ijs moeten gaan breken en zegt dan sorry.  We kunnen het ook veel eerder uitpraten dan 3 jaar geleden. Toen kon ik hem wel een paar dagen hem negeren...... en dat doe ik niet meer. Vooral omdat hij vaak de eerste stap zet... Het zijn ook momenten dus we hebben ook vaak erg gezellig. Maar add gaat natuurlijk nooit "weg"......

Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
Zorg dat de therapie dan voor een langere periode voorgezet gaat blijven en dat hij/ jullie ook blijven gaan..  Als hij/ jullie er zoveel baat bij hebben dan is dat alleen maar beter, vooral om te praten met iemand erbij die gewoon niet aan 1 van jullie de kant staat. Die gewoon objectief mee denkt.

Doet hij ook dingen alleen met vrienden? Keertje de stad in, terrasje pakken... weekendjes weg, dat is denk ik ook erg fijn voor hem maar ook voor jou. continue op elkaar lip zitten vreet ook energie. Vooral als dingen niet lekker lopen, maar jij verdient ook rust, ga ook is lekker weg zonder de kinderen en laat hem is even oppassen, dan weet hij ook hoe het is en wat jij allemaal doet, meestal door doen zien en snappen ze dingen sneller dan alleen gesprekken hebben. 

En de add dingen voor hem is gewoon erg fijn om te weten wat bij hem werkt, eerder een wekker zetten dan normaal, dingen een vaste plek, zorgen dat je dingen duidelijk op een (grote) kalender of planner hebt staan, als die dingen hem wat meer rust brengen misschien wordt hij dan ook minder snel boos en lopen de emoties minder snel op.

Alleen dingen beloven en niet na komen zou ik wel aan werken ook, vooral voor jullie kinderen want het zal verschrikkelijk zijn voor hun als dat steeds gebeurd. 

En waarom dat s nachts op pad? Weet je wat hij doet waar hij gaat? Als dat zijn manier is van ontladen dan is dat met vrienden dingen doen misschien ook echt geen gek idee :)
War Hoofd 1 jaar geleden geplaatst
Zomaar opperen dat iemand een narcist is vind ik niet zo netjes. Dat is aan specialisten om zo'n diagnose te stellen. 

Wat wil je man zelf ? Hoe denkt hij dat het komt dat hij zo wisselend in stemmingen is en hoe komt het dat zijn gedrag gaat zodat het niet prettig is voor jou ? Hoe ziet hij dat op het moment dat hij bedenkt dat te gaan doen ? 
In de therapie vooral uit zoeken en bespreken wat voor jullie het beste werkt om de boel leefbaar te houden. En wat het beste voor jullie kindje is. 

Wellicht een suffe vraag maar wat od wie is knn ?
Ron J 1 jaar geleden geplaatst
Mijn partner heeft iemand thuis zitten met adhd en ik herken het goed. Vaak is aan adhd een lichte depressie gekoppeld. Ik heb niet helemaal mee gekregen welke medicijnen hij gebruikt, maar mocht hij er niet tegen kunnen misschien andere proberen, dexamfetamine werkt bij mij als een trein en heeft beperkte bijwerkingen. Drie knn zullen het probleem niet zijn denk ik, of hij heeft het gevoel dat hij daarbij op de laatste plaats komt, al heeft een adhd-er daar niet snel last van normaal gesproken, die is al druk met zichzelf in de weer. Mijn partner zegt dat ze haar partner aangenamer vond met adhd dan met medicatie vreemd genoeg, dat is ook nog zo een dingetje. Ik zou toch wel een gesprek aan gaan met hem om te kijken of hij andere medicatie wil testen, misschien reageert hij daar beter op, danwel de relatietherapie weer oppakken.
Sven van Oeveren 1 jaar geleden geplaatst
Wel herkenbaar, ik heb zelf add en mijn vrouw loopt nu ook tegen een burn out aan. De fase van puberen, rebeleren en vluchten heb ik nu een heel eind achter me. Dan blijft de impulsiviteit en vergeetachtigheid nog parten spelen.  Ik wil haar niet kwetsen maar toch doe ik het. Mijn vrouw kan niet 100% van mij op aan en probeert elke stap voor te zijn of te ondervangen en dat kost haar bakken energie. Ik weet alleen niet of zij behoefte heeft aan nog meer ad(h)d avonturen. Onze oudste heeft adhd en we vermoeden dat onze jongste ook wel wat onder de leden heeft.
🔥 Coen Olde Bijvank 1 jaar geleden geplaatst
tips voor partner met AD(H)D https://forum.adhdblog.nl/conversations/hoe-omgaan-met-een-partner-met-adhd
Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
Warhoofd, ik bedoel het niet respectloos maar ik heb er zelf 1 gedate en herkende alles wat ik daarin las in wat ik meegemaakt met diegene. Dan wil ik het graag even gezegd hebben. 

