Joe Rogan over 'Overdiagnose ADHD/drogeren kinderen'

Laatste reactie 20/03/2020 23:19 door Varao
· Markeren als ongelezen
mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Interessant gesprek op het programma 'The Joe Rogan Experience' (interessant programma als je zaken eens van een andere kant wil bekijken) over de overdiagnose ADHD in de VS, het drogeren van 'overactieve', energieke kinderen. 



Joe Rogan : "Mijn hond zou ADHD kunnen hebben.  Als ik naar hem toe ga wordt hij gek omdat hij denkt dat we gaan lopen, hij begint rond te rennen in cirkeltjes, loopt de tuin op en af.  Hij lijkt een maniak die niet onder controle te krijgen is.  Weet je wat ik doe? Ik ga met hem rennen, ik sluit 'm niet op in een kamer en drogeer hem niet!" 'als mijn hond wil gaan rennen, en ik hem gewoon in de kamer laat zitten begint hij NATUURLIJK te blaffen'  dat kind is bedoeld om zoals die hond te zijn : hij wil rondrennen!  hij is niet gemaakt om stil op een stoel te zitten! Laat hem zijn energie kwijt raken...."
Beste antwoord — gekozen door mathieu wouters
War Hoofd 4 maanden geleden geplaatst
En leuk van die hond maar ik had graag geweten wat er mis met me was vroeger, dan hadden veel dingen, school, anders gelopen. 
reactie op @warhoofd:
mathieu wouters Hey @warhoofd

ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar ik heb je antwoord blijkbaar geselecteerd als beste antwoord 😃.
Wilde ff antwoorden op je bemerking...  Het wordt een beetje simplistisch benaderd door die vergelijking met die hond.  Wat ze daarmee bedoelen is denk ik dat, vooral in de VS dan, kinderen die lichamelijk en geestelijk perfect in orde zijn vaak toch een label krijgen omdat hun gedrag sociaal niet wenselijk is.  Ze zijn bijvoorbeeld te actief, lopen niet in de pas, kunnen zich moeilijk concentreren omdat ze liever actieve dingen doen, zelf ontdekken enz... 

Voor de meesten onder ons is dit niet het enige probleem. Al denk ik wel dat daar wel vaak de oorsprong ligt : ons gedrag, onze manier van zijn, wordt als onaangepast ervaren.  We worden daardoor anders bekeken, vinden moeilijk aansluiting bij anderen, krijgen het gevoel dat er iets mis is met ons, krijgen een laag zelfbeeld, enz...  Natuurlijk beginnen we dan ook zelf problemen te ondervinden en denken dat het bij onszelf ligt.  Dat er iets grondig 'mis' is met ons.

Als jij al vroeg een label zou hebben gekregen, wat zou dat dan veranderd hebben voor jou?  Zou je je beter gevoeld hebben, beter begrepen?  Medicatie zou je misschien in staat hebben gesteld je beter te concentreren, te doen wat er van een goede leerling verwacht wordt.  Maar het zou je ook afgevlakt hebben, je verder verwijderd hebben van wie je bent.  Je zou niet naar de ware oorzaak van je symptomen op zoek gaan, want anderen hebben voor jou beslist : "dit is wat er mis is met jou"

Het label zegt niets over jou, over wie je bent.  Het biedt geen oplossingen op lange termijn.  Het zorgt er enkel voor dat je je eigen functioneren probeert aan te passen aan het maatschappelijk wenselijke, omdat men je ervan overtuigd heeft dat dat je gaat genezen. 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Mr B 4 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters​,

Interessant, zeker als je weet dat in de US +/- 20% van de kinderen een adhd-diagnose heeft, tegen 3% (dacht ik) in Nederland. Zou die 17% verschil dan de overdiagnose zijn denk je?
reactie op @bbking:
Varao Ep Percentage van kinderen met ADHD in Nederland ligt ongeveer tussen de 2 en 7% volgens het Nederlands jeugdinstituut.


Nederlands jeugdinstituut heeft het volgende gepubliceerd op haar website:
Op grond van meta-analyses van het epidemiologisch onderzoek naar ADHD, heeft (afhankelijk van criteria, methode en leeftijdsgroep) 2 tot 7 procent van alle kinderen ADHD (Gezondheidsraad, 2014).

