Mijn verhaal.

Laatste reactie 13/02/2020 10:28 door Gijs
· Markeren als ongelezen
Bas B 1 maand geleden geplaatst
Hoi allemaal,

Ik zit er de laatste week erg mee en wil graag ergens mijn verhaal kwijt, vandaar dat ik op dit forum ben terecht gekomen. Mijn naam is Bas en kreeg de diagnose 'ADD' een jaartje terug. Dit was ook erg te zien tijdens mijn Havo, alles met hakken over de sloot. Heel erg gestruggeld met mijn examen en zelfs een aantal keren een soort burn-outs gehad met dingen als een profielwerkstuk en tentamen weken omdat het gewoonweg niet lukte. Uiteindelijk toch erin geslaagd om mijn Havo diploma te halen, waar ik erg blij mee ben.

Dit jaar ben ik gestart met een opleiding en weet al precies wat ik wil gaan doen, de opleiding zelf is zeker niet altijd leuk. Veel stof vind ik saai en is totaal niet de kant die ik zelf op wil gaan, dit maakt het er uiteraard niet makkelijker op.

Deze week (en de komende twee weken) heb ik weer veel deadlines, waar weinig van lukt momenteel. Concentratie is werkelijk nul: drie dagen vrij gehad deze week, alle drie deze dagen voor mijn laptop gezeten. Gestaard naar mijn scherm, afgeleid worden door dingen van buiten, afgeleid worden door dingen op de laptop, geen begin kunnen maken, wegdromen en noem het maar op. Drie dagen verspeelt, twee zinnen op papier. Ik voel me momenteel werkelijk nutteloos, drie dagen verspeelt aan staren en niks doen. Nu is de deadline morgen, wat voor mijn gevoel al onmogelijk is geworden nu: motivatie is weg en voel me ongelukkig. Iets wat telkens terug komt wanneer er stress is en er deadlines zijn.

In mijn omgeving heb ik niet een idee dat mensen het snappen, ben bang ook om mijn verhaal te doen omdat het gewoon erg lui overkomt, alsof ik er niks voor wil doen. Wat overigens echt niet zo is, ik wil en probeer er alles voor te doen maar het lukt simpelweg niet. Het frustreert me dan ook nog meer om te zien dat sommige studenten totaal niet bezig zijn met de projecten en steken laten vallen, ze doen het maar om een papiertje te krijgen, welke kant dat op is interesseert ze niet.

Ik hoop dat jullie mij een beetje geruststelling kunnen geven dat ik niet de enige ben en wie weet een aantal tips.

Bas.


PS: In het verleden heb ik medicatie gebruikt (Ritalin), ik gebruik dit niet meer omdat ik het gevoel kreeg dat ik iemand anders werd door de medicatie en kreeg er gezondheidsklachten van (na aantal maanden gebruik).
Koen van T 1 maand geleden geplaatst
Herkenbaar verhaal. Zit nu in me zevende jaar HBO en moet nu echt gaan afstuderen en de kanslozen opdrachten die nog open staan afmaken... Gelukkig is er meer dan genoeg afleiding 😊 

Toen ik 2,5 jaar geleden starten met medicatie (dex) heb ik veel schoolwerk af kunnen maken. Ook me cijfers zijn flink omhoog gegaan. De saaie stof die me niet interesseert blijft veel beter in me geheugen hangen. 

Je zou andere medicatie kunnen proberen, maar als je daar geen behoefte aan hebt zijn er trainingen die je helpen de draad weer op te pakken (er staat veel over op het forum).

Groepsprojecten gingen mij altijd veeeeel makkelijker af dan individuele projecten. Zelfs met de luie, ongemotiveerde, 5,5 mentaliteit studenten waar ik mee opgescheept zat haalde ik me deadlines en afspraken wel. Project groepen hebben door de groepsdruk en mijn verantwoordelijkheidsgevoel een "coachende" werking die me aan het werk houd.

Gezien ik achter op schema aan het raken ben om op tijd af te studeren zit er aan te denken om school coaching te zoeken... Als dat niet lukt zal ik me over de 'schaamte' drempel heen moet zien te krijgen. Ik moet echt afstuderen omdat de opleiding na dit jaar helemaal uitgefaseerd is.

