Mannen met ADHD: Advies en tips gevraagd voor een Partner met ADHD

Laatste reactie 20/08/2019 13:18 door Coen
· Markeren als ongelezen
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Lieve mensen, zowel ADHD'ers als Partners van,
Ik weet niet of ik hier aan het juiste adres ben, maar na al jullie verhalen te hebben gelezen, denk ik het wel. Ik ben een vrouw van 35, getrouwd met een man van 42, waarbij afgelopen juli dit jaar ADHD/ADD is vastgesteld. Hij slikt nu sinds die tijd Dexamfetamine. Voor zover ik kan zien is dit een van de middelen tegen ADHD met de minste bijwerkingen?! Echter heb ik hier mijn twijfels over,: hij is bijna een vreemde voor me geworden de laatste tijd, zijn stemmingswisselingen, zijn manier van reageren, zijn manier van praten, zijn gedachten en wensen, maar bovenal zijn gedrag. Hij zegt het één en vervolgens doet hij het tegenovergestelde. Hoe moet ik ik hiermee omgaan? Ook fysiek lijkt hij opeens niets van me te willen weten. Ik probeer echt objectief te zijn, maar moet erkennen dat dat heel moeilijk is, gezien dat ook onze families en vrienden zich afvragen wie hij is geworden de laatste 3 maanden.  Ik weet het niet meer; is dit het aard van het beestje wat naar boven komt of heeft hij misschien verkeerde medicijnen??? Ik zie graag ALLE reacties tegemoet van zowel ADHD'ers als partners van. Help me alsjebllieft. X Saskia
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@saskia Helaas kan ik je niet helpen, omdat ik het zelf niet slik of heb geslikt. Maar ik begrijp je zorgen als je na 3 maanden eigenlijk alleen maar verslechtering ziet. 

Hoe v​indt hij zelf dat het gaat? Voelt hij zich beter? 

reactie op @andriesb:
Saskia de Ruijter Hij zegt zich beter te voelen, meer rust, heldere gedachten, beter kunnen relativeren, nadenken, ezv. Ondertussen zie ik hem nog steeds wiebelen met zijn benen. En niet te vergeten, werkt hij nog steeds niet en hij is nog niet eens aan het opbouwen.........dus wat is goed, wat is beretr? Ik geef de Dexamfetamine de schuld, omdat hij sinds het slikken daarvan vervreemd isvan iedereen. Ik snap het gewoon niet.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @saskia
Er is in een paar dagen dat ik niet gereageerd heb, veel geschreven, wat ik niet allemaal heb gelezen dus vergeef me als er iets dubbels in staat.
Je man weet duidelijk niet wat hem overkomt. Als hij zegt dat hij zich beter voelt, meer rust heeft enzovoort is dat een belangrijke opmerking.
Dat hij dan nog wiebelt en onrustig kan zijn is logisch, medicatie lost niet alles op!
Ik ben geen psycholoog, maar ik heb wel het proces meegemaakt van wat er gebeurt als je rust krijgt in je hoofd.
Dan staat je wereld op z’n kop. Ineens ga je alles vanuit een nieuw perspectief bekijken. Alles wat je lief is, dierbaar is, wat je ooit hebt gedacht of gevonden, je voelt ineens meer ruimte.
Nou weet ik niet (ik slik –nog- geen medicatie) of het een soortgelijke ervaring is, maar geloof me, onze relatie kon nog beter omgaan met de periode dat ik aan de grond zat, dan de periode dat het beter met me ging en ik juist helder kon nadenken over wat ik wilde.
Omdat de verandering zo snel en plotseling is, is het al moeilijk te beseffen wat voor een storm aan emoties, van blij tot boos, door je heen gaan. Laat staan dat je het kunt verwoorden naar je partner!

Je schreef dat hij zijn werk nog niet opbouwt. Mag hij? Het is een ontzettend heftig proces wat hij doormaakt. Mag ik vragen hoe hij zijn dagen invult?
Waarom voelt hij zich boos en onbegrepen? Voelt hij allerlei verwachtingen van buitenaf, waar hij op dit moment simpelweg niet aan kan voldoen?
Iemand met ADHD heeft van nature vaak al moeite met hulp aannemen. Als hij inderdaad zoals ik beschreef in die verandering zit, heb je daar ook nog even geen behoefte aan. Laat hem even genieten van de rust, van de natuur en na een tijdje komt die ruimte vanzelf!
@mathieu verwoordt dat goed, door te zeggen dat tijd nemen om alles op een rijtje te zeggen heel belangrijk is. Het is niet te zeggen hoeveel tijd je daarvoor moet nemen, maar dit soort levensprocessen duren vaak lang en gaan met vallen en opstaan! Geef hem die ruimte! Als hij die niet krijgt, wordt de frustratie en boosheid alleen maar groter.
Je schrijft treffend dat het líjkt alsof hij besloten heeft dat jij er niet meer toe doet, maar als je dat aan hem vraagt schat ik in dat hij het daar niet mee eens is ;-)
Kijk, als hij echt niet meer met je praat, alleen als het moet, waarom is dat denk je? Probeer je uit alle macht van alles uit hem te trekken? Want dan wordt het praten steeds minder.
Als je dat niet doet, kan ik me voorstellen dat je je zorgen maakt om jullie relatie.
Ook al zit je in een heftig proces, een relatie heeft die gesprekken wel nodig. Het is niet zo dat hij nu alleen nog maar met zichzelf bezig kan zijn. Dat houd jij op den duur niet vol.
Dat hij geen therapie nodig heeft –zijn woorden- is een lastige. Hij kan dat echt zo ervaren. Al zie jij dat het wel degelijk nodig is. Jullie allebei hebben dat nodig denk ik, jij bijv om er mee om te gaan.
Als er geen bereidwilligheid is om te werken aan problemen (stelselmatig en gedurende een lange periode) kun je 2 dingen doen, bij hem weg, of hem voor een keuze stellen: therapie of ik ben weg.
Ik begrijp volledig je pijn, wanhoop en onbegrip als je partner ineens zo anders is. Dat heeft mijn vrouw natuurlijk ook meegemaakt. Maar het komt wel weer in balans. Alleen nogmaals, als hij niet bereid is er aan te werken, moet je op den duur als het jou uitput ook grenzen stellen voor jezelf!
Je vraag aan Ron wat je nu moet doen, terugtrekken, weer therapie voorstellen.. Er is geen goed antwoord op.
Het beste wat je kan doen is denk ik:
* je verwachtingen bijstellen (medicatie is niet de oplossing, maar een hulpmiddel)
* je veel laten informeren over ADHD
* proberen te vatten wat er gebeurt bij hem, bijv. door hier mensen te vinden die dit kennen, ik hoop ook echt dat je een ‘partner van’ vindt! Daar kun je veel aan hebben denk ik! Mijn echtgenote heeft daar de ruimte niet voor, wellicht die van Mathieu of Coen?
* Weer therapie voorstellen (waarom heeft hij uberhaupt geen therapie nu hij met dex is begonnen?!) Dit is toch niet iets wat je zonder begeleiding moet doen?
* als hij steeds blijft weigeren, hem voor de keus stellen, niet in boosheid, maar in alle openheid vanuit jezelf, dat jij het anders niet volhoudt.
Inderdaad, jíj bent er ook nog. En het mag er óók om gaan dat jij je fijner voelt. Alleen of je dat op dit moment kunt verwachten… ik weet het niet. Wat ik wel weet dat het heel eenzaam kan zijn voor de partner. Mijn vrouw hield het goed vol omdat ze zag dat ik er keihard voor werkte (haar antwoord als ik vraag waarom ze bij me bleef). Ze waardeerde het ontzettend als er iemand in het proces aan haar vroeg hoe het nou eigenlijk met haar ging!

