Loodzwaar... (partner met ADHD)

Laatste reactie 21/12/2018 09:47 door
· Markeren als ongelezen
L R 1 jaar geleden geplaatst
Het is voor mij een nieuwe stap om mijn gevoelens te delen met partners van ADHD-ers of eventueel andere ADHD-ers. Ik hoop dat het een stap vooruit is en mij opnieuw nieuwe inzichten zal geven hoe ik alles het best moet aanpakken.

Ondertussen ben ik ongeveer 4.5 jaar samen met mijn vriend. Zoals ik al veel gelezen heb waren de eerste maanden en zelf jaren overweldigend en fantastisch. Ik was nog nooit zo teder, lief en fantastisch behandeld geweest door mijn partner. Ik had het gevoel dat wij de wereld samen aankonden.

Maar na een tijdje viel alles een beetje stil, andere interesses werden belangrijker en onze relatie kwam niet altijd meer op de eerste plaats. Natuurlijk zijn we met twee en ook ik moet en blijf hier meer voor werken. We gingen samenwonen en alles verliep vlot, maar ik had gevoel dat er heel wat gewicht op mijn schouders gelegd werd. Het huishouden, afspraken bijhouden en alles wat met administratie en financiele zaken te maken had.

Ik merkte wanneer ik vroeg om bij te springen dat er niets gebeurde. Natuurlijk was ik op de hoogte dat mijn vriend ADHD had, maar ik had nooit stilgestaan bij het effect op onze relatie. Ik starte met info vragen hoe het vroeger was bij zijn mama en zussen. Er ging een wereld voor mij open. Ik starte ook met het lezen van boeken over ADHD en ik kreeg het gevoel dat niet alles mijn fout was. Want dat is het probleem, ik verlies het vertouwen in mezelf en leg de fouten bij mezelf.

Ik heb het gewoon verschrikkelijk moeilijk met de woede-aanvallen, helemaal uit het niets soms, soms voor iets van een paar maanden geleden. Ik deins achteruit omdat de aanval zo overweldigend en kwetsend kan zijn, ik word soms met de grond gelijk gemaakt door zijn woorden. En er is niets dat ik kan doen, want op dat moment heb ik het gevoel dat ik niet meer betekend voor hem. En dat kwets mij verschrikkellijk. Hij is mijn wereld en ik zou er alles aandoen om samen oud te worden met hem.

Het is voor mij onduidelijk wat er dan in zijn hoofd speelt bij zo'n woede-aanval. Helaas kan hij er op andere momenten heel moeilijk overspreken en ook medicatie ziet hij niet zitten.

LR
Coen Olde Bijvank 1 jaar geleden geplaatst
Hallo LR,

Goed dat je je verhaal / gevoelens deelt met anderen, op die manier zullen er openingen en inzichten ontstaan.

Ik begrijp heel goed je verhaal en het is zeker niet makkelijk.

Je hebt het over woede aanvallen.. heb je hem wel eens persoonlijk gevraagd waarom hij dat doet? Vaak is er wel een oorzaak.. alleen die verteld hij je dan niet?

Ga eens samen lekker door het bos lopen en praat met elkaar, alleen door praten kom je verder.

Hoe jong of oud is hij?
Nicole Hoogenboom 1 jaar geleden geplaatst
Hallo LR,

Ik denk dat in dit Forum heel veel mensen jouw verhaal zullen herkennen. OF omdat ze zelf partner van iemand met ADHD zijn of omdat zij zelf ADHD hebben.

Ik snap jouw reactie om je klein te maken en weg te duiken zo goed omdat je niet weet waar de aanval vandaan komt en ook niet wanneer de aanval komt.

Probeer hem op een moment dat het rustig is (vooral voor hem, zo prikkel loos mogelijk) uit te leggen hoe jij zijn boosheid ervaart en wat dat bij jou doet. Misschien is hij zich echt niet bewust van de dingen die hij zegt en de kracht die hij uitstraalt.