reactie op @rafaelschelhaas2:
War Hoofd Dat is goed hoor. Ik reageerde ook wat bot. Sorry.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Noelle Geen 10 maanden geleden geplaatst
Ik heb ADHD en mijn man add met autisme en ik kan je de hand geven.
Het is lood zwaar ik hou van hem en denk steeds Noelle hij Jan het ook niet helpen maar makkelijk is het niet en ben soms best eenzaam
Dropje AMM 7 maanden geleden geplaatst
Dag,

Ik herken je verhaal 100%. Mijn partner is gediagnostiseerd met ADD. Heb 1 jaar geleden met een burn out thuis gezeten.
Het kost veel energie en zijn gedrag naar mij is soms niet te begrijpen. Op het moment zelf is er met hem niet te praten, achteraf altijd wel. Excuses en schuldbesef altijd oprecht aanwezig.
Maar het is pittig die (onverwachte) stemmingswisselingen.
Ben ook op zoek naar lotgenoten.
Voel me soms erg alleen met mijn ervaringen.
reactie op @dropjeamm:
Judith Judith Hi Dropje.
Toch wel fijn om jouw ervaring te lezen. Niet voor jou fijn dat je deze ervaring ook hebt...... maar dat het dus wel herkenbaar is bij anderen..... dat ik niet de enige ben..... Ook een buren out dus....heftig om mee te maken hè?  Het kwam altijd bij andere voor en vooral niet bij mij....wel dus.... ik vind het erg moeilijk om daarmee naar de buitenwereld te treden (familie en beste vrienden daarin uitgesloten). Burn out door je werk is geaccepteerd maar door je relatie... Dat is echt wel iets intiem.  Tenminste....zo zie ik het. Heb je toevallig ook kinderen? Ik merk dat sinds de komst vd kinderen de stemmingswisselingen meer naar boven komen.....Bedankt voor je reactie! De anderen natuurlijk ook waarbij ik (nog)niet alkemaal gereageerd heb!