ADHD is niet als excuus te gebruiken. Daarin ben ik het volledig eens met een reactie in het topic ‘loodzwaar’ van iemand uit Coen’s netwerk (reactie 1)



2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Bij rust in get hoofd, dat heeft hijj nog nooit gehad, is er ineens tijd om rustiger na te denken over dingen. En dan kan het dat hij zich anders gedraagd dan voorheen want het denken gaat kalmer.
Maar als hij er onaangenamer van geworden is en er boosheid is dan is het een goed idee om een keer met degene te praten die het voorgeschreven heeft. 
reactie op @warhoofd:
Saskia de Ruijter War Hoofd, dat is juist wat ik probeer, hulp zoeken omdat hij boos is en zich onbegrepen volet, maar help je iemand die dat niet inziet? Hoe help je iemand die boos is en geen hulp wil?
2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J @saskia. Hulp bieden kan door een rustige n stabiele omgeving te creeeren. Momenteel leven we in een adhd onvriendelijke wereld net heel veel negatieve indrukken en invloeden. Wat het beste is, is om te stoppen met deze invloeden te absorberen en dan heb ik het over het nieuws, faceboek, twitter, instagram etc. Door hiermee subiet te stoppen ben ik een stukje verder gekomen, niet veel maar heb nog last van afkickverscheinselen op dit gebied. Zorg voor positiviteit in het dagelijks leven, geen zorgelijke dingen want die hakken er behoorlijk in. Verder heeft het tijd nodig, partners snappen niet wat er in adhd-ers omgaat en het is dus kwalijk om zeg maar de inktvlek in het tapijt aan te gaan vallen met zoutzuur en een harde borstel, dat maakt het alleen erger. Ook tijdens gesprekken is het fout om verwijten te maken zoals “ ja, we hebben vaak ruzie, maar wanneer is dat begonnen, precies, na jouw vaststelling of medicijngebruik voor je adhd “ of “ IK doe m’n best om het op te lossen maar jij word boos als ik iets voorstel “ dit is totaal niet relevant namelijk, je bent niet gebaat om te bespreken en vast te stellen wanneer de auto stuk is gegaan, je bent gebaat bij de reparatie van die auto, confronteer hem niet met het hebben van adhd, richt je op een oplossing, meestal ontaard het in heen en weer gooien van verwijten die zich vervolgens opstapelen waarmee het probleem alleen maar groter gaat worden. Persoonlijk na al die ruzies en verwijten, een half jaar lang, ben ook ik op de vlucht geslagen, ik kon er niet meer tegen, weg hier, zoek het maar uit, hier heb ik geen zin in dacht ik, want dit maakt het probleem alleen maar erger.
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Ron J 2 jaar geleden geplaatst
Heb reeds een paar maanden geleden al eens gememoreerd over het feit dat samen leven met een adhd'er niet makkelijk is, maar het is nog moeilijker om met een een adhd'er samen te leven die onder de afgestemde medicatie leeft. Ikzelf ervaar nu een ontzettend moeilijke periode onder Dex en die openbaart zich in bijvoorbeeld denken waarom ik hier ben en niet in China met een rugzak lopend over de Chinese muur, waarom heb ik de baan nog die ik nu heb, vind ik mijn werk nog wel leuk, wat wil ik in hemelsnaam, wil ik prestaties leveren en iets moois creëren om mijn skills te testen op velerlei gebieden, is mijn relatie wel de relatie die ik wil, moet ik niet een heel ander leven leiden nu mijn zogenaamde beperkingen weg zijn genomen door de medicatie, is het karakter wel het karakter die ik heb of zit ik anders in elkaar. De Dex maakt mij dapperder en hierdoor neem ik besluiten en halve besluiten en ben eigenlijk mijn halve leven aan het omgooien zonder rekening te houden met anderen en ben bezig om iedereen pijn te doen momenteel, is dat tijdelijk, is dat blijvend, ik weet het niet. Zal andere medicatie beter zijn of ga ik nu belanden in lange psychologische/psychiatrische behandelingen die mij mijns inziens zullen gaan sturen naar een mindset die volgens hun standaard is en mij weer "in het gareel " laten lopen, hetgeen ik nu niet wil, of misschien nooit meer wil. Wat zijn mijn hobbies, wat zijn mijn natuurlijke vaardigheden, wat zijn mijn wensen, wat wil ik en wat wil ik niet. ADHD is denk ik één van de meest onderschatte "aandoeningen " die er is, ik die nooit iemand pijn wil doen, altijd behulpzaam, altijd vrolijk, altijd inzetten voor anderen en doorspekt van humor, alles is veranderd, het is net alsof de medicatie bezig is om je IK te reconstrueren van binnenuit. Alle veilige zekerheden die je had in je leven zijn nu allemaal ter discussie gesteld door mij en ben op zoek naar een prettig leven die ik boven iets anders heb gezet, namelijk, een prettige relatie. Het doel is altijd geweest om mensen tevreden te houden, met name de dierbaren die ik heb. Het scheve is dat ik me prettig, ontspannen en in balans voel door de dexamfetamine maar dat is slechts op het gebied van de uitwerking op de neurotransmitters en NIET op andere gebieden zoals risico's op burnout, depressie, etc. Dus wat nu te doen, nu alles onzeker is en alles onder de loep moet om te kijken of alles synchroon loopt met je karakter, maar OOK met je levensstijl en verwachtingen en wensen, wat wil ik nog bereiken in het leven, nu je jezelf ook realiseert dat het leven snel gaat op je 54ste waarbij misschien ook nog een zgn penopauze om de hoek komt kijken ( motorrijbewijs ga ik niet halen trouwens ) ALLES wat anderen doen jegens mij is verkeerd, ik denk dat je adhd nodig hebt om mij te begrijpen dus snap niet waarom er geen dating sites zijn voor adhd'ers, ze zijn er immers ook voor hoger opgeleiden al zou het zo zijn dat hoger en lager opgeleiden zelfs nog meer raakvlakken hebben dan een adhd'er en een "normaal" mens. Wat is hetgeen dat "fill up my senses " zoals Jonh Denver zo mooi verwoorde? Mijn mening op de laatste zinnen van @mathieuwouters​ ( Ik denk dat tijd nemen om alles op een rijtje te zetten heel belangrijk is. En samen bespreken hoe jullie je leven willen aanpassen in de toekomst. ) die overigens goed verwoorde wat er kan spelen, is een andere momenteel, al dan niet tijdelijk. Ik HEB mezelf namelijk mijn hele leven al aangepast aan anderen, ik heb mezelf tevens al aangepast bij de start van mijn relatie, ik pas me tevens nog een keer aan door mijn adhd aan te pakken, dus moet ik mezelf nog een keer aan gaan passen om daarmee iedereen tevreden te houden, of moeten anderen zich maar een keer aan gaan passen? Ik ben tevens mezelf aan het aanpassen aan mezelf, en dat is al moeilijk genoeg, zo niet onmogelijk en weet niet of het me ooit gaat lukken.
reactie op @ron:
Saskia de Ruijter Ron, alles wat je schrijft heb ik aandachtig gelezen. Ik vind jouw verhaal moeilijk, triest en opbeurend tegelijk. Wat ik verontrustend vind en dus ook bij mijn man bespeur, is dat hij geen notie lijkt te hebben van wij hij wil, waar hij mee bezig is, hoe zijn leven opeens hoort te zijn en zo voort. Wat ik ook probeer; hij betrekt mij niet in zijn gevoelens, gedachten, emoties en noem maar op. Ik heb zelfs therapie voorgesteld, maar hij heeft er geen oren naar, want ik begrijp het toch niet, maar ik zie hem iedere dag worstelen wat vaak in zinloze / eindeloze discussies eindigt. En het zure hiervan is, dat ik had verwacht dat met medicatie dingen helder zouden worden, maar misschien wil ik te snel, misschien zijn mijn verwachtigen te hoog? Ik weet het niet, maar hoe help je iemand die jouw hulp afwijst, je steun afwijst? Ik ben ook maar een mens, die probeert geluk te vinden en behouden. Toen ik hem leerde kennen was hij de charme zelf, nooit geweten dat dit er allemaal achter schuilging. Het enige wat ik weet is dat hij ooit mijn hart heeft gestolen en dat ik niet bereid ben op te geven. We zitten nu dus ongeeer 3 maanden in zwaar weer, maar ja, als je het lang genoeg vol houdt met elkaar kom je uiteraard problemen tegen, toch? Ik ken geen relatie die "perfect" is, wie wel? Maar weet niet zo goed hoe het nu verder moet. Moet ik hem met rust laten, moet ik proberen hem te stimuleren, moet ik nogmaals therapie voorstellen, moet IK me JUIST terugtrekken om hem te doen inzien wat hij aan mij mist als ik er niet meer ben...........................HELP

2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J 2 jaar geleden geplaatst
Dus dat inderdaad Mathieu, maar momenteel zie ik mijn relatie als een ruïne, een uitgewoond huis met een rotte fundering, een totale bouwval, dus het gevoel dat het makkelijker is om die oude ruïne geheel af te breken of te laten staan en ergens anders een nieuw huis te bouwen, rekening houdend met m’n eigen wensen, een groter huis met een grotere badkamer, daar de ruïne herstellen teveel tijd en geld en problemen gaat opleveren, jammer van die ruïne, maar moet dan maar m’n ruïne laten voor wat die is en er met weemoed aan terug denken.
reactie op @ron:
Saskia de Ruijter Ohhh Ron, deze comment had ik nog niet gelezen. Klinkt erg negatief vergeleken met je comment aan mijn oproep?! Als ik dit betrek op mijn eigen relatie ben ik dus nergens...................weet natuurlijk niet hoelang jij al officieel ADHD hebt en hoe je er in de praktijk mee omgaat en of je jaren de juiste medicatie krijgt???
2 jaar geleden

