Kijken we niet verkeerd naar AD(H)D & ASS?

Laatste reactie 24/03/2021 11:29 door Johannes
· Markeren als ongelezen
R O 1 jaar geleden geplaatst
Ik had graag wat input gehad wat jullie denken over de visie die momenteel door mijn hoofd gaat.

Ik begin er meer en meer van overtuigd te geraken dat de medische wereld een verkeerde benadering hanteert, namelijk die dat vertrekt vanuit een probleem, een probleem dat opgelost moet worden.

Als voorbeeld heb je het ADD vs ADHD verhaal, ADD word nauwelijks opgemerkt. Niemand heeft in heel mijn leven ook maar 1 opmerking gegeven dat ik aan het dagdromen was in de klas, dat ik nooit geen wiskunde les volgde (ik zat altijd in hyperfocus 20 bladzijden verder, geen enkele leerkracht vond dit erg, integendeel), als ik verstrooid was dan was ik schattig. Enkel het te laat komen en het spijbelen kreeg ik al is opmerkingen of strafstudie voor maar gezien ik 80%+ scoorde in een klas met gemiddelden van 60% lieten ze het begaan. Op den duur kreeg ik zelf geen straf meer voor het te laat komen omdat ik van mening was dat als ik te laat was het mij beter uitkwam gewoon niet te gaan, dat leverde mij 3 uur strafstudie op voor een hele dag vrij tegenover 1.5 uur omdat ik 15 minuten te laat was. (ik vond de strafstudie eigenlijk ook totaal niet erg).
Ik veroorzaakte geen ophef in de klas, ik was geliefd door zowel leerlingen als leerkrachten dus het was klaarblijkelijk geen issue.

De signalen achteraf gezien waren er heel duidelijk maar toch was ik 26 jaar voor ik op eigen vraag de diagnose heb laten stellen zonder dat ooit iemand mij enige hint in die richting gegeven heeft. En dan is de vraag opgekomen, hoeveel meer zijn er zo nog die geen diagnose krijgen? En hoeveel lopen er rond die het wel hebben, het niet weten maar er eigenlijk ook niet echt last van hebben?

Ik heb daarbij het voordeel dat ik een 6de zintuig heb om het bij anderen te detecteren (ook een kenmerk, zaken opmerken die andere niet zien) en omdat ik bezig ben met die vragen let ik er nog harder op. Het levert mij heel veel gesprekken op, soms luchtige, soms zware (zeker ouders willen niet horen dat hun kind a typische kenmerken heeft).
Als ik binnen mijn familie kijk (het is sterk genetisch bepaald, als een kind het heeft kan je het bij de ouders hoogstwaarschijnlijk terug vinden), het is sterk aanwezig, heel sterk echter de absolute meerderheid heeft er geen hinder van. Er is maar 1 iemand op jonge leeftijd die de diagnose gekregen heeft, 4 jaar nadat ik meermaals gevraagd had er naar een kinderdokter mee te gaan maar de mama wou het niet horen tot ze (spijtig genoeg) keihard met haar neus op de feiten gedrukt is geweest maar daar tegenover staan al 4 familieleden waar ik het zeker van ben die zelfs geen idee hebben dat ze het zouden kunnen hebben.

Dat brengt mij tot het idee dat het aantal mensen dat in aanmerking komt veel, maar dan ook veel groter is dan wat de medische wereld denkt. Immers voor de medische wereld heb je het enkel als er problemen zijn, zolang je geen problemen hebt, dan heb je het niet. En zolang er geen problemen zijn zal de omgeving je er ook niets van zeggen. Als gevolg daarvan stel ik mij de vraag wat daar de verdere gevolgen van zijn, immers als je enkel kijkt naar de groep die in de problemen komt en je stelt op basis daarvan een behandelingsplan op, mis je dan niet het grotere plaatje?

Een van de pijnpunten is dat men het heel negatief benaderd, je hebt grotere kans op verslaving, grotere kans dat je crimineel word, grotere kans op psychische problemen, etc. Maar wat als je enkel aan het kijken bent naar een kleine groep die echt zware hinder ondervind? Wat gebeurd er met die statistieken als je daar de volledige groep neemt? Wat kunnen we leren van mensen die helemaal geen hinder ondervinden, mensen die vooral de positieve kanten ervaren?

Wat te denken van een dokter die gepassioneerd is door zijn beroep (kenmerk), creatief problemen kan oplossen (kenmerk) en die in dood/leven situaties perfect kan functioneren(kenmerk)? Ik zie heel veel ondernemerschap in mijn familie (300% meer kans), ik zie ongeschoolde familieleden (kenmerk) die een brutto loon hebben waar de gemiddelde burger alleen maar van kan dromen omdat ze zo goed zijn in wat ze doen (kenmerk)

Moeten we dan deze 'afwijkingen' niet eerder zien als een variatie, als iets wat niet helemaal zo ongewenst is zoals we denken dat het is? In plaats van het ongewenste te proberen oplossen, het omarmen en proberen er het maximale uit te krijgen? 

Tot voor kort dacht men dat het iets typisch voor kinderen was, iets waar ze later wel zouden uitgroeien. ADHD zou genezen met ouder worden of omvormen tot ADD, daar is men massaal op aan het terugkomen maar ook dit lijkt mij te komen omdat men vertrekt vanuit een probleem dat irritatie oplevert wat opgelost moest worden.

Overigens ben ik mij ook aan het inlezen in de hunter - farmer theorie, ben nog niet helemaal overtuigd maar het lijkt wel veel logica te maken.
R O 1 jaar geleden geplaatst
Wat ik wil doen met die antwoorden weet ik nog niet, het is een eigenschap van mij dat ik wil weten hoe iets werkt. Mijn eerste rijlessen waren een ramp omdat ik totaal geen idee had hoe een auto technisch werkt (auto techniek boeide mij als kind niet), na les 3 ben ik gaan opzoeken hoe dat allemaal technisch gezien werkt en de les nadien kon ik rijden. Binnenkort ga ik naar de garage omdat ik gezien had dat de short fuel trim bij stationair draaien hoog komt maar dat hij het kan regelen als er gereden word dus had ik de garage laten weten dat er kleine luchtlek aanwezig moet zijn. Ik moet de garage nog verwittigen dat ik het gevonden heb, de afdichting tussen gasklephuis en inlaatspruitstuk is de oorzaak zodat ze alvast de juiste stukken kunnen bestellen.

Ik leg dat even uit omdat ik dat met alles heb, op een dag wilde ik weten hoe de frigo werkt of de versnellingen van een fiets of hoe een cel zijn DNA beschadigd geraakt en op welke manier het dan een kankercel word. Ik heb een nood om de wereld rondom mij te begrijpen en AD(H)D en ASS is daar geen uitzondering op.

De vraag of je vanuit een probleem vertrekt of vanuit een natuurlijke variatie is belangrijk omdat het verstrekkende gevolgen heeft. Immers een probleem vertrekt vanuit het principe dat het een fout is van de natuur is. Een syndroom van Down vertrek je vanuit een probleem met de chromosomen, een fout dus van de natuur.

Als we kunnen stellen dat AD(H)D en ASS niet vanuit een fout vertrekt dan wil dat zeggen dat de natuur niet een foutje heeft gemaakt maar het met opzet doet en dan krijg je een heel ander verhaal. Dan moet je op zoek naar de voordelen, immers er moet een evolutionair voordeel zijn als het met opzet gebeurd. Als dat zo is, en je begrijpt waarom de natuur deze variatie voorziet en je kan het uitleggen, dan kan je daar ook aan terugkoppelen om diegene die problemen ondervinden beter te helpen.

Daarom dat ik de hunter - farmer theorie wel interessant vind die stelt dat de natuur een apart brein ontwikkeld heeft voor beide groepen waarbij AD(H)D en ASS onder het hunter gedeelte zou vallen. Mocht deze theorie kloppen dan zou AD(H)D en ASS personen bijvoorbeeld een afkeur voor alcohol moeten hebben gezien (als we de theorie even volgen) een jager extreem gevoelig is voor smaakstoffen die wijzen op vergif of voedselvergiftiging. Immers een jager moet veel meer op zijn smaakvermogen kunnen vertrouwen omdat hij in een wilde, niet gecontroleerde omgeving leeft. Jagers zouden dus moeilijke eters moeten zijn met een afkeur voor allerhande smaken en vreemde structuren met name indien ze in de richting van vergif wijzen.

Als ik de medische literatuur erop na slaag stellen zij dat ADHD kinderen moeilijke eters zijn en dat hun brein naar suiker grijpt omdat dit een dopamine rush geeft. Wat mij ook verwonderde was dat vis op het lijstje met probleem voedsel staat terwijl vis net aangeraden word door zowel de medische wereld als daarbuiten.

Het vis issue heb ik een mogelijke theorie voor, vis bevat omega (wat ook in LTO3 zit overigens) echter omega is onstabiel doordat het reageert met zuurstof. De typische visgeur, rottende vis en de vissmaak is niet de vis zelf maar de omega die in aanraking is gekomen met zuurstof waarop het vergif word. Als dat klopt zouden verse visproducten zoals mosselen die levend gekookt worden en waar de omega niet in aanraking is kunnen komen met zuurstof geen issue mogen zijn.

Bittere smaken is typerend bij kinderen een probleem, het alom gekende spruitjes probleem wat eenvoudig te verklaren is dat de stoffen die de bittere smaak veroorzaken een bijproduct zijn van gifproductie. Een wilde bes die bitter smaakt bevat hoogst waarschijnlijk gif, bittere zwarte chocolade bevat theobromine, de mens kan het verdragen maar je hond gaat er dood van.

Echter dan trek ik ook de lijn door naar alchohol wat een product is van fermenterend fruit of dus fruit dat rot is. Een jager zou hier meer afkeur voor moeten hebben (als de theorie klopt) echter zegt de medische wereld mij dat AD(H)D en ASS massaal verslaafd zijn aan alcohol. Ik zit hier dus met een contradictie die heel de hunter - farmer theorie ondermijnt. Echter als de medische wereld niet naar heel de groep kijkt voor hun statistiek, klopt dan wel dat AD(H)D en ASS leid tot alchohol misbruik? Of is het omdat men zich focust op een groep die veel hinder ondervind, zich daardoor niet goed in hun vel voelt en daardoor massaal naar onder andere alcohol grijpt? 
reactie op @ro:
Koen van T Alcohol is vrij makkelijk te verklaren. Het is geen smaak/stof die we al vele duizenden jaren als vloeistof drinken. Dit het zelfde als cyanide. Hoewel dit een zeer giftige stof is eet de mens het al jaren. Cyanide komt van naturen voor in de zaden vele vruchten. Gelukkig kan de mens pitjes onverteerd uitwerpen en hoeven we ze niet fijn te kauwen. Als dit wel het geval was dan zou de smaak en geur van amandel alle alarm bellen doen rinkelen. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
Veel te veel om te reageren. Ik vind wel wat. Ik begrijp misschien ook wel wat je wil zeggen. Maar je hebt wat uitgangspunten waar ik het niet mee eens ben. Daar haak ik maar op in. 

De belangrijkste vergissing die jij maakt is in mijn ogen de volgende: 
Je gaat voorbij aan het feit dat een ADD diagnose pas gesteld wordt wanneer ADD klachten langere tijd problemen geven op verschillende gebieden in iemands leven. Dus: Medici problematiseren niet iets, want het 'probleem hebben' is een criterium om de diagnose te stellen. En medici zoeken dus naar oplossingen. 

Dat met die definitie in sommige (culturele of historische) contexten er bij dezelfde persoon dús geen sprake kan zijn van ADD is best boeiend. Daar kan je mooie conclusies aan verbinden. Maar nóoit is het reden om de ernst van de problematiek te relativeren. 

De vraag die we m.i.  wel moeten stellen is hoe veel verder willen we gaan met de eisen die we stellen aan individuen, als om die reden zoveel mensen worden gelabeld als gehandicapt. De verschillen tussen de  jager/verzamelaarsamenleving enerzijds en de  boerensamenleving anderzijds vind ik een sterk beeld om in die zin te gebruiken. 

Mbt jouw schoolervaring;  Het is bekend dat ADDers die wat slimmer zijn geen problemen hoeven te hebben op school. Vandaar ook dat ze op latere leeftijd de diagnose krijgen. Met hun intelligentie compenseren ze hun zwakke executieve functies. De kans dat ze dit ergens opbreekt is echter groot. Naarmate we ouder worden moeten we steeds meer dingen regelen. De compensatie met intelligentie is beperkt en kost ook energie. 

Met dat gegeven vind ik er ook voordelen aan zitten om kinderen niet zomaar te laten aanmodderen, een beetje buiten het systeem. Een vroege diagnose kan namelijk best bepalend zijn in iemands leven.  Immers als leerlingen, leraren en ouders vroeg bewust worden van de handicap, dan kan kennis worden opgebouwd,  vaardigheden geleerd en passende (studie)keuzes gemaakt worden. Bij mij liep dat mis. 

Ten aanzien van alle succesverhalen wil ik het volgende zeggen:  Stemmingswisselingen, je nergens op kunnen focussen, of weer veel te veel, steeds alles vergeten, veel te veel hooi, uitgeput raken, niet slapen leiden níet tot het succes. Ik geloof wel dat mensen elkaar kunnen inspireren. 

ADD of ADD-achtig? Ik geloof dat jij als ADDer best aardig kan inschatten of iemand ADD kan hebben. Maar je weet het niet zeker.... Psychiaters die dagelijks dit soort diagnoses doen, werken niet voor niets nauwgezet een protocol af. ADD-achtige is in de wereld van diagnostiek totaal iets anders dan ADD. Die  heeft namelijk gewoon géén ADD. Maar ook in de praktijk geldt dit gelukkig(anders voldoet het diagnostisch instrument niet)  Het verschil is dat een onsje meer ADD eigenschap(pen-combi)enorme problemen kan geven. Waar de één  gepassioneerd, creatief, charmant warrig, zich er steeds weer bovenuit vecht, kan bij de ander met net dat kleine beetje meer van iets het evenwicht nooit worden gevonden. Om de haverklap imploderen de executieve functies; hij zit thuis, in chaos, uitgeblust met schulden. De uitkomst ligt aan de andere kant van het uitkomstenspektrum. De laatste groep is bij volwassenen nog ondergediagnostiseerd. Hun zelfbeeld leidt er onder en ze krijgen niet de passende hulp. 

Dat was het zo'n 'beetje'..


reactie op @ramtroubles:
Nynke Z Ik wilde een reactie schrijven, maar na het lezen van de jouwe hoeft dat niet meer. Je haalt me de woorden uit de mond!
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @nynkez Ja shit. Had dat eerder gezegd, dan had jij het kunnen schrijven had ik mij er met twee zinnen vanaf gemaakt. (= bedoeld als Humor) (ik weet het nooit zeker hier.. maar de kans is dat je ASS hebt, en dan kan het toch zijn dat je zo'n zin plots letterlijk neemt? Of denk ik wat te veel in cliches. ) Ik lees het als compliment ieg. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

Soesje W. Ik lees het zeker ook als een compliment hoor!!!
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Ann V 1 jaar geleden geplaatst
Kleine reactie;

Ik ben het ermee eens dat de medische wereld vooral vanuit symptomen vertrekt. Is natuurlijk kenmerkend voor dit model, kijk maar naar de DSM .... Ik geloof ook dat er mensen rond lopen die de diagnose niet gehad hebben maat ik denk juist dat daarbij van belang is wat de betekenis en waarde kan zijn van het hebben van de diagnose. Misschien heeft ook niet iedereen dat nodig, denk ik dan. En ja jammer genoeg benaderen veel mensen adhd, add en autisme als een stereotiepe opsomming van het typische beeld. Mensen die er niets van kennen hebben ook hun tekorten, niet. Het is inderdaad belangrijk om mensen met add, adhd, ass te zien als mensen. Ze zijn geen probleem. Wel is er een verschil tussen wie je bent als persoon en je gedrag. Op die manier kan ik er persoonlijk dan ook niet goed tegen als mensen over mijn zoon met adhd en ass zeggen: Ach aan iedereen is wel iets. Mij geeft het de indruk van minimaliseren. Iedereen is uniek maar mijn zoon heeft het net als vb iemand die in een rolstoel zit anders en dat anders zijn kan moeilijk zijn om te functioneren, een probleem. Weerom 'hij is geen probleem.'
Misschien zit ik op een verkeerd spoor met mijn repliek, maar het anders zijn gaan normaliseren lijkt mij ook niet goed, alles heeft twee kanten een positieve vs negatieve kant. En ik denk dat iedereen voor zichzelf dat moet zoeken, ongeacht hoe 'de ander' ermee omgaat.
Maar als je bedoelt dat er nog veel onwetendheid is, wel ja dat klopt als een bus. Gr
Mr B 1 jaar geleden geplaatst
Het grappige is dat men in de GGZ (iig waar ik wel eens kom) het volgende zegt: De diagnose mag pas gesteld worden als iemand niet alleen aan kenmerken voldoet, maar ook op >2 vlakken in het leven ernstige beperkingen ondervindt..
reactie op @bbking:
Mr B Oftewel, als je aan de symptomen voldoet maar verder prima functioneert heb je dus geen AD(H)D..
1 jaar geleden

Beantwoorden

Rob S 1 jaar geleden geplaatst
Ik heb ook veel nagedacht over ADHD en of het een echte aandoening is. Ook ben ik er de afgelopen periode achter gekomen dat het grootste gedeelte van mijn vrienden ook veel kenmerken van ADHD hebben, soort zoekt soort denk ik. ADHD-ers lopen vaak tegen bepaalde zaken aan, ze zijn verslavingsgevoelig, kunnen zich heel moeilijk focussen, maken een zooitje van hun administratie. En ja, dit zijn serieuze problemen. Maar al deze kenmerken zijn pas een probleem in deze samenleving, waar "normaal" de norm is. Zo heb ik een vriend die ook de diagnose ADD heeft gekregen en hij en ik hebben last van min of meer dezelfde zaken. Toch is er ook een groot verschil tussen ons, hij heeft zachtaardige, betrokken ouders die hem op een fijne manier groot gebracht hebben, zodat hij op zijn eigen manier zijn weg in het leven heeft kunnen vinden. Ik had dat niet, dus voor mij is het heel anders gelopen en liep ik veel eerder tegen mijn beperkingen aan. Dus de omgeving is erg belangrijk voor het functioneren van een ADHD-er.