Je wilt oud met hem worden, dat gaat alleen lukken als jullie samen gaan praten over wat er op sommige momenten tussen jullie in staat.

Succes en een warme groet,
Nicole
Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
Hoi LR,

Woede aanvallen zijn of waren in mijn geval in het verleden een stukje toppunt van frustratie.
Kan het je alleen van mijn kant vertellen, maar ik kon echt ontploffen als ik het gevoel had dat ik niet begrepen werd of dat dingen niet op mijn manier gingen. Denk dat elke adhd-er wel een klein beetje ook een controle freak is. Vooral omdat onze gedachten al alle kanten opspringen.
Misschien is het zijn eigen onmacht, frustratie... wat opborrelt en als jullie ruzie hebben of er gaat maar net 1 ding mis dan ontploft dat. Het is niet op jou gericht ook al lijkt dat wel zo het is gewoon zijn eigen. Als hij zo boos is, zal ik gewoon weggaan.. ga zelf even na buiten en laat hem of ga even iets buiten de deur doen.

Waar ik aan zit te denken is, vooral omdat jullie ook samen wonen, dat je vriend wel is iets aparts van jou? Gewoon alleen of met vrienden weg? Dat kan ook erg goed zijn voor hem om weer even op te laden en uit de energie te zijn waar jullie dan samen in zitten. Ik als adhd-er heb geen relatie omdat ik er knettergek van wordt ook, ik heb me rust nodig. En ik denk dat hij dat ook wel zou hebben. Gewoon even alleen met zijn eigen gedachten.

En zoals huishouden,afspraken en de financieen klintk wel logisch.. niet echt adhd dingen... omdat we alles vergeten, het huishouden gewoon ook moeilijk kunnen ordenen en ik geloof dat veel adhd-ers met geld omgaan lastig vinden, omdat we ook nogal heel erg impulsief kunnen zijn soms.

groetjes
L R 1 jaar geleden geplaatst
Hallo iedereen, bedankt voor jullie reacties. Het deed deugd om dit te lezen. Het geeft mij de kracht om zeker niet op te geven.

Het is soms heel moeilijk om niet alles persoonlijk op te vatten. Op sommige momenten kunnen we er inderdaad overpraten, maar echt diepgaande gesprekken zijn moeilijk. In het verleden heeft hij verschillende medicatie genomen die er voor zorgde dat hij volledig inzich zelf gekeerd was.

In het verleden nam hij wel bachbloesem. Misschien was het psychisch, maar het hielp wel.

Rafael, bedankt voor uw reactie. Het helpt enorm om het verhaal ook eens van de andere kant te horen?
Rafael Schelhaas 1 jaar geleden geplaatst
Hoi LR

Kan het alleen belichten hoe het voor mij voelde in relaties en hoe de adhd voor mij is... denk dat dat voor mannen ook wel zo werkt. Ik ben alleenstaande moeder en dat is voor mij genoeg, een relatie erbij dat werkt in mijn geval gewoon echt niet. Raad jullie wel aan om te blijven praten, maar dat gaf iedereen hier al aan als reactie geloof ik. Klinkt idioot maar wij adhd-ers zijn ook niet zo goed met emoties verwoorden... dat is denk ik iets wat echt wel geleerd moet worden... anders blijven oude patronen zich herhalen ben ik bang...

Groetjes
reactie op @rafaelschelhaas:
Andries McQueen Er zijn ADHD'ers die het heel goed kunnen verwoorden en ADHD'ers die het juist niét kunnen verwoorden. 
Corrigeer me als ik het mis heb, maar het lijkt erop dat mensen met ADD zich moeilijk kunnen uiten en de impulsieve types juist zich tevéél uiten. 
9 maanden geleden