Beantwoorden

Saskia de Ruijter Matieu, dank voor je verhaal ook al is die misschien meer aan Ron gericht dan aan mij. Het is fijn om te lezen dat ook andere mensen, juist ADHD'ers en niet ADHD'ers het redden, ook al staat de boel op knappen. Naar mijn inziens (ik kan natuurlijk alleen voor mezelf praten) is onze fundering ook sterk, dus geeft jouw verhaal me een beetje rust. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat uiteindelijk ook vindt. Ik doe mijn best er voor hem te zijn en met hem te praten, hem te steunen, maar soms krijg ik de indruk dat hij juist ruzie zoekt, misschien om voor zichzelf te rechtvaardigen dat hij egoistisch bezig is??? Ik weet het echt niet......... is dat iets wat jij herkent nu jij je leven op orde hebt? Ook blijf ik me zorgen maken om de medicatie. Ik zou zo graag willen dat hij hier iets me doet, maar dat weigert hij. HIJ VOELT ZICH NU GOED, PUNT UIT!  Hoe lang heeft het bij jou geduurd voor je de juiste medicatie en de juiste afstemming had? En welke medicatie slik jij? En hoelang heeft geduurd voor je besloot dat je "fundering" de moeite waard was om te redden? Ik hoor heel graag van je Matieu
2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J @ Mathieu.. ondanks dat de fundering rot is ben ik toch de moed en kracht aan het verzamelen om die fundering aan te willlen pakken. Mijn partner geniet straks van een welverdiende vakantie, ik ben echt een hel geweest voor haar en ben dat nog, echter probeerde ze altijd een rots in de branding te zijn voor me maar door onbegrip lukte het haar niet om er doorheen te breken helaas. Ik ben niet sterk genoeg echter momenteel om te vechten, ik voel me inmiddels behoorlijk depressief en afgevlakt.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @ron hè, wat ben ik blij dít te lezen. 
Moest steeds denken aan dat je schreef dat je een prima relatie had. Die gooi je niet ineens na 3 kutmaanden weg toch? 
Een vakantie zal jullie goed doen! Tijd om plannen te maken, tijd om nader tot elkaar te komen. Ik wens jullie heel veel wijsheid en kracht! 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J @Andries. Een relatie gooi je niet zomaar weg maar ik relativeer soms teveel. Moet mijn relatie goed zijn of moet mijn leven goed zijn en loopt dat synchroon met elkaar.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Dat heeft enorme overlappen natuurlijk. 
Ik zou niet goed weten hoe mijn leven goed zou zijn als mijn relatie niet goed zou zijn. Ik ben 16 uur van de dag in één huis met mijn vrouw, als die relatie niet goed zou zijn, zou mijn leven dan goed zijn? ;-) 

Als je kiest voor een relatie, kies je ervoor je leven te delen toch? 

Dat wil niet zeggen dat je er daarnaast niet een eigen leven op na kunt houden met je hobby's, eigen vrienden, interesses etc. 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 5 overige reactie(s)
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Even in het algemeen...............ik waardeer zeker alle reacties hierboevn, maar had ook gehoopt reacties te krijgen van partners, want gezien wat ik hierboven lees, ben ik er vrij zeker van dat jullie ADHD'ers zijn? Mocht ik te snel geoordeeld hebben, hoor ik het graag???
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Ik ben ook geen partner van, dat is mijn man...
Door de medicatie kan je man nu rustig nadenken met helderheid on zijn hoofd. Dan raak je wel de weg kwijt want die rust en helderheid is er noot eerder geweest. Dus Buiten dat het fijn is is het ook een beetje spannend want ineens kan je echt nadenken voor langere tijd. Dat levert ook veel vragen op want dat is allemaal nieuw.
En vaak.is het onder woorden brengen van gedachten en gevoelens erg moeilijk. Die beleef je ook ineens veel.bewuster maar om daar handen en voeten aan te geven is erg ingewikkeld.  
Eigenlijk kun je concluderen dat je door alle nieuwigheid in het hoofd ook weer tegen nieuwe dingen aanloopt. En dat is heel raar. 

Of je man het ook zo ervaart weet ik niet en hoop dat bovenstaand wat duidelijk is .
Je zou kunnen vragen of hij dit allemaal wil lezen. 
reactie op @warhoofd:
Saskia de Ruijter Dank je voor je reacties War Hoofd, misschien ervaart mijn man diezelfde dingen die je hierboven omschrijft. Dat vind ik ook niet erg, ik zou alleen willen dat hij op zijn minst de moeite zou nemen om mij erbij te betrekken. Ik heb zelfs therapie met zijn tweeen voorgesteld, maar dat wijst hij af. Hij gaat volledig zijn eigen gang, houdt nergens rekening mee en dat is heel kwetsend en iets wat ik inderdaad niet begrijp. Misschien denkt hij net als Susanna hierboven, mag het er nu eens om gaan dat ik me fijner voel? Zelfs dat kan ik begrijpen, het is meer dat hij gewoon over mijn gevoelens heen walst alsof die er niet toe doen. Misschien hoort dit bij de process en gaat hij zich ooit realiseren dat hij erg egoistisch bezig is. Ik kan alleen maar afwachten wat er komen gaat.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Susanna Van der M 2 jaar geleden geplaatst
@saskia de ruijter 
Sterkte saskia, ik lees uit je reacties veel liefde voor je man als ik zo vrij mag zijn.

 Helaas kan ik je ook niet helpen als partner van....Ik heb ook net ontdekt dat alle struggles grotendeels dan al niet geheel komen doordat ik ADD heb. Wat voel ik? Pffff heb ik nog nooit precies kunnen beantwoorden. Merk wel dat ik me dingen begin af te vragen, oke maar wie ben ik dan? Bv; Als jou gevraagd wordt "noem een paar eigenschappen van jezelf" zul je die kunnen beantwoorden toch? Kon ik ook altijd, maar nu denk ik, oh maar is dat dan wel zo of heb ik mezelf dat aangeleerd. Oftewel twijfel aan alles. 

En eerlijk als iemand tegen mij zegt; nou medicatie gaat het straks vast beter met je! Denk ik; oh fijn ik ben zo niet goed? Etc etc etc. Mag het er nu eens om gaan dat ik me gewoon fijner voel? Ik herken ook veel gevoel van wat hierboven geschreven is. En ik dan??? Boosheid ook wel, frustratie tja jeetje het is echt veel wat er ineens op je afkomt.

Ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel uit te leggen. Ik kan niet spreken voor je man maar ik wil je graag meegeven dat het heel mooi is dat je je er in verdiept en het in ieder geval probeert te begrijpen. Sterkte iig, het is voor jou ook moeilijk heel begrijpelijk. 
reactie op @susanna:
Saskia de Ruijter Dank je wel Susanna, ik hou inderdaad enorm veel van mijn man. Ik begrijp zeker wat je probeert uit te leggen en ik denk inderdaad ook dat hij met dezelfde dingen worstelt als jij. Alleen begrijp ik niet waarom hij dit niet met mij deelt, waarom betrekt hij me niet bij wat hij voelt, bij wat er in hem omgaat. Het lijkt wel alsof hij zich steeds meer van me afkeert, mij steeds meer buitensluit. Het is alsof hij besloten heeft dat dit zijn nieuwe ik is en dat ik daar niet meer bij pas, zomaar in 3 maanden tijd.
Ik weet ook niet hoe ik hier verandering in kan brengen, weet alleen dat ik me erg verdrietig en eenzaam voel door deze situatie.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Susanna Van der M Heel naar voor je dat je je zo voelt.
 Misschien dát aangeven en proberen te bespreken???
Ik zou dan in gesprek de medicatie en de ADHD even helemaal niet ter sprake brengen? Misschien voelt ie dat als aanval?