6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith en Dropje, jullie verhalen zijn heel herkenbaar. Vooral het taboe dat je overbelast raakt door je relatie en de eenzaamheid. Heb mijn eigen ervaring onderaan de berichten geplaatst. Het helpt om te lezen dat anderen met dezelfde dingen worstelen.
6 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Muis Muis 6 maanden geleden geplaatst
Hoi ook hier een partner met ADD en ik vind het loodzwaar. 10 jaar samen, 2 kinderen, oudste heeft ook ADD. Sinds onze verhuizing 6 maanden geleden is het niet meer te doen. In oktober is hij teruggegaan naar zijn coach die 2 jaar geleden al voorstelde om hem te laten testen. Het onderzoek werd gepland in februari wegens wachtlijsten. Toen ik in januari ziek werd, is de hele boel omgevallen. Sinds bijna 6 weken woont hij bij zijn ouders en het lukt niet goed om contact te hebben of afspraken te maken. 2 weken terug is de diagnose gesteld. Mijn partner werkt nog wel, hoewel hij sinds kort gedeeltelijk is ziekgemeld denkt de omgeving dat het aan mij ligt. Dat maakt me boos en verdrietig. Het doel is natuurlijk dat hij naar huis komt maar ik merk na een oaar weken pssen en meten dat het zoveel rustiger is in huis. Ik weet eigenlijk niet zeker of ik nog terugwil naar de dagelijkse onzekerheden die een leven met een ADDer met zich meebrengt.
reactie op @muis:
Judith Judith Hi Muis. Ook ervaring dus. ...Hebben jullie al relatietherapie gehad? Dat werkte bij ons erg goed toendertijd. Maar ja.... add blijft en niet alleen de positieve kanten horen daarbij maar helaas ook de mindere kanten. Wat jammer dat het laatste nu juist de overhand heeft. Bij ons helaas nu ook weer......  Daardoor zie ik de leuke kanten even minder goed helaas..... Ik weet dat ze er wel zijn maar hij laat ze nu minder vaak zien. Hij sluit zich nu ook af door de hele tijd met koptelefoon achter de laptop te zitten of zijn telefoon. Ik vind het zo'n slecht voorbeeld naar de kinderen toe.
Ik kan me heel goed voorstellen dat de rust die je nu hebt dat dat erg fijn is.... en dat je daardoor twijfels hebt. Bedenk wel dat het nu een periode is..... Maar in derdaad....wat kost het vaak veel energie. Vooral omdat ik het moeilijk vind om dat negatieve gedrag niet binnen te laten bij me. Het lukt me wel steeds beter maar aan de andere kant..... zo ben ik eigenlijk niet....voelt heel koud....maar om mezelf te beschermen moet ik wel....
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith, ik herken precies wat je zegt over dat je steeds op zoek moet naar een positief beeld van hem omdat de dagelijkse dingen zo moeizaam gaan en ook dat je je kinderen die je toch ook een goed voorbeeld wilt geven. Mijn man zit niet steeds met een koptelefoon op (lijkt me heel erg vervelend, knap dat je een weg zoekt om daarmee om te gaan!) maar niet thuis kunnen zijn is eigenlijk net zo goed een vorm van afsluiten voor je omgeving. Ik kan dat aan de kinderen ook niet goed uitleggen. We waren van plan om naar een coach te gaan voor de relatie  maar nu start voor hem eerst 19 weken groepstherapie en vandaag heeft hij een gesprek over individuele therapie. Dat is best druk naast zijn 4 dagen werken en sporten en mediteren en afspreken met vrienden om zich beter te voelen. Ik ga zelf binnenkort naar een partnerbijeenkomst over zelfzorg. Ik zie het bericht van Mark hieronder. Ik wil dolgrag in gesprek blijven maar omdat ik alles thuis nu alleen doe en nog geen vangnet in de buurt heb (we zijn verhuisd voor zijn familie), heb ik ook niet alle tijd om met hem bezig te zijn. Ik wil hem graag blijven betrekken bij het gezin en hem dingen zelf laten doen, maar laat dat nou juist zijn wat hij zo moeilijk vindt en lijkt te vergeten! Hij zegt dat wij zijn prioriteit zijn en zegt dat hij zelf ook niet begrijpt waarom het niet lukt om 'mee te draaien'. Zo wil hij bij het voetbal van de kids aanwezig zijn maar het lukt niet om zelfstandig te bedenken hoe zo'n ochtend eruit ziet en hoe laat hij waar moet zijn,  stelt bijvoorbeeld voor om te rijden op een dag dat er geen voetbal is. Ook plant hij zijn eigen bardienst op de enige middag dat hij de kids heeft terwijl ik werk 😕 Hij gaat zich hiervan natuurlijk niet beter voelen en het geeft mij weinig vertrouwen. Iemand tips om uit die cirkel te komen? Wordt dat beter als iemand medicatie en therapie krijgt?
6 maanden geleden