4 maanden geleden

Beantwoorden

Mr B 4 maanden geleden geplaatst
Dat is dan wel een heel brede marge..

Volgens het RIVM is de prevalentie bij kinderen 2,9%. Volgens mij is dat een exacter berekend getal, maar weet even niet hoe ze dat doen.

Maar dan moet ik ook zo eerlijk zijn om de recente "prevelance" in Amerika dan even op te zoeken.. 😄 Daar is dat  in leeftijd 4-11 7,7% en tussen 12-17: 13,5%

En dat is dus wel 3 tot 4 keer zoveel als in nederland. Of het daar aan de prestatiegerichte maatschappij ligt, het "normaliseren van afwijkingen" of aan overdiagnose...Geen idee?
reactie op @bbking:
Varao Ep klopt ze nemen het nog wel ruim. Zal volgende week op mijn werk eens wat onderzoek doen.

2014 is nou ook niet echt relevant meer..

en wat betreft percentages van kinderen met een ADHD diagnose in Amerika. Het is natuurlijk wel Amerika..
4 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits 4 maanden geleden geplaatst
Nog een mooie docu over dit onderwerp.

https://www.vpro.nl/programmas/louis-theroux/medicated-kids.html
reactie op @yvonnes:
mathieu wouters bedankt voor de link.  docu is niet meer beschikbaar, ben m aant bekijken op youtube 😊
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @yvonnes
Wat me opvalt in de gevallen die ze tonen, is dat vooral de wisselwerking binnen de gezinnen scheef zit.  Zoals bijvoorbeeld het gezin van Hugh : iedereen zit daar aan de medicatie, zelfs de hond !?  Dan is er toch meer aan de hand dan enkel een gedragsprobleem bij de zoon?  Maar het is makkelijker alles te projecteren op het kind natuurlijk.  Dan moet het dieperliggende probleem niet aangepakt worden.  Ze benoemen het kind letterlijk als 'een probleem' (in plaats van te zeggen het kind heeft een probleem).  Alsof het kind de bron is van alle problemen : "we gaan niet meer naar buiten als gezin, stel dat hij ongepaste dingen zegt of doet.' Echt erg....  Ik heb echt te doen met die jongen.  Hier is zijn gedrag duidelijk een manier om aan te geven dat er iets serieus scheef zit.

En dan een jongen van 6 die ze antidepressivum geven omdat hij niet functioneert op school?  schrijnend...

Ik vond de opmerking van THEROUX wel goed : zou het kunnen dat een deel van de kinderen gediagnostiseerd worden omwille van hun kind-zijn?  (Aangezien volgens een specialist ongeveer de helft er "uitgroeit" wanneer ze volwassen worden).  Fantastisch hoe hij met de kinderen omgaat overigens. 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits @mathieuwouters
Ja mooie docu he?! Ik vind zijn docu's, waarover dan ook, geweldig om te zien.

En inderdaad... het zijn tenenkrommende voorbeelden. Wij vinden ons kind te druk/afwijkend, wij kunnen hier niet mee om gaan, dus hup pillen erin. De hond is ook nog eens bang, dus ook pillen erin. 
Het jongetje dat die schoenen niet aan wilde doen en "niet tegen zijn verlies kan".. Ik vond hem bij Louis reageren zo van "oja, nu hoorde ik eigenlijk boos/anders te reageren, ff vergeten. Vond zijn reactie nou ook niet erg schokkend ofzo. En als ik als ouder zie dat mijn kind op een ander persoon heel anders reageert, dan zou ik me toch wel gaan afvragen wat ik zelf anders kan gaan doen... maar nee pillen erin.
De moeder die haar dochter aan de pillen zet, want anders zijn ze geen vriendinnen meer en moet ze "optreden" als echte moeder🙈 ipv vriendin...
En zoals de arts aangaf zullen er zat kinderen aan de pillen zitten die het helemaal niet nodig hebben....😞