Dat jij aangeeft dat je zo ongelukkig bent is natuurlijk ADHD diagnose niet een excuus voor. Lastig als buitenstaander

Ik hoop dat je er uitkomt. 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Saskia de Ruijter Ik doe niet anders Susanna, aangeven wat ik voel, maar misschien maakt dat juist alles erger. De ADHD niet ter sprake brengen is heel moeilijk, juist omdat onze problemen pas begonnen zijn na de diagnose / medicijnen, in ieder geval voor zo ver ik weet. Hij zelf gebruikt de ADHD ook wanneer het hém uitkomt, en als het niet in zijn straatje past en ik begin erover wordt hij weer boos. In ieder geval bedankt voor je lieve woorden.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Susanna Van der M Lastige situatie hoor, ik wens jou en je man veel sterkte
2 jaar geleden

Beantwoorden

Ron J @Saskia. Dit is denk ik de meest gestelde vraag; Waarom deelt hij dit niet met mij! Ik denk dat het een stukje trots is, het kunnen laten zien dat IK het aan het aanpakken ben, dat IK er wel uit ga komen. Voor het eerst na zoveel jaar ben ik mijn complete levensloop aan het vertellen aan mijn partner, dat gedeelte schokte haar enigszins dus denk dat het proces van het aanpakken van adhd delen dan iets voor mezelf moet zijn, al realiseer ik me dat het beter is om samen aan te pakken, maar ach, ze snapt het toch niet denk ik, en het is ook moeilijk te bevatten, tevens wil ik tijdens gesprekken met de psych vrijuit kunnen spreken zonder interruptie die niet kloppen.
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 4 overige reactie(s)
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Ja zeker Matieu, ik herken zowat ALLES. Ik ervaar het als bloedeng wat je zegt, maar begrijp ook wel dat juist mijn drang naar bevestiging, hem misschien nog meer van mij verwijdert dan nu al het geval is. Mijn allergrootste angst is, dat hij nu al de brui eraan gegeven heeft en zonder mij elders een leven aan het opbouwen is. Ik snap dat ik me juist nu zou moeten terugtrekken en hem alle ruimte moet geven om uit te zoeken wat HIJ wil met zijn leven. Wat dit zo moeilijk maakt is dat ik hem ALTIJD al deze ruimte heb gegeven, ik ben zeker geén overbezorgd, jaloers typetje, nooit geweest ook. Het punt is dat ik ergens voel dat hij al elders met iemand anders bezig is. Nogmaals, geen bewijs, maar wat voor oprechte kans heb ik dan om iets voor hem te betekenen,, wat voor oprechte kans geeft hij mj om inzicht te krijgen wat erin hem omgaat en wat hij me zijn leven wil? Iets herstellen in een realtie, iets opnieuw opbpuwen vegrt wel dat je er met zijn tweeen achter staat, toch?
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Je hebt 100% gelijk Mathieu en ik besef dat. Het is de laatste tijd helaas actie reactie bij ons. Hij trekt zich steeds meer terug en ik klamp me steeds meer vast............. niet best. Bedankt voor je berichten en bedankt dat je me meer inzicht hebt  gegeven. 
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@saskia
Ik had Mathieu’s bericht nog niet gelezen en ik vond je reactie daarop behoorlijk bot. Als je zo met je vriend omgaat: ‘iedereen komt dit soort dingen tegen in het leven’ dan garandeer ik je frustratie en boosheid.
Iedereen komt het tegen, maar iemand met ADHD komt het extreem tegen, omdat hij belangrijke functies mist om er goed mee om te gaan. Er is niet voor niets zoveel angst, frustratie, woede bij mensen met ADHD.
Hoe meer druk je er op legt, hoe meer frustratie eruit komt.
Ruimte. Tijd. Rust.
Bereid zijn er aan te werken
Als dán de liefde tussen jullie sterk genoeg is kunnen jullie het samen opbrengen om ervoor te gaan!
Ik lees nu dat Mathieu eigenlijk hetzelfde schrijft als ‘zich gevangen voelen’. Dat is heel erg eenzaam, en dan te bedenken dat er een partner is die zo graag wil helpen!
Ook Mathieu schrijft dat hij eigenlijk meer ruimte nodig had en gewoon dat zijn vrouw er wás, niet dat ze hem ging genezen o.i.d. Dat ze even tijdelijk wat minder liefde ontving en wat meer moest geven.
Ook hij schrijft dat er een groot verschil is tussen niet kunnen of niet willen, waar ik het volledig mee eens ben! Het is voor jou heel belangrijk om dáár achter te komen.
(@mathieuwouters sinds wanneer zijn wij het zo met elkaar eens? Lol!)
reactie op @andriesb:
Saskia de Ruijter Het is zeker niet bot bedoeld, jammer dat jij het zo opvat. Het is een feit dat geen enkel leven over rozen gaat, en het zal voor een ADHD'er zeker moeilijker zijn om mee om te gaan dan een niet ADHD'er, dat zal ik niet ontkennen. Wel weet ik dat mijn man altijd ruimte heeft gehad /gekregen en zeer zeker nog steeds krijgt om uit te zoeken wat hij wil met zijn leven. Je moet niet vergeten dat we dit pas 3 maanden weten en ik b begrijp dat het een langdurig proces kan zijn voor dingen duidelijk worden en op zijn plek vallen. Wat ik mis en graag wil is hier deel van uitmaken, want ik hou van hem
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Dat is me ook volledig duidelijk, pin me niet vast op alleen die opmerking, ik heb nog meer geschreven
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Ik denk dat je daar een kernpunt van de frustratie beschrijft hè. De doorsnee mens kan niet begrijpen dat het voor jou anders werkt. Wat je ook keer op keer wordt uitgelegd. Het was lastig om te leren dat je dat soms gewoon even naast je moet neerleggen en accepteren dat de ander het niet snapt! 
Bij onze familie komt ASS (niet kunnen verplaatsen in het gevoel van een ander) en AD(H)D samen voor. Kun je voorstellen hoe explosief die situatie kan zijn? ;) 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @mathieuwouters​ Je lijkt écht eng veel op mijn zus. Die kan zo gefrustreerd raken van mensen in hun bubbels die niet verder kijken dan hun neus lang is ;-) 

Niet dat ik het niet herken hoor. Maar het is wel echt minder heftig. De jaloezie ken ik wel goed, dat anderen zo onbezorgd door het leven kunnen gaan, ik zou willen dat ik dat was. Maar je kunt van je allergie juist heel veel leren, dus die mensen zijn voor mij dan wel weer een voorbeeld voor hoe het ook kan ;-) 

Verder herken ik het verlangen naar méér mensen die dus zo diep over dingen nadenken, verder kijken, werkelijk oprechte interesse tonen. Er zijn er zó weinig van! Daarin stellen wij denk ik echt héle hoge eisen! 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Het evenwicht kun je echt creëren, extern weliswaar omdat het intern door ADD niet lukt! 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 4 overige reactie(s)
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@saskia ik doel op het stukje wat begint met 'Er is in een paar dagen dat ik niet gereageerd...'
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Allereerst wil ik jullie Mathieu en Andries bedanken voor jullie uitleg, jullie tips, jullie kijk
op het leven uit het perspectief van ADHD ers (voor zover ze bestaan, quote Mathieu). Ik heb jullie reacties dan ook (soms met pijn) aandachtig gelezen. Jammer genoeg denk ik, dat ik te laat ben en/of het werkelijk niet begrijp. Ik kan natuurlijk allen vanuit mijn eigen ervaring hierop reageren.  Ook ik heb een paar dagen niet reageerd simpelweg omdat mijn ergste angst sinds een paar dagen waarheid is geworden; mijn man blijkt een ander te hebben sinds 4 weken..................dus mijn gevoel, mijn intuitie, noem het my sixth sense had het bij het rechte eind. Ik weet niet hoe ik jullie dit moet uitlggen............hij doet me zo verschrikkelijk veel pijn maar kan alleen maar zeggen: ik weet het niet / ik heb dit niet gewild / ik was niet bewust op zoek ezv. Zoals ik jullie al eerder heb verteld, ben ik altijd een heel zelfbewuste, onafhankelijke, evenwichtige vrouw geweest........hij had / heeft alle vrijheid (misschien teveel?!) zowel qua hobby's, als qua denken. Mathieu, deze is even voor jou; geloof me als ik zeg, dat er ook "normale" mensen zijn die "out of the box" kunnen denken. Dit is geen voorrecht van ADHD'ers. Ik ben geen generaliserend mens, ik veroordeel niemand want zoals jij zegt: iedereen heeft het recht om gelukkig te zijn, iedereen zou het recht moet hebben zijn / haar leven te leiden zoals men wil. Ik ben het met jullie beiden eens op heel veel punten. Maar op dit moment treed ik alleen maar egoïsme tegemoet, heel de wereld draait of zou moeten draaien om mijn man. Het interessert hem niet wie hij pijn doet, hoe hij iemand pijn doet, waarmee hij iemand pijn doet, zolang iedereen hem maar begrijpt! En juist dat brengt me op het volgende punt: is het mogelijk dat er veel meer met hem aan de hand is, dan ik ooit heb geweten? Is hij narcistisch? Tegenover mij is hij koud en hard alsof onze gelukkige jaren nooit bestaan hebben, alsof die niet meetellen? Komen deze nare eigenschappen nu opeens bloot te leggen door zijn medicijnen? Ik heb werkelijk geen idee? Andries, jij had het hierboven over een aandoening die in jouw familie voorkomt.............gebrek aan empathie??? Vertel me er meer over?
reactie op @saskia:
Andries McQueen Beste Saskia, 

Mijn hart breekt als ik lees waar je achter gekomen bent. 
Mathieu schrijft al dat wij niet de precieze situatie kennen, je man ook niet en ook niet waar het aan ligt. 