 
 
Anouk Visser 4 weken geleden geplaatst
Heel herkenbaar, ik ben 16 en ik zit nu net een tijdje aan de ritalin, ik merk dat ik na het uitwerken in een routine van depressieve gedachten terechtkom, maar overdag gaat alles gewoon prima en merk ik dat ook mijn 'talenten' beter tot mijn recht komen. Dus ik denk dat ik het nog maar een tijdje blijf proberen.
En verder was ik ook altijd bang dat ik voor lui aan werd gezien, maar mijn ouders hadden echt wel door dat dat niet zo was. En naast medicatie zijn er heel veel andere methoden om dopamine sneller in omloop te krijgen zodat je toch iets kan doen. Ik ben heel fanatiek met wielrennen en in de winter zit ik graag in de sportschool, keiharde endurance sporten en je grenzen opzoeken in krachttrainingen geven een kleine adrenalinekick en brengen dopamine sneller in omloop.
Stoor je niet aan anderen die steekjes laten vallen en het gewoon puur doen voor een papiertje, ookal is dat moeilijk en blijft die aap in je hoofd je er aan herinneren. En tuurlijk snappen mensen in je omgeving je niet, omdat hun brein heel anders in elkaar zit en ze zich niet voor kunnen stellen hoe jij in elkaar steekt.
En je hoeft het ook niet uit te leggen, je bent niemand iets verschuldigd, je bent nou eenmaal zo en daar heeft men het maar mee te doen. Maar als je het dan toch wilt uitleggen kun je het beter wetenschappelijk onderbouwen dan symptomen opnoemen, want zoo vaak heb ik te horen gekregen; "Ja, maar dat heeft iedereen wel eens, en die mensen doen toch wel gewoon hun werk?"
Hou je taai ;)
Bas B 3 weken geleden geplaatst
Bedankt voor jullie reacties! Dit geeft me al iets meer geruststelling.
Rika Fife 3 weken geleden geplaatst
Ik heb echt precies hetzelfde gehad Bas. Ben ondertussen gestopt met studeren maar nu loop ik tegen hetzelfde aan bij andere dingen. Bijvoorbeeld solliciteren. Ik kan best goed een brief schrijven, maar weet niet hoe ik mijn lichaam zo ver krijg om eraan te beginnen.
Yvonne Brits 3 weken geleden geplaatst
Ik begrijp wel dat het vervelend is dat de omgeving het niet snapt. Er zijn velen hier die daar tegen aan lopen.

Maar wat ik meer lees in het verhaal is burn-out, met de hakken over de sloot, geen motivatie kunnen opbrengen, jezelf naar beneden halen dat de omgeving wel dingen voor elkaar krijgt en jij niet, frustratie......
En Ritalin lost deze problemen ook niet op. Medicatie kan enkel als ondersteuning werken en er zijn meer typen medicatie dan Ritalin... misschien dat je daar wel goed op reageert.

Ik denk ook dat je er meer bij gebaat bent om voor jezelf een goede coach te vinden, een goede therapeut die jou kan helpen inzicht te krijgen in hoe jij niet continu over je grenzen gaat om een volgende burn-out te voorkomen. Wellicht tips en trics krijgen/aanleren om toch jezelf aan te kunnen zetten tot het maken van opdrachten o.i.d.

Soms is dat beetje hulp, dat steuntje in de rug even nodig om je weer op de goede weg te zetten.
Gijs M 3 weken geleden geplaatst
Dag Bas,  je hebt een heel herkenbaar verhaal. Vervelend dat het je zo in de weg zit om de leuke dingen te bereiken die je voor ogen hebt.
Je hebt al veel goede tips gekregen hierboven waar van ik een coach en/of therapie kan aanraden vanuit persoonlijke ervaring.