Een andere vriend sprak ik een aantal weken nadat ik mijn diagnose had gekregen. Hij snapte niet zo goed wat mijn probleem nou was, want hij liep tegen precies dezelfde zaken aan en ging er van uit dat dat voor iedereen zo was. Weken later na dit gesprek sprak ik hem weer en toen vertelde hij dat hij ook wel eens ADHD zou kunnen hebben. Toch was dat voor hem niet echt een probleem, hij is kunstenaar geworden en had vooral om die reden geen last van die symptomen. Hij doet vooral wat hij het liefst doet, dus heeft nooit concentratieproblemen en als hij aan het werk is zit hij min of meer altijd in zijn hyper focus. Ook is zijn anders-zijn ook geen probleem in zijn werk omgeving. Dus ook hier zie je weer dat de omgeving bepalend is.

Zo ben ik zelf, voorzichtig, tot de conclusie gekomen dat de problemen die uit ADHD voortvloeien eigenlijk altijd pas een probleem vormen als het niet overeenkomt met de verwachtingen uit de samenleving. Zo heeft Microsoft een programma opgezet waarbij mensen met autisme gevraagd wordt te solliciteren. Een van de ideeën hierachter is dat mensen met autisme bepaalde kwaliteiten hebben die "normale" mensen niet hebben en ze kunnen enorm veel waarde toevoegen aan een bedrijf. Hierbij is natuurlijk de werkomgeving en solicitatie procedure aangepast zodat zij minder/geen last hebben van hun beperkingen. Ik denk dat dit net zo goed zou kunnen werken voor ADHD-ers. En als de hele maatschappij op deze manier ingericht zou worden, dan zouden de veel van dit soort symptomen geen probleem meer zijn. Immers, de meeste behandelingen voor bijvoorbeeld ADHD zijn toegespitst om de client te laten functioneren in een niet-ADHD samenleving. Wat dat betreft ben ik het wel eens met de stelling dat we als samenleving verkeerd naar dit soort afwijkingen kijken. 
reactie op @robs:
Mr B Uitstekende post en genuanceerde kijk op de stelling! 👍

Ik kan me voorstellen dat met de toenemende maatschappelijke kennis dit inzicht breder gedragen gaat worden in de toekomst.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Koen van T Goed verwoord inderdaad!

In de techniek/productie zie je dat er onbewust onderscheid gemaakt wordt. De 'normale' mens is beduidend beter in seriematig, repetitief werk. Ze houden zich echter zelden bezig met proces verbetering en optimalisatie. Als je je goed kunt focussen op productie draaien, dan maak je minder fouten. Waar geen fouten gemaakt worden hoeft men ook niet op zoek naar iets beters... De farmer. Als ze dan tegen problemen aan lopen missen ze de diepgang en creativiteit om het op te lossen. Hoe iemand een PC gebruikt spreekt boekdelen. 

Aan de andere kant van het spectrum (😋) heb je de problem solvers (hunters). Als je die productiewerk laat doen begint de "ellende" pas. Er worden relatief gezien veel fouten gemaakt. Is er een probleem dan wordt er echter geen ja/nee checklist afgewerkt. Het probleem en vooral de oorzaak moeten gevonden en begrepen worden. Daardoor wordt  er sneller meer kennis en ervaring opgebouwd. Het brengt echter ook vaak meer werk mee. Er wordt meer onderzocht en dus ook meer gevonden en geprobeerd. 

Ik maak oprecht onderscheid en probeer altijd de juiste monteurs/mensen voor het werk in te zetten. Wat ik dan helaas merk is dat andere die keuze niet snappen. Monteur A (farmer) vervangt een motor sneller dan monteur B (hunter) en monteur A maak minder typische slordigheidsfoutjes. Helaas vind monteur A vaak geen achterliggende problemen waardoor de klant na 2 jaar weer een dikke vette rekening krijgt. 

Monteur B laat zich wel zonder problemen in het diepen sturen. Iemand die in oplossingen denkt ziet bijzonderheden niet als belemmering waardoor hij zijn werk niet uit kan voeren. Het wordt een onderdeel van het probleem en moet dus ook begrepen worden. Nu is monteur B in eens sneller en worden er minder fouten gemaakt. 

Overigens ben ik van mening dat de hunter en farmers theorie niet echt een maatstaf is voor wel of geen ADHD, ADD of autisme. Het reflecteert meer op het wel of niet technisch aangelegd zijn en de mate van ruimtelijk inzicht. Dat mensen met ADHD of ADD doorgaande  geen farmers zijn lijkt me geen geheim. Het zelf willen snappen, afgeleid raken en de natuurlijke chaos/vergeetachtigheid geeft veel meer problemen in het gestructureerde leven van de farmers.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Hi @koen-27​,

Goeie post, en zeker interessant voor de discussie. Deze alinea bv. is vrij herkenbaar:

"Aan de andere kant van het spectrum (😋) heb je de problem solvers (hunters). Als je die productiewerk laat doen begint de "ellende" pas. Er worden relatief gezien veel fouten gemaakt. Is er een probleem dan wordt er echter geen ja/nee checklist afgewerkt. Het probleem en vooral de oorzaak moeten gevonden en begrepen worden. Daardoor wordt er sneller meer kennis en ervaring opgebouwd. Het brengt echter ook vaak meer werk mee. Er wordt meer onderzocht en dus ook meer gevonden en geprobeerd."

Ik paste dat zelf ook altijd toe, en ik denk (onbewust) om uit de saaiheid weg te blijven. Dus je zoekt "excitement" op, en dat is dan doorgaan tot de kern. Alleen.. iets wat je start komt ook weer bij je terug, en dat lijkt wat lastiger te managen met adhd..


1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 1 jaar geleden geplaatst

ervaringen en reacties op het onderwerp: Kijken we niet verkeerd naar AD(H)D & ASS



ervaring 1
In mijn ogen ontstaan er ook pas problemen wanneer men achter de feiten komt te lopen, zolang het goed gaat en het werkt hoef je toch niets te doen. Of dat nu ADD of ADHD is.
Pas wanneer je het in de weg gaat zitten zou ik er iets mee gaan doen. Ook zit er een groot deel in opvoeding / begeleiding van de kinderen. Mijn kids lopen zo'n 3 klassen achter qua lesstof. Dan heeft het nut om de diagnose te hebben. Voor school gebruiken ze ook medicijnen omdat er anders niets binnenkomt, wij leggen ze uit dat het een soort bril is dus je gebruikt het alleen wanneer je het nodig hebt.
Over de diagnose vraag ik me af hoe dat overal gaat, ik lees vaak dat hij te snel wordt gegeven maar voor wij bij allebei de diagnose hadden waren we toch 1,5 jaar verder.

ervaring 2
Ik weet niet hoe oud je bent, maar er is veel veranderd in het schoolsysteem. De lat ligt te hoog, te hoge verwachtingen, tempo is enorm snel, huiswerk is idioot veel en wordt niet meer nagekeken, alles is door door door. Niet te doen meer voor kinderen met ADHD, ADD en ASS.

ervaring 3
Wat ik veel kwalijker vind is dat de diagnose veel te snel gegeven word en niet naar andere oorzaken gezocht word zo heeft mijn dochter 9 jaar lang voor niks ADHD medicijnen geslikt en kampen we met een ziek kind al 3 jaar na het stoppen van de Concerta. Dus laat eerst medisch alles uitzoeken voor er überhaupt een diagnose word gezet.

ervaring 4
Zo erg dit he!
Als er last van ondervonden word door leerkrachten, dan moet er iets mee.
Hebben ze geen ‘last’ van je, en behaal
Je goede score’s dan laat niemand iets van zich horen!
Zo enorm kwalijk dit.
Het word zo pijnlijk steeds meer duidelijk dat het huidige ‘school’systeem en maatschappij niet meer werkt.
En al helemaal niet voor mensen en kindjes die niet geheel in de uit gestippelde baantjes lopen!

ervaring 5
Mijne jongste is nu 9 jaar en zit sinds vorige jaar in het bijzonder onderwijs, dat heeft mij 3 jaar gekost voor de diagnose en het attest te krijgen, ik zei dit al toen hij nog in de kleuterklas zat, maar volgens het CLB was het niet waar.... Als k hun had moeten volgen zat mijn kind nu nog ongelukkig op basisonderwijs! Hij heeft ADHD met gedragsstoornis zit in type 3 en pakt 3x 0.5 mg Ritalin.
En de oudste ben k nu bij bezig, en dat is juist als het verhaal hier boven, buiten het te laat komen dan niet, want wij brengen hem naar school, is pas 5 levensjaar tot uiting gekomen, bril moeten beginnen dragen, dyslexie, dyscalculie en waarschijnlijk met ADD dat verdict weet k de 18e van deze maand... Dus dit is niet verzonnen, want m'n zonen zijn er mee geboren, ik als mama heb de combinatie van adhd/add met dyscalculie
reactie op @coenoldebijvank:
RAM Troubles Ik snap weinig van hoe al je ervaringen in gaan op het verhaal....
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B @ramtroubles

Coen zet vaak een vraag uit (vlgns mij op Facebook) en deelt dan de reacties in een topic hier. De ervaringen zijn dus reacties op Facebook van mensen die hier (denk ik) niet op het forum zitten. 

Op zich kan dat best werken als het een rechtstreekse vraag is, zoals "wat zijn jullie ervaringen met methyl". Maar voor deze discussie werkt het niet. De mensen op Facebook missen de context van de discussie hier, en wij snappen hun reacties (op elkaar op FB) weer niet...
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
R O 1 jaar geleden geplaatst
Zeer uitgebreide reacties, dank daarvoor.

Wat betreft mensen met ADHD, ADD en ASS als mensen bekijken, daar heb ik het zelf niet over, dat is voor mij zo vanzelfsprekend dat het zelf niet ter discussie kan staan.

Dat mensen hinder ondervinden, de enigste reden dat ik de diagnose heb laten stellen, terwijl ik op voorhand al lang doorhad dat ik het had, was omdat ik na het school tijdperk meermaals zwaar tegen de muur ben gelopen. Werkgevers zijn niet bepaald gelukkig als je 5 minuten te laat komt of dat je op het bedrijf rond wandelt alsof je op verlof bent (ofwel de dromerige indruk). Plots word je dan beticht dat je u werk niet graag doet of dat je tegen je zin komt werken. Kan daar wel nog verder op ingaan maar ik denk dat jullie perfect weten wat ik hiermee bedoel.

In dat opzicht is het jammer dat niemand mij ooit de minste hint gegeven heeft. Ik ben zelf nog niet zo oud, dat het schoolsysteem veranderd is wel ik best geloven maar ze waren ook streng in mijn tijd, het doet mij herinneren aan een examenopdracht die ik een dag te laat binnen gebracht heb maar na mijn beteuterd gezicht is die toch aanvaard geweest weliswaar aan -50% van de punten, eerst was het 0.
Maar ik kon het perfect compenseren, dat klopt, ooit een rapport vlak voor de examens gekregen, mijn motivatie zakte volledig weg om nog moeite te doen. Er waren 8 vakken waar ik 0 op mocht halen, dan nog was ik erdoor dat jaar.

Moet iedereen die het heeft die diagnose krijgen? Ik ben zelf geen fan van labeltjes plakken op mensen en op zich zie ik er op zich de noodzaak niet van in. Het is ook niet zo dat ik bij vermoedens bij andere hun ga vertellen dat ze het wel of niet hebben, ik deel gewoon mijn vermoedens en leg uit waarom. Dan kan blijken dat ze die diagnose al lang gekregen hebben (maar het doorgaans verzwijgen), heb ook al voorgehad dat iemand 4 keer getest is maar 4 keer negatief maar soms valt men ook compleet uit de lucht. Ik vertel hun dan ook dat als ze ooit niet meer weten wat boven en wat onder is, dat ze mogelijk toch is in die richting moeten gaan denken. 1 individu heb ik kunnen overhalen zich te laten testen omdat die er ook wel enorm veel hinder van ondervind.

Als ik even terug mag komen naar mijn originele vraagstelling, die draait om moeten we het echt als een 'handicap' bekijken? 
Daarmee zeg ik niet dat er geen mensen zijn die geen hinder ondervinden en daarmee zeg ik ook niet dat er geen ouders met hun handen in hun haar zitten omdat ze met een kind zitten dat heel moeilijk handelbaar is. Wat dat laatste betreft zou ik overigens veel meer ondersteuning willen in het trainen en opleiden van ouders, ik snap niet dat we als maatschappij verwachten dat ouders er zelf wel aan zullen uitgeraken als ze met een kind met specifieke noden zitten.

Maar als de medische wereld voor de beeldvorming en onderzoek zich uitsluitend richt op die groep die hinder ondervind, hoeveel mis je dan? Wat is het verschil tussen de groep met hinder en die zonder hinder? Hoeveel verkeerde conclusies trekt men dan?

Mijn eigen vader heeft geen hinder maar hij compenseert wel enorm. Hij haalt enorm veel structuur uit zijn geloof, slapen doet hij in een kamer op buitentemperatuur (ook als het vriest) en douchen doet hij met ijskoud water. Als er een tv opstaat in de achtergrond ben je hem kwijt maar je zal bij hem thuis geen tv vinden. Drukke omgevingen mijd hij, zo niet valt hij ter plaatse in slaap.

Heeft hij nood aan een diagnose? Ondervind hij klachten in zijn dagelijks leven? Op beide vragen is het antwoord nee. Hoogstens zijn vrouw die af en toe is klaagt dat hij altijd bezig is met zijn werk of met zijn projecten of met het uitvinden van dingen. Vind ik het belangrijk dat men ook naar die groep kijkt? Absoluut. Dat wil niet zeggen dat ze hem moeten behandelen, daar zie ik de noodzaak absoluut niet van in.

Het probleem dat ik heb met het te zien als iets als een stoornis, een handicap of een fout is dat het voordelen oplevert, het heeft een positieve kant. Er is geen positieve kant aan geboren worden zonder ledematen, aan een down syndroom, aan PTS, aan psychoses, aan Anorexia, aan depressies en ga maar door.

Dus dan heb ik het idee dat het vertrekken vanuit een probleem en heel je diagnose en behandeling uitsluitend baseren op die problemen verkeerd is omdat je het groter plaatje mist.
RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
@robinovaere
Ik vind het lastig om te begrijpen wat je wil zeggen. Ik krijg de indruk dat je de reacties niet liet meewegen. Want volgens mij herhaal je gewoon wat je eerder zei. 

Een ding wil ik er uit halen. Daar had ik het o.a. ook over: Jij zegr het volgende:
" Maar als de medische wereld voor de beeldvorming en onderzoek zich uitsluitend richt op die groep die hinder ondervind, hoeveel mis je dan? Wat is het verschil tussen de groep met hinder en die zonder hinder? Hoeveel verkeerde conclusies trekt men dan?" 