Ik heb er wel een paar gedachten over. 

1. Mensen met ADHD hebben gebrekkige executieve functies. Een belangrijke is het niet kunnen uiten van je gevoel (of juist te véél uiten van je gevoel), niet kunnen verwoorden wat je voelt, je moeilijk.kunnen verplaatsen in hoe een ander zich voelt. 

2. Dat laatste is heel kenmerkend ook voor mensen met ASS (autismespectrumstoornis). ASS, ADD en ADHD komen vaak in een familie samen voor. 

3. Misschien wel de belangrijkste: Sinds ik hier schrijf en lees op het forum lees ik steeds weer dat er hele hevige situaties kunnen ontstaan door mensen die medicijnen gaan slikken ter verlichting van klachten door ADHD. 
Dat kan natuurlijk van alles zijn, dat kan zijn waar we het eerder over hadden: Je ervaart ineens zo'n rust dat je hele leven ineens op losse schroeven staat: Je kunt ineens helder denken wat je vindt, voelt, ervaart en het gevoel krijgen dat je radicaal anders wil leven. Dat lijkt me voor een partner ook heel erg zwaar. 
Het kan ook zijn dat de bijwerkingen van de medicatie hevig zijn, maar dat lijkt me volgens mij meer te uiten in angst, depressiviteit en onrust. 

In alle gevallen is het zó belangrijk dat er bij medicatie professionele begeleiding is. 

Terug naar jou Saskia. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor je moet zijn en ook niet wat wij er in kunnen betekenen voor je. Maar we horen wat je zegt! 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Waren alle ADHD'ers en "zogenaamde normale" mensen maar zo rap als jij en zo overtuigd van waar voor ze staan. Dat doet me goed om te weten dat jij het "gered" hebt , want dat betekent, dat ook al is het misschien af en aan (nog steeds) een strijd, jij hebt je draai gevonden, jij mag er zijn zoals je bent, je hebt een vrouw die er voor je was en nog steeds is. Het maakt ook MIJ sterker. Ik weet 100% diep van binnen dat ik gedaan heb wat ik kon / kan; Ik ben er geweest, ik heb hem vrij gelaten, ik heb hem gesteund voor zover hij dat toe liet, ook al was ik het niet met ALLE nieuwe nukken eens..................en of die nukken nou te wijten zijn aan de diagnose, de medicijnen of iets heeeeel anders................anyway nogmaals bedaankt voor je reactie Mathieu 
reactie op @saskia:
Susanna Van der M Jeetje saskia!!!
Weet je dat veel mensen zeggen "ik wist het....ergens wist ik het"
Zolang we het niet ontkennen hebben we allemaal die intuïtie ergens. 
Hij heeft schijnbaar ergens deze keuze gemaakt. Zijn keus. Er wordt je echt niet opeens keuzemogelijkheid ontnomen als je ADHD hebt. 
Goed dat je weet dat jij je best gedaan hebt, laat je niet uit het veld slaan. 
Ik wens je echt ontzettend veel sterkte!!!

2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen ADHD is idd nooit een excuus. Het heeft zeker invloed op keuzes maken, jezelf schade berokkenen etc. Maar je bent en blijft altijd verantwoordelijk voor je eigen gedrag. 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Wat naar Saskia  !  Dat verklaart wel een hele hoop. Hij was in zij  gedachten helemaal niet in jullie relatie.
Erg verdrietig en veel om uit te zoeken en na te denken. Wat willen jullie en hoe gaan jullie dat bereiken. Er komt veel op je af. Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt die je kunnen helpen en 
Waar je je verdriet aan kwijt kan.
Heel veel sterkte !  💐
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Allemaal bedankt voor jullie begrip en medeleven, het geeft me hoop en doet me goed te vernemen dat niet alles aan mij ligt,  ik begon toch wel stevig aan mezelf te twijfelen. Dat jullie hier zijn en jullie visie geven op mijn situatie (ook al horen jullie die maar van één kant) is zo belangrijk voor mij. Wat ik nog steeds heel bizar vind is; hoe is het mogelijk om zoveel jaar samen te leven met iemand die je opeens niet meer lijkt te kennen? Of het nou de diagnose is, de medicatie of gewoon zijn onwil / gebrek aan emotie (kunnen)te tonen? Ik heb me in allerlei bochten gewrongen om ons te helpen, maar tevergeefs. Vind het dus toch een opsteker Andries dat jij sluit met: iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag en daar ben ik het zeer zeker mee eens. Mathieu, jij ook bedankt voor je wijze woorden,  heb ik veel aan gehad ook al helpt het mijn situatie niet. Warhoofd,  wat er nu gaande is verklaart zeker een boel, zo niet alles, want wat voor zin heeft het iets te willen veranderen tussen twee mensen als maar één van de twee er achter staat? En Ron, jij ook bedankt voor je berichten. Ben blij voor je als je inderdaad genoeg van je vrouw houdt om er iets van te maken, want zoals je zelf aangeeft: voor een partner is dit zeer zeker een regelrechte hell. Geloof erin, het is Mathieu en Andries ook gelukt. En tot slot Susanna, bedankt voor je zeer lieve woorden,  jij bent niet veroordelend, jij leest niemand de les, ga zo door.  Weet niet hoe ik op dit moment verder moet, maar hoop zeer zeker jullie binnenkort weer te horen/spreken.
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst


@mathieuwouters​ "Door de medicatie kan ik nu wel beslissingen nemen waarvoor ik voordien te angstig was. Té veel lotgenoten zijn, begrijpelijk, op zoek naar medicatie of therapie om zich beter te kunnen aanpassen zodat ze die beslissingen niet hoeven te nemen. Bij sommigen lukt dit, anderen lopen na verloop van tijd terug tegen de muur. "

Kun je me vertellen over welke beslissingen je het hebt? Ik herken het namelijk niet. 

"Ik denk dat medicatie nodig is om tijdelijk rust te creëren zodat je alles op een rijtje kan zetten, ontdekken wie je bent (ik denk dat iedereen dat diep vanbinnen wel ergens weet of aanvoelt) en wat je nodig hebt. Naar mijn mening zijn daarna soms drastische beslissingen nodig om je leven een andere wending te geven, zodat je trouw kunt zijn aan jezelf en de interne spanning afneemt.
"

Daar heb je zeker gelijk in. Al is het voor sommigen, zoals ik, nou eenmaal nodig om een SSRI (fluoxetine) te blijven slikken, ondanks dat alle stressfactoren zijn weggenomen/verwerkt en het leven alweer flink op de rit is. We zitten wat dat betreft complex in elkaar. 

Ik denk dat er een groot verschil is met mensen die geen neurobiologische beperking hebben zoals ADHD, maar door opvoeding en/of omgeving angstig zijn geworden. Mogelijk zouden veel van hen met de juiste tools ook weer zonder medicatie kunnen na verloop van tijd. 

Hoe meer ik lees over hoe hersens werken bij angst/depressies/adhd en noem het maar op, hoe meer ik zie hoezeer dat met elkaar verweven is. 

Of je opmerking over medicatie als tijdelijke oplossing ook geldt voor medicatie die je hélpt om om te gaan met de chaos, helderheid in je hoofd creëert, dan vraag ik me dat af. 
ADHD heb je niet tijdelijk, dat is ook niet iets wat na verloop van tijd beter wordt. Hoe je ermee omgaat wel, zodat je mogelijk na veel tips en trucs en oefenen prima kan functioneren zonder medicatie. 

Het is voor iedereen persoonlijk in welke mate de medicatie helpend is, tijdelijk of constant. 

Voor mij persoonlijk geldt dat ik had gewild dat ik in al die jaren van ge-experimenteer met AD's er iemand was geweest die me had bevolen er nooit meer mee te stoppen, vanwege de enorme instabiliteit die dan ontstond. 
Die persoonlijke ervaring kleurt natuurlijk mijn verhaal. 

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hey @mathieuwouters!

Thnx voor je reactie. Je verhaal is nu voor mij een stuk duidelijker.
Het is wel mooi en herkenbaar wat je schrijft. Wij hebben allemaal grote dromen, met name de ADD’ers/type I die we het liefst willen realiseren, maar die maatschappij zit steeds in de weg.