Opvallend is inderdaad dat Louis Theroux altijd aan kinderen vraagt (ongeacht welke docu), of hij met ze mag praten, of hij hun kamer in mag komen, hij vraagt naar hun behoeften, hij vraagt naar hoe zij zich voelen en naar wat zij er van denken. Hij respecteert deze kinderen. En erg opvallend dat de kinderen op hem zo anders reageren dan op hun ouders en leerkrachten...heel mooi om te zien.
4 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits Ik had trouwens nog een docu gezien, over hoe autisme bij kinderen er uit getraind word, omdat autisme iets is waarvan je vanaf komt als je maar doorzet.
Echt tranen latend om aan te zien hoe deze kinderen worden aangepakt, dat ze niet mogen zijn wie ze zijn..
Maar ik kon hem niet zo gauw vinden... Als ik m vind, stuur ik m ff door. En niet om mensen te shockeren, maar om het besef hoe deze kinderen nog meer trauma word aangedaan omdat ouders er niet mee willen dealen of zich schamen....
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Mr B 4 maanden geleden geplaatst
Hoi @mathieuwouters

Dit antwoord zit toch weer vol eigen invalshoek en aannames. En op die manier schuif je in mijn ogen toch iedereen aan de kant die er een beetje, of heel anders over denkt. 

Ik ben het met best veel van je standpunten eens, en met sommige ook niet. Maar je nodigt niet uit tot gesprek, en dat vind ik zonde eigenlijk...
reactie op @bbking:
mathieu wouters Hey @bbking
Nogmaals: iedereen antwoordt vanuit een eigen invalshoek. Die van mij is misschien wat anders... Het is mijn manier en dat gaat niet snel veranderen. Iedereen is vrij om er van te denken wat hij/zij wil
4 maanden geleden

Beantwoorden

Rika Fife 4 maanden geleden geplaatst
Ik wil even hier op reageren:

'' vooral in de VS dan, kinderen die lichamelijk en geestelijk perfect in orde zijn vaak toch een label krijgen omdat hun gedrag sociaal niet wenselijk is.  Ze zijn bijvoorbeeld te actief, lopen niet in de pas, kunnen zich moeilijk concentreren omdat ze liever actieve dingen doen, zelf ontdekken enz...  ''

Dit gaat zoals je zegt over de VS dus ik denk niet dat het heel relevant is voor ons. In mijn ervaring hebben Nederlanders met AD(H)D veel problemen waar ze zelf mee zitten, en niet zo zeer hun omgeving.

Denk aan het huishouden wat we niet zelf kunnen overzien. Ik ken mensen met ADD die in hun eigen afval leven als ze geen hulp krijgen. Hun huis vol vieze afwas, geen schone kleding om aan te doen, telkens vergeten het vuilnis op de juiste dag aan de straat te zetten waardoor dat blijft opstapelen, niet op tijd boodschappen doen waardoor er na sluitingstijd van de winkels niks is om te eten.

Zelf heb ik schulden omdat ik mijn post niet goed heb bijgehouden. Mijn omgeving heeft daar geen last van, alleen ik zelf. En ik pieker er natuurlijk eindeloos over. Mijn concentratieproblemen vind ik erg omdat ik gesprekken niet kan volgen waar ik wel naar wil luisteren. Soms stel ik een vraag aan iemand maar luister niet naar het antwoord, dan ben ik per ongeluk aan het wegdromen.

Terug naar het voorbeeld van de hond. Als ik wil gaan rennen, heb ik de ruimte om dat te doen. Niemand heeft mij opgesloten in een kamer en mijn omgeving heeft er geen problemen mee als ik ga hardlopen.
reactie op @rikarika:
Mr B @rikarika

Ik zou niet durven zeggen dat ik het zo extreem herken, maar je hebt wel een punt. Sommige zaken zijn lastig, ongeacht het systeem of de interactie met anderen.

Ik ben het (deels) met Mathieu eens dat we in een "overgereguleerde" maatschappij leven, waarin het kind zich niet op een natuurlijke manier kan ontplooien.

Maar wat is het alternatief, een "ondergereguleerde" maatschappij? Dan heb je zeker meer vrijheid maar ook dan moet je eten, een dak boven je hoofd en heb je inkomen nodig om van te leven. En in zo'n maatschappij is er dan geen vangnet, voor als je het verknoeit..
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Hey @rikarika


De voorbeelden die je aanhaalt zijn wel heel extreem.  Persoonlijk ken ik zo geen mensen, maar ik kan wel aannemen dat het zo ver kan komen bij mensen die onvoldoende ondersteund worden/werden.  Het klopt wel dat we problemen ondervinden met orde, structuur, administratie...  Maar dat ligt ook wel aan het feit dat we in een overgestructureerde, overgereguleerde maatschappij leven....  Kunnen we niet veel aan doen natuurlijk.  Dus zit er inderdaad niets anders op dan ons in de mate van het mogelijk aanpassen. 

