Ouders met ADHD: ervaringen en tips gezocht

Laatste reactie 18/08/2020 00:41 door Lotte
· Markeren als ongelezen
Donja 1991 5 maanden geleden geplaatst
Ik zat op de blog te lezen over ADHD. Vooral over de symptomen en het gezinsleven, maar er is nog een perspectief dat ik mis. Eigenlijk is hierover maar weinig te vinden op het internet dus ik vroeg mij af of u mij kan helpen met het beantwoorden van enkele vragen.

Op het internet lees je veel over het hebben van ADHD of het hebben van een partner of kind met ADHD. Waar je eigenlijk nooit over leest is het hebben van ouders met ADHD, of in mijn geval: een gezin vol, met uitzondering van alleen mijzelf.

Ik begrijp dat veel van mijn 'ergernissen' te relateren zijn aan de symptomen van ADHD, maar ik vind het soms moeilijk om hier mee om te gaan of om dit een plekje te geven. De drukte vind ik geen probleem. Ik vind de reuring in huis zelfs wel fijn. Er is altijd iets gaande!

Wat ik maar moeilijk blijf vinden zijn de stemmingswisselingen. Zeker die van mijn moeder. Er lijkt geen gradatie te zijn tussen irritatie en complete woede. Mijn moeder is een lieve, enthousiaste en blije vrouw. tenminste... totdat de knop omgaat... Als een tikkende tijdbom kan op ieder geven moment de boel volledig ontploffen. Alles zou een aanleiding kunnen zijn.

Meestal laat ik de 'ontploffing' maar gewoon uitrazen, maar ik kan daar steeds minder genoegen mee nemen. De uitbarstingen zijn naar mijn mening altijd ongegrond. Ze worden vaak wel op één of andere manier gerechtvaardigd of ontkent. Wordt dit niet geaccepteerd dan is dat meestal al weer aanleiding voor de volgende uitbarsting. Praten over de uitbarstingen lijkt dus onmogelijk. Ik ben eigenlijk opzoek naar tips of technieken om de woedeaanvallen sneller te laten stoppen of om hier toch over te kunnen praten. Stoppen zullen ze nooit, dat heb ik al geaccepteerd, ik wil het er gewoon eens op een rustige manier over kunnen hebben.

Het ongeduldige van ADHD'ers kan ik best plaatsen, maar dit uit zich ook meestal in oneerlijke verwachtingen en, wederom, woedeaanvallen. Ze kan niet inschatten hoe lang een klus/taak duurt en wordt ongeduldig, boos en een beetje vijandig wanneer taken langer duren dan verwacht.

Elke seconde telt. Stilstaan voor een stoplicht lijkt het einde van de wereld te zijn en de paniek slaat al toe als een andere weg gereden wordt dan die zij zou nemen. Haar weg is langer, maar omzeild stoplichten. Tijdwinst is, als deze er dan al is, minimaal. Dit treedt ook op wanneer niemand ook maar iets aan een situatie kan doen of veranderen. Zo staat iedereen die met de auto op vakantie gaat wel eens in de file. Na drie uur langzaam rijden is dit geresulteerd in een kapotte koelbox, een stukgesmeten thee kopje en een hele reis vol sacherijnige verwijten. Ik kan haar niet duidelijk maken dat zij soms 'gewoon' geduld moet hebben. Hoe hard ze het ook zal proberen, hoe boos ze wordt, niemand kan dit soort situaties veranderen. Alleen hoe breng je dit aan het verstand van een ADHD-er? Als dat dan ook al mogelijk is. Of hoe kan ik haar helpen om die rust te bewaren of de woede te voorkomen?

Naast dat wachten het einde van de wereld lijkt te beteken, geldt dit ook voor stiltes. Ze kan niet tegen stiltes, terwijl ik als niet-ADHD'er hier zo nu en dan wél behoefte aan heb. Ook als ze niets wilde zeggen moet dit gemeld worden. Valt er een stilte dan volgt meteen de vraag: "Wat wilde ik ook al weer zeggen?". Meestal zeg ik grappend: "niets, je kunt gewoon niet tegen stiltes". Soms vraag ik mij af of deze conclusie juist is. Ik ben er van overtuigd dat zij niet tegen stiltes kan. Ik weet alleen niet of dit te maken heeft met ADHD of dat dit gewoon een karaktereigenschap is. Misschien wilde ze echt iets zeggen... is ze het echt vergeten... maar elke keer dat er een stilte valt?