Ik ben het helemaal met je eens dat we meer onze dromen moeten najagen, en dat we ons vaak teveel laten tegenhouden door het verleden, door het heden of door de toekomst. Zeker bij jou en mij, waar er sprake was en is van angst, is dat een enorme levensverzieker.

Je voelt ‘m al aankomen natuurlijk, ik ben het ergens ook niét mee eens 😉
Ik zou ook heel graag nu met mijn rugzak over de Chinese Muur lopen hoor, of eens lekker een jaartje backpacken door Azië, wat, eigenlijk alle continenten wel!
Ook ik kijk graag films, wat overigens niet goed werkt als je niet lekker in je vel zit, want in de film gaat het vaak beter, mooier, simpeler. Daarom zijn het ook films.

Toen ik uitgeput was werd ik zelfs overweldigd door Friends, haha! Zo’n gezellige vriendengroep, beetje aanklooien in het leven, lekker man.

Maar dan weer even terug naar de realiteit.
Niemand houd je tegen om naar de Chinese Muur te gaan (blijf ‘m even gebruiken als metafoor).
De vraag is alleen of je vrouw en dochter meewillen, hoe je dan aan geld gaat komen, enzovoort.
Het leven zit nou eenmaal niet in elkaar zoals je droomt.

Ook ik heb me in het verleden vaak laten tegenhouden. Tegenwoordig zie ik als we het hebben over de toekomst ook nog wel beren en leeuwen, maar nu mag ik gewoon hardop dromen! Want dromen is nog niet uitvoeren! Waarom die creativiteit in de kiem smoren? Dus hoe onrealistisch ook, ik laat mezelf meer toe om verder te dromen, zonder alvast praktisch te kijken naar het hóe dan! Zo leer je ook meer gedachten toe te laten die inderdaad iets zeggen over jou en hoe je in elkaar steekt.

Maar lange termijndoelen stellen is iets heel belangrijks, iets waarmee mensen met ADHD veel moeite hebben.

Voor mij is het heel simpel: Ik wil graag bij mijn vrouw en dochter blijven, mijn dochter gaat naar school, binnen nu en 2 jaar moeten we ons ergens vestigen waar laatstgenoemde haar basisschool gaat afmaken. Daarna zitten we dus zo’n 6 jaar op die plek (als alles naar verwachting verloopt!).
 Zolang zij bij me is heb ik een verantwoordelijkheid voor een inkomen, brood op de plank. Hoe ik dat invul, daar ben ik zoals je weet nu op dit moment mee bezig, éindelijk, na jaren van opkrabbelen en therapie :-)

Mooi voorbeeldje: we wonen al járen in een huis waar we maar één jaar zouden blijven wonen. Dus deden we er niet veel aan, en was er altijd de onrust: wel of niet sparen voor een nieuw huis, meubels, waar dan, hoe dan, met wie dan, welk werk dan, hoeveel kinderen dan, noem het maar op. Pas toen we kozen: zolang we geen alternatief hebben, blijven we lekker hier, kon ons huis een echt thuis worden en gingen we verven, behangen, vloeren leggen etc. Heerlijk, die rust van achter een beslissing staan.

Wat ik wil zeggen is dat het heel goed is om een tijdje over je dromen na te denken, maar dat er ook een moment komt dat je kiest waar je voor gaat. Een helder doel geeft structuur aan je leven!

Je kunt opzien tegen die mensen die hun angsten opzij zetten en voor hun dromen gaan. Zelfs er keihard jaloers op worden. Maar die mensen hebben allemaal hun eigen shit en niet wat jou uniek maakt. Toen ik aan de grond zat zag ik op tegen de mensen die inderdaad lekker durfden te jobhoppen. Maar op een dag besefte ik dat ik met geen van hen wilde ruilen, omdat iedereen een bepaalde eigenschap, partner, huis had die ik zelf niet zou willen :-)

Ik bespeur enige twijfel/wantrouwen of ik mijn leven wel op de rit heb, haha!
Daarmee bedoel ik dat ik nu volledig weet wie ik ben, waar ik vandaan kom en wat ik nodig heb. Ik heb enorm getraind met dingen die voor mij helpend zijn en de meeste dingen losgelaten die niét helpend voor me zijn.

Dat laatste is een proces wat nog jaren, zo niet mijn leven lang doorgaat. Maar inmiddels ben ik er van gaan houden, omdat het me keer op keer helpt, verder brengt, gemotiveerder maakt, enthousiaster maakt. Ik krijg zoveel meer voor elkaar dan vroeger, al werkte ik vroeger 100 x harder! Het doet nog wel eens pijn als ik daaraan terugdenk, want mán wat werkte ik hard.

Één ding wil ik duidelijk hebben, sommige mensen hebben medicatie levenslang nodig. Daar ben ik er één van. Dat kun je geloven of niet of achter staan of niet. Maar zoals je weet heb ik een grote familie, met meerdere mensen die AD slikken. Allemaal succesvolle mensen, totdat ze -hoe langzaam ook- minderen met medicatie.

Zelf heb ik dat dus ook meerdere keren meegemaakt (afbouwen en volledig aan de grond komen) (we waren er allemaal van overtuigd dat het ging om een angststoornis als oorzaak, voor de duidelijkheid).
De gevoeligheid voor medicatie zorgde ervoor dat bij elke mg minderen of verhogen ik volledig de kluts kwijt was. Onzeker, rusteloos, bozig, juist angstiger, juist meer het overzicht kwijt of soms zo hyperactief dat ik in week zoveel gedaan kreeg dat ik daarna nog meer uitgeput was.

Pas toen ik besefte dat dat de medicijnen enkel een beetje meer stabiliteit brengen en dat je daarna de rest zelf moet doen stopte ik op een dag met het zoeken naar een nog beter medicijn, stopte ik met ophogen of verlagen. Dit verhaal heb ik denk ik al geschreven, ook hoe de psychotherapie me leerde waar die angst nou vandaan kwam. Ik had nóóit, maar dan ook nooit gedacht dat ik dat zou gaan leren en snappen!

Nu ik dat weet en ik er ook meer en meer in geoefend in raak heeft het steeds minder vat op me. Dat noem ik op de rit. Maar zoals ieder mens blijft het een gevoeligheid.

Vroeger was ik juist aaaaltijd mijn dromen direct op dat moment aan het uitvoeren. Reisje? Geen probleem, bel wat vrienden en vliegen maar (lang leve Ryan-Air ;-)) Feestje? Ik ben erbij! Heb je problemen? Kom maar bij mij! Nou ga zo maar door.
Ik kan dus vergelijken met mijn leven vóór 2013 (altijd doen wat goed voelt, je impulsen volgen) en 2018 (als persoon maar ook als echtgenoot en vader doen wat je verantwoordelijkheden zijn, maar ook nog voor een deel je dromen uitvoeren die je hebt, of een termijn stellen/mogelijkheden creëren wanneer ik die dromen dan ga uitvoeren.) Daardoor is een groot stuk van de onrust verdwenen.
Nu zou ik never nooit meer terug willen naar het leven voor 2013, met de talloze vriendschappen, feestjes, prikkels etc. Maar ik denk dat ik dan ook echt een ander type heb dan jij, maar blijf ik jezelf herkennen in mijn zus :-)

Wat de maatschappij betreft, ik wil je er best gelijk in geven, maar de rest van de mensen is nou eenmaal in de meerderheid. What are you gonna do about it? Je leven lang erover frustreren?
Nogmaals, niemand houd je tegen te dromen en je dromen na te jagen. Maar voordat ik de afstandsbediening van je gevoel er weer bij ga halen (waarvan je de knoppen zelf bedient en niet door anderen random op knoppen te laten drukken) Hier hebben we het al over gehad.

Of dit echt mijn leven is? 100 % Zeker binnen het vermogen wat ik nu heb. Of er niet meer uitzit? Oh misschien wel, maar weet je, bij gezondheid mag ik nog 60 jaar mee!

Je hebt weer een leven op de rit, maar is het écht jouw leven? Als je daarvan overtuigd bent dan ben ik blij voor jou, en dan moet je vooral de medicatie blijven nemen indien die daarbij helpt... Soms denk ik dat 'normale' mensen die in het leven geen (of in ieder geval minder) moeite ondervinden, gewoon makke lammetjes zijn wiens hersenen beter zijn aangepast aan het conformeren.

Er zijn trouwens geen normale mensen. Je bedoelt de mensen zonder ADHD.

“Dat houdt dus in dat je je hele leven lang zal je "natuur" zal moeten onderdrukken om psychisch gezond te kunnen zijn.”