Wat betreft die vergelijking met die honden : jij kan als volwassene inderdaad zelf beslissen wanneer je wil gaan lopen.  Maar een kind van laat ons zeggen 7 jaar, dat vol energie zit, en verplicht is om uren stil te zitten op een schoolbank kan dat niet.  Al die energie kropt zich op.  Ik heb een dochter van 7 die zich op school voorbeeldig gedraagt, maar als ze thuiskomt is er het eerste uur niets mee aan te vangen.  Je merkt dat al haar frustratie/energie eruit moet. 

dat is het 'abnormale' van het systeem dat ik wil aankaarten.  Maar als je alle schuld op jezelf wilt nemen hou ik je daarin niet tegen 😉


Mr B 4 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters​,

Dat klopt, mag en is ook prima. Maar je oordeelt vanuit je visie ook over anderen, War Hoofd in dit geval. Hij had het graag eerder geweten, en zal daar zijn redenen voor hebben. En in plaats van hem te vragen waarom, vul je voor hem in waarom het "onzin" is dat hij dat vindt.

Ik heb bv. mijn eigen kijk op het label. Daar zitten elementen uit jouw visie in, maar ook een (voor mij) heel andere kwalificatie van het "label". Ik denk alleen dat als ik mijn kijk hier deel ik dan ook een uitgebreid betoog van je krijg waarom  ik het "niet goed zie". 

Dus laat ik dat maar even.. En dat vind ik eigenlijk heel zonde op een forum als dit, waar je in gesprek juist dingen van elkaar kunt leren..

PS. dit is een reply op je eerdere reactie op mij
reactie op @bbking:
mathieu wouters Hey @bbking

Het staat je vrij je verhaal uit de doeken te doen.  Ik zal er niet op reageren als jij aangeeft daar bang voor te zijn.... 

Als ik mijn mening geef, zeg ik er steeds bij dat het ook maar mijn mening is.  Ik zal nooit het woord 'onzin' gebruiken, zoals jij het stelt.  Ik vraag aan warhoofd wat dat label op jonge leeftijd voor haar veranderd zou hebben, als een oprechte vraag.  Op een forum als dit staat het iedereen vrij de zaken vanuit zijn/haar invalshoek te bekijken.  Dat is het mooie van een forum. 

Ik vind het ook niet zo leuk als mensen alles steeds
counteren vanuit hun wetenschappelijke invalshoek, maar daar is dit nu
eenmaal een platform voor hé.  We hoeven het niet eens te zijn.

verder wil ik hier niet meer op ingaan.

4 maanden geleden

Beantwoorden

Mr B @mathieuwouters

Daar gaan we weer..

Ik geef dus helemaal niet aan er "bang" voor te zijn, en ben mijn invalshoek is echt 0% wetenschappelijk. Ik check alleen domweg beweringen, of dat nu wetenschappelijk is of niet. Er is al genoeg "fake news" in de wereld, en vast ook vanuit de wereld van de Pharma.

Waarom verdraai je steeds mij woorden en vraag je niet een keer naar wat ik dan van dat label vindt?

Ik zeg tegen je dat ik het zonde vindt dat we niet vaker over de "common ground" praten, en die is er zeker. Als jij dat verder niet wilt, ook goed. Dan laat ik je verder rustig posten en zal niet meer op je reageren, ok?
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Hey @bbking

ik ben er ook van overtuigd dat er een common ground is.  Alleen zit ik nu ff in een stadium waarin ik een sterke drang voel om te reageren vanuit mijn visie.

Wat betreft dat fake nieuws : wetenschappelijke bronnen checken geeft je geen garantie dat je geen 'fake nieuws' verspreidt... Maar fake nieuws verspreiden is 'bewust' foutieve informatie rondstrooien en dat doen we geen van beiden.  Als je vanuit eigen ervaring spreekt, verkondig je een subjectieve waarheid.  Het is waar voor mij maar daarom nog voor een ander.  Een volledig objectieve waarheid bestaat gewoon niet in de fysieke wereld.  Al wordt die nog door verschillende bronnen bevestigd.  Dé waarheid ligt in een diepere dimensie en daar hebben wij met ons verstand geen vat op (en dus ook de wetenschap niet).  Maar die niet niet-tastbare dimensie heeft wel een enorme invloed op ons.  En daar wordt op dit forum (naar mijn mening) nog te weinig aandacht aan gegeven.  Veruit de meeste posts gebeuren in het board  'medicatie', en dat frustreert me en daar wil ik tegengewicht aan bieden. Ik probeer mensen te triggeren, das al.

