Mentaal uitputtend - situaties die telkens uit de hand lopen

Laatste reactie 25/08/2018 16:55 door Sven
· Markeren als ongelezen
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Ik ben ongeveer 2 jaar samen met mijn vriend, die als kind de diagnose ADHD kreeg. Hij leeft er dus écht al heel lang mee, terwijl zijn ouders dit taboe vonden en nu nog steeds trouwens. Ik had nooit verwacht dat het zo'n enorme impact ging hebben op mijn mentale gezondheid.... Hij is super lief, maar kan van de ene moment op de andere plots heel harteloos en agressief zijn. Tot op het punt dat het heel erg escaleert en we dan in situaties zitten waar ik me anders nooit in zou bevinden.
Zo hebben we dan een heel gezellig en rustig weekendje aan de zee achter de rug, dan rijdt hij plots als een gek naar huis (omdat hij gefrustreerd wordt van het rijgedrag van anderen) waarop ik hem meermaals vraag om rustig te rijden, ik heb hem al een paar keer verteld dat ik echt angst heb als ik naast hem zit in de auto... Maar hij blijft gewoon racen met die porsche die hem dan langs rechts voorbij wilt steken, waardoor we bijna botsen op de auto voor ons. Ik ga helemaal uit mijn dak omdat ik panikeer en zeg dat ik het niet meer zie zitten om met hem mee te rijden, dus gooit hij alles dicht, rijdt de pechstrook op en zegt dat ik dan maar moet uitstappen. Mijn batterij (GSM) was bijna leeg, een dame heeft mee eindje meegenomen tot in het centrum - maar ik wilde niet dat mijn vriend niet wist waar ik was, dus stuurde ik wel mijn locatie door. Nog een heel gedoe ... uiteindelijk heel laat thuis, jammer om zo een weekend op die manier te eindigen. 
Hij kan soms ZO hard en agressief uit de hoek komen dat ik er schrik van krijg. Achteraf is het dan steeds "het spijt mij" "ik had dat niet mogen doen", maar daar ben ik op het moment dat het escaleert niets mee. Zulke situaties kwamen in het verleden meestal voor in het bijzijn zijn van zijn vrienden of familie, dan kan hij me ook soms als een stuk vuil behandelen en me vernederen of uitlachen in plaats van te laten zien dat hij achter mij staat of me steunt.... 
We zouden aan kinderen willen beginnen, maar voel dat dit geen veilige omgeving is voor een kind en dat heb ik hem ook gezegd. Ik kwets hem daarmee, omdat hij dolgraag vader wil worden, maar ik twijfel echt of hij iemand is die daarvoor geschikt is.
Ik heb een heel stressvolle job en veel nood aan ontspanning, maar door dergelijke situaties (gemiddeld 1x/2weken) en frustraties omwille van zijn vergeetachtig gedrag lukt het me niet om geduldig te zijn/blijven of alles te relativeren. Het wordt me allemaal heel snel teveel... ik voel me mentaal helemaal op, ik kan zo'n situaties niet blijven plaatsen en vind dit écht absoluut niet normaal. Ik heb al een psycho-educatie cursus gevolgd via een erkend centrum dat gespecialiseerd is in ADHD voor volwassenen en kinderen. Daar geven ze voor partners mee dat deze hun grenzen moeten opstellen en aangeven, allemaal goed en wel, maar als ik dat doe, worden deze simpelweg niet gerespecteerd :-\. Ik geraak aan het einde van mijn latijn en wil misschien nog wel met iemand gaan praten, samen met mijn vriend dan, in het kader van zijn ADHD, maar op deze manier zie ik niet veel toekomst en zie het heel even niet zo goed zitten met mijn vriend. We praten ongelofelijk veel met elkaar, elke keer denk ik weer -> hij begrijpt het wel en zal er rekening mee houden in de toekomst, maar dan weer... Ik vrees dat ik niet sterk genoeg ben om in deze relatie te blijven en heb nog nooit in eender welke relatie zo hard getwijfeld als nu. Ik weet me even geen raad.
reactie op @vickyv:
Alma Eleveld Sorrie dat ik het zeg maar ik zou direct kappen met dit persoon is totaal niet in staat zichzelf in de hand te houden. Levensgevaarlijk voor jou. Je zit continue in een situatie dat je op je tenrn moet lopen om niet een uitbarsting te krijgen. Dit is een mentale onveilige situatie. Hierdoor raak je uitgeput en heb je zelfs kans 
op ptss. En kinderen nemen met zo,n lopende tijdbom die zichzelf niet in de hand heeft? Wat doe je je kinderen aan? Sorrie maar dump die vent. Klinkt niet alleen als adhd maar meer als een narsist.


