Een label voor elke afwijkende eigenschap

Laatste reactie 21/12/2020 10:00 door tom
· Markeren als ongelezen
mathieu wouters 2 maanden geleden geplaatst
Het is weer veel te lang geleden sinds ik hier nog eens iets gepost heb.  Met andere woorden : dat ik nog eens blijk heb gegeven van mijn frustraties betreffende de algemene opvattingen over onze bedrading en het benoemen ervan als een stoornis...  En aangezien ik naast de diagnose ADD ook nog eens oppositioneel opstandig ben (want voor elke eigenschap hebben we toch een label nodig hé!), ga ik zowiezo weer tegen de stroom in. Wel even bijzeggen dat dit geschreven is vanuit mijn eigen gevoel/overtuiging, en het dus niet zo hoeft te zijn.

Hier ga ik dan:

Kan iemand zich herinneren dat hij/zij voor de geboorte een overeenkomst diende te tekenen, iets in de trant van : "u zal de werkelijkheid accepteren zoals wij u die presenteren.  Indien u gaandeweg moeilijkheden ondervindt om deze te accepteren, en u het gevoel hebt dat u als gevolg daarvan beperkt wordt kunnen wij daar in geen geval verantwoordelijk voor worden geacht!  De oorzaak van disfunctioneren zal steeds bij u als individu gezocht dienen te worden.  In desbetreffend geval zal u een label toegewezen krijgen dat u in staat zal stellen u te verontschuldigen voor uw 'abnormaal' gedrag, of medicatie te nemen en/of therapie te volgen om alsnog aan te kunnen sluiten bij de norm.  Om te kunnen voldoen aan de norm kan U best steeds naar uw verstand luisteren (dat wij zullen programmeren) en uw intuïtie negeren.  Indien u gelooft dat de door ons vooropgetselde realiteit niet absoluut is of te beperkend, en dat een ruimere werkelijkheid tot de mogelijkheden behoort zal u daarenboven het label 'gek' of 'waanzinnige' toebedeeld krijgen...     "

Wat ik hiermee wil zeggen is : wij geven allemaal door middel van ons bewustzijn vorm aan een gezamelijke 'realiteit'.  We zouden hier zelf meer bewust aan kunnen meewerken.  Echter, we laten  onze perceptie, onze blik op de realiteit, continu bepalen door de media, wetenschap, en vooral belanghebbenden (mag ik hier spreken over Big Pharma, Big Tech, Big Food, de financiele instellingen?) die op die manier onze realiteit vormgeven.

We worden dus geboren in een wereld waar er al een soort van consensus bestaat over de aard van de realiteit, de regels van het leven, een 'norm'.  Als je (onbewust) niet in staat bent om deze realiteit te aanvaarden, aanvoelt dat deze beperkend is, je gevangen houdt, ... ga je moeilijkheden ondervinden in je functioneren.  Je gave wordt een beperking, je drang naar uitbreken (die zich ondermeer kan uiten in : onrust, hyperactiviteit, dromerigheid,...) wordt aanzien als een stoornis.  De verantwoordelijkheid wordt te veel bij het individu gelegd, het systeem wordt te weinig in vraag gesteld.  En als ik dat wel doe ben ik oppositioneel opstandig 👍😊

En dan krijg je de situatie zoals we die vandaag kennen, waarbij steeds meer lagere schoolkinderen aan de medicatie moeten omdat ze te dromerig zijn of opstandig. En steeds meer mensen die in een depressie verzinken door de continu (door het systeem) gecultiveerde angst (zie bijvoorbeeld Covid 19).

De realiteit zal niet snel veranderen.  Maar het is niet onmogelijk.  Een verandering van onze perceptie zou al een begin kunnen zijn.