Beantwoorden

Susanna Van der M Hoi, ik heb ADD en ben hypergevoelig, al laat ik dat liever niet direct zien. Als ik mensen vertrouw kan ik mijn gevoel wel uiten, en zeker ook diepgaande gesprekken aangaan. Wel eens wat té heb ik wel eens gehoord haha. maar als het een "conflict" betreft zal dat waarschijnlijk eerst dagen of langer door mijn hoofd gaan. Het heeft ook te maken met hoe iemand reageert wanneer ik mijn gevoel uit,  ik ben niet snel boos, maar als ik me rustig probeer te uiten en men gaat een ander iets aansnijden, ben ik de gehele kluts kwijt en idd dan weet ik ook niet meer wat ik zou zeggen. Ik val dan stil, compleet weg. Zit dan ergens in die wirwar van gedachtes maar no clou waar. Ik kan me er zeker wel iets bij voorstellen dat er ook misschien met name ADD-ers uit frustratie boos reageren 🤔. Ik heb dat dan achteraf, verdorie nee zo zit het niet, of ik had dat moeten antwoorden, dus mijn woede gaat richting mezelf bedenk ik me zo onder dit schrijven 🤔 voor mij zeker in dit begin proces even geen relatie iig
8 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Dat is inderdaad het beeld wat ik ook steeds meer zie, hoe meer ik lees en vergelijk met de mensen die ik ken met ADD...
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Ron Sloots 1 jaar geleden geplaatst
Hoi LR,

Je bent niet alleen. Ik ben Ron 49 jaar jong en bujna een halve eeuw. Ik ben adhder en mijn vrouw add. 2 meiden pubers adhd. Mijn ervaring is dat de onmacht en het niet bereiken of het kunnen duiden van zaken onverwacht twoedeaanvallen kan geven. Jarenlange worstelingen. Na jaren therapue en een zeer goede adhd psychiater ben ik verder dan ooit gekomen. In jouw geval adviseer ik niet de strijd aan te gaan. Wij zijn 31 jaar samen uniek denk ik wel eens. En we zijn er nog niet. Stapje voor stapje maar last je niet ondersneeuwen en kom ook voor jezelf op. Groeten Ron
reactie op @ronsloots:
Jorien Van d - van R @ronsloots​ ik lees je reactie en moet even reageren! ik heb zelf ruim 7 jaar de diagnose en bij mijn man die ik sinds die tijd ken en waarmee ik een jaar getrouwd ben herken ik enorm veel adhd trekken. nu is hij een week geleden weg gegaan om rust te krijgen en dingen op een tijdje te zetten. Hij twijfelt over alles, over zijn leven nu en wat hij wil in zijn leven. hij voelt weinig meer geeft hij aan (voor mij en uberhaupt) terwijl hij nog wel van me houdt zegt ie. ik denk dat hij richting een burn out gaat. voor ons beiden een enorme klap. we hebben wel contact maar echt praten over zichzelf en wat hij wil dat wil hij nu echt niet. Hebben jullie ook dit soort situaties gehad? hoe zijn jullie die aangegaan? en hadden jullie de diagnose rond dezelfde tijd?
6 maanden geleden

Beantwoorden

🔥 War Hoofd 1 jaar geleden geplaatst
Ik heb denk ik niet heel erg veel last van woede. Hier en daar irritaties natuurlijk en kan wel eens erg boos worden maar niet overal bij iedereen en het moet wel redelijk blijven natuurlijk.
Dat jij rekening houdt met je partners adhd is heel erg fijn. Echter heeft hij zelf hier de grootste verantwoordelijkheid in. Als hij niet wil praten, niet wil meewerken en nergens verantwoordelijkheden in wil nemen dan kom je nergens. 
Hij zal moeten leren zijn eigen aandeel in het geheel te zien, zijn eigen verantwoordelijkheden leren dragen ( hij woont er ook dus kan ook dingen doen, desnoods op jouw aanwijzingen) en niet achterover moeten leunen met adhd als excuus.  Want als excuus inzetten en achterover  leunen is natuurlijk niet nodig. 
Ga toch in gesprek en zoek zo nodig hulp hierbij voor jullie samen. 
L G 1 jaar geleden geplaatst
Over het 'alles alleen moeten doen' in het huis, bij ons heeft het echt goed gedaan dat we een taakverdeling hebben gemaakt. De echt belangrijke dingen doe ik, zoals administratie, financieen, wc poetsen ;D Ik moet hem nog wel vaak pushen om iets te doen. Hij ziet het niet, vergeet het, heeft het niet door. Behalve de was doen, ik draai zelf geen enkele was, die verantwoordelijkheid heeft hij helemaal overgenomen! (maar ik heb dan ook meer sokken, dus heeft hij er zelf snel last van. Dat de slaapkamer stoffig is ziet hij niet)