2 jaar geleden

Beantwoorden

Beste antwoord — gekozen door Vicky V
Ann V 2 jaar geleden geplaatst
Hallo vicky v,

Wat we in dit verhaal een beetje vergeten is hoe jij wil omgaan met zijn gedrag. Ik weet het, niet gemakkelijk, maar minstens zo belangrijk is, hoe jij leert grenzen te stellen voor jezelf. En hoe je leert zijn boze buien niet te laten overspoelen. En inderdaad nadenken over de toekomst, wat wil je zelf. Ik zelf heb een zoontje met ass en adhd. Een man wie nooit is gediagnostiseerd maar waarvan ik na zoveel jaren ook geloof dat de appel niet ver...je weet wel, genen. Mijn man is door de jaren heen veel veranderd, maar heeft nog steeds een kort lontje, maakt zich druk in dingen die er in mijn ogen niet toe doen en gaat te vaak nog helemaal uit zijn dak. Wat hij wel al geleerd heeft is, en ik ook is minder op mij uit reageren. Maar misschien komt dat ook omdat ik na zoveel jaren nu ook weet dat hij ruimte nodig heeft om zijn gevoelens te kanaliseren. Je zegt dat jouw vriend erover kan praten maar pas achteraf. Nu is dat iets dat voor veel mensen het geval is. Midden in je emotie zit je in een thermometer en die schiet bij mensen met adhd nog net iets sneller de lucht in dan bij anderen denk ik, waardoor zij er niet in slagen om onmiddellijk in koelte te komen. Mijn man gaat dan weg. Nu begrijp ik dat hij dit nodig heeft, om zijn omgeving te ontzien en zichzelf in de hand te krijgen. Ik geef hem die ruimte maar wil achteraf natuurlijk mijn ei kwijt en erkenning voor wat ik voel in die situatie. Wij zijn op dat vlak tegenpolen. Ik ben rustig en empathisch maar heb zo wel al van hem ook geleerd dat ik voor mezelf mag opkomen. Soms kabbelt onze relatie goed en soms is het storm op zee. Zolang je ook leert voor jezelf er af en toe uit te stappen of te ontspannen of ventileren kan dit wel denk ik. Maar ik denk ook dat je voor jezelf goed moet nadenken wat je zelf wil. En als je een kinderwens hebt, hou er dan wel mee rekening dat je de genen niet kan veranderen. Mijn zoontje neemt vaak veel energie van mij maar voor mij is hij eveneens goud. Ik heb geen doorsnee gezin maar we zijn met zijn allen, 5, een levendige boel. We zoeken soms onze ontspanning apart en ja we leven niet steeds volgens de boekjes van perfectie, maar wie wel. Veel succes in je zoektocht naar antwoorden. Probeer vooral na te denken of je met deze man wil leven, los van of hij wel of niet zal veranderen, want dat weet je niet of dat zal gebeuren. Hoe wil je zelf in een relatie staan, waar wil je voor passen, wat wil je wel en wat wil je niet aanvaarden, ...
Marco.ligthart 2 jaar geleden geplaatst
Krijgt hij hulp, gebruikt ie medicatie?, ik kan je alleen heel veel succes en sterkte wensen en denk ook aan jezelf.
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Wat denkt hij zelf te gaan doen om dit te veranderen? 
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Hij gebruikt geen medicatie, maar heeft hiervoor al een aantal sessies bij een specialist op zitten om uiteindelijk te besluiten geen medicatie te nemen. 
We proberen veel te praten, maar dat is meestal (voor mij dan) de feiten wat achterna lopen.