Nogmaals:
* Niemand heeft het over moeten
* Dit werkt voor mij het best (en voor zeer veel andere mensen met ADHD)
* Het is niet dat die tips en trucs je BAAS zijn, het zijn je hulpmiddelen die zorgen dat jij je dromen kunt uitvoeren!

Is een leuk filmpje hierover.
Dit meisje (wees gerust, geen wetenschapper, haha) beschrijft hoe irritant een to-do list kan zijn als je hem beschouwt als ‘boss’ en niet als ‘secretary’. Enfin, kijk maar.

Juist door de tips en trucs kom ik beter tot bloei! Want het scheelt zoveel tijd, energie, frustratie, ruzies, depressie etc.

Het heeft dus niets met onderdrukken van gevoel te maken. Ik zorg ervoor dat de nare gevoelens niet ontstaan door georganiseerd te leven. Met daarin nog voldoende ruimte om lekker aan al die dingen toe te komen die ik graag zou willen. En soms hoort daarin ook een stuk acceptatie dat sommige dingen niet reëel zijn -op dat moment, of sowieso niet-.
Of medicatie een rol kan spelen is ook geheel je eigen keuze, reactie, ervaring etc. Middelen worden niet gegeven omdat je iets mankeert. De oplossing zit ook niet in de medicijnen. Het is net als je to-do list een hulpmiddel. Misschien werkt ie voor je, mogelijk niet. Niemand dwingt je.

Gezellig dat je alweer 3 kantjes en een paar regels aan het lezen bent :-) Ik zou zeggen: even lekker 5 minuten naar buiten frisse lucht snuiven, haha!
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Misschien moeten we @coen vragen ons een eigen kanaal te geven :-P 

Bij deze mijn formele excuses aan iedereen die dit leest ;-) 

Goed dat je er een nacht over slaapt. 
Ja, ons leven is anders gelopen. Dat is een conclusie. Zelf denk ik dat het aan ons verschillende type ligt van ADHD.

Ik kan je alvast verklappen dat mijn achtergrond heel erg veel lijkt op de jouwe (ergens in een ander draadje vertelde je er iets over)

Als kind heb ik ook nooit te leren vertrouwen op intuïtie en gevoel. Ik werd niet goed begeleid, gezien. Dus ging ik vermijden, vandaar bovengenoemde gedrag wat pas rond mijn 14e begon.
Ook ik had hele strenge grenzen waar ik aan moest voldoen, veel teveel en te persoonlijk om nu te vertellen.

Ik heb een mooi stuk/boek voor je, maar te uitgebreid voor nu, dus, als dat kanaal er komt.. :-P Ben m zelf aan het lezen maar het is me nogal een pil (nog een keer geruststelling voor jou, weer niét van een wetenschapper) ;-)
Saskia de Ruijter 2 jaar geleden geplaatst
Hallo allemaal, ik ben er weer, een soort van dan. Ik heb jullie goedbedoelde en lieve reacties stuk voor stuk gelezen. Ik moet bekennen dat ik het heel moeilijk vind, zowel jullie reacties als mijn eigen emoties / situatie. Ik ben voor een deel geneigd Mathieu in een deel van zijn berichten gelijk te geven. Bestaat er wel zoiets als een ADHD'er??? Kan het niet gewoon zo zijn dat iedereen min of meer moeite heeft met bepaalde aspecten van het leven??? Ik heb dat ook en ik weet zeker dat ik geen ADHD heb, ook geen ADD, maar misschien "lijd"ik wel ergens anders aan waar nog geen etiket is opgeplakt, waar nog geen diagnose voor besstaat....... kan dat??? Ik zou het niet weten en jullie weten het ook niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik jaren lang geukkig was met mijn man vóór zijn diagnose en nu niet meer, want hij is niet meer de mijne. Hij heeft ervoor gekozen achter mijn rug om een nieuw leven te beginnen met iemand anders en al die tijd dacht ik dat we van elkaar hielden ondanks de ruzies en wederzijdse onbegrip. Ik ben hier lid geworden puur omdat me verweten werd dat ik geen begrip had, ik ben naar een pscycholoog geweest omdat het me meer inzicht zou moeten geven, ik heb al zoveel artikelen en berichten gelezen over ADHD. En nu denk ik......waarvoor? Want terwil ik met deze dingen bezig was had hij al maanden een ander..............................Het is zo vreemd, hij was altijd de liefste man op de aardbol en nu 4-5 maanden later is hij een compleet vreemde. Hij heeft me in alle opzichten van zich verwijderd, ik denk nu om zijn eigen schuldgevoel te rechtvaardigen...............geen idee, want praten doen / kunnen we niet, ruzie maken wel. Als ik de ADHD of eerder gezegd de medicatie  de schuld geef van onze problemen ziet ik er volgens hem ontzettend naast. Echter,past zijn ADHD / medicatie  wel in zijn straatje mag het wel "gebruikt" worden............hoe OK is dat?  Feit is op dit moment: Ik mag hem niet met zijn fouten confronteren / hij kan geen kritiek hebben / hij kan niet omgaan met ruzies.........in paats van iets oplossen houdt hij de situatie in stand, hij woont dus inmiddels ook bij zijn nieuwe flam die ALLES begrijpt waartoe ik niet in staat ben, want wat blijkt......................TADAAA Ja hoor, zij schijnt ook ADHD te hebben.  Sorry voor mijn sarcasme, maar op dit moment ben ik heel verdrietig en heb ik heel veel pijn. Het feit dat jullie, jij Andries, Mathieu en Ron nog altijd bij jullie geen-ADHD-vrouwen zijn ondanks de strijd geeft me wel een goed gevoel. Niet dat ik er persoonlijk iets aan heb, meer een soort bevestiging voor mij persoonijk dat ik heb gedaan wat ik kon en dat zijn keuze om mij zo makkelijk aan de kant te zetten niets te meken heeft met zijn ADHD, maar alles te maken heeft met zijn gebrek aan empathie en zijn egoïsme.  - xxx - Saskia
reactie op @saskia:
Saskia de Ruijter Ik begrijp wat je zegt Mathieu, ECHT. En ik begrijp ook dat een ieder zijn / haar eigen waarheid heeft. Alles bekijkt vanuit een eigen perspectief / gekleurde bril. Wat ik echter niet kan bevatten is zijn manier om ermee om te gaan, dat doet me vermoeden dat er meer in het spel is dan alleen maar de diagnose en de medicijnen. Een identiteitscrisis, een bepaalde realisatie dat er drastisch iets moet veranderen is één ding, maar wat iemand dan aan vernieling achterlaat op zijn pad dat te bereiken, kan ik alleen maar als egoïstisch zien. Ik denk dan: bewandel je nieuwe pad met respect voor jezelf, respect voor anderen. Ik ben een gevoelsmens en daarmee bedoel ik dat ik mijn emoties toon en er over praat, dat ik er open in ben. Ik heb echter ontdekt dat hij hier geen boodschap aan heeft, hij kan dat niet handelen. En of dat nou veroorzaakt wordt door het feit dat hij zijn eigen schuldgevoel probeert te rechtvaardigen of dat hij simpelweg niet in staat is tot empathie weet ik niet. Ik vind het wel beangstigend, dat mocht het laatste het geval zijn, ik dat nooit heb opgemerkt. Maar misschien is dat één van mij gebreken. We hebben allemaal zo onze gebreken AD(H)D of niet. En nogmaals, mensen zonder etiket, en mensen zonder diagnose hebben dat ook. Ik ben van mening dat een ieder de verantwoordelijk en recht heeft om een leven te leiden naar keuze, maar doe het met respect, respect naar anderen = zelfrespect. Bedankt voor je wijze woorden Mathieu - X -
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@saskia 
Fijn om weer wat van je te horen. 
Het is een hel waar je doorheen moet gaan :-( 
Ik heb niet alles hierboven kunnen lezen, wel globaal. 
Dat jij juist veel hebt onderzocht en gelezen geeft al aan dat jij je best hebt gedaan om het te begrijpen, je hebt je ervoor ingezet. 

Heb een klein verhaaltje voor je
Toen ik 20 was had ik anderhalf jaar een hartstikke leuke relatie met een klasgenote. Zeker op die leeftijd staat je leven nog bol van feestjes, onbezonnenheden en weinig verantwoordelijkheid. 
Conservatief als ik ben opgegroeid, afgestudeerd en wel stond ik op het punt een knoop door te hakken: wel samenwonen/trouwen, of niet. 
We maakten nog 3 weken een reis door Azië en we hadden het op alle gebieden fijn. 
Toch broedde er achteraf al de hele relatie iets, eigenlijk wist ik dat ik iets nodig had wat zij mij niet kon geven. Door mijn gevoeligheid, mijn diepe emoties en ook uitgelaten blijdschap, merkte ik in de eerste crisis van mijn leven dat zij er alles aan gedaan heeft om mij te helpen. Ze luisterde, troostte me, maar ik vóelde dat ze me nooit echt kon raken in mijn hart. Iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. 