Wat kan helpen is een routine. Standaard dezelfde acties uitvoeren. Roosters, to do lijstjes met tijdstippen erop. Liefst meteen na een 'vast' moment. Dus bij opstaan, bij thuiskomen etc. Dan is er minder afleiding. 

Het is vooral belangrijk om er samen uit te komen wat werkt. Blijven praten, blijven evalueren.

En eerlijk gezegd, leren om heel stevig in je schoenen te staan en de woedeaanvallen niet altijd op jezelf te betrekken.. moeilijk, maar het is zeker te doen!
Coen Olde Bijvank 1 jaar geleden geplaatst
1) Hier spreekt een “ADHD-er”:

Niet alles heeft altijd te maken met de ADHD. Het kan niet altijd maar als “excuus” gebruikt worden vind ik.
Ik heb soms ook “woedeaanvallen” maar dat is vaak meer op mezelf gericht. Ook al schreeuw ik naar de ander, uiteindelijk komt het het er op neer dat ik boos ben op mezelf. Baal dat ik weer te veel doe, niet goed genoeg mijn grenzen aangeef.
Maar maakt dat dat het geoorloofd is dat ik loop te schreeuwen tegen mijn moeder? Nee! Ook al weten we beide dat het niet tegen haar is. Ik zeg geen lelijke dingen, maar niets is goed en dat komt er dan “schreeuwend” uit 🙄🙈. Gelukkig niet vaak maar toch.

Dingen vergeten is ook kenmerkend voor ADHD-ers. Maar is het dan ook gelijk een excuus? Ow ja sorry vergeten, maar ik heb adhd dus ik kan er niets aan doen!
Sorry, maar dat is echt bullshit.
Er zijn zoveel hulpmiddelen om te zorgen dat je minder vergeet.

Maak lijstjes, zet een wekker, maak een tijdschema. Zoiets.

En ja, elke adhd-er is anders. Maar het gaat er bij mij niet in dat “wij” als adhd-ers alles maar kunnen doen en laten tegen onze partners (of wie ook).

En taken verdelen moet toch ook gewoon kunnen. Spreek duidelijk af wat een ieder doet en dat de “adhd-er” goed weet wanneer hij/zij dat moet doen.
En dat is misschien soms met een herinnering. Maar ga me niet vertellen, dat als ik voor de boodschappen en eten zou zorgen en ik het die dag niet heb gedaan, ik om 18:00 uur tegen mijn vriend kan zeggen: “sorry, vergeten. Tsja ADHD he”.

Er is ook zoiets als eigen verantwoordelijkheid, tussen de chaos door bedenken dat er eten op tafel moet komen. Reminders dmv de genoemde lijstjes en wekkers.

En ja sommige dingen doe je samen. Als in: help je de ander op weg.
Ik ben geen ster in boodschappen doen omdat ik niet goed weet wat te gaan eten. Maar dan maak ik samen een lijstje en ik ga vervolgens alleen pad.
Ik loop als een kip zonder kop door de winkel. Maar het is een kwestie van afvinken en tellen (5 dingen nodig, ik heb er 3, dus nog 2 te pakken) om te zorgen dat ik alles mee neem.