Ik bel donderdagvoormiddag naar CentrumZitStil, dat is een erkend centrum gespecialiseerd in ADHD in België. Zij hebben op dat moment een contactmoment. In onderling overleg met mijn vriend gaan we vragen of we met iemand kunnen praten die gespecialiseerd is in ADHD om ons te helpen met conflicthandeling en agressiebeheersing. 
Mijn vriend sport normaal gezien veel in de week, waardoor hij wat stoom kan afblazen. Afgelopen week was hij dan te ziek om buiten te komen, dus ik denk dat alle stress en spanningen zich opgebouwd hebben in zijn lichaam... dan heeft hij niet veel nodig om te ontploffen.

Hij heeft zich reeds ingeschreven in een psycho-educatie-cursus, wat bestaat uit 4 à 5 sessies waarin er in groepsverband wordt gepraat over hun ADHD-ervaringen en dan krijgen ze tips. Die begint natuurlijk maar pas eind augustus en wij hebben specifiekere hulp nodig vrees ik.

Hij doet zijn best wel en beseft dat er werk aan de winkel is. Ik probeer me ook volledig te verdiepen in het ADHD-gegeven, want er komt heel wat meer bij kijken dan dat ik ooit had gedacht. Ik heb ook al zo'n sessies gevolgd, voor partners van mensen met ADHD en kreeg ik bijvoorbeeld de tip om je grenzen aan te geven... Maar ik merk dat er niet echt rekening wordt gehouden met mijn grenzen, ook al geef ik ze tijdig en duidelijk aan, door bijvoorbeeld herhaaldelijk rustig te vragen of het mogelijk is om rustiger te rijden :-s.

We zien wel, dat is wat mij betreft een last resort, ongeacht of ADHD in het spel is, dit trek ik mentaal niet op deze manier.
reactie op @vickyv:
Alma Eleveld Deze man zuigt je compleet leeg en heeft g een zin rekenschap met jou te houden. En zal dit ook nooit gaan doen. Jij zegt hij zuigt mij leeg , ja dat doen dit soort gasten en dat zal hij blijven doen . Laat hem eens onderzoeken op narcisme. En stel hem de keuze of hij leert zich beheersen of .jij verlaat hem. Dit houdt hij geen half jaar vol . Dus deze man is een gevaar voor jou. Hij put je uit waardoor jij een burnout of een ptss op zult lopen. Deze man kun jij niet helpen.


2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J 2 jaar geleden geplaatst
Ik geloofde ook niet in medicatie, een soort verdien model, spekken van big pharma. Heb ook therapie gehad maar die red het gewoon niet bij de Dexamfetamine, het is een paar handvatten, dat is het. Het is de medicatie die mij zo anders maakt dan dat ik was, en dat bijna in alle opzichten ten positieve, in eerste instantie natuurlijk voor mezelf, maar de partner kan dat zeker een verademing vinden.
Coen Olde Bijvank 2 jaar geleden geplaatst
1) Ik vrees dat de vrouw alleen voor zichzelf kan kiezen. Als vriendlief de dingen niet ziet.. Tja wat moet je dan? Je bent tenslotte vriend en vriendin.. Niet zoon en moeder. Hij mishandeld haar geestelijk bijna. Zelfs iemand met adhd kan nog relativeren en is niet achterlijk.

2) Ik zou zeker niet zomaar de relatie opgeven. Mits hij bereid is tot therapie of medicatie. Als hij daaraan niet meewerkt zou ik voor mezelf kiezen. Dus hoe gemeen het ook klinkt geef hem een ultimatum.

3) Niet lullig bedoelt mr heel snel een punt erachter zetten. Aangezien zij steeds degene is die voor joker wordt gezet lijkt het me niet alleen adhd, dan zou het ook bij anderen gebeuren. Denk aan jezelf en gun jezelf een rustige toekomst.