Ik zou graag eens een topic van je lezen waarin je jouw visie op het label uit de doeken doet.  En ik zal die visie niet trachten te counteren...


4 maanden geleden

Beantwoorden

Mr B Hey @mathieuwouters​ dank voor je uitleg en ik begrijp beter hoe je er in staat. 

Mijn verhaal (om het zo maar te zeggen) heb ik hier nog niet echt verteld. Wellicht ook omdat ik dat nog aan het uitvinden ben en deels ook omdat het een iets langer verhaal is. Dus het komt zeker een keer! 
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Bende Proud 4 maanden geleden geplaatst
Drogeren? Verkeerde titel als je het mij zou vragen..
Yvonne Brits 4 maanden geleden geplaatst
Nog een interessant artikel over dit onderwerp

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/laat-die-diagnose-eens-zitten-en-kijk-hoe-een-kind-wel-tot-bloei-komt~bb10e361/
Ann V 4 maanden geleden geplaatst
Wat ik vaak zo gek vind is dat het een "of verhaal" is. Waarom kan het niet een "en verhaal" zijn. Meningen zijn vaak het ene of het andere. En artikels of video's die een bepaalde visie verkondigen komen bij mij vaak te zwart-wit over en vaak zeer ongenuanceerd. Ik begrijp best dat iemand een bepaalde visie volgt en wil delen maar door o.a. inderdaad een bepaalde titel of weinig in vraag stellende topic geeft het voor mij een te nauwe indruk.
Ann V 4 maanden geleden geplaatst
Was blijkbaar toch nog niet klaar met mijn repliek:
En inderdaad dit is ook een mening, maar moeten we niet eens stilstaan bij het stereotiep dat wordt voorgesteld met het label? Het is niet het probleem van overdiagnose maar van eenzijdig denkbeeld van mensen die denken te weten wat het betekent om adhd of ass te hebben. Het eenzijdige beeld dat het enkel zou gaan om het hyperactieve kind dat zijn energie kwijt moet kunnen en daarvoor pilletjes krijgt. Kom nu, toch een beetje kort door de bocht niet waar. Bij autisme heeft men de diagnose veranderd naar ass, autismespectrumstoornis, dus een waaier aan verschillen. Het is niet het label dat onze kinderen tekent maar de vooroordelen en stereotiepe weergave daarvan. Een label is een naam om dingen betekenis te geven. Wat is er mis met betekenis geven?
reactie op @annv:
mathieu wouters @annv
Hier wordt inderdaad het stereotiep gegeven van het overactieve kind. Had evengoed de dromer kunnen zijn die tijdens de les door het raam zit te staren, omdat het z'n hoofd niet bij de saaie leerstof kan houden. Het probleem is denk ik niet het eenzijdige beeld dat mensen hebben van add adhd of wat dan ook, maar het eenzijdige beeld dat mensen hebben van wat een normaal/goed functionerend kind moet zijn en de druk die het kind en de ouders voelen om daaraan te voldoen.
Verder wil ik hiermee geen afbreuk doen aan hoe jij of wie dan ook het ervaart. Video is misschien niet genuanceerd. Is inderdaad een mening. Ik moet toegeven dat ik af en toe graag een ongenuanceerd ben om reactie uit te lokken 😉. 
Het probleem met labels is net de hoeveelheid. Het worden er steeds meer. Alsof er voor elk type gedrag een stempel nodig is. Het respect voor diversiteit is niet meer labels creëeren. Het is aanvaarden dat de verschillen er zijn zonder te labelen. En die labels lijken behulpzaam, maar scheppen ook de illusie dat er zoiets bestaat als een normaal functionerend mens.
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Trouwens noch ik noch jij noch wie dan ook weet wat het is om adhd, add of ass te hebben. We weten wat het is om onszelf te zijn, met alle gebreken maar ook talenten die erbij horen.  We weten wat het is om te leven met eigenschappen die we aan een stoornis toeschrijven omdat dat het draaglijker/behandelbaar maakt? 
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Ann V 4 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters
Ik had wel al het idee dat dit jouw manier is om de discussie op gang te brengen😂geen probleem. En ik hoor ook dat je bedenkingen hebt bij het maatschappelijk idee van 'normaal functioneren'. Wel dat er maatschappelijk wat kan veranderen daar ben ik het volledig mee eens, kijk maar inderdaad naar het onderwijs, ... Echter krijg ik het gevoel dat jij een negatieve kijk hebt, net als de maatschappij, op het krijgen van een label, alsof je daardoor direct een waarde-oordeel aan hangt. Er zijn zoals je zelf zegt verschillen, maar ik vind niet dat etiketjes mensen zou mogen categoriseren als minder. Ik denk dat dat is wat jij ook nastreeft. Echter door het stereotiep van adhd te tonen klink je net als menig ander die denken te weten wat het betekent om meer moeite te hebben met bepaalde zaken. Want wanneer krijgen mensen een etiketje, net als ze zelf last ondervinden van, hinder hebben dus. En dan mag je best maatschappelijk kritisch zijn maar etiketjes kunnen voor sommige mensen bevrijdend zijn, eindelijk valt dan voor die mensen iets op zijn plaats. ( vergelijk maar met andere labels zoals burnout, depressie, ..,)
Ik draai jouw redenering dus om. Denk je niet dat vroeger (de tijd met zogezegd minder etiketjes) de kinderen het niet lastig hadden op school? Door nu zo fel op te gaan tegen het benoemen van een verschil (adhd, ass, ...) geef je net het signaal dat de verschillen van dat anders zijn, niet oke is. Ik geloof net dat er meer begrip moet zijn voor het anders zijn, voelen of denken. Zichtbare labels worden aanvaard, onzichtbare, man daar moet je blijkbaar nogal wat voor doen om erkenning te krijgen. En toch denkt iedereen te weten wat het betekent? Want ja die drukke kinderen die zich niet kunnen concentreren worden zomaar volgestopt met pillen. Denk je echt dat het enkel gaat om wat de omgeving ermee doet, alsof het kind zelf geen last heeft van die storende prikkels?
Een label bepaald niet wie je bent, of wat je waard bent, een label zoals adhd, ass en dergerlijke zou kunnen gezien worden als een kenmerk. En voor de ene betekent dit kenmerk iets anders als voor de ander, de ene heeft er meer of minder last van. Misschien nog voer voor een topic, wat betekent adhd of ass voor jou? Ik ben er zeker van dat we veel verschillende antwoorden krijgen. Want het gaat immers om de betekenis die je eraan verleent, hoe je ernaar kijkt en hoe je dit zelf ervaart. Misschien dat we dan eindelijk kunnen afstappen van het stereotiepe beeld want als een presentator adhd vergelijkt met een hond die je maar effe beweging moet geven dan denk ik toch wat is die vent onwetend! En daar loopt het mis, de maatschappelijke bekrompenheid die denkt goh de behandelaar, de ouders, de mensen zelf .., creëren een probleem dus laat ons terug onze kop in het zand steken want vroeger hoorde je dat toch niet zo.
reactie op @annv:
mathieu wouters
@annv

Ik merk heel veel weerstand als je het nut van labels in vraag tracht te stellen.  Snap ook wel dat het te maken heeft met de manier waarop ik de dingen formuleer.  Maar anderzijds denk ik dat het ook komt doordat mensen, eenmaal ze een diagnose hebben gehad, zich gaan vastklampen aan het label.  Als een houvast, een soort handleiding.  "Dit ben ik, en zo kan je best met me omgaan.'  Het is een deel van hun identiteit geworden en als iemand daar afbreuk aan doet is het alsof je de persoon zelf aanvalt.  Ik heb ook lang gedacht dat een label me zou verlossen, en ik was in eerste instantie blij toen ik de diagnose ADD kreeg. 

Maar mijn vraag is : wat is er zo bevrijdend aan een label?  Het lijnt je net sterker af naar mijn gevoel.  Voor mij is dat label nuttig geweest om in te zien dat het helemaal niet helpend was, om de drang naar die aflijning uiteindelijk te kunnen loslaten.  Het is voor mij een verzamelnaam van losse symptomen waarvan de kern dieper ligt dan de stoornis waaraan die worden toegeschreven.  En vaak wordt er niet verder gezocht naar die kern vanaf het ogenblik dat de diagnose is gesteld.  In dat opzicht vind ik een label dus beperkend.  En naar mijn gevoel worden duidelijke labels niet beter aanvaard dan niet benoemde 'foutjes in het functioneren'.  Bij mij maakte het in ieder geval geen verschil.  Het wordt eerder gezien als een excuus. 