Sorry, maar we zijn volwassen mensen, ja het is soms behoorlijk pittig met onze waterval aan gedachten en afleidingen, ik vergeet ook vaak genoeg wat, let niet goed op enz.
Maar mijn adhd zal nooit een excuus zijn voor mijn gedrag. Hooguit een uitleg: sorry dat ik het ben vergeten, mijn adhd is op dit moment flink aan het stuiteren, waardoor het nu even een extra uitdaging is alles goed te onthouden en te doen. Maar het is niet goed/netjes van me dat ik het ben vergeten/niet heb gedaan. Ik zal het opschrijven en mijn best doen het niet weer te vergeten!

Maar goed al dit bovenstaande is mijn mening vanuit “mijn adhd”.
Ik weet dat elke “adhd-er” anders is qua vorm en karakter.
Wat ik wel zeker weet is dat we volwassen zijn en dat bij het volwassen zijn verantwoordelijkheden horen. En dat je die niet zo maar kunt afschuiven op...

2) Mijn man kan soms ook "ontploffen" en behoorlijke rotopmerkingen maken. Ik probeer dan erbij weg te lopen en hem later uitleggen dat ik dit niet ok vind.

Soms is het ook best een dingetje. Vooral het ene oor in, andere oor uit (daardoor ontplofte ik dus vanmorgen, meneer zat zalm op brood te mikken, terwijl ik gister zei dat het voor de wraps als avondeten was en toen had ik dus niks meer), daar kan ik onderhand echt niet meer tegen. Net of wat je ook zegt, het hem geen fluit interesseert. Wat schijnbaar echt niet zo bedoeld is, maar het komt wel zo over soms. ;)
Blijven praten is dus wat je moet blijven doen. ;)

P.S. de bovenstaande 2 reacties zijn gepost op de facebook pagina van ADHDblog
Vicky V 11 maanden geleden geplaatst
Ik kan me wel herkennen in de meeste zaken, als partner van iemand die ADHD heeft, maar heb al een hele weg (samen met mijn vriend) afgelegd. Hoewel we nog 'maar' 2 jaar samen zijn.
Mijn vriend kreeg als kind de diagnose dat hij ADHD had, voor zijn ouders was dit taboe... ze zouden hem gewoon wat 'strenger' aanpakken en dan loopt alles wel los... Waardoor mijn vriend met een enorm minderwaardigheidsgevoel zit opgescheept - altijd te dom, te traag, niet goed genoeg, ... die indruk krijg je al van je hele omgeving, die van je ouders kan je dan wel missen.
Een goede aanpak van kinds af aan lijkt me onmisbaar! 
Maar goed, daar kunnen we nu niets meer aan veranderen. 

Al van in't begin had ik de indruk dat hij iets miste... Hoewel hij écht niet dom is, besefte hij in bepaalde situaties totaal niet wanneer hij bepaalde dingen kon doen/zeggen of wanneer dit ongepast was. Ook nachtrust had hij niet nodig tijdens een werkweek, maar sliep dan wel heel het weekend door - al was dat heel onregelmatig. Hij leek ook echt veel te vergeten, waaronder mijzelf, hij was dan zo gefocust dat hij vergat dat hij me moest komen ophalen. Ik voelde me soms ZO onbelangrijk. 

De impact van zijn ADHD werd langzaam aan heel duidelijk, ik heb me ingeschreven om mee te doen aan psycho-educatiesessies voor partners van ADHD'ers, toen ging er een lichtje branden. Ik vond ook begrip en erkenning bij andere partners, wat een openbaring! Ik heb me het boek ADHD relaties aangeschaft, daar staan heel veel herkenbare situaties in en ook tips om er mee om te gaan.

