Moedeloos en verdrietig

Laatste reactie 04/02/2019 16:08 door E.
· Markeren als ongelezen
Linda Jansen 2 maanden geleden geplaatst
Na 12 jaar samen te zijn met mijn partner die ADHD heeft is dit de eerste keer dat ik op een forum hulp probeer te zoeken. Ik hoop iemand te kunnen vinden met dezelfde of soortgelijke problematiek omdat ik eigenlijk met niemand het erover kan hebben. Uit schaamtegevoel.

Mijn man heeft adhd en we hebben inmiddels twee kinderen. Waarvan 1 denk ik ook ADHD heeft. Ik vind het lood en lood zwaar. Om de volgende djngen:
- Altijd zoekt mijn man de grenzen op, in de vorm van grapjes en gedragingen. En gaat er dan ook regelmatig overheen, ook als je aangeeft het niet leuk te vinden.
- De onvoorspelbaarheid. Zomaar uit het niets kan mijn man vervelend reageren. Boos, geïrriteerd, snauwerig. Ook zelfs op momenten dat het fijn is met elkaar, de stemming kan dan zomaar ineens omslaan.
- Mijn man zet zo’n duidelijke stempel in huis. Hoe hij de deur binnenstapt, chagerijnig vrolijk of geïrriteerd, moe? Hij drukt een stempel op heel het gezin
Is hij vrolijk? Iedereen moet zijn geplaag en grapjes leuk vinden, totdat je er gek van wordt
Geïrriteerd? Oppassen met wat je zegt want hij kan het zomaar inene niet hebben
Chagerijnig of moe? Hij trekt zich terug, er kan geen enkel lachje vanaf en is totaal niet te bereiken.

- Het continue aan zichzelf denken. Beslissingen of dingen in huis, dingen met de kinderen met familie ons huwelijk. Alles wordt bekeken vanuit zijn bril. Waardoor je zo’n nare balans krijgt.
Want het leven draait om hoe hij zich voelt, wat hij wil, waar hij behoefte aan heeft of hij gewerkt heeft of niet.

- Dingen in huis kan ik nooit vragen. Alles is hem teveel.

- het gaat van strijd naar discussie naar irritatie.
Elke dag zorgt hij wel voor een bepaald moment, al is het maar iets kleins, dat ik mij ergens niet ok bij voel.

En laatst doordat hij ervoor zorgde dat er niks relaxed was aan de kerstdagen terwijl die heel belangrijk voor mij zijn. Was ik daar boos over. Verhefde mijn stem en negeerde hem. Vervolgens ben ik voor van alles uit gemaakt. Kutwijf. Een wijf. Zeikwijf. Ik heb een minderwaardigheidscomplex. Ik ben niet goed in mijn hoofd. Hij heeft naar mij gespuugd. En dat doet zo’n verschrikkelijk veel zeer. Heb dat aangegeven. Hij koopt een bosje rozen van 2,99 en denkt dat het dan over is. Zegt er vervolgens helemaal niks meer over. Dat doet zo’n zeer.

En bij dit alles heb ik ook nog een dochter waarbij ik dezelfde gedragingen zie als bij mijn eigen man.

Ik Ben bang om te voelen wat ik echt voel. Omdat ik dan het gevoel heb in elkaar te storten. Ik wil ervoor vechten. Maar ik weet niet meer hoe..
ik hoop dat iemand mij tot steun zou kunnen zijn.
reactie op @lindajansen:
Marit V. Hallo Linda,

Ik wil laten weten dat ik geen gezin heb en ik ben pas midden 20. Ik weet niet of je altijd zo’n gevoel hebt gehad bij je man. Je aanpassen aan de situatie. Mijn moeder zegt dat ik precies mijn vader ben als het gaat om stemmingswisselingen en humor. Eigenlijk wat jij beschrijft zo kan ik ook zijn in de communicatie met mijn vader en andersom. Ik kan er ook totaal niet met mijn vader over praten. Ik weet niet hoe je man zich voelt. Het kan zijn dat hij geen uitlaatklep heeft voor zijn emoties. Mijn advies zou zijn om professionele hulp voor jezelf te zoeken. Ik vind het knap dat je er zo eerlijk over bent op dit forum. Ik hoop dat het oplucht en dat je er samen uit komt.
2 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Jansen Dank je wel!
2 maanden geleden

Beantwoorden

Nadine van Hoorde Wel ik weet dat het zwaar is en ik weet dat het voor je man ook wel zwaar moet zijn
Heeft hij geen behandeling?? 
En of medicatie 
Want ADHD gaat meestal samen met ja of angst.  Depressive of andere 
Dus 
Niet makkelijk 
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Bloesem Woman 2 maanden geleden geplaatst
Heb je niet te lang gewacht op hulp? Wanneer ik problemen heb of ergens niet uit kom.. zal ik altijd de hulp inschakelen van fora. Hier immers de ervaringsdeskundigen..

Ik begrijp ook volkomen dat het loodzwaar is met een man met ADHD. 

Bijzonder de vele herkenbare punten die je opnoemt.