4) Nee hoor, hier zou ik voor passen! Heb zelf een zoon met adhd (naast autisme en een verstandelijke beperking, van 19), maar als er een pilletje bestond om hem onvruchtbaar te maken, zou ik het hem geven! Hij is ook geen vader-materiaal en jouw vriend klinkt ook heel onveilig. Niet alleen voor kinderen, maar ook voor jouzelf. Weet je zeker dat je dit wilt? Is dit het leven dat je voor jezelf in gedachten had?



De bovenstaande reacties heb ik kunnen verkrijgen via het ADHDblog platform.
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Ik begrijp vele reacties, zo zou ik ook hebben gereageerd in het verleden, als ik niet in deze situatie zou zitten. Ik loop echter niet de hele tijd op mijn tenen, maar heb wel schrik om me gelukkig te voelen, omdat de situatie soms ZO snel kan keren. Je ziet het gewoon nooit aankomen...

Ik vrees wat voor mijn mentale gezondheid en heb de indruk dat ik helemaal uitgeput geraak op deze manier. Ik besef heel goed dat als wij ooit kinderen zouden hebben, het niet alleen nog moeilijk wordt, maar dat dit ook nog eens erfelijk is... Daarom dat hij er NU wat aan moet doen.

In een relatie zitten met iemand die ADHD heeft is constant werken, zover is ons wel duidelijk. Ik zeg niet dat ik een gemakkelijk persoon ben, ik ben heel gevoelig voor hoe mensen me behandelen en als hij dan eens in zijn ochtendhumeur zit, voel ik me snel aangevallen. Hij kan de allerliefste persoon zijn van de wereld en we hebben zo vele goede momenten, dat ik dit toch nog niet wil opgeven.
N G 2 jaar geleden geplaatst
Dag Vicky,

ik herkende mezelf in het eerste deel van uw bericht... ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en hij heeft ook ADHD.

Ik zou m'n vriend niet agressief naar mij toe kunnen noemen (wel naar bv zijn gsm of tablet als die niet goed werkt :/ wat ook stresserend is voor mij trouwens; om hem zo te zien), maar ik zou hem wel lief en soms gemeen kunnen noemen, want zo komt het soms binnen bij mij.

Hij zou net als jouw vriend geïrriteerd kunnen reageren op andere chauffeurs, maar niet in de zin dat hij dan begint te racen en zelf roekeloos gedrag begint te vertonen, hij is eigenlijk net zoals ik in het verkeer.. dus ik denk dat die vorm van irritatie wel veelvoorkomend is. (zéker in België ;) )

Maar er zijn sommige dingen in jouw bericht die écht niet door de beugel kunnen.. als ik het goed begrijp heeft hij je effectief achter gelaten aan de kant van de weg, om daarna zelfs nog ruzie te beginnen tegen jou? Terwijl hij op die moment eerder een uitbrander verdiende? Vind je niet? Lijkt me heel oneerlijk..

Mijn vriend komt ook soms hard uit de hoek en excuseert zich dan vaak achteraf, hebben al vaak gesprekken gehad over hoe hij er niets aan kan doen en zijn best doet om te veranderen.. en ik zie ook wel verbetering.. maar ik kan me voorstellen dat als je dat niet ziet dat je dan helemaal moedeloos wordt.
Maar hij mag je zéker niet als een stuk vuil behandelen in het bijzijn van zijn vrienden en familie.. als hij dat doet dan is hij je niet waard en dan zou jij je waardigheid moeten behouden en wegstappen.. hij toont dan gewoon geen respect voor jou.. en dat wijst inderdaad eerder op narcisme, de diagnose adhd is geen excuus om je te gedragen als een ... (vul zelf in)

De kinderdiscussie hebben wij ook.. hoe langer we samen zijn, hoe meer problemen ik kan voorspellen moesten we kinderen hebben. Hij kan idd om de kleinste dingen helemaal omdraaien kwa humeur.. en dan denk ik: het leven is al moeilijk genoeg, doe daar nog kinderen bij en we gaan het mss allebei niet aan kunnen... Ik heb geen prangende kinderwens, dus voor mij zou het geen probleem zijn.. maar het knaagt wel.. (het constante gepieker hierover; doen we het nu wel of niet). In ieder geval, als de situatie écht is zoals jij het nu omschrijft dan denk ik dat de kinderwens-discussie bij jou nu nog niet aan de orde is. Ik zou eerst de problemen die je nu ondervindt proberen te verhelpen..