Waar ik nieuwsgierig naar ben:
Stellen jullie jezelf ook weleens volgende vragen : waarom moet ik die opgelegde realiteit zondermeer aanvaarden? Is mijn gevoel van disfunctioneren het gevolg van een stoornis, of het gevolg van een onderdrukking van mijn eigenheid? Waarom hou ik zo vast aan mijn label(s)? Is de realiteit, waarin er een norm is en alles wat daarbuiten valt gelabeld wordt, wel zo absoluut als men ons doet geloven?
tom van duikelen 2 maanden geleden geplaatst
Interessante gedachte. Ik ben het hier gedeeltelijk mee eens. Ik heb ook ADD en voordat ik daarmee was gediagnosticeerd erkende ik al dat ik moeite had om te voldoen aan het standaard van de maatschappij. Ik ben hier jaren verbitterd door geweest en gezegd dat de verwachtingen te veel ingericht zijn op mensen die geen of minder last hebben van klachten die gerelateerd zijn aan mensen met een stoornis. Echter toen ik begon met het medicijngebruik 'dexamfetamine' werd ik over het algemeen heel vlak. Relatief vlak, want als ik de rest moet geloven zou dat haast 'normaal' moeten zijn. Ik kon een stuk beter voldoen aan de verwachtingen van mijn omgeving. Maar ik werd er zeker niet blij van. Ik had mijn identiteit immers allang gevormd en gebaseerd op veel van de eigenschappen die horen bij mijn ADHD. De eigenschap dromiger zijn en heel veel door blijven denken over dingen zijn dingen die ik in de context van het standaard negatief zijn, maar u moet zich bewust zijn van het feit dat mensen zelf ook tot op zekere hoogte de keuze hebben om hun omgeving aan te passen aan hen voorkeuren. Zo zijn veel mensen met stoornissen als ADHD of bipolaire stoornis ontzettend creatieve mensen, waarom zou je jezelf dan voordurend in het hokje willen stoppen van bijvoorbeeld een serieuze kantoorbaan en verbitterd reageren dat de maatschappij een onwenselijke sfeer creëert. Waarom zou je in een stad wonen omdat hier meer werkgelegenheid is (voor met name de dienstensector) als je waarschijnlijk gelukkiger zou worden in een rustigere omgeving met een baan die wat meer buiten het standaard valt. Ik heb me in iedergeval zoveel mogelijk voorgenomen zo min mogelijk mij te moeten aanpassen en zoveel mogelijk te kijken naar wat voor mij werkt. Ik begrijp dat dit niet voor iedereen een optie lijkt te zijn maar ik denk dat dit enigzins een ontsnapping zou kunnen zijn aan het standaard van de maatschappij. Maar die afweging zal voor ieder anders zijn.
reactie op @tomvanduikelen:
mathieu wouters Hallo @tomvanduikelen
ik ben het op mijn beurt ook gedeeltelijk eens met je reactie.  Het is normaal dat er een soort 'standaard' ontstaat in elke maatschappijvorm.  Als dit zich op natuurlijke wijze zou ontwikkelen zou dit minder problematisch zijn.  In ons systeem merk je echter steeds meer de invloed van de instellingen waar ik het over had, en die een grote invloed hebben op onze manier van denken, werken, leven enz...

Je hebt gelijk wanneer je stelt dat je je leven kan inrichten naar je wensen, zo minder die druk voelt en niet verbitterd raakt.  Vraag is : kan je als jong volwassene nog weten wat je eigen wensen zijn wanneer je de programmering van het systeem (via opvoeding en onderwijs) al doorlopen hebt?  Het onderwijs dat toch vooral gericht is op het lineaire denken om ons klaar te stomen voor een leven in dat systeem? 

Voorbeeld.  Dit is het proces dat ik heb doorlopen : als kind gevoel anders te zijn/niet te kunnen voldoen - toch mijn best doen om te voldoen - gevoel van onzekerheid/laag zelfbeeld omdat het niet lukt - nog harder mijn best doen - ontwikkelen van angsten (omdat ik geen greep lijk te hebben op het leven - toch met veel moeite een opleiding afmaken - gevoel ondanks alles toch geslaagd te zijn : een goede job, vrouw, huis, kinderen : ik voldoe aan de verwachtingen! - weerslag van de voorbije jaren : burnout / angsten / ik wil een diagnose - wacht eens even : is het wel een stoornis?  Heb ik niet gewoon een leven nagestreefd dat niet voor mij bedoeld is omdat ik er wilde bij horen?