Mijn vriend beseft zelf heel goed wat de impact is op onze relatie en staat er voor open om hier aan te werken, zo gaat hij zelf ook naar een paar psycho educatie-sessies binnenkort, maar wil liefst geen rilatine nemen. We hebben tot hiertoe wel een aantal systemen moeten inlassen:

- weekplanning (inclusief avondeten - afgestemd op:)
- boodschappenlijstjes, waarbij we kunnen afvinken
- gedeelde agenda's (als hij het niet vergeet om er wat in te zetten)
- minstens 2 avonden in de week voorzien we voor 'quality time'
- minstens 2 avonden in de week voorzien we om elk ons ding te kunnen doen

Ik heb geleerd dat het voor mij, als partner zonder ADHD heel belangrijk is om met stress om te kunnen gaan. Soms ben ik heel erg teleurgesteld of droevig om mijn vriend, dat hij weer wat is vergeten, maar dat kan ik beter plaatsen tegenwoordig. Onze plannen wijzigen nog regelmatig, maar hij weet dat ik dat niet altijd even leuk vind en houdt dan rekening met mij door het eerst samen af te stemmen. Hij kan soms ook heel scherp zijn tegen mij, maar als ik op het juiste moment hem rustig vertel dat hij dat ook wat anders kan aanbrengen, staat hij er dan bij stil dat dat inderdaad wat te scherp was. Niet gemakkelijk allemaal... en het is heel de tijd hard werken voor beiden, wat soms heel erg vermoeiend is. Dus een heuse klus! Dus ik probeer genoeg aan mezelf te denken -> sporten, gezond eten, voldoende slapen, ...

Het beste dat ik partners kan aanraden is om te blijven praten, laat ook zien wat je zelf bereid bent om er veel tijd en moeite in te steken.
reactie op @vickyv:
Coen Olde Bijvank Het lijkt wel als of je over mij schrijft. Ik ben 32 en heb ADHD.
9 maanden geleden

Beantwoorden

Vicky V Nou, mijn vriend is 33 en heeft ADHD :-). Al heb ik me ook laten vertellen dat er zo veel verschillende vormen van ADHD zijn dat de symptomen niet altijd allemaal gelijkend zijn.
9 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @vickyv Ik vind dit zo verfrissend om te lezen. Het klinkt alsof jullie echt een goede weg hebben gevonden om er mee om te gaan. 


* als je als pártner echt probeert te doorgronden wat het is en hoe ellendig het kan zijn, help je uiteindelijk ook daarmee jezelf: want, minder frustratie en minder hoge eisen! 
* Als je als ADHD'er bereid blijft om (zéker in een relatie!!!) te werken aan je structuur, zodat je partner op je kan bouwen, heeft je partner ook veel meer geduld. 
* Het mooiste is als je het naar elkaar kan uitspreken. 

En natuurlijk kun je dan nog steeds als partner eens goed teleurgesteld zijn, of als ADHD'er iets vergeten of ontploffen. 

Perfect wordt het nooit en dat hoeft ook niet. Persoonlijk vind ik het nu (na jaren van ellende, teleurstellingen en therapie) juist een waanzinnig rijk gevoel geven dat het ons is gelukt om het te laten werken. Hoe geduldig mijn vrouw is geweest, hoe hard ik heb gewerkt om me systemen eigen te maken. 

En nee hoor, onze relatie is niet perfect! 
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Stefanie van den Berg 11 maanden geleden geplaatst
Blijft zwaar mits er goede afspraken zijn gemaakt. Blijven communiceren met elkaar is ook erg belangrijk als hij of zij ADHD heeft.
Ron J 6 maanden geleden geplaatst
Ik snap precies wat er gebeurd, ik herken dit heel goed. Leven met een ADHD-er is soms op eieren lopen, ze zijn ontzettend gevoelig voor indrukken en hebben veel prikkels nodig, als deze prikkels weg vallen ontstaat er iets op het gebied van het irritatieniveau, zeg dat deze bij iemand zonder ADHD op nul begint en een ADHD-er de dag altijd start op drie. Verkeerde been uit bed, naar nieuws op tv, rotweer buiten, opkomende hoofdpijn, aanhikken tegen klusjes die ik moet doen, koffie die ik mors, geen wifi verbinding, en ga zo maar door brengen mijn irritatieniveau naar 9 van de 10, er hoeft dan ook maar iets te gebeuren en ik moet dat kwijt, als ik het kwijt ben zit mijn niveau weer op 3.