Ik denk dat je vooral respect en een teamgenoot mist in deze relatie.. en dat zijn natuurlijk twee belangrijke zaken.. heb je het zo ook al eens benoemd naar hem toe? Dat het dat is wat je mist?

Verder oppassen.. doe wat research naar narcisme en als je hem er inderdaad in herkent dan zou ik niet verder gaan met de relatie, want dan is het hopeloos.. zo'n mensen veranderen niet.. en die gaan door tot ze jouw zelfvertrouwen helemaal gekraakt hebben.. hoe kleiner en afhankelijker jij bent, hoe groter zij zich gaan voelen

ps: mijn vriend neemt ook geen medicatie, had last van de bijwerkingen en werd daar dan weer agressief en onhandelbaar van..
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Ik heb narcisme nooit echt zo aangevoeld bij mijn vriend om eerlijk te zijn. Hij heeft met niet op de snelweg achtergelaten, hij is gestopt zodat ik zou uitstappen.
Door die frustratie in het verkeer is hij extra door het lint gegaan, waarop ik heel merkbaar reageerde -> ik panikeerde en riep dat ik beter kan uitstappen en de trein naar huis neem ofzo. Daarop heeft hij me aan de kant gezet en me laten uitstappen. Hij heeft me er niet uitgegooid en achteraf bleek dat hij ook niet verwachtte dat ik zou uitstappen, maar hij had een uitbrander verwacht... Ik was echter zo verschoten dat ik zo snel mogelijk uit die auto wilde.

Ik mis inderdaad respect naar mij toe, dat heeft jammer genoeg veel met zijn opvoeding te maken. Als ik mijn schoonfamilie soms bezig zie, is respect wel het laatste wat er zich speelt. Ze doen niets liever dan elkaar af te breken in het gezelschap van anderen. Hij doet wel erg zijn best om daar op te letten, maar als er nu bijvoorbeeld wat sportvrienden in de buurt zijn, wilt hij zich liever stoer gedragen dan rekening te houden met zijn vriendin... En ja, dat zijn discussies die we al een paar keer hebben gehad.

Een vriendin zei me onlangs dat het lijkt alsof ik met een puber samen ben. We besteden ons huishouden (qua kuisen dan) ook uit omdat ik hem nooit zo ver krijg, zonder ruzie, om mee te kuisen. En ik vertik het om het helemaal alleen te doen. Wij hebben wel degelijk beiden een grote kinderwens, maar wij gaan eerst heel hard moeten werken aan een paar punten vooraleer ik daar zo zeker van kan zijn.
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Maar is hij bereid te werken aan ander gedrag ? Niet al zijn gedrag komt door ADHD. Wil jij er voor in therapie ? Of naar een psycholoog om zelf inzicht te krijgen in zijn handelen. 

Verstandig om wat betreft de kinderwens eerst heel goed na te denken en te bekijken of hij een geschikte vader zal zijn. Wat hij doet of zegt kan je als andere ouder nooit compenseren naar een kind. Opvoeden is voorleven en beide ouders zijn een voorbeeld.  Uiteraard is niemand perfect en dat hoeft helemaal ook niet maar buitensporig gedrag is wel een punt.
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Hij is wel degelijk bereid om te werken aan zijn gedrag. En neen, ik ben mij er van bewust dat niet al zijn gedrag door ADHD komt. Zoals ik al zei, hij heeft zijn opvoeding ook niet mee... respect en rekening houden met elkaar werd niet bepaald meegegeven. Ook omdat hij zo'n moeilijk kind was (wél door ADHD), werd hij niet echt correct aangepakt.