Ik denk dat dit het geval is voor velen onder ons.  Dus kort mijn vraag : hoe kan je weten wat je zelf echt wil, als 'het systeem' de norm (via ouders/onderwijssysteem) van kleinsaf in je drilt?  Ofwel heb je als kind een heel sterke wil en kan je daar aan weerstaan, ofwel kom je pas op latere leeftijd tot dat besef, ofwel blijf je het verdringen en worden je klachten steeds erger (denk ik)
2 maanden geleden

Beantwoorden

tom van duikelen 1 maand geleden geplaatst
Ik denk dat het in absolute zin niet kan maar relatief wel. Alleen wanneer je de tijd neemt om te reflecteren op je leven en de keuzes die je hebt gemaakt. Heb je bepaalde keuzes gemaakt om het ideaal van de maatschappij na te streven en werd je daar achteraf niet blij van? Waarom werd je daar niet blij van? Wist je dat toen ook al? Waar werd je dan wel 'altijd' al blij van? Deed je dat dan? Zo nee, waarom niet? Etc. 

Ikzelf ben begin 20 en heb al veel keuzes gemaakt omdat ik bepaalde idealen wilde nastreven van de maatschappij. Ik heb altijd geroepen dat ik veel wilde verdienen, een baan in een kantoorpraktijk met aanzien wilde, dat ik een modern groot huis wilde, veel vrienden met feesten, naar luxe grote hotels wilde etc etc.  Ik hoorde net als veel mensen vroeger vaak 'advocaat' als het over een goede baan ging, dit is zo erg verankerd in mijn gedachtes dat ik tijdens de middelbare school ondanks dat ik economie saai vond me er meer op ging focussen en zei dat ik het leuk vond terwijl ik het altijd saai vond en er niet eens goed in was. Ik ben uiteindelijk fiscaal recht gaan studeren (baankansen ontzettend hoog, en als student wordt daar erg op gehamerd). 

Tot ik op het punt kwam waarin ik alles in twijfel trok omdat het voelde alsof ik onnatuurlijk veel moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden, om mezelf voor te houden dat ik dingen leuk vond. En ik merkte gewoon dat anderen om mij heen er energie van kregen om erover te praten, op de hoogte waren van dat vakgebied en mij putte het alleen maar uit. Hetzelfde geld voor dingen als vakanties in grote resorts, feestjes en veel nieuwe en dure spullen. In het spectrum 'materialistisch' scoor ik erg laag, dus streefde dat overduidelijk niet na voor mijn wensen. Ik raak overprikkeld van feestjes en zette als ik thuis kwam urenlang mijn koptelefoon op om te ontladen, en als ik thuis kwam van een vakantie in een groot luxe resort heb ik het gevoel dat ik nog een vakantie nodig heb maar dan thuis. En zo zijn er nog tal andere voorbeelden die ik heb besloten te (her)evalueren waardoor ik uiteindelijk op vrijwel het tegenovergestelde streven ben uitgekomen.

Mijn ervaring is dus dat je zelf wel kunt weten wat je (op dat moment) echt wilt, maar dat kan pas op het moment dat je de verwachtingen van de mensen om je heen, de media en het onderwijssysteem niet meer ziet als de sturing van jouw leven en waar jij je doelen op aanpast én je geen dwang meer voelt van bijvoorbeeld ouders. Slechts wanneer iemand genoeg tijd heeft genomen om hier afstand van te nemen en te kijken naar wat hij/zij zelf wilt kan dat. Mensen doen dat over het algemeen pas als ze volwassenen zijn omdat mensen in iedergeval tot hun 18e letterlijk gestuurd worden door deze componenten. Volwassenen beslissen dingen voor jou, op basis van wat hen het beste lijkt (waarbij de kans op geluk voor jou het grootst is, afhankelijk van media en baanposities). Wanneer de leeftijd 18 wordt bereikt kan iedereen het in principe maar de greep die de verwachtingen heeft van mensen is over het algemeen nog erg heftig op dat moment. Mensen wonen dan nog thuis waardoor ouders vaak toch ook nog invloed hebben op wat iemand doet, bepaalde vriendenkringen zijn nog hetzelfde etc. Daarnaast ontwikkelen mensen steeds nieuwe wensen en zal dit nooit een absoluut iets zijn dat onveranderd vast te stellen is zodat je je leven daarop kunt afstellen. Het is een kwestie van bijsturen.