Factoren die irritatie doen toenemen zijn frustratie, kritiek, dingen die tegen zitten, geen begrip, geen waardering, daar ADHD-ers al meer onderhevig zijn aan verminderde zelfvertrouwen zijn ze daar erg gevoelig voor.

Onbegrip tussen mijn partner en mezelf heeft mij na 20 jaar mijn relatie gekost, sinds een jaar, oftewel de eerste medicatie die ik nam, zijn de ruzies toegenomen en niet meer gestopt, dus medicatie kan ook een negatieve werking hebben, niet op het gebied van mijn rust want daar werkt het fantastisch voor maar dat is ook de valkuil geweest daar ik me veel bewuster ben geworden van de relatie waarin ik leef, het is dus een weloverwogen keuze om ja dan nee medicatie te nemen, daar er bij mij een soort gedaanteverwisseling plaats heeft gevonden waar mijn partner niet mee om kon gaan en ik ook niet daar ik opeens duizenden vragen had aan mezelf.

Hoeveel medicatie ook, ik heb altijd behoefte aan prikkels, als die weg vallen gaat het fout.
Het is dan ook erg belangrijk dat er vaak interactie is in huis, blijven communiceren, neem desnoods soms de tijd om elkaars stemming te peilen ( Hoe voel je je, leuke dag gehad, hoe was het op werk )

Maak afspraken over een taakverdeling, geef hem een missie waarin hij zn ei kwijt kan, zoals aanpassingen in het huis, plafond witten oid zodat er iets is waar zn focus op kan liggen. Over het algemeen zijn financiele zaken en administratie niet de sterkste kanten van iemand met ADHD, dit zul je vrees ik zelf moeten doen, al heb ik persoonlijk met mn medicatie veel minder problemen daarmee, hier helpen medicijnen dan weer wel voor.

Het is een erg ADHD onvriendelijke tijd met alle wereldproblematiek, hoe is het met zijn gebruik van social media? Dit vraag ik omdat deze indrukken er erg in kunnen hakken, twitter, facebook, instagram, maar ook het nieuws zijn een aanslag op de psyche van een mens, hier kan ook veel woede door ontstaan waardoor hij erg geirriteerd kan worden, ook zgn normale mensen hebben dat, maar een ADHD-er zeker.

Kijk of jullie een gemeenschappelijke bucketlist hebben waar die tijd heen kan gaan ipv social media indien er sprake is van veel gebruik hiervan, verdiep je samen in een nieuwe vakantiebestemming bijvoorbeeld of kijk voor een gezamelijke hobby.
Veel succes, weet dat het soms een strijd kan zijn.
Naomi - 6 maanden geleden geplaatst
Ik ben de partner met ADHD, ook ik heb/had woedeaanvallen. Ondertussen ben ik er achter dat ik geen woedeaanvallen heb maar anxiety attacks (paniekaanvallen dekt de lading niet). Misschien heeft je partner dit ook?

Tijdens therapie bleek, dat ik ik me te snel aangevallen voel, me dit erg aantrek en dat ik angst/paniek uit in woede. En dan ga ik in de aanval, dan maak ik ruzie met diegene die het dichtst bij me staan. Ik maak nooit ruzie over wat me dwars zit, ik zoek een bliksemafleider. Alles is ineens teveel en ik barst als een enorme bom.

Door gesprekken met mijn psycholoog, maar vooral door heeeeel veel te praten met mijn partner lukt het me om niet meer in een attack te schieten. Dit heeft (en nog steeds) mijn partner ontzettend veel geduld, begrip en liefde gekost. De reden dat dit lukt is omdat hij een veilige situatie creëert voor mij. Hij neemt me niets kwalijk, hij gebruikt niets tegen me. Vergeeft me altijd als ik daarna door schuldgevoel verteerd word. 