En met hem in gesprek gaan is geen optie? Zo als je nu aan ons verteld.. (goed dat je dat doet, even afblazen).. en dan samen met hem..

Onthou altijd dat de kinderen BUITEN jullie problemen of discussies staan en betrek deze daar niet bij, NOOIT!

Stap 1 -> Wat is je grootste probleem? Dat pakken we dan deze week hier op en gaan er mee aan de slag.. er zijn vast meer behulpzame mensen die willen helpen..

Ben je er klaar voor? 
reactie op @bloesemwoman:
Linda Jansen Hoi!
Ik ben al vaak in gesprek geweest. Het probleem is dan dat het even goed gaat. Of een paar maandjes. Maar toch valt hij elke keer weer in hetzelfde gedrag.

Wat ik denk ik het moeilijkste vind is het onvoorspelbare. Dat zorgt ervoor dat ik (onbewust) op eieren loop omdat ik nooit weet wat ik kan verwachten.
Als hij chagerijnig het huis binnenstapt voel ik mij niet relaxed omdat ik niet weet hoe hij zich zal gaan gedragen.
En op het moment dat hij wel vrolijk en lief is ben ik bang mijzelf volledig te geven om teleurgesteld te worden.
Dat onvoorspelbare heeft dus heel veel invloed.
2 maanden geleden

Beantwoorden

Sara Br 2 maanden geleden geplaatst
Dag Linda,
Als ADHD'er herken ik inderdaad wel wat punten van je man en als partner van een ADD'er ook punten van jou. Het klinkt heel zwaar! En weet: je bent hier niet alleen in!

Ik denk dat het voor mijn omgeving een stuk gemakkelijker is omdat ik door veel therapie mezelf nu beter begrijp en dus beter met die emoties om kan gaan. Dus vraag 1 zou voor mij zijn: Heeft je man therapie? Lijkt me erg belangrijk! (Overigens heb ik mijn eigen man nog niet zo ver gekregen).

Wat mij zelf helpt in mijn relatie met een ADD'er (en de relatie met mezelf) is te analyseren wat er gebeurt, en rust zoeken. Dus is mijn man licht geprikkeld? Dan probeer ik dat niet op mezelf te betrekken, dat hoort bij hem en zijn ADD.

Ik snap ook wel dat je man zegt dat dingen hem snel teveel zijn. Ook al zijn het kleine klusjes. Dat neemt dan toch veel 'hoofdruimte' in. Ik snap dat dat vervelend is, en moeilijk te begrijpen, maar helaas werkt dat wel zo bij ons ADHD'ers.

Maar er moet een manier zijn waarop het hem wel lukt iets in huis te doen. Ik doe in huis bijvoorbeeld veel grote huishoudelijke klusjes in een keer, dan ben ik een paar uur bezig (hyperfocus), en maak ik juist gebruik van m'n ADHD. Zou hij ook niet zoiets kunnen doen?

Vooral blijven communiceren denk ik. En voor jezelf zorgen, heel belangrijk!
reactie op @sara:
Linda Jansen Dat in 1 keer veel zou misschien inderdaad een idee kunnen zijn. Grappig wat je zegt dat ondanks de kleine klusjes het toch veel hoofdruimte hij beslag neemt. Dat geeft voor mij wel een andere kijk op het onderwerp ‘huishouden’. Ik heb ook wel eens geprobeerd om een vaste dag af te spreken voor dingen.. maar het nakomen van afspraken is natuurlijk ook niet 1 van z’n sterke punten 🤔Bedankt voor je reactie! Helpt mij om weer anders naar de dingen te kijken!
2 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 maanden geleden geplaatst
@lindajansen 
Wat is de reden dat je bij hem blijft als hij je in het gezicht spuugt? Is dat niet één van de meest vernederende dingen? 

Het vergt heel veel durf, lef en kracht om voor jezelf op te komen in de situatie waarin jij zit. Je hebt natuurlijk een heel leven samen opgebouwd. 

De gesprekken die je gehad hebt, waren die met jou en de hulpverlener samen, of met hem erbij? Wie let er op jou? Kun je je hart ergens luchten? 
reactie op @andriesb:
Sara Br Hele goede vraag: zo belangrijk om ergens je hart te kunnen luchten!
2 maanden geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank gezicht spugen gaat inderdaad te ver.. net of je niks waard bent.. terwijl je prachtig en lieve kinderen met hem hebt. Echt onacceptabel..
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Naomi - 2 maanden geleden geplaatst
Poehe, sllikt hij medicatie? Misschien helpt dat... En inderdaad hulp zoeken.. praten.. en voor jezelf kiezen of dit is wat je wil. ADHD mag geen excuus zijn voor onacceptabele dingen. Waar trek je de grens? 
reactie op @n:
ADHD Hulp Voor Iedereen dat vraag ik mij zelf ook wel eens af: waar ligt de grens!?
1 maand geleden