Als je zelf geholpen bent met het label is dat een goede zaak en dan wil ik daar verder geen afbreuk aan doen.  ook ik spreek uit persoonlijke ervaring.  Maar ik vind het vooral een pervers gevolg van een verstoord systeem dat er nood aan heeft alles wat anders is een naam te geven. 

Waar ik wel een groot probleem mee heb is het labelen van kinderen.  Ik begrijp dat sommige ouders met de handen in het haar zitten omwille van het gedrag van hun kind.  Maar door het dan een label te geven gaan ze voorbij aan de kern van het probleem.  En dat is dat het kind vaak geen andere manier vindt om expressie te geven aan zijn/haar eigenheid.  Ze moeten voldoen aan (steeds hogere) maatschappelijke verwachtingen, voelen zich gevangen in een strak keurslijf.  En die onderdrukking van hun eigenheid is één van dé factoren die meespelen in het ontwikkelen van een gedragsstoornis.  Bijvoorbeeld : mijn dochter gedraagt zich de hele dag voorbeeldig op school.  ze zit vol energie maar moet de hele dag aan een bankje zitten en explodeert als ze thuiskomt.  Met periodes zijn we ook radeloos.  Maar in plaats van te denken : "wat is er mis met mijn kind?"  Stel ik me de vraag : "zijn de verwachtingen die we van kinderen hebben wel natuurlijk? Waarom heeft ze het gevoel dat ze alleen thuis zichzelf mag/kan zijn?" 
Geef die kinderen een manier om uiting te geven aan wie ze in essentie zijn. 

ik denk dat echte verdraagzaamheid en respect voor diversiteit erin zou moeten bestaan elk mens te aanvaarden zoals hij/zij is met al zijn kwaliteiten en 'foutjes'.  Een maatschappij die daar labels voor nodig heeft is (naar mijn mening) niet verdraagzaam en niet gericht op diversiteit. 


4 maanden geleden

Beantwoorden

Ann V Wat je in de eerste paragraaf zegt het vasthouden aan, tja er zullen inderdaad mensen zijn die dat misschien doen. Maar mocht je me goed verstaan dan draait het bij mij om de betekenis die je geeft, dus zoals ik zei, het definieert niet wie je bent of wat je waard bent. Het definieert de erkenning van wat verschillend is. De hinder die jij of je kind ervaart. Hoe we dan met deze verschillen moeten omgaan kan inderdaad anders aangepakt worden. En daarin kan ik je volgen, wie zegt dat 8 u schoolbank zitten voor iedereen een goed systeem is, alleen koppel jij daaraan dat kinderen met labels zichzelf niet mogen zijn. Ik hoop net dat kinderen met labeltjes zichzelf mogen zijn. Ik geef erkenning aan de moeilijkheid die het zelf ervaart (het labeltje), de talenten en de eigenheid. Dus het label is geen excuus maar manier opdat de omgeving zijn verwachtingen kan bijstellen m.a.w. Het kind zichzelf te laten zijn, zoals je zelf zegt aanvaarden van de persoon met al zijn kwaliteiten en foutjes. Dus een en/en verhaal.
Ik weet niet hoe ik het anders kan verwoorden maar als jij het anders bekijkt is dat oke. Weet dat ik niet reageer als persoon met een labeltje maar als een ouder die maatschappelijk ook vaak het gevoel heeft dat ik ervoor gekozen heb om een probleem te creeeren bij mijn kind. De opmerkingen 'aan iedereen is wel iets of geef hem maar even aan mij of ja wat is dat toch elk kind lijkt tegenwoordig autistisch te zijn, of ze zwijgen,...Geen kat die vraagt en hoe is dat voor hem/ons. Misschien is dat labeltje wel voor hem dan een erkenning. Ik leer hem in ieder geval dat het oke is om verschillen te ervaren, en daarnaast ook te benadrukken dat dit ook niet bepaald wie hij is, hij is veel meer.
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Andries McQueen 4 maanden geleden geplaatst
@annv​ Dapper dat je deze discussie aangaat. Ik ben het volledig met je eens. Mathieu en ik hebben die discussie ook uitvoerig gevoerd, maar helaas heeft hij al die berichten verwijderd. 