Je negeert dat er pas sprake is van ADHD is als de persoon in kwestie ernstige hinder ondervindt als gevolg van de eigenschappen die bij ADHD een rol spelen. Als dat niet zo is, is er géén sprake van ADHD. 
reactie op @ramtroubles:
R O "Je negeert dat er pas sprake is van ADHD is als de persoon in kwestie ernstige hinder ondervindt als gevolg van de eigenschappen die bij ADHD een rol spelen. Als dat niet zo is, is er géén sprake van ADHD. "

Dat is net waar ik absoluut niet mee akkoord ga. Volgens die uitleg had ik vroeger geen ADD want er was geen hinder en nu plots wel. Volgens diezelfde uitleg was ADHD vroeger iets wat enkel kinderen hadden maar nadat het kind zijn eruit was dan groeide je eruit en was je 'genezen', daar is men ook al op moeten terugkomen.

Dat er klachten moeten zijn om een behandeling of medicatie op te starten, ja. Dat iemand die duidelijk ADHD heeft maar er geen (ernstige) hinder van ondervind dan plots magisch simsalabim geen ADHD heeft, die logica gaat er bij mij echt niet in.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Tja, dat geldt voor alle spectrumstoornissen. Alle eigenschappen die ADHD'ers en ASS'ers hebben vallen gewoon in het spectrum van eigenschappen die elk persoon in meer- of mindere mate heeft. Er zijn dus geen symptomen die alleen bij mensen met ADHD/ASS voorkomen.

Het uitgangspunt is dat mensen die echt problemen hebben, geholpen kunnen worden in de GGZ, vandaar dat diagnostiek vereist dat je ook echt problemen ervaart en het dan een "stoornis" is.

Ik zou niet weten welk alternatief er is.. Mensen zonder problemen maar met symptomen ook een diagnose geven? Dan moet je de hele bevolking langs voor onderzoek. Of niemand maar de diagnose geven? Dan laat je een groep mensen die echt hulp nodig heeft in de kou staan.

Ik denk dat je valt over het woord "stoornis". Je bent niet gestoord oid, maar hebt een stoornis in je functioneren. Benoem het en je kunt gericht behandelen.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Ik heb e.e.a. bovenstaand nog eens nagelezen. Het lijkt alsof je vooral moeite hebt met het stigma, danwel de perceptie die men heeft van mensen die het "label" hebben.

Omdat er variaties zijn binnen het spectrum lijkt het juist goed om te wel te "labelen". Het label stoornis zegt niets over je eigenschappen, maar de mate waarin je gehinderd wordt door die symptomen. Zeker mensen die op latere leeftijd het label krijgen kunnen dan eindelijk gericht geholpen worden/aan dingen werken.

Ik vind het wel anders bij kinderen in de lagere-school leeftijd. Bepaald gedrag kan door van alles komen en er wordt soms erg makkelijk naar een diagnose/medicatie gegrepen. Maar ook daar geldt.. hoe vroeger je accepteert dat sommige dingen "anders werken", hoe meer ellende je later op de weg voorkomt...
1 jaar geleden

Beantwoorden

Koen van T Als je alleen bij problemen gaat kijken naar oplossing dan ben je niet bezig met  wat het beste bij iemand past. Ik functioneerde op zich goed, maar met een selectief geheugen en was matig in Nederlands en Engels. Daardoor heb ik mezelf nooit op een effectieve manier kunnen verbeteren. Ik begreep mijzelf ook niet, want hoewel ik gewoon normaal was ervaar ik school heel anders. Dan had ik misschien wel op een zinnige manier me geheugen kunnen trainen. Misschien dat ik dan begreep waarom ik wel constant dingen vergat waar verder niemand moeite mee heeft. Ik wil er niet eens aan denken hoeveel tijd ik aan bijlessen verspilt heb waar ik niks mee op schoot. 

Kun je je de frustratie voor stellen van het normaal moeten functioneren omdat je geen stempel hebt, maar dat dat verdommen gewoon niet lukt? Hoe kleinerend het is wanneer je bekend staat om de kleine ADD-achtige dingen die je doet? Je hebt geen ADD want je hebt geen "echte" problemen dus dan ligt het gewoon helemaal aan je zelf. Je moet gewoon harder werken voor minder resultaat, omdat je niet weet waar je op moet letten. 

School moet juist het meeste uit een kind halen. Wat we nu doen is toetsen hoe goed je bij de norm past. Het zijn niet enkel kinderen met een stoornis die van speciaal gericht onderwijs profiteren. Zo'n beetje iedereen heeft raakvlakken met een stoornis. Waarom zou je daar alleen wat mee doen als het een probleem is? 

Hoeveel problemen geeft een compleet gebrek aan technische kennis wel niet in de moderne wereld? Waarom zou je een kind zonder technische aanleg of interesse (oftewel het gros van de meisjes) niet verder willen onderwijzen? Daarmee haal je toch alleen maar meer uit iemand?!
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @koen-27
Ik weet nu niet of je zojuist reageerde op mijn bijdrage. Het zou kunnen... Ik reageer er dan maar. 

In mijn argumentatie ga ik in op de betekenis van de diagnose ADHD. Het is een medische diagnosee, en je krijgt hem als je aan x aantal voorwaarden voldoet. Het doel is dat een arts en hulpverleners weten wat ze er mee kunnen. Ik benadrukte dat als reactie op de topicstarter. In zijn verhaal zat de suggestie (volgens mijn beleving) dat ADHD negatief was, want nij zei dat er  juist zoveel  positieve kanten aan zitten. Als ik daar in mee zou gaan zou ik iets bevestigen waar ik het in de kern niet mee eens was. 

Hij viel over het feit dat medici alleen naar de problemen keken, met bijbehorende oplossingen. Het probleem is dat wij de medici die rol hebben gegeven. Ik begrijp dat het niet vanzelfsprekend hoeft te zijn. Het is vast een topic waard. Maar voor nu; Ze komen in actie als mensen gezondheidsklachten hebben. En de definitie van ziektebeelden,  specialisaties en onderzoeken leiden er toe dat ze specifieke behandelingen kunnen geven.

Waar jij (zover ik je begrijp he) op school tegenaan liep is dat jij geen probleem had omdat je prima cijfers haalde. Maar je leerde je een manier aan die te veel energie kost en niet houdbaar is tot in dd volwassenheid. Daarnaast voelde je je anders. En je pleit nu.. zover ik het lees he... dat daar ook naar gekeken word. Ook al zijn het op dat moment geen grote problemen. 

Ik ben het met je eens. Het is ook mijn ervaring als ADDer. Ik ben het niet met je eens dat medici zich richten op kinderen die anders zijn. Maar ik zie daar wel een rol weggelegd in het onderwijssysteem en niet te vergeten bij ouders. Die partijen hebben de opdracht om kinderen voor te bereiden op het leven als volwassene. En als er bij een grote groep pas in de volwassenheid de problemen bekend worden, dan gaat er iets niet goed. 

Ik charcheer wat he. Ik zeg het een beetje zwart-wit/absoluut, maar dat is im het over te brengen. In elk geval is de beschrijving die ik gaf op mij van toepassing. Verderop in dit topic, naar aanleiding van een vraag over een kind wat best ver van het gemiddelde in elkaar stak, heb ik meer gezegd hoe ik er naar kijk. De betrekkelijkheid van de diagnose zie ik ook hoor. Dat staat in een nieuw topic. Zelfde titel deel II. 

Misschien reageerde je niet op mij of begrijp ik er niks van... ik heb mijn best gedaan ieg. 😃
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 4 overige reactie(s)
RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
@robinovaere
Je zegt: Volgens die uitleg had ik vroeger geen ADD want er was geen hinder en nu plots wel.
Dat klopt. De symptomen moeten wel aanwezig zijn voor een bepaalde leeftijd. 

Je zegt: Volgens diezelfde uitleg was ADHD vroeger iets wat enkel kinderen hadden maar nadat het kind zijn eruit was dan groeide je eruit en was je 'genezen', daar is men ook al op moeten terugkomen.
Niet helemaal waar. Gemiddeld in  ca. 50 % van de gevallen is dat aan de orde is. 

Een dignose is niet bedoeld om een bepaald spectrum vd bevolking te omschrijven. De diagnose heeft een functie. De functie is dat artsen weten wat ze moeten doen. 


Dit staat er in de DSM-V
B. Enkele symptomen van hyperactiviteit-impulsiviteit of onoplettendheid die beperkingen veroorzaken waren voor het twaalfde jaar aanwezig.

C. Enkele beperkingen uit de groep symptomen zijn aanwezig op twee of meer terreinen (bijvoorbeeld op school (of werk) en thuis).

D. Er moeten duidelijke aanwijzingen van significante beperkingen zijn in het sociale, school- of beroepsmatig functioneren.

E. De symptomen komen niet uitsluitend voor in het beloop van een pervasieve ontwikkelingsstoornis, schizofrenie of een andere psychotische stoornis en zijn niet eerder toe te schrijven aan een andere psychische stoornis (bijvoorbeeld stemmingsstoornis, angststoornis, dissociatieve stoornis of een persoonlijkheidsstoornis).

Bron: https://adhdcentraal.nl/over-adhd/dsm/
reactie op @ramtroubles:
R O Het gaat mij niet om de diagnose of de behandeling op zich. Het gaat er mij om hoe we, en met name medici het benaderen en dat men daaruit vertrekt vanuit het probleem.

Nogmaals, ik vraag niet om hele groepen een label te gaan kleven, een diagnose te geven of een behandeling te starten.

Dat 50% van kinderen met ADHD dit niet meer heeft als men volwassen word, er is ondertussen al lang aangetoond dat er afwijkingen merkbaar zijn in zowel EGG als op MRI. Dat de hinder verdwijnt, dat neem ik best aan maar dat de hersenen plots neurotypisch zijn op volwassen leeftijd, daar geloof ik niets van. En zo ja, graag een onderzoek die dit bevestigd.

Zie ook https://www.ajmc.com/newsroom/brain-mris-can-identify-adhd-and-distinguish-among-subtypes

De logica dat je hinder moet hebben om een afwijking in de hersenen te hebben slaagt hier al op niets. Tenzij je ADHD, ADD en ASS enkel en alleen als label gaat gebruiken als er echt hinder is, maar wat doe je dan als ik morgen zeg, ik heb geen hinder? Die afwijking blijft immers.

De DSM is niet meer dan een handleiding voor medici geschreven door medici, geen alwetend boek waar alles in staat. Het is ook geen statisch boek, het word continu aangepast, vandaar dat het ook een nummer heeft staan.

En dan kom ik tot de essentie van mijn oorspronkelijke vraagstelling (sorry als ze niet geheel duidelijk was), kijken we niet verkeer naar ADHD, ADD & ASS? Hoe ik het rondom mij zie is deze afwijking bij veel meer mensen aanwezig en al helemaal binnen mijn familie. Zowel voor mijn broer als mijn vader zijn er afwijkingen genoteerd op een MRI waar ze geen uitleg voor hebben, beide hebben noch een diagnose en beide hebben geen hinder maar de een valt duidelijk onder ADHD en de ander onder ADD.
Wat zegt dat over die aandoening als hinder ondervinden GEEN vereiste is om de achterliggende afwijkingen in de hersenen te hebben? Hoeveel onderzoek heeft zich uitsluitend gefocust op een groep die wel hinder en heeft hierdoor foute conclusies getrokken?

Daar aan gekoppeld stel ik vast dat aan een zuivere stoornis van medische aard er nooit geen voordelen zijn (noem mij er anders maar een paar). Die zijn er wel bij dit type afwijkingen, de medische wereld heeft hier niet echt een verklaring voor waarom dit hier wel het geval is.
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles ADHD IS een medische diagnose. Vandasr ook dat het echtbaan artsen is om die diagnose te stellen. Het is volstrekt logisch dat hinder ervaren relevant is. Een diagnose is niks meer of minder dan een label wat er toe dient om te weten hoe de dokter jou het snelst en best kan helpen. 

 Dat je geen klachten hebt na een goede behandeling is niet een zorg omdat het label dan niet klopt. Het is mooi. Je hebt geen klachten meer. Heb je dan nog ADHD ?  Het doet er niet toe als het goed gaat. Want die diagnose is alleen een hulpmiddel om problemen te lijf te gaan. Maar als je na 10 jaar terug komt, met klachten,  dan kan die diagnoseerg van pas komen om je snel te helpen. Het is pragmatsch,  evenwichtig en logisch. 

Kijken we er verkeerd naar? Ik weet niet of wíj het doen,  maar jij in mijn ogen wel. Je maakt er iets ingewikkelds van. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

R O Ik moest even glimlachen met je opmerking dat ik er iets ingewikkeld van maak. Het is iets wat door mijn hoofd gaat en wat ik wil kunnen vatten, een probleem waar mijn bovenkamer lekker op kan doordraaien door de dag als het niets anders te doen heeft.

Ik heb het gevoel dat ik dat ook nodig heb, ingewikkelde problemen waar ik over kan nadenken. Zoals hoe de quantummechanica aan de rest van de fysica koppelen, na maanden mijn bovenkamer te laten malen zag ik een link, tijd en ruimte bestaan niet op quantum niveau, enkel jammer dat ik erna achterkwam dat de experts mij 50 jaar voor waren.

Ik heb dat nodig, anders gaat mijn bovenkamer nutteloze zaken gaan malen en drift het doelloos rond. Zie het als compensatiegedrag voor het dagdromen.

Dan maak ik zaken inderdaad complex, zoals de stelling 1+1=2, die lijkt heel eenvoudig maar is het niet omdat dit vereist dat je 2 identieke zaken moet hebben, iets wat in de praktijk, als je de puntjes op de i zet, nooit hebt. 

Ik ga dit topic laten rusten, niet dat ik het niet boeiend vind om de reacties te lezen, ik apprecieer de overweldigende en uitgebreide reacties maar het schiet hier alle kanten op (had ik wel kunnen voorspellen denk ik achteraf dan) maar de conversatie waar ik op gemikt had was meer van filosofische aard.
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Ann V 1 jaar geleden geplaatst
Verwarring tussen verschillende benaderingen denk ik, zijn we nu bezig over de diagnose of over de behandeling? Ik, zal aan mij liggen, kan niet goed meer volgen. Het is niet omdat je goed kan compenseren dat je geen probleem hebt inderdaad, maar het compenseren geeft toch net aan dat mocht je dit niet doen, je wel problemen zou hebben? Goed voor jou dat je ook over deze vaardigheden beschikt maar ik blijf erbij iets niet erkenning geven dus vb niet als stoornis zien dat dit ook niet oke is. Het is alsof het er niet is. Wel moet je inderdaad kijken in welke mate het iemand gaat belemmeren in zijn functioneren. Speelt dan de maatschappij hier de voornaamste rol, deels maar ook deels niet. Het feit dat vb iemand met adhd problemen heeft met impulscontrole of concentratie kan je moeilijk aan de maatschappij hangen. Of het een probleem is tja dat hangt dus af van jezelf ( hoeveel last je ervan hebt) en van de omgevingsvariabelen( hoe dit voor de omgeving ervaren wordt, wat je doet,...)
Het aanpassen gebeurd in goeie omstandigheden langs beide kanten.
En wat betreft de behandeling. Ik werk zelf veel met mensen met neurologische stoornissen en vb er zijn er met visueelruimtelijke problemen maar als die geen zeg maar tekenaar zijn of ze ondervinden geen last en kunnen bepaalde zaken compenseren dan behoeven deze geen behandeling maar de stoornis is er wel, daar kan je niet omheen, dat kan je zelfs testen. En ik bedoel wat ik zeg respectvol hoor maar ik wil maar zeggen niets is zwart- wit en adhd kan je ook door een biopsychosociale bril bekijken en wie daar een etiketje in nodig heeft lijkt me dan ook individueel bepaald. Het lijkt me naar mijn idee overbodig dat de behandelaar ook deze groep gaat meenemen die geen hinder ondervindt of die goed kunnen compenseren, tenzij zij daar zelf de nood aan hebben en dan is het bijna contradictorisch niet want dan ervaren ze toch hinder op een of andere manier. Wanneer ervaar je hinder, als het iets is waar je tegenaan loopt dan is het een hinder denk ik dan of wanneer de omgeving merkt dat je tegen dingen aanloopt. Maar zoals ik reeds zei is het een ieder zijn eigen zoektocht. Teneinde mijn betoog, het is maar een visie maar al typend kan je ook niet alles zeggen hoe je het wil...Gr
reactie op @annv:
Mr B Prima kijk op de zaak denk ik. 