Hij beseft waar hij aan moet werken en wat er 'scheelt', ik denk dat hij gewoon écht niet goed weet wat te doen om dat te veranderen. We gaan met iemand proberen te praten. Ik wil er persoonlijk alles aan doen, maar het moet ook mentaal haalbaar zijn... ADHD of niet, een mens kan ook maar zoveel aan.
Rafael Schelhaas 2 jaar geleden geplaatst
Ik zou als ik jou was gewoon een duidelijke grens voor jezelf maken, en je daar aan houden. Zo van ik geef hem nog 6 maanden om te laten zien dat hij veranderd en anders kap ik ermee. En dit dan ook doen. Je kunt wel excuses hebben over je opvoeding of de dit of de dat maar dat geeft je niet het recht om zo te doen. Je kunt jezelf ook dingen aanleren, en als hij dat niet wilt dan zegt dat ook wel genoeg. Hij hoort zich gewoon niet zo gedragen, adhd of niet. En ik denk dat veel vrouwen wel denken of willen dat iets of iemand veranderd, maar zelden gebeurd dit. Dus de vraag is wat wil je zelf, een leven zo .. of het alleen vast ook helemaal prima af kunnen.
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Daar heb je gelijk in, ik merk dat ik het niet volhoud in deze situatie op deze manier. Ik heb zelf ook nood aan iemand die een rots in de branding is, maar mijn vriend is zelf niet stabiel genoeg om dat voor mij te kunnen zijn, waardoor ik niet het gevoel heb dat ik me ergens aan kan vasthouden.
De ene moment is alles koek en ei en niet lang nadien gebeurt er weer wat waardoor er geen communicatie is of iets volledig verkeerd wordt geïnterpreteerd door mijn vriend en ik ook in een poel van verwarring zit... Waardoor de frustratie weer de kop op steekt.
Ik twijfel al van in't begin van onze relatie. Er zijn immens veel ups en downs... op extreem niveau, ik geef het telkens 'een periode', dat gaat dan weer vrij goed, tot op een onverwacht moment alles ontploft... 
Onlangs terug een serieuze babbel gehad, mijn twijfels op tafel gelegd, waardoor hij gekwetst is geraakt en zelf de conclusie voor mij wil trekken dat... zelfs als hij heel erg hard probeert, het nooit goed genoeg gaat zijn. Ik vind dat zelf heel erg triest, want ik wil niemand zo laten denken of zo veel pijn doen.
Rafael Schelhaas 2 jaar geleden geplaatst
Hoi Vicky,

Nou ik vind het goed dat je de twijfels op tafel heb gelegd, en dan is hij maar gekwetst hij heeft het grootste aandeel hier in als hij echt wil, dan veranderd hij maar of zorgt dat er hulp is zodat het veranderd. Adhd-ers kunnen heel goed concusies trekken lekker laten doen, jij geeft een grens aan en ik denk niet dat hij dat verwacht had van jou. Dus nu moet hij wel, en ik vraag me af of hij dat wel wilt. En hij doet jou ook genoeg verdriet laat hem het ook maar een keer voelen, daar moet je je niet druk om maken... hij zal het snel allemaal weer relativeren. Ik heb een poosje gedate met een narcist. en na een paar keer had ik zoiets van als dit weekend niet goed gaat dan is het klaar. En nee dat ging niet goed. dus ik heb het toen ook uitgemaakt. Een relatie hoort niet ten koste te gaan van jezelf... en als dat al die tijd al niet is veranderd... dan veranderd er nu vast ook niets meer... denk daar maar goed over na... hij heeft alles te verliezen... maar jij hebt zoveel te winnen weer erbij
Sven van Oeveren 2 jaar geleden geplaatst
"We praten ongelofelijk veel met elkaar, elke keer denk ik weer -> hij begrijpt het wel en zal er rekening mee houden in de toekomst, maar dan weer... "
Heel erg herkenbaar. Ik ben ook op zoek naar een manier dat ik het WEL blijvend begrijp en mijn vrouw hiermee niet meer kwets.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 16 July 2018 om 08:22
Aantal lezers 54
Aantal reacties 18