Wat helpt is persoonlijk, dat moet hij eigenlijk uitzoeken (met hulp).

Voor mij heeft geholpen:
Triggers in kaart brengen, ik kan slecht tegen veel geluid, veel mensen, het gevoel dat ik faal, het te druk hebben ect.

In kaart brengen wat helpt, bij mij helpt me even afzonderen (in bad), hij moet me vooral NIET op de lip gaan zitten. Ik wil ook niet aangeraakt worden dan. Ik schrijf ook op wat ik vind/denk en kijk later of ik het er nog mee eens ben.. Nooit ben ik het er nog mee eens naderhand! Dus ik probeer gedachten die ik heb niet te zeggen, want ik weet dat ze niet kloppen, mijn hoofd liegt tegen me! 

Ik kan dan ook ineens ontzettend last hebben van verlatingsangst.. en dan vraag ik hem.. vertel me nog een keer wat je zo leuk vindt aan me. En dat doet hij.. voor de 4379ste keer.

En....praten, praten en praten!

ps. methos in cola effect: "stel je niet aan". Onbegrip/ongeduld is dodelijk. Me dwingen te praten of te knuffelen ook!
En als ik niets zeg, dan negeer ik hem niet express, ik ben dan niet in staat mijn gedachten onder woorden te brengen. Hij vraagt dit "lukt het je om er over te praten" dan hoef ik alleen nee te knikken en dan weet hij genoeg.
reactie op @n:
Andries McQueen Zéér herkenbaar! Wat fijn dat jullie zo je weg hebben gevonden! 
6 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 6 maanden geleden geplaatst
@jackydijkhuizen Ik hoop dat je wel je authentieke zelf blijft dan! Dat hij meer ruimte nodig heeft nu, weinig zelfinzicht heeft en de schuld legt bij zijn partner, maar charmant is naar buiten, dat zijn bekende patronen. 

Dit is niet op te lossen met wat adviezen van ons. Gelukkig is hij ook onder behandeling van een psychiater (80 uur!!!) 

"Het komt voor dat iemand met een borderline stoornis ook ADHD of een angststoornis heeft. Een borderline stoornis gaat ook vaak gepaard met depressie en verslavingsproblematiek."

Denk dat het belangrijk is om te kijken hoe hij was vóór zijn burn-out. 
Toen ik burn-out raakte en alles niet meer helder zag voldeed ik ook aan allerlei stoornissen. 

De borderliners die ik heb ontmoet, -vriendenkring en in klinieken- waren meestal erg claimend, om je vervolgens te laten vallen. Echte haat naar zichzelf, soms automutilatie. Bijna een bodemloze put waar je van alles in kan stoppen aan aandacht en liefde, maar wat nihil effect heeft. Ook schrijven ze heel snel mensen af. 

Vind je het niet moeilijk dat een psychiater een onderzoek niet wil accepteren? Het is niet zo dat het nooit samen voorkomt! 

Wat zijn er aan vervolgstappen gezet bij het ADHD-centrum? Wat gebruikt hij aan medicatie? 

Hoop dat je hier iemand vindt die ervaring heeft met het schemergebied. 

Maar echt Jacky, ga jezelf niet wegcijferen. Neem ruimte en tijd ook voor jezelf. Laat hem niet al z'n frustraties op jouw botvieren. En heel veel dingen kun jij niet voor 'm oplossen, daar heeft ie specialistische hulp voor. 

Sterkte! 
🔥 War Hoofd 6 maanden geleden geplaatst
Eens met Andries. Je kan en mag jezelf niet weg cijferen. Dat is niet gezond. En bovendien kan hij zich bij andere mensen blijkbaar wel anders opstellen. Dan is ADHD geen excuus. Anders ook niet trouwens. 
Je partner als deurmat gebruiken is asociaal en onnodig. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 01 July 2017 om 09:52
Aantal lezers 111
Aantal reacties 24