De originele vraag/discussie gooit alles een beetje op 1 hoop vanuit de invalshoek "is het wel goed als we als maatschappij hier zo tegenaan kijken" Maar dat gaat dan dus slechts over de perceptie van de "maatschappij", en niet over individuen die heel erg geholpen zijn met behandeling.

Het "labelen" dient eigenlijk enkel het doel van hulp/behandeling. Het zegt verder niets over wie je als persoon bent. Het zou het "stigma" helpen als de maatschappij er ook zo naar gaat kijken?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Elsa Neufend 1 jaar geleden geplaatst
Hey :-)
Interessante stof!
Ik herken me in het niet willen zien bij mijn zoontje. Ehmmm? Hoe kon dat nu?? Zo vroeg wijs, zo slim, zo ver vooruit op alles, zo sociaal, zo geliefd en dan komen ze toch met adhd??? (wat dus een hele negatieve naklank heeft..)

Bovendien, ik herkende zoveel van mezelf, en ik heb dat toch niet! Of.. misschien toch, maar dat nooit een haan daarna gekraaid heeft, want dat deed men vroeger natuurlijk niet en ik had eenmaal op de hoge school ook geen problemen meer en ging als een tierelier. Beste van de klas, elke school die ik afgerond heb het podium op bij examenuitreiking en een stevige handdruk, want dat had ik na zoveel inzet wel verdiend! Inzet??? Ik hoefde dus niet te studeren, gewoon zitten en opletten in de klas was voldoende. Ik wist niet beter en vond dat normaal. Ik was zelfs verbaasd, dat vriendinnen echt keihard zaten te studeren voor proefwerken en examens.
Alleen de lagere school was een absoluut probleem, zelfs de (IQ) testen daar waren betreurenswaardig. Zelfs een mier zou betere resultaten en daarmee een hoger IQ hebben dan ik. Het zou ook nooit iets met mij worden. Aangezien zelfs de huishoudschool veel te hoog grepen zou zijn voor mij, konden mijn ouders mij beter inschrijven op de lagere biologische school (daar zat zo'n beetje al dat waar ze niks mee konden...). Gelukkig hebben mijn ouders daar een stokje voor gestoken en vanaf toen ben ik overal cum laude geslaagd. Zelfs drie universiteiten gedaan, wat eerlijk gezegd wel weer moeilijk voor mij was, omdat ik gewend was dat aanwezigheid genoeg was om overal doorheen te fladderen op mijn slofjes, lekker relaxed, vanuit mijn luie stoel... met andere woorden studeren heb ik nooit geleerd en dat maakte de manier van studeren op de universiteit toch wel problematisch voor mij en voelde me ook niet meer lekker in mijn velletje, want ik was zo zeer gewend dat bij mij alles van een leien dakje ging...

Ik zie dat terug in mijn zoontje. Hij ziet één keer iets, mits het in ZIJN interessegebied ligt (ook heel herkenbaar weer; wat niet in ons interessegebied ligt, gaat er niet in en roept zelfs weerstand en frustratie op), en hij weet het. Dus, wie weet... ADHD is meestal erfelijk bepaald, maar als dat ook zo moest zijn, ik lig er niet zo wakker van. Ik heb er immers nooit al te grote hinder van ondervonden en voor mij was dat gewoon normaal. Ook ben ik heel vies van dat labelen. Die stickertjes hoeven voor mij allemaal niet! Op de keper genomen... als je maar goed kijkt, scheelt er met iedereen wel iets; dus stickertjes zijn totaal overbodig, maar het lijkt wel alsof heel de wereld tegenwoordig nood heeft aan stickertjes!

Dus de artsen noemen het ADHD en die zullen het wel weten, want dat is hun vakgebied, maar ik mag, nee MOET, kritisch zijn, toch, want zelfs de meest beleerde arts kent mijn kind niet zó als ik mijn kind ben. Daarin ben ik de specialist! En ik heb sinds het naar school gaan een kind leren kennen, dat mij vreemd is. Een kind dat het totaal tegenovergestelde is van het kind dat ik ken: slim, sociaal, vastberaden, zelfverzekerd, ondernemingslustig, geliefd, een enorm groot rechtvaardigheidsgevoel, fijn gevoelig, oog voor detail, een geheugen als een olifant; oma verplaatst een foto een halve centimeter en meneertje heeft het bij binnenkomst gezien, empathisch, en hij kan praten... pffff, het lijkt wel een minister, met net 7 jaartjes oud lukt het hem met gemak je onder de tafel in te praten, en niet met kindertaal, maar met echt heel doordachte woorden; een waar betoog. Kortom..... allemaal positieve kenmerken. Als dat ADHD is, dan is ADHD een gave. Een gave die door de strenge regels, het keurslijf op school, aan banden is gelegd en waardoor mijn kind in een dalletje (dalletje?? Zeg maar gerust dal, want elke dag was een drama!) is gekomen. Misschien is het juist de clou om mensen met ADHD meer vrijheid te geven HUN ding te doen. Misschien is dat zo hard proberen om van mensen met ADHD eenheidsworst te maken zodat ze passen in dat plaatje uit de boekjes wat iedereen wil zien wel vergif voor de mensen met ADHD en komen juist daar alle problemen vandaan.

Ik ben, wij zijn, vrij in de opvoeding. Mijn man en ik zijn beide behoorlijk vrijgelaten en wij willen dat ook ons kind geven. Wij willen geen afgerichte pup, wij willen een kind dat zich vrij kan ontwikkelen, durft te praten waarover hij wil, durft te kiezen uit eigen gevoel. Onze opvoeding is bijsturen waar nodig, niet africhten. Ik heb al veel weerstand gehoord van kinderpsychologen en kinderpsychiaters, omdat juist deze kinderen meer nood aan opvoeding hebben. Wie zegt dat dit klopt?? En ALS, wie zegt dat dit voor iedereen zo is? Nogmaals, ik ben vakgeleerde betreffende mijn kind en ik zie dat (te veel) dwang hem ongelukkig maakt. Misschien is iemand met ADHD wel een free spirit die zijn/haar ideeën en energie moet kunnen uitleven en zorgt juist het "vast ketenen" voor de bekende problemen...

Wat is jullie mening hierover?

Nog één laatste vraag... Heel herkenbaar aan mijn kind is dat HIJ kiest wat voor hem van belang is aan leerstof om op te nemen en wat niet. Hij is ook erg autodidactisch. Herkent iemand dat? Is dat iets wat bij ADHD hoort of vaker voorkomt?
RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
@elsaneufend

wil je dat nooit meer vragen, ik schiet weer helemaal door ;-)
Bijzonder verhaal!

Het doel van de diagnose is om mensen die bepaalde eigenschappen hebben en daar veel last van hebben er uit te pikken om een goed behandelaanbod te geven. Maar diagnostische instrumenten zijn niet feilloos. Er zit gewoon een foutmarge in, net als bij iq tests zoals je beschreef. Daarnaast is het totaal onwaarschijnlijk dat de diagnostiek alle bijzondere variaties van menselijke problemen kan tackelen.

Op individueel niveau ben ik van mening dat ouders voor hun kinderen en volwassenen voor zichzelf kritisch moeten zijn welke aspecten die diagnose rechtvaardigen en of de diagnose zélf in de kern nu wel relevant is. Mijn diagnose op latere leeftijd was zo erg raak. Dit was de enige manier om alle tegenstrijdigheden die ik over mijn eigen functioneren dacht in een klap te niet te doen. Eindelijk begreep ik dat ik ondanks dat ik wel slim ben een super talent heb om sommige dingen totaal niet te laten lukken. Een bevrijding. Jouw beschrijving van jje zoon gaan over zijn gaves op het gebied van zijn iq of wat daar in de buurt zit. En binnen de groep ADHDers hoor ik wel vaker dergelijke verhalen. Echter Adhd kenmerkt zich er niet door.! 

Ik vind het goed klinken dat jij goed in de gaten houdt hoe de zaken voor jouw kind werken. Ik hoorde van ouders die ook een bijzonder slim en gevoelig kind van 9 jaar hebben dat hij door school aan posttraumatische stress leed en thuisonderwijs moest volgen. Bizar. Die is gewoon beschadigd geraakt in het normale schoolsysteem. Ik geloof het idee dat er kinderen zijn die zich als free spirit ontwikkelen.. maar of ADHD er bij helpt vraag ik mij af. Ik denk het niet.

Je verhaal past in mijn ogen goed bij dit topic. Hier vind een soort discussie plaats wat nu ADHD is. De topicstarter benadrukt dat we naar de probleemkant van ADHD kijken; alsof er geen andere kant is. Ik zeg op mijn beurt dat dat logisch is. Om te spreken van ADHD moeten ADHD kenmerken leiden tot problemen. Dat staat in de DSM-V

Je beschrijving gaat over zijn bijzondere gaves die hij ws, van jou erfde. Opvallend vind ik dat het niet zo duidelijk is welke ADHD kenmerken tot problemen leiden. Misschien lijkt hij op dat gebied juist níet op jou en is het maar de vraag of hij zich ook zo kan ontwikkelen. Ouders weten natuurlijk het meeste over hun kind, voelen ze het beste aan, maar hebben natuurlijk ook wel eens een blinde vlek.

Ik mijn ogen zitten er meerdere relaties, interacties en probleemversterkende processen tussen AD(H)D, het sterkst zonder de H begreep ik, en hogere intelligentie. Ik probeer er enkele te noemen.
1. Met ADD is er een tekort aan dopamine. Het is onmogelijk om de aandacht te richten op saai werk. Pas als onderwerpen boeien, wordt dopamine aangemaakt en kan hij zich concentreren. Slimme mensen vinden meer onderwerpen en bezigheden saai. Bij slimheid is ADD een groter probleem en ADD is lastiger mee om te gaan als je slim bent.
2. Dopamine stuurt de executieve functies aan. Executieve functies zijn de snelle automatische onbewuste uitvoerende functies die nodig zijn om je leven te organiseren. Executieve functies worden wel eens vergeleken met het snelle werkgeheugen van een computer. Bij ADDers zijn die functies dus zwak ontwikkeld, een ADDer hapert. Met de denkkracht kunnen die functies worden gecompenseerd. Denken kost echter tijd en energie. Er is dan ook een vertraagde informatieverwerking bij de ADDer, omdat hij andere systemen gebruikt; nl. Zijn snelle processor en zijn trage harde schijf. Hoe slimmer je bent, hoe beter en langer je allerlei compensatiemechenismes in stand kan houden op de weg naar volwassenheid. Maar er is een grote kans dat het je opbreekt. En dat je dan pas beseft hoe zwaar je het jezelf maakte en hoe scheef je bent gegroeid.
3. Het schijnt zelfs zo te zijn dat (sommige)mensen met een hoog iq hun executieve functies in het eerste levensjaar al ontzien, waardoor sommige aspecten er van slecht worden ontwikkeld, en hun intelligentie misschien juist heel goed.. Dat komt niet door de achterstand van hun (potentiele)executief vermogen, maar de voorsprong van de intelligentie op dat moment. De baby leert dat hij meer succes heeft met denken dan met een die andere functies. Dus hij herhaalt dat en traint zich eenzijdig. 

De slimme ADDer wordt vaak op latere leeftijd gediagnostiseerd. Ze komen dán pas in de problemen en die kunnen best heftig zijn. Ze hebben hun gebrek in de weg naar volwassenheid heel erg lang kunnen maskeren. Ze weten niet beter, ze deden het altijd al zo, maar itt anderen zijn ze veel vaker moe en uitgeput. Wat zou het mooi zijn als ze op jongere leeftijd zouden worden begeleid om wat gezonder met zaken om te gaan. Met de kennis en wetenschap van wat de handicap inhoud  kan je dat bereiken. Ook kunnen studiekeuzes wat verstandiger worden genomen. Op dat gebied heb ik echt hele onverstandige keuzes gemaakt.

Hiermee hoop ik niet dat je je kind niet beschermd en hem een complex mee geeft in het systeem wat is ingericht op het gemiddelde, maar ik hoop dat je wel er achter komt of die ADHD diagnose nu relevant is, en op welke punten hij de handicap ervaart. En dat je die beperking serieus neemt. Het is geen kindje pesten, maar het is voorbereiden om goed uit de voeten te kunnen als volwassene. Uiteindelijk moet hij ooit zelfstandig zijn leven inrichten, en als hij op fundamentele vaardigheden te kort schiet, kan het zijn dat al zijn bijzondere talenten nooit tot wasdom komen.











reactie op @ramtroubles:
Mr B @ramtroubles​,

👌 Je wordt steeds beter! Dit slaat in ieder geval voor mij de spijker op z'n kop, al zit de H er bij mij ook bij. Ik ga dit antwoord opslaan denk ik.. Zei je nou ergens dat je 15 was? 😄
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @bbking
Dank je. Nee nee, ik weet het sinds 15jr. ... waarom ik dat zei was een grap weet niet meer precies. 

Ik meen dat de reden dat ik steeds zoek naar "waar het om gaat"  ook komt door mijn beperking. Ik moest dat doen, omdat ik zo het meeste grip hield. Anderzijds geeft de activiteit ansich mij voldoende prikkels om... er niet mee te kunnen stoppen..... Hyperfocus. / last van. Mazr wel leuk dat je het waardeerd. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B @ramtroubles

Ik herken dat (inmiddels) wel. Dat je een soort van "vastgezogen" zit aan een onderwerp en dat moelijk los kunt laten. Het zal hyperfocus zijn, maar zeker gecombineerd met onderstimulatie vind ik het een onprettig gevoel.

Dit wat je zegt:

"Ik meen dat de reden dat ik steeds zoek naar "waar het om gaat" ook komt door mijn beperking. Ik moest dat doen, omdat ik zo het meeste grip hield."

..herken ik ook heel sterk. Heb jij alleen ADD(toch?) diagnose?
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @bbking​ ; ja. Idd. ADD. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

Elsa Neufend Hoi
Thx voor de uitvoerige uitleg!

Bij het kinder psychiatrisch centrum waar hij 8 weken geobserveerd is zeiden ze heel zeker te weten dat hij ADHD heeft, mogelijk met ASS, maar van dat laatste zijn ze afgestapt.

Tja, wat kan ik schrijven? Heel eerlijk, ik had dit nooit verwacht. Zoveel kinderpsychologen en kinderpsychiaters gepasseerd, die het allemaal NIET zagen. Het enige wat zij constateerden was een kind met ontzettende faalangst.  het KPC zag het eerst ook niet en omdat het niet zo evident was is hij i.p.v. 6 weekjes, 8 weekjes daar geweest, maar met die 8 weekjes waren ze toch wel vrij zeker dat hij ADHD heeft. 

Ik zag niks opvallends, omdat hij juist altijd zo slim uit de hoek kwam. Dat was niet iets wat ik zag, maar ik kreeg van alle kanten complimenten. Mijn zoontje heeft van meet af aan de gave om iemand met charme en wijsheid helemaal rond de vinger te wikkelen en versteld te doen staan. Ik heb één keer iemand gehad; een mevrouw van MEE/intensieve vroeghulp en die zei letterlijk: "Of hij hoogbegaafd is, kan ik je niet zeggen. Voor een kind van twee jaar zijn er geen betrouwbare testen, maar ik weet wel dat hij sluw en geslepen is, als hij lang is. Hij omzeilt de testvragen en laat mij precies zien wat hij wilt dat ik zie. Zo manipulatief op zo'n jonge leeftijd heb ik nog nooit gezien..". Op school een normale school lukt niks, huilen, ongelukkig, echt alles uit de kast trekken om maar niet te hoeven gaan. Achteraf denk ik echt dat hij op zijn vorige school de hel op aarde heeft gehad. Hij besefte dat de andere kinderen het beter deden dan hij, maar hij kon, en kan nog steeds, niet uitleggen waarom en dat frustreerde hem zo zeer, dat naar school gaan elke dag een ware strijd was. Hij deed ook helemaal niks op school. Elke taak die de juf gaf, ging hij wat anders doen. Nu krijgt hij Equazym (op rilatine reageerde hij helemaal niet goed) en het gaat geweldig op school. Hij zuigt alle kennis naar zich toe, leergierig, 100.000 vragen, hij leert graag en gemakkelijk, echt een hele verandering met z'n vorige school en, eerlijk is eerlijk, ook zonder rilatine lukt het niet op z'n nieuwe school, hij is afgeleid, ziet hij een vlieg, is die vlieg veel interessanter, zeg je hem iets, komt het niet binnen, of het lijkt dat het wel binnen komt, maar hij doet er niks mee. iets wat mij altijd ergerde was, dat ik naast hem kon staan als hij tv aan het kijken was of een spelletje deed op de tablet en echt schreeuwen wat hij wilde drinken, maar hij leek me niet te horen. Als ik dan een: "Hey, nu geef eens antwoord??" geïrriteerd na gilde, dan keek hij mij heel verstrooid aan alsof hij van heel ver kwam en zei, zich van de prins geen kwaad bewust, heel kalm: "ehmm, wat mama??". Dat ik naast hem had gestaan me de longen uit mijn lijf gillen zo'n beetje, dan was schijnbaar helemaal langs hem door gegaan, máárrrrr als ik 10 meter verder tegen papa fluisterde of we mss komend weekend weer eens naar zee zouden gaan, dan stond hij naast ons en vroeg: "Mama?? Wat heb ik gehoord?? Gaan we naar zee??". Kon dat nooit plaatsen en dacht dat hij bewust geen antwoord gaf, want hoe is het nu mogelijk dat je naast je kind staat en je staat bijna te brullen met de vraag wat hij wilt drinken en hij hoort je niet, maar 10 meter verder fluister je iets en hij heeft het gehoord....