Toen ik op dat kruispunt stond zag ik mijn leven voorbij flitsen. Ik zag dat ik altijd zou moeten boksen om duidelijk te maken wat ik voel, altijd een betere versie van mezelf zou moeten zijn. 
Op dat moment, ook vanwege de leeftijd, was dat zo beangstigend dat ik het uitmaakte.
Dat luchtte enorm op. 
Maar voor de omgeving was het heel raar. Jullie hebben toch net een heerlijke reis in Azië gehad? Jullie zijn zo'n leuk stel! etc etc Meisje was heartbroken. 
Twee jaar later ontmoette ik mijn huidige vrouw, van wie ik zeker vermoed dat ze ook ADD heeft. Dat is nog een recente gedachte, dus niets is zeker. 
Niet direct het type waar ik altijd op viel, maar de klik was er meteen. Juist als je leven niet op rolletjes loopt voel ik direct aan of iemand dat begrijpt of niet. 
Wat er gebeurde kan ik ook niet omschrijven, maar ik was eerder altijd heel onrustig en durfde geen relatie aan te gaan. Maar met haar kwam ik tot rust. 

Nu, 10 jaar nadat de relatie uitging en inmiddels 8 jaar met mijn vrouw kan ik zeggen dat ik de juiste beslissing heb gemaakt. 

Maar oh, soms voel ik me zo schuldig achteraf, wat ik dat meisje heb aangedaan. Maar tegelijkertijd denk ik ook: hoe kun je van een 22 jarige verwachten dat hij beseft wie hij is, hoe hij in elkaar steekt en wat hij precies nodig heeft als het gaat om iemand met wie hij zijn leven wil doorbrengen? 

ADHD/ADD/Autisme trekt elkaar als magneten aan op liefdesgebied. 

Ik begrijp volledig hoe fucking frustrerend het is dat hij dan nu zo snel al een nieuwe relatie heeft met iemand met ADHD. 

Wat ik je wil meegeven met bovenstaand verhaal: 
Hoe groot de neiging misschien is om te denken dat je
* niet hebt gedaan wat je kon 
* niet leuk, lief, sexy, begripvol of wat dan ook genoeg was...
Je hebt je best gedaan. Op dit moment vat hij echt niet wat hij jou ermee aandoet. 
Dat is zijn tekort, niet die van jou. 
Ook al is het misschien een schrale troost voor je, hoop ik je hiermee toch een hart onder de riem te steken. 
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Soms komt er een einde aan je begrip en dat mag ook. Identiteitscrisis kan heel goed en begrijp ik heel goed maar niet het bedonderen van je partner. Dat is een keuze en hoef je niet te doen,  je kunt ook eerlijk zijn en je verantwoordelijkheid nemen. Ook ondanks ADHD.
Dat hij voor andere dingen kiest daar kan je niks aan doen. Jij blijft zitten met de brokstukken,  die moet je opruimen wat tijd en verdriet kost. Die tijd moet je nemen. Daarbij je eigenwaarde weer oprapen en als je er aan toe bent weer verder.
Heel veel sterkte !  💐 Je kunt het en laat je uiteindelijk niet van de wijs brengen, het ligt niet aan jou. 
reactie op @warhoofd:
Andries McQueen Eensch!!
2 jaar geleden

Beantwoorden

Saskia de Ruijter 1 jaar geleden geplaatst
Inmiddels ben ik gelukkig gescheiden. Mijn man bleek al maanden een ander te hebben. Inmiddels ben ik hem en zijn neukertje zeer dankbaar. Mijn leven deel ik nu met de meest fantastische man die bestaat. Bedankt voor jullie goed bedoelde adviezen, waar ik 
jammer genoeg niets me kon omdat mijn man me voorloog en bedroog. X Saskia 
Coen Olde Bijvank 1 jaar geleden geplaatst
1) Misschien is zijn dosis te hoog? Ik zelf ben gediagnosticeerd sinds vorig jaar en ik kreeg dezelfde medicijnen. We wisten echter nog niet wat de juiste dosis voor mij was. Ik merkte dat met een te hoge dosis ik ook meer last kreeg van bijwerkingen zoals o.a. stemmingswisselingen. Ik heb weinig ervaring omdat ik nog maar net gediagnosticeerd ben maar misschien heb je er iets aan? Succes en ik hoop dat je snel weer je echte man terug ziet komen!

2) Ik heb zelf ADHD en weet dat vanaf mijn 23ste (nu 37) heb in al die jaren verschillende middelen geprobeerd en uiteindelijk ben ik het aller leuks en gelukkigst als ik mezelf ben zonder die rot medicijnen. Werd er doodongelukkig van. Liever gelukkig zonder dan ongelukkig met.. nu wordt er samen met mij gezocht naar een werkplek waar het geen probleem is dat ik soms over-enthousiast (behoorlijk druk) ben 😊 mensen herkennen me niet eens meer als ik medicijnen gebruik, werd er geen leuker mens van.

3) ADHD is ook een darmprobleem en dan kom je op voeding uit. Het zijn co-factoren die we nodig hebben om het dopamine systeem goed zijn werk te laten doen. Co factoren zijn mineralen en/ of vitamine. Het kan dus heel goed zijn dat van de biochemie erger verstoord raakt, dat kan ook aan j e bioritme liggen, die daarom ook altijd eerst te behandelen.

4) Zijn ware gedrag word onderdrukt door de medicatie. Neem eens in overweging of je dat wel wil. Als je hiervoor een leukere man had, zou ik doe medicatie meteen skippen. Laat hem lekker zichzelf zijn, iedereen heeft wel iets wat iemand niet aan staat in het leven. Maar daar geven we de ander toch ook geen medicatie voor om zo maar in het perfecte beeld van de maatschappij te passen? Mijn zoon moet helaas voor school zijn medicatie slikken, maar zodra hij klaar is met school, dan stoppen we met de medicatie en mag hij lekker zichzelf zijn. Geaccepteerd door de maatschappij of niet. 🙏

5) Hoi, 36 jaar en slik sinds een aantal weken methylfenidaat. Sindsdien heb ik overzicht, kan ik volwaardig meedraaien in ons jonge gezin. Voel ik me rustiger, zachter, liever. Voel ik eindelijk weer geluk in m'n lijf. Heb totaal geen verstand van de soorten medicatie die er zijn. Ik slik dus dit medicijn en daarin is gekozen om te starten voor de kortdurende. 30 a 40 mg per dag. Het ligt aan wat de dag brengt. Bijwerkingen als hoofdpijn, hartkloppingen en verminderde eetlust heb ik gehad maar niet iets dat ik als heel vervelend heb ervaren. Nogmaals, geen verstand van medicatie en ben geen dokter maar het lijkt me niet dat dit jullie wenselijke uitkomst is van starten met medicatie. Misschien terug naar de specialist en dit bespreken? Wellicht past een andere medicatie beter. Succes!

6) Ron, 48 2 jaar geleden diagnose add. Ik begrijp de reacties hier allemaal goed maar zijn uiteraard allemaal persoonlijk zo ook de aangegeven oplossingen. Medicatie voor adhd/add krijg je via een psychiater ook al heb je de gesprekken bij de huisarts of psycholoog. Dit is ook de juiste plaats om ,met je ervaring en problematiek die de medicatie van je man met zich mee brengen, te bespreken en te overleggen wat te doen.
Verder adviseer ik je om een basistraining adhd/add te volgen bij een ggz instelling of organisatie die deze bieden. Partners worden hierin mee genomen en daar is alle ruimte om je ervaring te bespreken en te delen. Heb ik persoonlijk erg veel aan gehad. Psyq adhd/add levert deze curcus!
Mvg groet, ron, verpleegkundige en ervaringsdeskundig op gebied van adhd/add.

7) Ik heb zelf methylfenidaat retard 36mg per dag. En bij mij zijn de reacties vanuit mijn omgeving heel positief. Ze merken ook echt aan me als ik het een dagje niet inneem. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik niet heel druk maar vooral heel vaak heel boos was om niets. Dat is door de medicijnen nu helemaal weg. Het probleem zit echt in het instellen van de medicatie en welk type medicatie werkt is per persoon ook verschillend.



de bovenstaande ervaringen, tips en reacties zijn verkregen via het ADHDblog netwerk.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 05 October 2018 om 13:47
Aantal lezers 79
Aantal reacties 53