De enige reden dat ik hier zo stil bij heb gestaan is omdat ik stil kwam te staan en oprecht niet meer wist wat ik moest doen en tijd voor mezelf heb genomen.

Uiteindelijk is wat je wilt natuurlijk niet een op zichzelfstaand iets, het wordt gevormd afhankelijk van de ervaringen die je op doet en dat is per definitie afhankelijk van externaliteiten (die jij zelf niet in de hand hebt). Je kunt de voorkeuren die je in de loop der tijd hebt ontwikkeld door factoren als sociale kringen, media, onderwijssysteem daarom denk ik ook nooit echt helemaal loskoppelen. Echter kan je de mate waarin je externe componenten invloed laat hebben op je wensen vanaf het moment van besef wel beperken. De vraag is wanneer vind jij als persoon dat deze externaliteiten te veel invloed hebben op jou, wat niet overeen komt met je huidige wensen? Het moment dat mensen nadenken over deze vraag en tijd nemen voor zelfreflectie verschilt per persoon maar over het algemeen is het voordat je volwassen bent vrijwel onmogelijk.
reactie op @tomvanduikelen:
mathieu wouters Hey @tomvanduikelen

knap dat je op zulke jonge leeftijd al tot die inzichten bent gekomen!  Bij de meesten komt het pas op latere leeftijd.  Heeft misschien ook te maken met het feit dat de keuzes die je al vroeg hebt gemaakt (wat betreft studies, baan, omgeving) zo ver stonden van wat je in de kern echt wilde?

Het is een kwestie van bewustwording.  Bij mij is dat pas drie jaar geleden (op mijn 35ste) gekomen, na een 'burnout'.  En dat is ook nog relatief jong, en daar ben ik wel dankbaar voor.  Want pas als je bewust bent kan je bewuste keuzes maken.  En dan is het inderdaad te reflecteren en jezelf al die vragen te stellen.  Om dan uiteindelijk een evenwicht te vinden tussen jezelf en je omgeving waardoor het leven leefbaar wordt.

Ik vrees dat velen echter lang onbewust blijven leven, zichzelf wijsmaken dat het leven dat ze leiden écht het leven is dat ze voor zichzelf gewenst hebben.  Dat ze zich vaak schuldig voelen omdat ze ondanks het feit dat ze 'alles' hebben, toch vaak ongelukkig zijn, en die gevoelens dan proberen te onderdrukken.  En dat ligt aan onze programmering.  

Ik ben het met je eens : het is onmogelijk je volledig los te koppelen van het systeem.  Ertegen vechten heeft geen zin, want dat zorgt voor nog meer ongemak.  Bewustwording is de eerste stap, reflecteren de tweede, en dan is het een kwestie van werk maken van de veranderingen zodat je min of meer trouw kan zijn aan jezelf.  

Waar ik wilde tegen reageren is een systeem dat dit niet aanmoedigt maar in plaats daarvan 'labelt' en onze kinderen wanneer ze niet kunnen aarden, medicatie laat voorschrijven.  En hen zo het recht ontneemt om dit proces te doorlopen en op latere leeftijd tot eigen inzichten te kunnen komen...
1 maand geleden

Beantwoorden

tom van duikelen 4 weken geleden geplaatst
Het klopt dat de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt vrijwel lijnrecht tegenover mijn eigen voorkeuren stonden. Hierdoor kostte het mij tot in zoverre moeite om door te gaan met deze idealen realiseren dat ik me beklemd voelde en noodgedwongen bewust moest worden van 'mijn eigen' voorkeuren.