Op kpc zeiden ze ook dat mijn zoontje in feite niet veel last heeft van ADHD en idd met medicatie gaat het heel erg goed. Een hele opluchting...
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @yvonnes
Boeiende post. Als het nu goed gaat, niks ingewikkelds doen denk ik.  Maar wel in je achterhoofd houden.

2 dingetjes die ik met mijn beperkte kennis van ASS niet zo vind passen
- manipulatief vermogen. 
- dat hij nu goed funcioneerd omdat hij rust vond. Bij ASS heeft het niet goed functioneren dacht ik meer te maken dat ze een opdracht door andere draadjes niet (snel genoeg) kunnen  begrijpen.  Of dat ze heel rigide met opdrachten om gaan. 

Maar zoals je zei... sommige dingen liggen dicht bij elkaar. Diagnose is slechts een hulpmiddel om de juiste hulp te kunnnen inzetten wanneer er iets niet goed gaat. En  de beschrijving helpt om jezelf beter te begrijpen, en met de  diagnose van een arts heb je doorgaans  meer overtuigingskracht richting anderen wat er wel en niet van jou verwacht kan worden. 
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles

@elsaneufend​​ : Ik wil eerst zeggen dat het doorpraten nu niet gaat over jouw zoon, maar omdat ik nieiwsgierig was naar wat Yvoone zei over ASS in het algemeen. Je zoon was wel de aanleiding. 

@yvonnes​ 
Ik begrijp het; Dus met het succes van medicatie is ASS helemaal niet uitgesloten, omdat als de ADHD symptomen zijn verminderd iemands slimheid soms met gemak de  beperkingen van ASS kan omzeilen. 

Ik vind het wel grappig wat jou uitleg is van manipulatie. Ik heb het idee dat wat je nu zegt mijn gelijk wel heel  erg  bevestigd. (ik ga even de amateur psycholoog uithangen)  
Voor jou staat manipulatie gelijk aan: 
-  je zin doordrijven en 
- recht voor zijn raap zijn in wat er moet gebeuren. En wat mensen fout doen.
Volgens mij is dat geen manipulatie. Ik noem dat eerder iemand die wat pusherig is. 

Volgens wiki(1 zin er uit) : Manipulatie is een vorm van beïnvloeding waarbij misleidende methoden gebruikt worden om een "ander te overtuigen"  om tot een bepaalde perceptie of handeling te komen. 

Volgens mij ligt dat  laatste ver weg van de skills van mensen met een ASS. En mijn suggestie , misschien wat ver gezocht, was dat het zó ver weg ligt,  dat jij een andere betekenis gaf aan het woord: "manipulatie" . 

Maar het is dacht ik wel waar dat iemand met ASS niet altijd even behendig,  charmant en subtiel sociale situaties naar zijn/haar hand weet te zetten. Bijvoorbeeld een groepsopdracht gezellig en blij tot een goed einde brengen ... 😂








1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Mooi gesprek zo heen en weer. Ik denk idd dat om succesvol te manipuleren je over kwaliteiten moet beschikken die een ASS-er juist niet heeft, of waar hij/zij heel veel moeite mee heeft?

Denk aan: mensen/situaties "lezen", iets anders zeggen dan je bedoelt, makkelijk een beetje kunnen "liegen", via een omweg je doel bereiken, etc...


1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 7 overige reactie(s)
RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
@elsaneufend​ Sorry voor de taalfouten. Maar ff geen zin om ze er uit te halen.
Wat je beschrijft lijkt echt wel te passen bij AD(H)D. En het lijkt er ook op dat je er niet echt aan wil. Het label heeft alleen een functie voor de arts om te weten wat hij het beste kan doen. Tenminste dat is mijn overtuiging verwoord in andere gesprekdraadjes in dit topic.  En een aspect, het voorschrijven van ADHD medicatie wat echtballeen mét diagnose gebeurd,  heeft blijjkbaar goed uitgepakt.  Er zijn zat volwassenen die heus succesvol zijn in hun leven met ADHD. En als ze beseffen dat ze dingen niet zo goed kunnen die anderen automatisvh wel kunnen en die een probleem kunnen vormen om zich in de wereld te begeven, dan kunnen ze het masr beter weten.

Ik sluit niet uit dat hij manupilatief is. Dat lijkt mij lastig. Maar als je uitzoekt wat iets als hyperfocus inhoud, dan is het best te plaatsen ; dat zogenaamde oostindisch doof zijn. Ookmal kan jij je het lastig voordtellen.  Kern is dat bij mensen met ADHD het dopamineniveau zó laag is dat iemand zich onaangenaam voelt. Hij verliest het overzicht, grip op dingen, het contact. Daar voelt iedereen zich rot bij. Het is bijvoorbeeld echt onmogelijk om sommige saaie taken uit te voeren. Zonder ADHD kan iemand makkelijker schakelen, en ook even iets vervelends, want daarna komt de beloning. Met ADHD  niet. Bij ADD met name is hyperfocus een uitkomst. Je richt je op 1 onderwerp wat je super boeit, en je vergeet gewoon de rest. Alles klopt, er wordt geen beroep gedaan op je vermogen allerlei indrukken te plaatsen. Hoe langer een ADDer(ik praat dasr over, omdat ik daar wat over las) er in zit, hoe ladtiger hij er uit komt. Hij voelt zich daarna zelfs bijzonder slecht. De beste manier om uit die focus te komen is als er iets interessants gebeurd. Ik heb er ook last van. Ik weet heus als ik zon lang verhaal schrijf dat ik in huis allemaaal dingen doen moet, of moet eten, of moet bepaken wat ik ga eten,  op tijd moet stoppen voor slaap. Ik denk er aan, een flis, en weg is het. Heerlijk op korte termijn. Maar als ik een hele leuke afspraak heb, vergeet ik die niet hoor. Misbruik ik dit. Iedereen heeft dat heus bij mij gedacht. Maar het is steeds minder aannemelijk op mijn leeftijd alleen wonend.  Ik zit mijzelf soms zó in de weg. Drinken is voor jou zoon niet boeiend, hij heeft toch geen dorst... maar als pappa en mamma fluisteren... dat is wel interessant natuurlijk. Het gaat niet om dat hij niet het bgripsvermogen heeft, maar dat hij zo diep geconcentreerd is dat de relevantie ontbreekt. Er is een bekend verhaal van een vrouw die bezig was een stuk voor haar werk te schrijven en die ontdekte pas dat haar huis in de fik stond op het moment dat de brandweeman voor haar neus in hasr kamer stond.  Het gaat misscbien om de logica van wat er met je gebeurd met een niet optimale dopamine huishoufing die jij te weinig kent. 

Misschien heeft hij een wat zorgelijke prestatiedrang of faalangst, maar misschien kwam zijn protest voor een deel wel omdat hij geen idee had wat hij er deed, in die klas, wat er van hem gevraagd werd en wat niet.. en dat hij steeds op zijn kop kreeg omdat hij dat steeds totaal niet begreep. Het enige wat hem controle gaf was protest. Hij bepaalt, houdt het overzichtelijk, en hij krijgt ook daarmee ook nog de nodige adrenaline die dopamine vrij geeft. Dat laatste  is de reden dat AD(H)D ers fysiek of geestelijkk druk zijn, en tot uiterste gaan. Het is geen ongehoorzaamheid, ze willlen dopamine aanvullen. (En zo klopt het ogenschijnlijk tegenstrijdige idee dat drukke ADHDers een stimulerend medicijn krijgen. Want als dat medicijn dat tekort aanvult, is er geeen reden meer om druk, tegendraads te doen, en kunnen ze hun kop bij de saaie schoollessen houden. ))

Het is vrij aannemelijk dat door de reactie op het medicijn het in het ADHD idee zit. Want dat middel, als het goed werkt, geeft je niet een ander karakter.. dus dat je opeens niet zoveel wasrde meer hecht aan presteren. Denk ik te weten) 

Overigens. Dat je zoontje niet veel last van ADHD zou hebben, geldt voor de situatie mét medicatie neem ik aan. 

Ik ben er wat meer over te weten gekomen door wat te googlen nasr Hyperfocus, ADD en ook naar yiutube videos.. Ik kwam wat boeiende nederlandse sites tegen. En ook best verhelderende presentaties van slimme professoren (engelstalig) die voor mij verhelderend waren. 

Om terug te komen op je eerdere vraag waarin je een  alternatieve verklaringen had, en daar ook wat bevestiging in vroeg, denk ik dat als jij meer te weten komt over de verschillende verschijningsvormen van ADHD en ADD je misschien wel dingen kan herkennen. 

Ik sta op afstand. Ik vertel een tamelijk zwart-wit verhaal om iets duidelijk te maken en ik plak dat een beetje op jou idee en je zoon. Maar jij en je man bepalen natuurlijk zelf in hoeverre iets wel of niet bij het label past. Dat label is slechts een hulpmiddel he. Niks meer en niks minder. 
reactie op @ramtroubles:
Mr B @ramtroubles

Dit is een fantastische post omdat ie zo herkenbaar is... Hij is naast inhoudelijk prima, nl ook een "live" inzicht in de ad()d aan het werk....

Ik herken bv. heel erg dat gevoel van hyperfocus, al noem ik het meer ergens aan "vastgeplakt/gezogen" te zitten. Dat zijn voor mij vaak noviteiten, of dingen waar ik ooit besloot een "enorme" interesse in te hebben. Dat "vastzitten" is idd heel vervelend, maar het tegenovergestelde broertje  heet bij mij "onrust" en dat is net zo vervelend. 

Maar goed, dat is voer voor een ander topic wellicht. Opbouw van je verhaal vond ik herkenbaar qua gedachtensprongen: er zijn hakken en takken, eerdere ideetjes die terugkomen, reflectie en dan positief afsluiten... 

Ps. dit antwoord is ook alweer door tig iteraties heengegaan en ik probeer dat af te leren. Dus, "plaats reactie"
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles @bbking

👍
1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Elsa Neufend 1 jaar geleden geplaatst
Hey,

Het is best grappig wat je schrijft, omdat ik in elke zin mijn zoontje herken en ook al tot die vaststellingen ben gekomen! Zeker wat school en bepaalde gedragingen betreft.

De vaststelling dat hij er weinig last van lijkt te hebben, komt niet van mij, maar is vastgesteld door kinderpsychologen en kinderpsychiaters in het kinder psychiatrisch centrum. Misschien was het daarom ook zo moeilijk vast te stellen dat het om ADHD ging. Hij kan het goed verbergen, maar bij focus tijdens de les, simpele opdrachtjes uitvoeren (zeker die hem niet interesseren) loopt hij finaal vast. Zo kon hij zonder rilatine niet zelfstanding werken. De juf had wel gezegd WAT ze moesten doen, maar na letterlijk twee minuten zat hij voor zich uit te staren, begon vliegtuigje met z'n potlood te spelen en hij moest iedere keer gewezen worden op het taakje, maar na een paar tellen was hij het weer kwijt. Ik heb het zelf gezien. Gelukkig mochten wij bij lessen aanwezig zijn om te kijken hoe hij presteerde. Simpele opdracht was om op een tekening met een bord met daarop spaghettislierten de slierten te tellen door ze in te kleuren. Hij begon goed, maar voor hij de eerste sliert gekleurd had, keek hij opeens verstrooid op en begon toen maar alle slierten oranje te kleuren. De opdracht alle slierten met verschillende kleuren in te kleuren was vergeten...

Nou goed, hij heeft ADHD, het lukt hem misschien niet, of niet altijd wat voor de meeste andere mensen heel normaal is. Met medicatie wel. Hij krijgt rust, wat hij wil, lukt, en hij wint aan zelfverzekerdheid, omdat hij nu ziet dat wat voorheen niet lukte, wél lukt, en dáár is hij zich terdege van bewust! Hij geeft wél aan het medicament alleen te willen nemen als hij naar school gaat, vakantie en vrije dagen, weekenden wilt hij dat niet nemen, en dat is ook niet nodig..
Maar even kijken... mensen met ADHD zijn op bepaalde dingen zoveel beter dan mensen die dat niet hebben: geven zich echt gepassioneerd aan HUN opdracht, nauwkeurig, oog voor detail, inventief en noem maar op.. Ja, er zijn nadelen, maar die zijn in de meeste gevallen heel goed onder controle te krijgen. Eigenlijk is ADHD een gave en ik ben er van overtuigd, dat me de juiste begeleiding mensen met ADHD dingen kunnen bereiken, die mensen zonder ADHD niet kunnen. Ik heb een afkeer van labels; ze hebben meestal een negatieve klank en een stigmatiserende werking, maar ik zie niet het label met wat ADHD-ers allemaal niet zouden kunnen; ik zie de dingen waarin ze uitblinken t.o.v. kinderen/volwassenen die dat niet hebben.

Ik wil mij idd inlezen in ADHD. Ik wil weten hoe die medicamenten precies werken. Wat er in dat hoofdje gebeurt... Wat doet het precies met die neurotransmitters?  Hoe zit het met die vormen? Heb je ADHD in gradaties, of is dat zoiets als je hebt het of je hebt het niet (je kunt niet een beetje zwanger zijn; je bent het of je bent het niet); ergo heb je ADHD in lichtere en zwaardere vormen? 

Ik heb even snel die hyperfocus gegoogled/ Herken ik wel. Zooo diep ergens in zitten wat hem boeit dat hij niet mee krijgt wat om hem heen gebeurd. Ook kan hij heel diep nadenken en ingaan op dingen die hem interesseren en vragen stellen totdat de antwoorden opraken. Niet alleen thuis, maar ook op school. Hij is ook een kei in logisch denken en verbanden leggen. Klein voorbeeld.. Hij ging net naar school; dus hij was 2,5 jaar oud. Ik kleedde me aan en hij zag mijn bh. Hij vroeg of hij ook een bh aan mocht. Ik begon te lachen en zij dat een bh voor de borstjes in van meisjes en vrouwen, mannen hebben geen borsten (ok, een uitzondering daargelaten LOL); dus die hebben geen bh nodig. Even dacht hij na en zei toen heel resoluut: "Dusss, dan draagt de buurvrouw een bh, oma en de juf ook, want dat zijn allemaal meisjes!". Ik was toen best verbaasd over hoe hij op zo jonge leeftijd dat verband kon leggen. Meeste kinderen van die leeftijd zijn daar niet mee bezig. En.. dat is weer iets wat opvalt. Hij is met dingen bezig waar kinderen van zijn leeftijd niet, of nog lang niet, mee bezig zijn.

Nog iets wat echt typisch is voor de mijne... Hij zal niet schelden, geen ruzie maken, ook niet als iemand vervelend tegen hem doet. Wel zal hij als iemand iets doet wat niet mag, naar bijv. de juf stappen en zeggen, dat iemand iets doet wat niet mag en of de juf wil ingrijpen, want dat irriteert hem dan en daar lijkt hij onrustig van te worden/zich aan te storen. In het geval, dat hij echt helemaal genoeg heeft gehad van een situatie of van iemand, zal hij dat niet oplossen met geweld, maar met totaal negeren, en dat laatste kan hij enorm goed. Hij doet alsof iemand niet meer bestaat..

No prob met de schrijffouten. Ik heb het begrepen en daar gaat het om! Thx voor de uitleg!

RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
@elsaneufend
Klinkt mooi allemaal. Bijzondere zoon. Mss begrijp ik het nu. Hij had mss weinig last van ADHD omdat hij lekker eigengereid is. Maar hij had wel veel last om mee te komen in het systeem. 
Fijn dat het hem nu wel lukt en grappig hoe hij daaarin bewust zijn keuzes maakt mbt medicatie. 

Maar je vergist je in 1 ding. Al die mooie eigenschappen van jouw zoon zijn niet de kenmerken van ADHD! Het zijn binnen de diagnostiek geen ADHD symptomen. Binnen de ADHDers vindt je misschien gemiddeld meer mensen die zo slim zijn en zoveel verbanden zien. Omdat zoals ik eerder vertelde ADHD en slimheid/creativiteit elkaar beinvloeden. Maar ook mensen die zwakbegaafd zijn kunnen ADHD hebben, en mensen die er gelijk op los timmeren als ze iets niet zint. Dat is geen andere ADHD, dat is exact hetzelfde.. En daarnaast zijn er hele slimme, creatieve en vroegwijze mensen die geen ADHD hebben. 

Adhd heeft niks met persoonlijkheid of karakter te maken. Het is niet positief of negatief.  Het is een beperking op vermogensniveau. Je kan iets niet zo goed. Net als zoveel mensen iets niet kunnen.  Thats all. En het lastige is wel dat deze beperking betrekking heeft op onze regiefunctie en dat  die steeds belangrijker wordt in een tijd van individualisme en informatieoverdaad en informatie-afhankelijkheid. En een ander ding is dat voor veel anderen dit vermogen zo vanzelfsprekend is om wel te hebben,  dat ze geen idee hebben dat wat ze met behulp van dat vermogen doen op een vermogen is gebaseerd. 

Daardoor worden de ADHDers vaak niet begrepen," het zal wel een kwestie van willen zijn", horen ze vaak. De mensen die dat zeggen krijgen in mijn ogen ergens gelijk van de mensen die steeds de positieve kant willen benadrukken. Dat hoeft niet, er is namelijk geen negatieve kant. Ménsen hebben positieve kanten, en die van jou zoon horen bij hem. 

(Ik zeg het allemaal wat dramatisch hoor.. maar zo erg is het ook weer niet met mij... )

Als je gaat googlen, google ook naar( zwakke) executieve functies,  Ik zeg dat omdat die kennis mij enorm hielp om het een en ander  in een perspectief te zetten. 

Fijn dat het goed gaat met hem! 



Soesje W. 1 jaar geleden geplaatst
Ik word soms juist een beetje verdrietig van dat altijd maar zo positief benaderen van ADHD / ADD omdat ik juist erg last had, vooral vroeger, van hoe ik in elkaar steek. 
Nu, een paar jaar later zie ik echt de positieve kanten van mijn karakter (ja, ik zie mijn ADHD gewoon als een onderdeel van wie ik ben, geen diagnose) en heb ik om leren gaan met de minder leuke kanten en zijn die er dus veel minder. 

Voorbeelden: 
- dromerigheid, in een gesprek gewoon de helft niet volgen als ik niet geïnteresseerd ben, dat is vaak niet leuk voor anderen mensen
- chaotische inborst - alles tegelijk dus niets af, tien projecten tegelijkertijd en dan overweldigd raken en niets meer aanraken. 
- niet kunnen plannen en organiseren, dus heel vaak óf te laat komen óf gewoon afspraken helemaal vergeten ook al dacht ik er diezelfde ochtend nog aan... dit werd verergerd door het hebben van vier kleine kinderen
- overweldigende emoties en een emotionele achtbaan op bepaalde momenten, dit noemen ze in het Engels ook wel RSD (Rejection Sensitive Dysphoria), hier herken ik mij bijna volledig in - dit is echt heel erg ernstig vind ik, ik kan mijzelf verliezen in mijn verdriet en wanhoop en ben dan compleet de werkelijkheid tijdelijk uit het oog verloren. Dit is voor mijn gezin ook echt zwaar, en voor mijzelf zijn de schuldgevoelens heel heftig en ook het gevoel de dagen erna dat het weer mis zou kunnen gaan. 
- mijn huishouden niet bij kunnen houden doordat het overweldigend was, niet weten waar te beginnen, geen overzicht en niemand die mij kon helpen want ik wist ook niet wat ik een ander zou kunnen vragen - dit zorgt bij mij voor emotionele overload en prikkelbaarheid, wat ook weer zorgde voor binge-eating en steeds maar weer mij verstoppen in een boek of een Netflix-serie (vroeger tv-serie). 
- als ik in een ruimte ben waar het heel erg rommelig is, kan ik mij meteen heel erg vervelend en ongemakkelijk voelen, ik zie teveel waardoor ik overprikkeld word. Dit is veel erger geworden dan vroeger, ik denk door mijn periodes van burnout/overspannenheid/depressie in de periodes dat mijn kinderen klein waren. 
- ik voel de gevoelens en sfeer rond mensen heel erg aan - dit kan fijn zijn omdat je er dan voor een ander kan zijn, maar ik ben ook een soort spons en neem dan ook emoties van anderen over. Dit is erg lastig. Ik word bijvoorbeeld heel erg beïnvloed door het humeur van mijn man. Ik kan een dag lang van slag zijn omdat hij 's ochtends heel chagrijnig tegen me deed. In het weekend reageer ik dan soms niet leuk omdat ik doodop ben, en hij reageert dan weer op mij en dat zorgt soms voor flinke ruzies. (Hij heeft ook 'iets'). 
- Ik kan geen nieuws lezen/zien omdat ik dan heel erg verdrietig kan worden om bepaalde dingen. Een voorbeeld: na het ongeluk met die stint op de overweg (trein, kinderen dood etc.) las ik het een paar dagen later in een oude krant. Ik zat op het toilet te huilen...
- onzekerheid over mijzelf en negatieve gedachten over mijzelf, doordat ik bijvoorbeeld altijd maar weer iets vergat, te laat kwam terwijl ik zo mijn best deed op tijd te komen (gewoon geen gevoel voor tijd), etc. etc.

Ik heb echt wel positieve kanten van mijzelf leren kennen in deze periode en kan nu heel veel beter omgaan met mijzelf, 'coping strategies' ontwikkeld, etc., maar eerlijk gezegd zie ik ADD niet als mijn 'positieve eigenschap'... 

Ik snap je benadering wel denk ik, zeker nu ik in een latere reactie zag dat je het meer als een filosofisch vraagstuk bedoelde, en zeker gezien het feit dat je vertelt dat je zo lang en diep kunt nadenken over dingen (dit herken ik heel erg van mijn man, dat heeft hij ook! Hij kan ook dingen echt 'uitvinden' die een paar jaar later dan ineens op de markt komen, blijkbaar heeft iemand anders dat bedacht en ook echt ontwikkeld). 

Maar in de praktijk denk ik dat de diagnoses er zijn om mensen die anders in elkaar zitten te helpen met hun problemen - mensen die er geen problemen mee hebben, hebben geen diagnose nodig. Ik wilde maar dat ik het positiever kon zien, ik zie ook echt de positieve kanten van ADD/ADHD en autisme, echt wel, ik heb zelf twee kinderen met autisme en zie hun prachtig mooie kanten, maar de problemen zijn echt... 
reactie op @soesje:
R O Ik begrijp dat je zegt dat het positief benaderen als een inbreuk op je erkenning is dat je er heel veel last van hebt. Het is alsof iemand je aan het zeggen is dat het allemaal wel niet zo erg is en dat je eigenlijk wel aan het overdrijven bent. 

Laat ik heel duidelijk zijn, en dat is ook de reden dat ik hier toch nog even op wil reageren, dat is niet wat ik wilde zeggen, ik wil alles behalve de hinder of de problemen minimaliseren of niet erkennen. 

Dat is in zijn geheel nooit mijn insteek geweest. Ik probeer het groter plaatje te bekijken, niet het individuele. Het is ook mijn vaste overtuiging dat hoe beter we de afwijking begrijpen, hoe beter we diegene met problemen kunnen helpen.
1 jaar geleden

Beantwoorden

RAM Troubles 1 jaar geleden geplaatst
(Latere toevoeging; deze reactie op het onderwerp van dit topic heb ik uiteindelijk in een nieuw topic bovenaan gezet. Dit topic is al vervuild met hele interessante andere onderwerpen; dus mocht je willen reageren bvk daar https://forum.adhdblog.nl/conversations/kijken-we-niet-verkeerd-naar-adhd-ass-deel-ii)
--------------------------

Ik was aan het rennen. In de natuur, escape uit de aangrenzende stad waar ik woon. De renhormonen geven rust. "Hehe - soms wandel ik een stukje om dat te ervaren - dát is lang geleden; Wat scheelt dat toch veel, heerlijk". Zeg ik tegen mijzelf. Maar ik werd mij ook bewust van iets anders, iets wat ik altijd heb als ik daar, het liefst in het donker, ren. Ik heb weerstand om terug de stad in te gaan. En inderdaad, in het licht van de eerste lantarenpalen neemt de onrust het over. Ik ben plots allert/geprikkeld, stoepen op en af of de overdaad aan kerstleds... waar is iedereen mee bezig?  Ik mijd de drukkere wegen, ik wil snel thuis zijn.  Deur dicht, rust... "voelde ik mij nu bedreigd? Bedacht ik mij?   Het lijkt er op..  Maar waarom? Ik heb echt geen vijanden. 

Toen bekroop mij een idee, want ik dacht opeens aan van alles, om dit topic nieuw leven in te blazen. Want kijken we idd  niet verkeerd naar iets als ADHD en ASS..

Een van de dingen die door mijn gedachte vloog:
Ik heb iets raars. Ik heb het er met mensen over. Enkele hebben het ook, de meeste niet.. Maar het slaat nergens op zo op t eerste gezicht. . Ik heb er last van dat er bij mij naar binnen kan worden gekeken. Niet elk moment. Maar als ik  wat overprikkeld ben is dat een structurele stoorzender, elke seconde vraagt het energie. . Er hoeft niemand thuis te zijn,  aan  de overkant van die brede straat, een paar etages hoog,  waar ze mij nauwelijks zouden kunnen waarnemen, maar toch... soms gaan mijn gordijnen dicht, overdag. Ik heb geen slecht geweten, ik kan prima met mensen opschieten. Maar ik moet tot rust komen. 

.. nog een ding. Lang geleden in een dierentuin in het buitenland, zag ik een wolf, alleen in een heel klein buitenverblij.  Ik vond het verschrikkelijk. Het beest liep dag in dag uit 8-tjes. Het pad, in de vorm van die 8 was zeker 60 cm diep uitgesleten.  Het was hartverscheurend. Zon prachtig beest, wat aan het lijden was. De omstandigheid waar de wolf fysiek en neurologisch op is ingericht  (roedel en ruimte) wasren heel ver te zoeken. Zijn gedrag was gestoord. Hij mistte zijn roedel en zijn uitgebreide jachtterrein. Maar hij deed iets om pijn dragelijk te maken... 8-jes lopen.. misschien beeldde hij zich van alles in en deed  hij alsof? 

Wat zeggen deze voorbeelden nu? Nou.. 
ADD is gelul in de ruimte!! Ik heb al helemáal geen fucking dopamine te kort. Mijn probleem is totaal van een andere aard. Ik kan simpelweg die primitieve stam niet vinden, waar ze mij willen opnemen om wie ik ben en omdat ze  zien waar ik goed in ben. Ik zorg namelijk voor hun en onze veiligheid, dus dat we het overleven. Hoe zit dat: ik signaleer meestal als eerste het gevaar. Hoe ik het doe weet ik niet. Maar ik ben er gewoon op gespitst. Ik weet blijkbaar waar ik op moet letten. Want bij het minste of geringste heb ik door wat er niet pluis is.  Ik hoor en zie álles.. een klein vreemd geluiden of schaduw, ik heb het door. Anderen zien en horen dingen hoe ze er ongeveer uit hebben gezien of geklonken. Ik weet meestal precies wat er gedaan moet worden om het gevaar te neutraliseren. Ik handel direct. Ik ben zeker. . Alle scenarios heb ik al eens bedacht en ik kan ter plekke prima improviseren als het moet. 

 Weet je wat ze bij die gekke diagnose ADD er over zeggen:  Hij dénkt te veel. Nou, op leven en dood is daar totaal niks mis mee. En wat ze over improviseren zeggen is helemaal hilarisch. Ze noemen dat een gebrek aan...automatiseren! Ik ben toch geen f#$%cking robot? 

35.000 kkeuzes op een dag. Dat is de schatting wat de westerse mens gemiddeld te verstouwen krijgt. Dit is normaal in het informatie tijdperk. Ik ben er niet voor gemaakt.  Ik sluit kort. 

Mijn voordeur is op slot, mijn gordijnen toe, languit op de bank, schrijf ik weer  een stuk voor op het forum. Ik meen wat ik zeg, ik wil het ook zeggen, denk ik,. Maar soms komt de realiteit even binnen. Wat zie ik, wat hoor ik nu? Ik staar feitelijk alleen naar duizenden oplichtende pixels. Ik doe alsof. Ik loop ik 8-jes. 
reactie op @ramtroubles:
Mr B @ramtroubles​,

Hele interessante post, en ik herken best wat je zegt. Toch denk ik dat het wel degelijk met adhd te maken heeft. Kom er later even op terug..
1 jaar geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie 1 jaar geleden geplaatst
Hai allemaal die hier op dit topic hun reacties geven . 
Ook ik denk na over al deze dingen. Ik heb de "  diagnose "  pas gekregen toen ik 72 jaar was. Ik heb veel vragen gehad en nog hierover.. 

Ik ben aan de ene kant blij met de diagnose, omdat er voor mij veel stukjes op de plek vallen. Een andere kant is er eigenlijk niet.  Voor mij althans.
 Het is voor mij een opluchting om te weten waarom ik zo denk, voel doe enz.enz. enz..
Maar verder kan ik er niks mee. Alleen ik heb een depressie gehad van 30 jaar ,waarin ik voelde dat er iets niet klopte. Dit steeds aangegeven, veel soorten medicijnen geprobeerd en nog meer opnames, zelfs 12X geshockt.
Tot ik een nieuwe psychiater kreeg en die zei dat er iets anders aan de hand was.

 Dus mijn gevoel werd eindelijk duidelijk ( jammer van die 30 jaar, het zij zo ).
Na onderzoeken, testen idd. ,de diagnose ADHD, ADD, HSP,  en lichtelijk ASS.
Schrikken in eerste instantie. Maar door er veel over te lezen, was het voor mij duidelijk dat het klopte.

Maar hoe nu verder.?  Medicatie geprobeerd, met alle gevolgen van dien ( last van ritmestoornissen,en nu leef ik op een pacemaker, wat overigen goed werkt ). 
Geen ritmestoornissen meer.

Maar hoe nu verder? Ik loop tegen heel veel dingen aan, waar anderen ook last van ondervonden. Veranderen nu nog na 72 jaar  ( inmiddels dus bijna 74 jaar )

Ik heb hulp vanuit het ggz ,wat me goed bevalt, maar over de diagnoses hebben we het sporadisch. Ik weet niet meer wat bij mij hoort of bij de diagnoses.

Ik ga nu gewoon bezig met mijn leven op de rails te krijgen, wat heel langzaam gaat en moeilijk is na 
30 jaar in een cocon ,wat depressie heet , geleefd te hebben en nu niet meer depressief ( wel stemmingswisselingen die toch blijven om dat deze weer bij de stoornissen of aandoeningen of hoe je het ook noemen wilt, horen.

Maar uit de depressie,maar wel met de diagnose dat de diagnoses hier onder geschild hebben. Helaas dat men dat niet eerder opgemerkt heeft, dan was er veel ellende gespaard gebleven. Maar ja, ouderen kunnen deze diagnoses toch niet krijgen werd er gezegd toen het er eindelijk wel was.

Men kan er weinig mee en ik nog minder. Het gekke is juist ,sinds ik dit allemaal weet komen alle kenmerken op me af als een sneltrein.
Dus één grote onrust in hoofd en lijf. En alles wat er bij hoort.

Maar,,,,,,, ik heb de diagnoses, wat ik nu erg vind, maar helaas wil ik mij werken aan de dingen waar aan te werken val, maar ik ervaar dat als heel weinig.

Iedereen kent me zoals ik ben/was mijn hele leven, heeft veranderen dan nog zin?

Wie heeft daar een antwoord op.?????????
Daar zou ik graag reacties op willen hebben. Hoe zouden jullie dat doen op deze leeftijd .