Met ongeduld lijkt ook een respectloosheid gepaard te gaan. Gesloten deuren kunnen open met een schaar of muntje of er wordt gewoon door de deur heen gepraat. Wanneer ik aangeef behoefte te hebben aan wat stilte wordt dit gerespecteerd... voor zo'n vijf minuten... Daarna beginnen we gewoon weer van voor af aan. In haar hoofd lijken deze minuutjes uren te duren. Tien minuten geduld omdat ik bezig ben zitten er ook niet in. Er gaat geen minuut voorbij waarin niet wordt gevraagd of ik al klaar ben. Zelfs al geef ik duidelijke tijdsindicaties. Hoe kan ik hier mee om gaan?

Ik vat de symptomen ook vaak op als egoïsme. Het gaat niet zoals je gewild zou hebben? Woede! Iemand is bezig? Aandringen tot je aandacht krijgt! Iets mag niet of kan niet? Gewoon lekker toch doen en hierbij geen rekening houden met anderen!

Ik heb veel gelezen over partners van ADHD'ers (hierover is meer te vinden dan kinderen van ADHD'ers). Dit gevoel van egoïsme lijken meerdere mensen te hebben en schijnt niet te kloppen, maar dit gesprek aangaan lijkt een onmogelijke opgave. De bom ontploft, alle rede verdwijnt en wat je ook maar dwars zit... het is al gerechtvaardigd... 

Hoe kan ik hier over praten zonder de spreekwoordelijke bom te laten ontploffen en niet verder te komen?

Hoewel dit een erg lange, negatieve reactie lijkt te zijn. is het allemaal niet zo zwart-wit hoor. Meestal is er niks aan de hand en hebben we het erg leuk met elkaar. Ik houd van de drukte en spontaniteit om mij heen, maar vind het moeilijk om de negatieve kanten bespreekbaar te maken. 

Ik hoop dat jullie inzichten mij hierin verder kunnen helpen.
JJ S 5 maanden geleden geplaatst
Allereerst complimenten voor je uitgebreide analyse en inzichten! En veel respect voor wat je meemaakt en hoe positief, oplossingsgericht en sterk je daar in staat!

Nu ken ik het gezinssysteem verder natuurlijk geheel niet. Je hebt wel veel geschreven dus dat geeft enige context. Ik zat op basis daarvan na te denken over je vraag. Welke momenten, acties en opmerkingen voor jou helpend kunnen zijn en welke juist niet.

Normaliter zijn momenten waarop factoren als honger, vermoeidheid, overprikkeling, rebounds (van eventuele medicatie) beter te mijden om zo'n gesprek aan te gaan. Maar zelfs op de beste momenten zullen sommige triggers de bom kunnen laten barsten. Veel voorkomende (verschillend van persoon tot persoon): het idee hebben belachelijk gemaakt worden, horen (of interpreteren) dat je het niet goed genoeg doet, afgewezen of buitengesloten worden, niet erkend worden terwijl je juist zo je best doet.

Het klopt helemaal wat je zegt dat dit vaak/meestal/altijd super onredelijk is. Bijvoorbeeld: Jij geeft (heel terecht) je grenzen aan, zij voelt zich afgewezen en reageert dat (heel onterecht) af op jou. Jij stelt (ook terecht) dat die reisfile buiten de huidige invloedssfeer ligt en dat ze er zich maar beter bij neer kan leggen, maar zij had juist alles gedaan om dat te voorkomen en nu gebeurt het alsnog en dus zal het wel (ook heel onterecht) de schuld van een ander zijn. Ik weet natuurlijk niet of dit de exacte gedachten van je moeder zijn. Maar het geeft een denkrichting van wat er in haar hoofd om kan gaan en welke opmerkingen/acties handig en juist niet handig zijn om de situatie te de-escaleren in plaats van verder te escaleren.

Maar juist omdat deze meltdowns zo onredelijk zijn, is het wel super belangrijk dat je moeder kan reflecteren op dit gedrag, zich bewust kan zijn dat dit gedrag onredelijk is, erkennen dat haar omgeving (en specifiek jij) daar last van heeft (ookal is het achteraf) en (nog belangrijker) open staan voor hulpverlening. En idealiter ben jij, haar dochter, niet haar hulpverlener.

En om heel eerlijk te zijn ben ik, samen met veel andere forumleden, in deze ook maar een ervaringsdeskundige die wat roept op basis van wat hij zelf ervaart en om zich heen hoort en ziet. Geen super betrouwbare bron dus. Maar het kan denk ik sowieso geen kwaad om hierover ook eens een vertrouwenspersoon, arts, psycholoog, systeemtherapeut in vertrouwen te nemen welke stappen hierin voor jou (en uiteindelijk misschien je moeder) het beste zijn. En ookal zou je moeder dit (in beginsel) misschien wel niet waarderen (ze hoeft het niet te weten), uiteindelijk doet dit ook iets met jou en is het geen schande of verraad richting je moeder als je deze stap zet. Want ook jouw grenzen en welzijn zijn belangrijk. Voor jou uiteindelijk het belangrijkst. En dat is geen egoïsme. 