Beantwoorden

Naomi - Ik persoonlijk, denk dat Linda de overweging moet maken.. is dit het me waard. Als je niet (meer) gelukkig bent in je relatie, en praten helpt niet.. en iemand gaat over je grens heen.. dan mag je best de keuze voor jezelf maken.
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Sara Br 2 maanden geleden geplaatst
Ik denk niet dat je iemand kan vragen zijn 'ADHD in het gareel te houden', je vraagt zoiets ook niet aan een hartpatiënt ofzo. Als je ADHD hebt, heb je ADHD en dat kun je met de beste wil van de wereld niet zomaar uitzetten. Hoe een ander met z'n ADHD leeft is niet per se een graadmeter, hoe dat lukt heeft ook met allerlei andere factoren te maken, bijvoorbeeld het karakter en de opvoeding en misschien kun je ADHD wel in meer en mindere mate hebben? Dat laatste weet ik niet zeker overigens ;)
Wel is het je verantwoordelijkheid om te kijken wat je er aan kan doen. Als je niet kan lopen moet je een rolstoel kopen, om het zo maar te zeggen. Dus die verantwoordelijkheid nemen kan je van een ADHD partner zeker verwachten. En je mag ook verwachten dat je partner jou blijft zien, ook in het kader van de stoornis. Snap van jou Sjak dat het super frustrerend is dat je partner je daarin niet ziet, en juist 'lekker leuk' wil doen met ADHD. (Had vroeger op school een meisje die altijd met haar ADHD liep te pronken, dat vond ik echt irritant, juist als ADHDer).
En die ingevroren visstick herken ik ook niet helemaal hoor 😂 Ik denk dat ik juist door mijn ADHD en het associatie, gevoeligheid en creatieve vermogen wat daarbij hoort mensen beter aanvoel. Maar dat zal ook een stuk karakter zijn.
Kitty De Kit 2 maanden geleden geplaatst
Dat spugen mag echt niet! Dat is zo mensonterend! Laat dat ajb nooit toe
Maakt niet uit of iemand een lama is of maar 1 hersencel heeft. Spugen of Andere rare uitlatingen zijn een no go!
Meestal als ik 'te' aanwezig ben, ben ik overprikkeld. Ik ga dan douchen. En een tip: niet in gesprek gaan als het gedrag je op dat moment hindert,  maar DUIDELIJK zijn in je verwachting. Bijv je man komt te aanwezig thuis en ratelt aan 1 stuk door. Dan zeg je: Lieverd je bent te druk voor mij. Ik kan nu niet goed naar je luisteren. En als je man zelfbewust is van zijn gedragingen, weet hij ook wat hij moet doen om weer te ontprikkelen. Jij hoeft het niet voor hem op te lossen. Ik denk ook niet dat hij dat wil want anders ben je niet gelijkwaardig aan elkaar. Begint hij dan na 5 min weer... (als je overprikkeld bent, vergeet je dus ook vaak sneller wat je ook alweer aan het doen was) dan ben je weer duidelijk: weet je nog? Ik kan nu niet naar je luisteren. Ik ben te moe. Ws moet je in het begin nog vaak herhalen! Want wij automatiseren niet zo snel. maar het is belangrijk dat je het gedrag wat je niet prettig vindt begrenst en duidelijk maakt wat je verwacht. En help je indirect je partner ook mee.
War Hoofd 2 maanden geleden geplaatst
Staat hij open voor relatie therapie ? Dan zou dat een goede zijn om beter te leren communiceren met elkaar. 
En hoe zit het met jouw grenzen ? Geef je die aan ? En zo ja hoe dan en wat gebeurd er dan mee ?  Hierboven staat dat je ADHD niet uit kan zetten. Dat klopt dat gaat ook niet. Maar een ander, de partner in dit geval, gebruiken als deurmat is niet nodig. Als deze man overprikkeld thuis komt dan moet hij daar wat anders mee doen ipv afreageren op een ander. En dat kan prima, alleen even zoeken hoe dan maar de rest van het gezin hoeft er niet onder te lijden. Dat is niet normaal. 
Coen Olde Bijvank 1 maand geleden geplaatst
@lindajansen​ hoe gaat het nu.. al tips toegepast? 

Of zo als @warhoofd​ ook aanhaalt.. relatie therapie.. dit is niet raar.. of schamen.. maar het kan jullie wel eventueel verder helpen.. 
Andries McQueen 1 maand geleden geplaatst
@lindajansen​ Ben ook erg benieuwd hoe 't met je is! 
Eric 1982 1 maand geleden geplaatst
Zo voel ik mij ook op het moment; moedeloos en verdrietig.
E. Vanwis 1 maand geleden geplaatst
Als dit een ongoing process is, maak een keuze, het is ook jouw leven. Dat kan betekenen dat je uit elkaar gaat. Voor de kinderen absoluut niet leuk maar de sfeer is blijkbaar ook verre van leuk in het huis en ook geen goed voorbeeld voor de kinderen. Misschien is/wordt het een win/win situatie als jullie uit elkaar gaan. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 06 January 2019 om 14:19
Aantal lezers 37
Aantal reacties 22