Jullie zijn een stuk jonger dan ik,en dan is er misschien nog veel te behalen met alles of in ieder geval veel dingen, denk ik zo.

Voor mij is het momenteel wel moeilijk ,ik ben moe van alles, dat geknokt,  je steeds maar weer moeten verdedigen, uitleggen. Doen wat wat ik denk dat er van mij verwacht wordt  en zo kan ik uren doorgaan met opnoemen.

Maar ik wil nu eindelijk eens eens keer leven en aan mezelf denken. 
Ben ik dan egoïstisch??..?

Ik start in januari met 2 dagen dagbesteding om ritme en structuur te krijgen ,2X in de weeg therapie om mijn lichaam weer in conditie te krijgen en krijg ik 1X in de week thuis hulp  van dimence ( ggz ) om mijn leven thuis weer op orde te krijgen. 

Dus ik ga met mezelf aan het werk , niet door de diagnoses ,maar om weer te kunnen LEVEN. Dat is wat voor mij telt, kwaliteit van leven en daar ga ik voor en wat ik er van leer wat mijn diagnoses ( Ik noem het gemakshalve maar zo ) betreft is mooi meegenomen. Ik zeg in mijn omgeving ,ik ben wie ik ben ik voel zoals ik voel en ik doe zoals ik doe, maar zeg me alsjeblieft als er iets is waar ik veranderen kan. Dan zal ik het proberen. Maar de meeste mensen uit mijn directe omgevingen zeggen, blijf zoals je bent, we kennen je niet anders.

Heel fijn ,deze reactie, maar ik heb er zelf zo'n last van alles, en dat is het waar het bij mij omgaat. Hoe krijg ik rust en vrede met mezelf in het leven???????
ACCEPTATIE, ja, maar ik heb geen knop die ik om kan zetten helaas. Heeft niemand denk ik,anders zouden wij allemaal niet op dit forum komen denk ik.

Soms denk ik wel eens zou ik zonder de diagnoses beter af zijn geweest????????  Nee ook niet, want zou de depressie er nog gespeeld hebben en dat zou ik niet meer kunnen trekken. 

Ik tel mijn zegeningen, doe wat ik kan doen, wel met hulp ,maar zonder medicatie voor dit alles. Met een man uit duizenden die de hele huishouding doet en alles wat er in het leven komt kijken en waar ik blij mee ben, anders zou ik helemaal geen structuur hebben.  
Maar ik wil zelf weer alles kunnen. Ik heb geen overzicht, geen inzicht, kan alleen de dingen die uit mezelf komen en word dan weer hyper gefocust.

Maar ik pluk de dag en blijf positief en het zal ooit beter gaan. Hoe ver ik kom dat zullen we zien, maar het gaat me lukken.

Iedereen bedankt die de moeite heeft genomen om dit te lezen en reacties/suggesties zijn heel erg welkom.

Één ding wil ik nog kwijt. Ik sta nu wel anders in het leven dan een jaar geleden. Dus ik ga vooruit, ook al is het langzaam en gaat het met vallen en opstaan ( omdat ik teveel en te vlug wil en dat werkt helaas hierbij niet. Groetjes Inkie Inkie
reactie op @inekelatour:
Heleen Van Arkel Hai Inkie!

Ah, wat een verhaal joh over jouw leven!
Weet dat het niet voor niets is geweest hoor, jij deed/doet er toe in deze gebroken wereld!
Zo jammer dat je op zo'n late leeftijd pas echt tot je recht komt he en zo weinig dromen nog kunt waarmaken!
Probeer toch met terugwerkende kracht van het leven te genieten Inkie, met alles wat je nu weet over jezelf!
Ik herken wat je schrijft hoor en ik heb een jaar gehad van rouw waarom mijn leven is gelopen zoals het is gelopen maar geniet nu zo van de kleinste dingetjes en zie dit deel van mijn leven als een toegift en ben enorm dankbaar dat mij dit is gegeven!
Natuurlijk steekt al het oude gedrag en gedachten de kop op maar ik zet mijn mindset om en concentreer mij op mijzelf, voelt egoistisch maar als dat zo is zit je goed, het mag nu eindelijk, lang genoeg met Jan en alleman bezig geweest!
Geniet van elke dag met je mooie eigenaardigheden en je zelfbewustzijn, wees lief voor de mensen om je heen, je kunt zo'n hoop betekenen en blij zijn met er te zijn en je niet meer af te vragen of het allemaal wel geaccepteerd wordt!
LEEF, HAAL ADEM EN GENIET!

Een heel fijn leven toegewenst van mij!
Heleen.😍😘❤️
1 jaar geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Heleen, dankjewel voor je lieve woorden  en ook Mac dank je wel voor het begrip en de duidelijkheid die jullie mij geven. Dat ik mag zijn zoals ik ben ,voelen zoals ik voel en de dingen doe zoals ik ze doe. Dat is in mijn directe omgeving anders. Ik probeer het te accepteren dat het er is en de rouwperiode zoals dat inderdaad is over al die jaren. Vooral de laatste 30 jaar ,toen ik in de depressie zat en mijn kinderen pubers waren. Inmiddels zijn het zelf ouders van grote kinderen, wat toch een beetje aan mij voorbij gegaan is. Zo ontzettend jammer.
Maar toch merk ik dat ik toch op één of andere manier herinneringen opgeslagen heb, want bij tijden of wijlen komen er dingen wat mij doet herinneringen geeft die ik dacht dat ik ze niet had.
Kunnen jullie begrijpen wat ik bedoel??
Ik denk van mezelf dat ik soms nog al warrig iets kan schrijven ,maar bij navraag  niet zo is, vandaar.

Ik heb een kl............jaar achter de rug, althans het heeft meet impact gehad op mij dan ik gedacht en verwacht had.
Door de des ( dat wordt gedacht tenminste ) is mijn hart op hol geslagen en heb ik ritmestoornissen gekregen waar niet mee te leven viel.
Dus enkele behandelingen gehad daarvoor wat niet hielp. 
Uiteindelijk een pacemaker gekregen plus hisablatie, waardoor ik nu op een pacemaker leef.
Gelukkig is dat goed gekomen, deze wordt elke keer iets lager gezet zodat het op  " normale "  hartslag komt van 60 slagen per minuut in rust zoals dat vaak is bij ouderen  ( Ik voel me niet daarbij horen nog ).

Maar alles bij elkaar heeft, de diagnoses en dat gedoe met pacemaker heef behoorlijk veel invloed op mijn hele zijn.
Wat ik ook merk is dat de buitenwereld vindt dat je dit moet doen en dat moet doen om mee te kunnen.
Iedereen heeft zijn eigenaardigheden. Wat is normaal? 
Mij hele leven heb ik ge,heeft zoals ik dacht dat ik moest leven en daar kom ik nu achter op deze leeftijd dat dat gewoon bin me hoort. DAT BEN IK.!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Maar waarom wil ik niet zijn zoals ik ben, altijd die angst en onrust van doe ik het goed, zeg ik het goed, is een ander niet boos. Ik wil alleen maar gewoon een rustig leven.
Mijn spontaniteit is minder omdat ik denk wat zal een ander wel niet denken.
Ik durf geen glaasje wijn te drinken omdat een ander da  denkt dat het daar door komt.

En dan wordt er gezegd , je moet niet zo denken, niet invullen voor een ander, blijf jezelf.
Had ik alles maar eerder geweten, dan was mij leven waarschijnlijk heel anders geweest.

Maar het heeft geen zin om terug te kijken, ik weet het, maar toch.............
Soms wordt er aan mij gevraagd of ik de kinderen niet te kort heb gedaan en dat doet pijn en houdt me erg bezig.
Heb ik nooit bij stilgestaan en het komt nu op me af als een wervelwind.
Ik heb een man uit duizenden ,die alles altijd gewoon door heeft laten gaan en nu de hele huishouding doet met alles wat er bij hoort.

Ik probeer dit ook van me af te zetten, want het is zoals het is, ik kan het niet veranderen.
Helaas, wat sociale contacten betreft ben ik bang geworden , eerder was ik spontaan en nu alleen maar opletten dat ik alles maar goed doe, 

Maar ik ben nu echt bezig om te proberen mezelf  op de eerste plaats te zetten en mezelf te zijn. En hoop dat nog 20 jaar vol te houden.
Eerder zei ik altijd,  ik wil Mijn kinderen groot zien worden, toen ze ik ik, ik wil Mijn kleinkinderen groot zien worden en nu zeg ik, ik wil nog graag mijn eventuele kleinkinderen zien.
GOED STREVEN TOCH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 En zo heb ik er altijd positief in kunnen blijven staan, althans voor de buitenwereld, van binnen voelde het wel anders kan ik je zeggen. Maar dat zal wel herkenbaar zijn of niet? 
Maar het heeft me wel door alles heen gesleept. Uiteindelijk moet je het zelf doen, toch?

Men zegt toch altijd het leven is een feest, maar de slingers moet jezelf ophangen.!!!!!!!!!!!. Maar soms denk ik wel, je moet de slingers dan ook maar hebben. Soms zijn ze ver weg , maar ook wel weer heel dichtbij.
Ik kijk wat ik kan en wat ik heb, en als dat bekijk heb ik nog best veel om voor te leven..

Maar hoe? Ach  daar kom ik ook wel weer uit.

Heleen en Jac, ik hool dat jullie mij geen zeur vinden, en fijn dat jullie gereageerd hebben met zoveel begrip, Het heeft me weer doen inzien dat ik mag zijn zoals ik ben en zo probeer ik mijn leven ook weer op de rails te krijgen.
En door mensen zoals jullie zal me dat zeker lukken.

Groetjes Inkie Inkie
1 jaar geleden

Beantwoorden

Heleen Van Arkel Aaahhh Inkie, ik voel met je mee hoor, herken alles wat je zegt en kan wel huilen om je verhaal, zo verdrietig voor je!
Zelf ben ik gelovig, ook op mijn eigen adhd manier, ga niet meer naar een kerk, kijk hour of power, Bobby Schuller is mijn grote inspiratiebron!
Heb in 10 kerken gezeten, van zwarte kousen tot 'happy  clappy' en altijd maar weer aanpassen aan de dogma's die er heersen!
Nu voel ik me zo vrij joh, geniet van het eeuwige leven waarin ik nu al mag leven en dat geeft zo'n blijdschap!
De dood is geen punt maar een komma, ben (bijna) nergens meer bang voor!
Door jouw late diagnostisering zijn er comorbiditeiten ontstaan waardoor je al je energie nodig had om te 'overleven' met deze handicaps!
Zelf slik ik sinds een half jaar dexamfetamine en voel mij voor het eerst van mijn leven 'normaal', eindelijk een filter!
Slik al 25 jaar antidepressiva voor dysthimie, een chronische depressie, wat veel bij vrouwen voorkomt met adhd, dit samen met dex en een gestructureerder leven wat nu kan doordat ik gestopt ben met werken en de kinderen de deur uitzijn, maakt dat ik erg gelukkig ben nu en extreem geniet van mijn kleinzoon!
Het verdrietige gevoel steekt af en toe de kop op, al die 'verloren' jaren en meer herinneringen dan dromen voor je!
Ik denk nu heel vaak;' wat fijn dat dit me nog gegeven is en ik nog tijd heb om zo te genieten'!
Ik hoef geen verre reizen of bijzondere dingen te doen!
Ben zo blij dat ik me goed voel, daar geniet ik met volle teugen van en heb ik zo hard voor gewerkt, gevochten en geleden!
Dit is mijn kroon op al het werk!!!!
Heel dankbaar voor alles, in deze gebroken wereld is het voor ons 5 keer zo zwaar om te leven en kinderen op te voeden!
Nu kan ik door mijn ervaring mijn kinderen goed 'coachen' die hetzelfde in het leven staan als hun moeder en de geschiedenis herhaalt zich behalve dat zij eerder de goede medicatie, gesprekken, voeding en levensstijl kunnen aanpassen zodat zij minder hoeven lijden dan wij hebben gedaan!
Ik wens jou een ontzettend fijn, gezond en gelukkig nieuw jaar toe waarin je kunt genieten van je verworven inzichten en blij kunt zijn met het leven en met terugwerkende kracht kunt genieten van wat je hebt gepresteerd met je ki deren, kleinkinderen en je naasten!
Zoals jij is er geen een, je bent uniek en onvervangbaar!

Mijn man verdient ook alle lof, zelfde als de jouwe, de mijne is zeer introvert, toch om te gieren eigenlijk naast een vrouw met een forse vorm van adhd en aanverwante eigenaardigheden!
Ik lees alles wat los en vast zit over adhd en kan zelf wel een praktijk beginnen, af en toe informeer ik de psychiater over adhd bij vrouwen in de overgang!(ergste periode voor een vrouw met adhd he?)
Nou ik spring lekker van de hak op de tak, kan lekker allemaal, jij hopt wel mee he?
Mijn hond ligt al een uur naar me te kijken of ik hem uit wil laten maar het vrouwtje heeft een hyperfocus!
Ruk me nu los van je, denk aan jou!

Dikke hug! Heleen.😘

1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Jacco Veldman 1 jaar geleden geplaatst
Hoi. Wat kunnen jullie goed schrijven zeg. Daarom zal ik het maar kort houden. Ja, ik ervaar ook dat AD(H)D te veel wordt benaderd vanuit een probleemdtelling. De nadruk ligt te vaak en te veel op het geen wat niet goed gaat. Ik heb serieus de keuze gekregen er aan te weken of anders te accepteren dat het gewoon zo is. Raar eigenlijk, want er zijn een heleboel dienen waar ik ten opzichte van andere excelleer. Daar gaat het nooit over. Gevolg van het  focussen op wat niet goed gaat resulteert vaak dat het erger wordt en kansen om te excelleren in het geen waar je wel goed in ben worden onbedoeld de kop in gedrukt. Eigenlijk doen we het ons ook zelf aan met alle Happinez, Linda's en Yoga etc. de ideaalbeelden. Ik ben ADHD-er, soms spontaan en enthousiastmerend soms erg druk. Mooi toch.
reactie op @jacco:
Inkie Inkie Hai Mac. Ik heb een reactie neergezet, maar deze is bij Heleen komen te staan, er staat alleen, Mac i.p.v.  Mac, sorry. Jullie begrip was zo belangrijk voor mij dat ik toch even een reactie wou geven. Ik vind het  ( of ik maak het, zegt mijn omgeving ) zo moeilijk om rustig te kunnen leven met alles waar je tegen aan loopt. Maar ik zal daar heus de enige niet in zijn neem ik aan. 
Ik probeer aan mezelf te denken, maar ben dan weer bang dat ik egoïstisch  wordt. Altijd de ander waar ik aan denk. En die onrust.
Sinds dat ik de diagnoses gekregen heb lijkt het wel of alles er uit komt. Ik ben zo vergeetachtig, terwijl ik altijd alles tot in detail kon onthouden. Altijd bang dat ik iets verkeerd zeg of doe in de ogen van een ander, vooral bij mijn kinderen. Heeft ook te maken dat ze nergens over ( willen ) praten en ik dan niet weet waar ik aan toe ben. Ik wou dat ik onverschillig kon zijn, maar het tegendeel is waar. Als ik maar alleen ben dan lukt het me redelijk om de rust te vinden, maar ik ben niet alleen , gelukkig ,want diep in je hart heb je altijd mensen nodig.
Dus we gaan gewoon door,.Dit was even een aanvulling bij wat ik bij Helleen hierboven geschreven heb.

Geniet van elke dag CARPE DIEM  dat is mijn lijfspreuk,al lukt me dat niet altijd om die uit te voeren. Ik doe mijn best.

Groetjes Inkie Inkie
1 jaar geleden

Beantwoorden

Monique Jansen 1 jaar geleden geplaatst
Ik vind ook dat er te negatief wordt gekeken naar de mensen met een label. En dat is jammer. 

Een vrij nieuwe term is Neurodiversiteit, misschien heb je er ooit van gehoord?
De benadering bij neurodiversiteit is: Je hebt een ander brein dan de mensen uit de gemiddelede groep. Je bent op zich wel normaal, met positieve en negatieve kanten. Je wijkt alleen  af van de groep en dat vooral geeft gedoe.

Het is een prettige manier van bekijken vind ik. Je ontkent de last niet, maar begrijpt dat de last sterker wordt doordat je buiten de groep valt en daardoor eerder wordt afgewezen dan dat je normaal gevonden en gesteund wordt.

Je hebt andere handvatten, en een andere gebruiksaanwijzing, en ook sterke kanten.

Ik heb ooit een mooie quote gelezen:

'Iemand met een handicap wil je helpen. Naar iemand met een  bijzonder brein ben je nieuwsgierig, en vraag je wat hij eventueel nodig heeft.'