Ik hoop dat je wat aan mijn relaas hebt 😏.
Midnight Run 5 maanden geleden geplaatst
Lieve Donja,

Wat moedig en knap dat je dit verhaal zo hier neer zet en vooral ook zo duidelijk.

Om het even crux te zeggen, ik ben een vader zoals jouw moeder.
Ik kan heel onreeel ontploffen en daarvan kan letterlijk alles de aanleiding zijn. Dit wil zeggen, het moment dat het fout gaat lijkt voor jou en anderen totaal nietszeggend en eigenlijk is het dit ook. Maar, stel je voor dat je moeder een emmer heeft en die heeft een bepaalde inhoud, iemand met ADHD heeft veel moeite met prikkelverwerking en dit betekent dat zij maar ook ik dus veel moeite moeten doen om ons overeind te houden in een wereld waarin de meeste mensen anders met dingen omgaan dan wij. De emmer waar ik het net overhad die vult zich dus vrij snel met allemaal gevoelens waar wij niet zo goed mee overweg kunnen en op een gegeven moment is deze emmer vol en dan gaat het mis.

Dan gaat ons hoofd op slot en komt er een (heftige) reactie. DIT IS NIET GOED!! Ik ga dit op geen enkele manier goedpraten want ze doet hier onder ander jou veel pijn en verdriet mee.
Maar besef je dat je moeder hier alleen niets aan kan doen. Ze zal, net als ik hier hulp bij moeten zoeken want dat wij ‘anders’ denken wil absoluut niet zeggen dat dat ontploffen en/of dingen kapot maken mag of kan!

Ik bergrijp dat je het moeilijk vind om hier over te praten omdat ze hierop wellicht niet goed reageert. Snap ik helemaal want er zijn ook mensen in mijn omgeving die dat bij mij ook niet zo goed durven en/of doen. Maar het is wel belangrijk dat ook jij je gevoelens kunt uiten, je moeder mag dan een gebruiksaanwijzing hebben maar jij bent minstens zo belangrijk.
Nu zie ik dat je op papier goed uit je woorden kunt komen en mijn advies is dan ook, schrijf op wat je voelt en denkt over haar, haar situatie maar vooral hoe JIJ je hierbij voelt.
Geef haar deze brief en dan kan ze hem lezen wanneer maar vooral hoevaak ze dat wil.
Je moeder heeft hulp nodig, niet omdat ze ziek is of gek maar gewoon om om te leren gaan met haarzelf en de manier waarop ze prikkels verwerkt of zou kunnen verwerken. Dit zal haar maar ook haar omgeving een grote verlichting kunnen bieden want laten we eerlijk zijn, niet alleen jij hebt er last van maar vooral zijzelf! Zo prikkelbaar, gespannen en nerveus zijn is echt niet leuk en niet makkelijk. Ze baalt er iedere keer weer van dan weet ik zeker maar het is héél moeilijk om hier een weg in te vinden.

Als er wel iets belangrijk is voor een ouder dan zijn het zijn/haar kinderen. Als jij opschrijft hoe je je erbij voelt en aangeeft je heel graag zou willen dat ze hiermee aan de slag gaat omdat ze je hiermee kwets en/of pijn doet, kan ik me niets anders voorstellen dat ze dit heel erg zal beseffen. Want ik denk dat ze niet beter weet (wist ik ook niet), ze is wie ze is, en zit waarschijnlijk ‘vast’ in deze manier van omgang met zichzelf.

Ik heb hulp gezocht en mijn dochters (2 en 4) zeggen nu regelmatig dat ik een fijnere papa ben. Zij zijn gelukkiger maar vooral ook IK ben gelukkiger!
Ik wist niet beter Donja, ik wist niet hoe het was om ook geduld te kunnen hebben en om dingen die onbelangrijk zijn te kunnen scheiden van de dingen die wel belangrijk zijn. Alles kwam tegelijk en evenhard binnen, je hebt geen idee hoe druk je het daarmee kan hebben.

Dus, toon begrip want dat heb je lees ik, spreek je gevoel uit en wees daarbij jezelf. Gewoon in jouw eigen woorden vertellen hoe je je voelt en bied haar je hand, geef haar de mogelijkheid om er over na te denken en laat haar haar beslissingen nemen en je zal zien dat zij dit leven ook niet (meer) wil. Zeker niet als ze zich beseft dat je hier jou veel pijn mee doet!

Er is voldoende hulp maar ze moet het zelf willen en ik denk dat iemand eerst haar ogen moet openen..