Beantwoorden

Judith Judith Hoi Muis, tips om uit de cirkel te komen.... bij ons werkte de relatietharepie het beste. Mijn vriend heeft ook groepstherapie gehad. Hij wist het allemaal goed te verwoorden tijdens die sessies, had ook veel tips voor anderen, maar uitvoeren voor zichzelf is toch een moeilijke stap helaas..... medicatie had bij hem helaas erg veel nare bijwerkingen. Ik heb ook gelezen over die partnerbijeenkomst. Lijkt mij erg zinvol. Zit al een jaar te dubben wel of niet een keertje te gaan. Toevallig. 
Jammer dat je niet altijd op hem kunt vertrouwen hè.... ik herken dat ook helaas. Omdat we nu een gezin hebben, komt dat meer naar boven. Want de kinderen  zijn nu voor veel dingen afhankelijk van ons. En je wilt dat het allemaal goed verloopt. De kinderen geven nu de laatste tijd  aan dat ze mij graag erbij willen hebben ipv van hun vader want "hij wordt  aak zo snel boos op ons"..... ik word daar zo verdrietig van. Hopelijk komt er hierna weer een positieve flow voor hem aan. En daardoor ook voor ons....
Ik keek laatst wat oude foto's van ons.... dat is ook een tip voor je Muis.... ik voelde daardoor ook weer de leuke kanten van hem. Die hij zeker heeft.....
6 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Mark Lemmers 6 maanden geleden geplaatst
Ik heb zelf ADD en kan me goed voorstellen dat het zwaar is als partner.

Blijf alleen met elkaar praten en probeer elkaar te begrijpen. Hoewel veel te verklaren valt vanuit ADD is je partner meer dan dat. En wellicht zijn de problemen ook meer dan dat.

Ieder mens heeft bepaald gedrag aangeleerd om om te gaan met situaties, dat valt te veranderen.

Zo kan ik me voorstellen dat het kleineren een vorm is van frustraties die opgekropt worden of in zijn hoofd veel groter groeien. ADDers zijn goed in zich helemaal mee laten voeren in gedachten of een gevoel. Praat met elkaar over de irritaties die elke relatie kent.

Verder is mijn ervaring dat een burnout vaak niet enkel naar 1 gebied terug te leiden valt, natuurlijk de relatie kan de hoofdoorzaak zijn, maar vaak ontbreekt het ook aan een stevige peiler elders.

Heb je bijvoorbeeld enorm leuk werk, een super band met de familie, een fijne hobby en goed contact met vrienden, dan kun je eenvoudiger tegen een zwaar gezinsleven/relatie. Ik heb geen kinderen, dus ik verpak het wellicht wat eenvoudig, maar de boodschap is naar partners van een ADDer, blijf ook goed voor jezelf zorgen. Je kunt je gezin en partner alleen helpen als je zelf energie hebt.

Hopelijk hebben jullie er iets aan ;).
reactie op @marklemmers:
Judith Judith Hi Mark.
Tijdens de relatietherapie hebben we heel veel gepraat tijdens die sessies en ook thuis.  En inderdaad. ...dat is het allerbelangrijkste. Maar op dit moment heb ik het gewoon even gehad. Even zwijgen en er even  niet over hebben. Even rust....Maar na 2 weken heb ik toch maar aangegeven dat we maar eens moeten gaan praten. Ik wil gewoon graag dat hij aandacht aan zijn gedrag gaat geven. Door bv weer naar de psycholoog te gaan of met mij naar de relatietherapeut. Als er maar iets gedaan gaat worden. En als hij dat niet wilt....tja...dan weet ik nog niet wat ik als reactie ga zeggen....daarom stel ik het gesprek nog even  uit.... 
Ik probeer verder goed voor mezelf te zorgen..... want ik merk dat ik erg moe ben... (komt om door nachtvoedingen....)

6 maanden geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers Succes :) .
6 maanden geleden