Een mooie stichting die hierover gaat en werkgevers wil bekend maken met deze manier van benaderen is 'European Brains At Work: https://www.europeanbrainsatwork.nl/

Zij hebben het over alle neurodiverse mensen, zoals mensen met adhd, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid. Ze hebben werkgeversgidsen gemaakt die je kan downloaden om in gesprek te gaan met je werkgever. En ze geven voorlichting aan bedrijven, zodat er meer awareness komt.


Ze schrijven:
European Brains@Work informeert werkgevers & werknemers over de kwaliteiten en aandachtspunten van mensen met eigenschappen van AD(H)D, autisme, dyslexie en hoogbegaafdheid.
Wist u dat 10% van de totale beroepsbevolking bestaat uit mensen met zo’n bijzonder brein?
De talenten en kwaliteiten van deze mensen blijven nogal eens ongezien en onbenut. Wanneer zij op de verkeerde plek zitten moeten zij veel moeite doen om zich aan te passen aan een voor hen extra belastende werkomgeving. Terwijl zij bij een goede match veel extra's kunnen opleveren voor de organisatie.

Als werkgever en medewerker zelf begrijpen wat de kwaliteiten en aandachtspunten bij neurodiversiteit betekenen kan dit een wereld van verschil maken en zorgen voor een prettige werkomgeving met minder misverstanden, ziekteverzuim en burnout. Dat bespaart kosten en leed.

https://www.europeanbrainsatwork.nl/
Anouk Visser 1 jaar geleden geplaatst
Wel, eigenlijk is de norm raar en kunnen we de norm vanuit een probleem zien.
De prefrontale cortex van iemand met ADHD is 'misvormd', sommige delen missen of konden tijdens de puberteit niet indalen waardoor volwassenen met AD(H)D heel vaak de vindingrijkheid van een kind bezitten en andere eigenschappen die als 'kinderlijk' worden beschouwd. (De staat van de prefrontale cortex bevat nog veel meer maar ik heb geen zin om dat te zeggen want google is je beste mattie) Maargoed, die prefrontale cortex en de weinige aanwezigheid van dopamine zijn ontstaan door een genmutatie, maar eigenlijk is iedereen zoals ze zijn door een genmutatie. Blijkbaar heeft 'suvival of the fittest' ervoor gezorgd dat mensen met een afwijking in de hersenen die ander gedrag dan de norm vertonen, dus bijv. AD(H)D en ASS en nog meer, dat die mensen gewoon in de maatschappij mee kunnen draaien ondanks de hoeveelheid tegenslagen door het anders werken van het brein.
Afijn, mijn punt was, AD(H)D en andere 'hersenafwijkingen' (want dat is het eigenlijk) zijn gewoon een variatie, genmutaties veroorzaken variaties. Maar als de norm een variatie als een probleem gaat zien, kunnen we de norm ook als een probleem beschouwen.
reactie op @anoukvisser:
Mr B Hoi @anoukvisser​,

Dat over "misvormd" of "indalen" lees ik voor het eerst, in ieder geval hier. Heb je daar een bron voor?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Anouk Visser Algemene biologie gericht op de hersenen vertelt dat de prefrontale cortex drastische ontwikkeling ondergaat in de puberteit, dat is het indalen. Dit is de reden dat heel veel kinderen 'niet rationeel' nadenken. (ik verwoord het liever als 'creatiever') dan volwassenen. Dit is 1 van de grootste redenen waarom alcoholverbruik onder de 18 verboden is en onder de 24 wordt afgeraden. (maar geldt natuurlijk ook op andere hersengebieden.)
En hier is het verhaal van het verschil tussen een 'normale' prefrontale cortex en die van een AD(H)D'er
https://www.medicalnewstoday.com/articles/amp/315884
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B @anoukvisser​, die link verwijst naar dit onderzoek als ik het goed heb?

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5933934/

Ik lees daar vooral dat ze voor kinderen hebben kunnen aantonen dat (delen van) het brein kleiner is. Voor volwassenen konden ze dat niet. Maar "misvormd", of "delen die missen" kan ik nergens teruglezen..?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Anouk Visser Ik kan het niet meer vinden want ik weet niet meer waar ik het vond maar ik las over een onderzoek waar MRI scans zijn gemaakt van mensen met ADHD/ADD en mensen zonder, de gemiddelde scan van iemand met ADD/ADHD toonde aan dat er delen van de prefrontale cortex 'missen', er zitten 'gaten' in en daar doelde ik op met 'misvormd', want als iets misvormd is dan heeft het niet de vorm die het 'hoort' te hebben.
Mocht ik toch nog de link terugvinden met die foto's en informatie zal ik hem uiteraard met je delen :)
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Hoi,

En dit is dat onderzoek: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5933934/

Dit was het eerste echt grootschalige onderzoek hier naar, waardoor de resultaten door de wetenschap geaccepteerd worden. Het is een beetje een taaie tekst maar dit is (als het goed is) de wetenschappelijke bron waar alle artikelen op websites e.d. naar verwijzen.

Let wel, er is bij kinderen een 3-4% kleiner hersenvolume aangetoond, niet (of minder) bij volwassenen. Wil even proberen te voorkomen dat volwassenen hier denken huh, zijn mijn hersenen misvormd?? 😄
1 jaar geleden

Beantwoorden

Anouk Visser Maar dat onderzoek bedoelde ik helemaal niet, ik bedoel echt heel iets anders.
Of misschien bedoelde ik wel dat onderzoek maar een hele andere bron die het makkelijker uitlegt.
Edit: Gevonden! https://www.ru.nl/english/news-agenda/news/vm/donders/cognitive-neuroscience/2017/brain-differences-in-adhd/
"The differences observed were most prominent in the brains of children with ADHD, but less obvious in adults with the disorder."
Het is dus ook bij volwassenen zo, maar in mindere mate.
Maar, eventuele volwassene met AD(H)D die dit leest, schrik niet dat jullie hersenpan in vergelijking met de norm 'misvormd' is! Want dat is helemaal niet erg, we werken gewoon anders dan 'de norm'.
1 jaar geleden

Beantwoorden

R O Het enigste wat je onderzoek zegt is dat er verschillen zijn in het brein tussen neurotypische en hersenen waar een label AD(H)D aanhangt.

Hoewel dat vrij belangerijk is, voor meerdere redenen, mis ik in je onderzoek 0,0 onderbouwing voor claims als "misvormd", "hersenen kunnen geen normale ontwikkeling doormaken", "hersenen zijn in kind" modus blijven hangen. 

Er zijn opmerkelijke verschillen bij kinderen maar bij volwassenen vinden we niet veel, veel dieper gaat dit onderzoek niet. Dat is letterlijk het enigste wat dit onderzoek zegt.

Homo's hebben ook afwijkingen in hun brein ten opzichte van wat als neurotypisch beschouwd word, toch refereert de wetenschap niet naar hun als 'ziek', 'misvormd' of 'niet ontwikkeld'. Je hebt meer nodig dan enkel een verschil, een verschil kan positief zijn maar ook negatief, het kan een fout zijn maar het kan ook met opzet zijn. 

Wat ik wel merk is dat het onderzoek ter sprake hier geen aandacht aan geeft en zich focust op er is een verschil merkbaar, medicatie heeft geen invloed en naar de volwassenheid kunnen lijken de verschillen in volume te verdwijnen (wat niet wilt zeggen dat er geen verschil meer is)

Het feit dat er een verschil is in de hersenen zegt uiteindelijk maar 1 ding, dat de mensen hier geen komedie spelen. Een verwijt dat ze vaak krijgen dus niet onbelangerijk maar voor de rest zegt het niets.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B Hoi @anoukvisser​,

Jouw link gaat precies over dat onderzoek. Mijn linkje is het officiele rapport, en niet een artikel wat naar aanleiding daarvan geschreven is.

Ik zou zeggen, wees kritisch op de bronnen die je leest. De meeste "medische" nieuwswebsites hebben net als kranten een belang bij een lekkere kop, of een artikel dat beroering teweeg brengt. 

In het gepubliceerde onderzoek wat ik linkte staan de echte bevindingen, al is de tekst een stuk taaier om te lezen 😄
1 jaar geleden

Beantwoorden

Anouk Visser Als iets anders gevormd is dan de norm, dan kan de term 'misvormd' gebruikt worden. Als delen missen(Wat in het onderzoek staat) , is het niet gevormd naar de norm, en dus 'misvormd'. Het onderzoek spreekt niet van 'misvormd', maar dat is mijn interpretatie omdat het sneller is dan 'delen missen'.

'geen normale ontwikkeling doormaken' is mijn conclusie gebaseerd op het onderzoek en andere, algemeen bekende informatie, namelijk dat de prefrontale cortex de meeste ontwikkeling in de puberteit doormaakt. Dit verklaart waarom kinderen (Zowel 'normaal' als ADHD/autisme en idk wat allemaal) anders denken dan volwassenen en dit verklaart ook waarom tussen 'normale' kinderen en kinderen met ADHD en volwassenen een verschil te zien is. (Ik doel op dat bij volwassenen die bevindingen minder->nauwelijks aan te tonen valt en bij kinderen wel.) Even to the point, waar ik 'geen normale ontwikkeling doormaken' vandaan haal, is dat als het brein van een kind met ADHD anders is dan die van een kind zonder ADHD, dat de ontwikkeling tijdens de puberteit ook anders verloopt en dus 'niet normaal' is. Snapje? Het onderzoek spreekt daar niet over maar dat is een voor de hand liggende conclusie die iedereen kan trekken.

En tot slot, 'hersenen zijn in kind modus blijven hangen' heb ik niet letterlijk geschreven en wellicht was ik niet duidelijk genoeg in wat ik bedoelde. Kinderen denken (over het algemeen) minder rationeel, simpeler, creatiever na dan volwassenen. Naarmate je ouder wordt denkt men rationeler, ziet men meer problemen en daardoor wordt vaak het creatieve nadenken belemmerd. Ik merk van mezelf, en van anderen die ik ken met ADHD dat ze vaak hele andere, creatievere/meer out-of-the-box ideeën hebben dan hun omgeving omdat er zo veel in het hoofd om gaat, of nog steeds heel simpel nadenken. (maar heel vaak ook veel gecompliceerder dan de omgeving) Het feit dat er een verschil is tussen de prefrontale cortex van een kind met ADHD en tussen dat van een kind zonder ADHD kan verklaren waarom na de puberteit/in het volwassene leven nog een stuk van die simpele, creatieve mind over is of juist een veel gecompliceerdere mindset dan van anderen. (Sommigen vinden dit misschien niet zo bij zichzelf, een goede vriendin van mij met ADD bijvoorbeeld, maar ik merk dat ze wel zo denkt maar ze durft er vaak niet voor uit te komen uit angst voor wat de omgeving ervan denkt)
1 jaar geleden

Beantwoorden

R O "Als iets anders gevormd is dan de norm, dan kan de term 'misvormd' gebruikt worden. Als delen missen(Wat in het onderzoek staat) , is het niet gevormd naar de norm, en dus 'misvormd'. Het onderzoek spreekt niet van 'misvormd', maar dat is mijn interpretatie omdat het sneller is dan 'delen missen'."

Als ik die logica volg, dat als iets niet naar de norm is de term misvormd gebruikt mag worden, de norm voor haarkleur is donker dus iedereen met een lichte haarkleur is misvormd.  De norm voor de kleur van ogen is bruin, iedereen met blauwe ogen is dus misvormd. Mannen van middelbare leeftijd die geen haar meer hebben zijn ook misvormd. Dat er delen missen is niet wat ik opmaak, enkel dat delen zich anders ontwikkelen.

Dat iets anders is betekend niet automatisch misvormd en het onderzoek gaat hier volledig aan voorbij. Men spreekt zelfs over healthy persons vs ADHD, dat is net waar ik onderbouwing wil zien maar die is er niet want men vertrekt vanuit een probleem dat opgelost moet worden zonder na te denken of het onderliggend verschil op zich wel een probleem is en geen natuurlijke variatie.

Vervolgens maak je een heleboel conclusies op die eigenlijk ook niets zeggen. Overigens mochten die conclusies kloppen zou je een lager emotioneel IQ moeten hebben binnen die groep. Het enigste wat ik daarvan terug vind is dat bij zeer ernstige klachten er mogelijks een verband is met een laag emotioneel IQ maar dan kan je de vraag stellen of het net omdat ze toevallig ook een laag emotioneel IQ hebben dit de klachten versterkt.

Daarnaast zouden er nog typische kenmerken moeten zijn mochten die conclusies kloppen gezien een persoon dat in kind modus blijft hangen of niet (snel) de transistie maakt naar een volwassen persoon een gekend fenomeen is wat doorgaans veroorzaakt word door een zwaar trauma tijdens de kindertijd waarbij het kind zich loskoppelt van de realiteit om te kunnen omgaan met de realiteit. Dit kan zich blijven manifesteren tot in de volwassen leeftijd waarbij deze personen zich niet op hun gemak voelen bij volwassenen maar wel bij kinderen. Bijgevolg zijn deze personen vaak te vinden in het jobs waar kinderen bij betrokken zijn en kunnen ze heel gemakkelijk aansluiting vinden in de leefwereld van kinderen maar niet in die van volwassenen. Er is 1 klein probleem, volwassen mensen hebben ook andere noden ingegeven door hormonen die niet passen in de wereld van kinderen, een absolute minderheid gaat over tot misbruik maar van diegene die overgaan tot misbruik is 8 op 10 zelf misbruikt geweest als kind.




1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 9 overige reactie(s)
Anouk Visser 1 jaar geleden geplaatst
Ik heb trouwens nog een interessant bericht gelezen over de diagnose 'ADHD' die in Noord Amerika verkeerd wordt gegeven aan kinderen die gewoon 'moeilijk' of 'druk' zijn en dan maar lekker worden volgepompt met medicatie zodat ze lekker 'rustig' worden.

https://www.medicalnewstoday.com/articles/315391.php#3

(Is deze bron wel betrouwbaar?)
Mr B 1 jaar geleden geplaatst
@anoukvisser​,

Deels uit m'n andere reactie:

Ik zou zeggen, wees kritisch op de bronnen die je leest. De meeste "medische" nieuwswebsites hebben net als kranten een belang bij een lekkere kop, een artikel dat beroering teweeg brengt of hebben (stiekem) iets te verkopen..

Als je googled, voeg dan bv. even "scientific evidence" aan je zoekopdracht toe.. Dan kom je meestal bij de echte onderzoeken uit.
reactie op @bbking:
Anouk Visser Voor school gebruik ik ook vaak Google Scholar, maar die teksten zijn vaak zo taai.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Mr B 1 jaar geleden geplaatst
@anoukvisser​,

Ik heb je link (https://www.ru.nl/english/news-agenda/news/vm/donders/cognitive-neuroscience/2017/brain-differences-in-adhd/) gelezen.

Het enige wat er staat is dat er sprake is van "delayed development of five brain regions", en dat vooral bij kinderen een iets kleiner (3%) breinvolume in die 5 regio's geconstateerd is.

Ik lees echt nergens dat delen missen, niet ingedaald zijn of de breinregio's misvormd zijn. En dat stel jij wel, en trekt daar vervolgens allerlei conclusies uit. Het mag, dit is een openbaar forum maar mensen die jouw post vluchtig lezen krijgen misschien verkeerde gedachten..
Johannes De Boer 1 maand geleden geplaatst
Enkele maanden geleden zei mijn vriend dat hij zich depressief voelt als hij bij mij is en dat hij een relatiebreuk nodig heeft. Ik was in de war en te gekwetst, maar ik weet niet wat er mis ging in onze relatie waardoor hij uit elkaar ging, ik huilde naar een vriend en ze vertelde me hoe heer Bubuza haar relatie herstelde met zijn spreuk, dus ik stuurde een sms naar de heer Bubuza via WhatsApp: +1 505 569 0396. Hij reageerde en beloofde me te helpen, hij vertelde me dat mijn vriend bij me terug zal komen smekend op zijn knieën. Ik deed wat Lord Bubuza me vertelde en 16 uur later kwam mijn vriend thuis, huilend op zijn knieën en smeekte me om hem te vergeven. Hij voelt zich nu zo tot mij aangetrokken en mijn relatie is nu prachtig. Heeft u een relatieprobleem? Lord Bubuza is een God OP aarde. Neem contact met hem op via WhatsApp: +1 505 569 0396 of via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 07 December 2019 om 13:35
Aantal lezers 136
Aantal reacties 73