Wat betreft de afleidingen... ohhhhh zooo herkenbaar....  wat voor mij werkt is het accepteren dat het soms niet lukt. Dat het geen straf is. Jezelf iig niet afkeuren. 
Wat voor mij nog meer werkt is een soort van beloningstructuur.  beetje lastig uit te leggen maar indien iets lukt (concntreren, taak afronden, klusje doen) mag ik daarna zoveel dingen door elkaar doen als ik wil en het hoeft ook niet 'af'  

Wat wil je gaan doen met je opleiding?
reactie op @gijs:
Gijs M Update: ik ben 4 februari begonnen met de Trainersopleiding bij een gerenomeerde opleider in NL. Ik heb er mega veel zin in, enorm veel energie. Ben enorm gemotiveerd. 
En ergens zit dat duiveltje...  dat ding dat je angst inspreekt of je het deze keer wél gaat halen, of je deze keer wel de juiste manier vind, dat je rust vind, en met de juiste dingen bezig bent.   
Was gisteravond nog aan het studeren en ondanks dat ik hele rustige muziek op zet (monotone zen muziek wat normaliter goed werkt)  en dat ik alles uitzet, blijf ik vaak weggeleid van het studiemateriaal.  

Ik gebruik Amfexa maar niet iedere dag. Ik ga vanavond eens proberen of dit helpt met studeren. Mn om de 'oude angst' te onderdrukken

@petrak​  dank voor je tip met de zandloper. Jezelf belonen werkt voor mij dus ook (zie vorige post)  maar die tijdsblokken is wel eens te proberen.
3 dagen geleden

Beantwoorden

John . 2 weken geleden geplaatst
Ongelooflijk; ik heb exact hetzelfde meegemaakt. Ik ben gelukkig al lange tijd van school af maar de ADD achtervolgt me mijn hele verdere leven ben ik bang. In mijn schooltijd werd er niet over ADD gesproken, laat staan dat er medicijnen voor werden uitgeschreven.

Als ik in jullie schoenen zou staan en zou de mogelijkheid hebben medicijnen te gebruiken voor de tijd dat ik aan de studie moest en ik zou voelen dat het werkt zou ik dat DIRECT doen. 

Mijn schooltijd is 1 GROTE worsteling geweest van lagere school tot en met het voortgezet onderwijs. Ben ervan overtuigd dat als ik in die tijd medicijnen zou hebben kunnen gebruiken die mijn hoofd op orde zouden hebben gebracht, ik hoger gescoord zou hebben (nu MAVO diploma en HAVO 2 x gezakt) maar véél belangrijker: wél plezier hebben gehad in mijn schooljaren... want nogmaals; de energie die het me nu heeft gekost; ik zou het alleen wat dat betreft NOOIT meer over willen doen!

Grt. John
reactie op @john:
Laura Laponder Dit is echt exact ook mijn verhaal 😳

Groetjes, 
Laura 
2 weken geleden

Beantwoorden

Patricija Vermeulen 2 weken geleden geplaatst
Beste Bas,

Je verhaal is super herkenbaar.

Omdat je brein anders werkt valt ADD dus ook onder een functiebeperking. Dit wil zeggen dat je vanuit je onderwijs instelling hulp mag verwachten. Je executive functies werken anders dan gemiddeld en aangezien het onderwijs gebouwd is voor “gemiddeld” is dit geen goede match zoals je hebt gemerkt. Vraag dus vooral hulp!
Zoek maar eens op : studeren met een functiebeperking. Spreek je decaan of mentor hierop aan.
Er zijn hulp mogelijkheden waardoor het studeren net iets makkelijker kan worden!