Je gaat hem zeer waarschijnlijk niet op andere gedachten brengen ;-) 
reactie op @andriesb:
Ann V @andries
Ik begrijp dat ik Mathieu niet op andere mening kan brengen en dat is oke. Ieder heeft inderdaad zijn waarheid/visie. Ik spreek ook vanuit mijn oogpunt, maar een beetje tegenduwen (bij een zwart-witte titel), nou daar had ik effe nood aan. Bij deze laat ik het ook los.
4 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Dat begrijp ik heel goed!! Goed verwoord ook! 
4 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Hey @andriesb​,

net zoals ik ook maar weinig mensen op andere gedachten zal brengen.  Maar als het mensen aan het denken zet is het al goed voor mij.  

In de kern zijn we het erover eens : er moet meer ruimte zijn voor anders-zijn.  De discussie gaat er gewoon over is daar een label voor nodig.  Ik zeg van niet en je zal me inderdaad niet van iets anders kunnen overtuigen 😊.  Nix mis mee.  

De discussie zet aan het denken en dat is alleen maar goed.  

die oude berichten zijn trouwens weggevallen toen ik mijn vorige account had verwijderd (omdat ik het ff te fel in die gesprekken kon opgaan).  Hoe jij het formuleert is het net alsof ik bewust die berichten heb verwijderd.  Niet dus...
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Mr B 4 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters

Ik weet overigens zo net nog niet of of jij mensen niet op andere gedachten kunt brengen.. Ik zelf ben weinig beinvloedbaar door een hun/wij discussie waarin iedereen in z'n standpunt verhardt, maar....

Ik denk dat als je eens een positieve ervaring kunt delen die je hebt opgedaan door je visie, ik dat graag zou lezen. Hoe meer ik je positieve mindset snap, hoe beter ik me kan inleven in je manier van denken.
reactie op @bbking:
mathieu wouters Hey @bbking
Bedankt voor je opbouwende kritiek. Ik denk dat ik het wel begrijp en ga er rekening mee houden 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Renée Charlotte 4 maanden geleden geplaatst
Ik heb het filmpje niet gekeken omdat ik even geen zin heb in negativiteit omtrent adhd en medicatie.
Maar de topictitel zegt me al genoeg.

Ik heb zelf adhd, vastgesteld op mijn 25e, nu 37 jaar.
Heb altijd veel kritiek gehad: je praat teveel, let nou eens op (in de klas) en vaak de klas uitgestuurd omdat ik uit verveling ging klieren.
Op 21e losbandig geleefd met alle gevolgen van dien.
Nu gelukkig braaf en een gezin en alles onder controle na een heel gevecht.
Nu ik een diagnose heb valt veel op zn plaats.

Echter, van de week op school te horen gekregen dat mijn zoon van 7.5 jaar niet mee kan komen op school omdat hij zich niet kan concentreren.
Ik heb altijd al het idee gehad dat hij mogelijk adhd had, maar daar niks mee gedaan omdat ik niet te snel een stempel op wilde plakken bij zo'n klein mannetje.
Ook mijn man is niet zo van diagnoses (iedereen mankeert wel wat vind hij).
Ik vind ook dat iedereen mag zijn wie hij is en niet alles gelijk een stempel hoeft te hebben, maar feit is wel: mijn lieve jongen loopt nu al vast op school en heeft nu al last van een zelfvertrouwen probleem.
Deze week gaan we nadenken wel of niet testen.
Veel oud zeer komt nu naar boven nu ik weet dat mijn zoon ook een concentratie probleem heeft.
Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om hem medicatie te moeten geven.
Ik heb er zelf al moeite mee om deze medicatie te slikken, al helpt het me wel.
Zo dubbel allemaal.

Ik blijf het een lastig onderwerp vinden
Varao Ep 3 maanden geleden geplaatst
Wat een titel ‘Overdiagnose ADHD en drogeren kinderen’

Je kunt ook afvragen of er in Nederland niet te weinig ADHD diagnoses worden gesteld.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 07 February 2020 om 16:33
Aantal lezers 19
Aantal reacties 39