Ik hoop dat je hier iets aan hebt lieve Donja, heel veel succes en als ik je ergen mee kan helpen dan laat het me maar weten. Ik doe dit met liefde voor je/jullie!

Groeten van een (ex)boze papa.

Karim M 5 maanden geleden geplaatst
Mooi beschreven en goed dat je op deze manier tips zoekt!

De uitspattingen ken ik wel van mijzelf. Ik heb een vrouw met pit dus die geeft wel tegengas. Dat is wel een soort wake up call en feit dat we het er achter over hadden en zij aangaf dat ze het niet pikt etc. Ik heb altijd gezegd dat ik een vrouw met pit wilde en die heb ik gevonden en maar goed ook. Moet zeggen dat bij mij de uitspattingen wel enorm verminderd zijn.

Uiteindelijk is denk ik niet alles pikken op het moment zelf en vervolgens niet aangeven wat iemand niet moet doen, maar feitelijk zeggen wat ze doen en wat dat met jou doet een optie die het overwegen waard is. Voelt iets minder als een aanval dan. Je moet wel een lange adem hebben en proberen zelf kalm te blijven (gaat lang niet altijd) want verandering komt niet met een dag.

Ann V 5 maanden geleden geplaatst
@ Donja 1991

Hey Donja,

Hier ook een huishouden vol leven, adhd/ass.
Ik zelf en mijn jongste dochter hebben geen diagnose.
Mijn zoon heeft ass/adhd
Mijn oudste dochter en man zijn niet gediagnostiseerd maar bij hen herken ik duidelijk adhd.
Los van de diagnoses. Ik herken de ontploffingen van emoties hier in huis. Het probleem is ook dat er soms een kettingreactie tussen hen drieën gebeurd waardoor vooral de tafelmomenten voor explosies zorgen.
Ik herken de ontploffingen die van 0 plots naar 100 schieten. Ik herken het ongeduld waardoor ik tijdens mijn activiteiten vaak gestoord wordt.
Ik herken dat het vaak in mijn ogen problemen zijn die opgelost kunnen worden of verspilde energie. En dan denk ik vaak; wat moet dat vermoeiend zijn in jouw hoofd. Ik herken ook de respectloosheid, vooral van mijn dochter dan die van iets kleins een hele tirade van schelden, dreigen,...kan geven.
Ik wou dat ik je tips kon geven maar ik denk dat er voor een oplossing nood is aan zelfinzicht, en dat is iets dat verschilt van persoon tot persoon. Je kan inderdaad wel laten weten wat het met je doet en dat is heel belangrijk maar het veranderen of er iets mee doen dat kan enkel de persoon zelf. Ik denk dat je vooral voor jezelf eens kan nadenken wat helpt, waar jij nood aan hebt. Hoe kan jij je even afsluiten zeg maar. Als je zelf niet betrokken bent in de woede- aanval is even laten razen inderdaad wel knap van je. Maar misschien kan je soms je ook wel eens terugtrekken door vb oortjes ( muziek) op te zetten tijdens een activiteit, een bad nemen, wandeling maken, ....want ook al werkt jouw prikkelverwerking wel ,ik kan ervan meespreken dat heftige emoties van mijn gezin ook bij mezelf veel stress teweeg brengt. Zoek zoals JJS het zegt hulp bij een professionele hulpverlener die kan jou helpen hoe jij ermee kan omgaan.
Gr
Lotte van der Werf 5 maanden geleden geplaatst
Beste Donja,

Wat ben je dapper. De liefdevolle band met je moeder is heel mooi omschreven en volgens mij hebben jullie een mooie relatie met elkaar. Wat ik ga zeggen is niet verkeerd bedoeld naar je familie maar ik vind het lastig om te lezen dat jij als dochter de verantwoordelijkheid op je wil nemen terwijl jij niet alleen verantwoordelijk bent. 
Je mag in een gezin best rekening houden met elkaar maar ik lees dat jij vooral heel hard je best doet om iedereen te begrijpen.
Heb je wel eens hulp gezocht om hier mee om te gaan? Je bent heel lief voor je familie maar ben je ook lief voor jezelf? Ik zou je eigenlijk gunnen om deze verantwoordelijkheid niet te voelen. jij bent een dochter en dus gun ik je minder verantwoordelijkheid. 
Hiermee zeg ik niet dat bv je moeder iets fout doet. Het gaat niet om goed of fout maar ik heb het gevoel dat jij heel veel baat gaat hebben bij iemand die jou begeleidt met dit dilemma. 
Ik hoop dat je mij begrijpt...

Groetjes Lotte
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 05 August 2020 om 13:51
Aantal lezers 33
Aantal reacties 6