En weet: je bent zeker niet alleen!
Veel succes
Remsterio Frinkel 1 week geleden geplaatst
Heel herkenbaar. Ik had minstens HBO kunnen doen op basis van korte periodes dat ik geconcentreerd was. Helaas door steeds weer overvallen te worden door afleidingen, gepieker, recalcitrant zijn, bewijsdrang enz enz heb ik op t nippertje n MBO kunnen halen, was echt mazzel.
Nu jaren later weet ik dat sporten erg belangrijk is en zwaar ondergewaardeerd. Echt. Mocht je nog niet sporten, ga minstens elke dag een uur stevig wandelen.
Daarnaast helpt het mij om n strikte structuur aan te houden. Ik sta vroeg op, houd een vaste volgorde aan, en plan vantevoren in wat ik moet doen. Afgeleid? Naar buiten en ff in beweging.
Daarnaast hielp het mij enorm om mijn adhd dingen te gaan herkennen als zodanig. Een eye opener dat ik niet gek was. Dat aangevuld met meditatie/filosofische en psychologische boeken, ontdekken wie je diep van binnen bent. Ontdekken dat hoe je tot dan geleefd hebt eigenlijk mijlen ver weg staat van de perfecte staat van zijn die iedereen in wezen is. Vriendelijk en ok zoals je bent. Klinkt misschien zweverig maar ik vind het tegendeel waar.
Verder heeft ritalin/concerta me na mijn 30e ook echt geholpen mbt rust en overzicht. Totdat ik Lysdexamphetamine ging proberen en merkte dat dat veel passender was voor mij en veel natuurlijker aanvoelt.
Succes hoor, je bent zeker niet de enige. En je zit zeker niet op een doodlopend spoor: zorg dat je niet stil komt te staan en verander je patronen.
Petra K. 4 dagen geleden geplaatst
Zo herkenbaar. Ik heb mezelf door vwo en wo heengeworsteld puur door een juiste beloningstrucruur voor mij te vinden. Tijdens vwo had ik een moeder die me gelukkig begreep en het gevoelens van "opsluiting en verveling" die ik ervaarde. Haar oplossing werkte: ik mocht zo vaak ik wilde een baaldag nemen/ spijbelen als mijn cijfers goed waren en bleven. Heb in tuin geleerd, snachts geleerd, in zelfgemaakte hutten in mn kamer maar nooit op reguliere plekken als bureau of tijden. Ik moest afsluiting hebben of juist gevoel van lucht en ruimte om me heen. Ze vond het allemaal ok.
Op uni ben ik gered door groepsopdrachten, waarbij ik gemotiveerd werd door niet onder te willen doen voor een ander of af te willen gaan. Plus de mogelijkheid alle vakken te volgen die ik interessant vond en uitdagend. Al was scriptie een hel. Na maanden onderzoek was materie zo bekend dat ik totale staat van onzekerheid terecht kwam. De stof was voor mij gevoel saai en totaal niet vernieuwend meer. Gevolg ik alles 3 maal delete heb. Tot ik gered ben door goede vriend, die laatste dag voor laatste deadline alle eerdere versies las. En simpelweg mijn hoofdstukken knipte en plakte en zei: muts, inleveren die hap, het is echt goed genoeg. Wat het ook was.
Ik heb zo vaak dagen zitten staren naar mijn scherm, en nu nog steeds. Waarbij ik echt niks op papier krijg. Volledige leegte in mijn hoofd, paniek en gevoel van mislukking in mijn lijf en druk van de tig aapjes op mijn schouder die allemaal besloten zich te voorplanten.
Inmiddels heb ik al jaren een officiële diagnose adhd enz.. Ritalin was voor mij de hel, medikinet cr een paar jaar een goede hulp tot de bijwerkingen teveel werden. Dexamfitamine de hemel, opvolger amfexa wederom trip naar hel. Nu lisdex Evanse, weer positief. Is niet zo als dex, maar ik slaap beter, mijn lontje is langer, ik voel me meer in balans en mijn creativiteit is nog aanwezig.
Mijn aanleg om dingen saai te vinden ook, maar niet meer in extreem verlammende mate.
Ik heb drie kinders, waarvan ook 2 met ad(h)d en zie ze worstelen met dezelfde issues, ook die jij beschrijft, beide nu aan medikinet cr. Wat ontzettend helpt, naast coaching/begeleiding en het leren behapbaar maken door de juiste beloningen en structuur. Beide werken net als ik met zandloper van 20min. Daarna ff pauze voor iets anders met zandloper van 10 minuten.  En zo door. Elke dag niet meer dan 2 uur zo leren, effectief: plus minus 80 min. Daarna tijd voor iets wat ze het liefst doen. Hierdoor doen ze veel meer en is het geen mega berg. En lukt het echt niet. Dan volledig stoppen.  En iets doen wat niet leuk is gedurende tijd die stond voor leren zoals kamer opruimen enz. Helpt ze keuzes maken en motiveren. Mijzelf ook. Ok, ik kan of nu dit doen en iets leuks erna doen of stoppen en een activiteit gaan doen dit ik waarschijnlijk rotter vind. En ja soms lukt in mijn geval werken echt niet dat ik dus echt ga opruimen of andere k..klus. Positieve eraan: dan is dat ook maar gebeurd en mag ik erna toch wat leuks doen!
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 16 January 2020 om 15:36
Aantal lezers 82
Aantal reacties 13