Beantwoorden

Muis Muis Hoi Judith (en anderen), ik ben even niet online geweest, teveel aan de hand in het offline leven... partner inmiddels gestart met educatieprogramma, coaching en eindelijk met antidepressiva. Maar het lijkt alleen maar erger te worden, er is nu geen fatsoenlijk gesprek meer te voeren over verantwoordelijkheden of afstemmen over ons huis dat nog af moet, onze kinderen of gewoon de weekplannen. Hij verbleef al maanden bij zijn ouders en is nu verhuisd naar een eigen appartementje. Hij is inmiddels al 5 maanden weg en dat vind ik niet okee. Hij zegt dat hij niet weet hoe hij thuis een bijdrage kan leveren (rent de hele dag chaotisch rond, raakt kinderen kwijt etc). Ik vraag me af of dit wel echt allemaal komt door ADD, hij kan namelijk wel met vrienden voetbal gaan kijken en laat mij met burnoutklachten waar hij vanaf weet, voor alle zaken opdraaien. Ik ben zo gefrustreerd! Hoe gaat het nu bij jou? Nachtvoedingen schrijf je? Wat pittig! Wij wilden lang een derde maar nu denk ik weleens dat ik nu mijn handen al meer dan vol heb. Trek jij het nog?
5 maanden geleden

Beantwoorden

John Dex Ik denk wel dat het een ADHD dingetje is dingen die echt je interesse wekken gaat vaak prima is dit geval voetbal.
Maar ik begrijp zeer zeker jou frustraties zeker als je ADHD partner het zelf niet kan of wil inzien.

ADHDers zoeken vaak de grens op en het is goed om rekening met hem te houden maar adhd is zeker geen vrijbrief om alles maar te mogen.

Hij zal zelf ook aan zijn ADHD moeten werken
Als ik dit zo lees vraag ik me af deze medicatie wel goed aan slaat.

Toen ik met medicatie begon merkte mijn vrouw precies of ik mijn medicatie wel of niet had genomen.
Ga mee naar de psychiater of huisarts en bespreek je ervaringen misschien is het beter om methylfenidaat of dexamfetamine te proberen.
Het is soms een lange zoektocht maar zeker de moeite waard !
Ook een te hoge of te lage dosering kan een totaal omgekeerd effect geven en idd de klachten verergeren ben hier heel alert op !
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
S B 4 dagen geleden geplaatst
Dag Allemaal,
Graag wil ik mijn ervaring toevoegen, ook ik ben op zoek naar lotgenoten en kwam zodoende op dit forum terecht. Ik vind het fijn eea te lezen hoe anderen dit ervaren. Ik ben eigenlijk nog maar net tot de ontdekking gekomen dat mijn partner naar alle waarschijnlijkheid add heeft. Echter waar ik nog niemand over heb gehoord is het gebrek aan emotionele verbondenheid. Ik loop hier al jaren tegenaan en kon maar niet aan zijn verstand krijgen wat ik zo mis in onze relatie. “ik ben nu eenmaal geen knuffelbeer” en “ik ben geen familie-man” zijn altijd zijn antwoorden. Waar het in de praktijk op neerkomt is dat hij zich alleen meldt wanneer hij behoefte heeft aan seks. Hij begrijpt gewoon niet dat er meer nodig is voor affectie.
Toen ik tijdens het googelen op een artikel uitkwam over het Cassandra effect heb ik dat met open mond van verbazing en tranen in mijn ogen gelezen, dat stuk ging over mij op een paar kleine details na. Ik voelde mij al eenzaam maar nu ik des te meer besef wat er aan de hand is voel ik mij nog slechter dan voorheen. mijn omgeving vind dat ik zeur. Ik ben emotioneel leeg en lichamelijk moe/op. Dit alles heeft zich versterkt na de komst van onze zoon. op latere leeftijd moeder geworden terwijl we nooit meer gedacht hadden dat ons dat gegund zou zijn. Tot mijn verbazing was mijn partner blij met mijn zwangerschap en had ik destijds goede hoop op verbetering. Hopen tegen beter weten in natuurlijk. Als ik zes jaar geleden had geweten van add had ik meteen relatietherapie in kunnen zetten. Hij heeft al die jaren geweigerd daaraan mee te werken want het probleem lag aan mij niet aan hem dus ik moest maar naar een psycholoog gaan. Nu komt de verzorging van onze zoon inmiddels 3 jaar voor 95% op mij neer. Ik geniet er enorm van maar het is loodzwaar.
Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die ook problemen hebben met emotionele verbinding?
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 05 October 2018 om 13:47
Aantal lezers 94
Aantal reacties 38