 Uiteindelijk is een intens gevoel van wanhopigheid (bijvoorbeeld door een burn-out) dan ook voor sommige mensen op langetermijn juist positief omdat je gedwongen wordt om je gedrag aan te passen zodat je dit niet weer krijgt of de burn-out verergerd wordt en je manier van leven duurzaam wordt. 

Ik denk dat de idealen die veel mensen nastreven niet zo extreem anders zijn dan wat ze zelf echt willen. Op die manier is het namelijk relatief makkelijk vol te houden om jezelf 'voor de gek te houden' en kom je pas veel later op het moment van reflectie. Ook kan het zijn dat wij er relatief vroeg bij waren komt omdat we al relatief geprikkeld zijn en er dus al minder ruimte is om te doen wat we eigenlijk wilden. 


Het labelen van mensen heeft zowel negatieve kanten als positieve. Ik ben zelf wel dankbaar dat ik in een tijd leef waar bepaalde gedragingen worden gekaderd. Op deze manier heb ik in iedergeval een deel van mijn onzekerheden  kunnen beperken die gevormd waren doordat ik mij anders voelde, het niet kon plaatsen en daardoor niet wist wat ik eraan kon doen. Het 'labelen' zorgt ervoor dat de reeks gedragingen duidelijk wordt waardoor er gefocust onderzoek naar kan worden gedaan, er hulpmiddelen kunnen worden verschafd in de vorm van boeken, praatgroepen, forums etc. Dus tot in zoverre denk ik dat het 'labelen' zeker wel een bevordelijk effect heeft op het aarden van mensen met bepaalde gedragingen die buiten de norm vallen.

 Een negatief gevolg ervan is helaas wel dat sommige mensen het gevoel krijgen dat ze worden beperkt door 'het label' dat ze 'opgeplakt' krijgen en stigmatisering veroorzaakt dit onder andere. Ik merkte dat nadat ik de diagnose 'ADHD' kreeg, ik me vaak begon te verdedigen met 'het labeltje'. ''Ik kan daar niks aan doen, ik heb dat nou eenmaal.'' dacht of zei ik vaak, waardoor ik soms haast een beetje medelijden met mezelf kreeg en mezelf toestond om dingen te doen die ik eerst probeerde te verbeteren. Ik denk dat veel mensen (in iedergeval vlak na de diagnose) zich daarin kunnen verplaatsen. 

Ik heb zelf helaas geen positieve ervaringen met medicijnen maar als dat voor bepaalde mensen een probleem op korte termijn kan verlichten, ben ik zeker voor het gebruik van medicatie. Echter denk ik wel dat het een probleem is dat mensen zulke medicijnen gebruiken en daar de rest van hun leven willen blijven en het zien als de oplossing op lange termijn. Maar dat denk ik vooral omdat ik geen fan ben van middelen die stofjes in de hersenen 'reguleren', omdat deze medicatie, voor mijn gevoel, nog niet genoeg onderzocht zijn waardoor eventuele ernstige gevolgen nog niet overzien kunnen worden en meegenomen kunnen worden in de afweging om de medicatie te gebruiken.

 Kinderen moeten prestatie op prestatie leveren, op korte termijn en daardoor snap ik dat om bijvoorbeeld vertraging te voorkomen en het zelfvertrouwen in zo een turbulente en kwetsbare periode niet 'onnodig' te schaden, ervoor gekozen wordt om het kind medicatie te laten slikken. Helaas is 'de kindertijd' wel de periode dat mensen zich het meest kunnen aanpassen en ontwikkelen en in het geval van onderdrukking door medicijn zal dat, denk ik, toch wel beperkt worden. Ook is het risico op beperking van de groei iets dat voor mij zorgelijk zou zijn als ik het zou gebruiken als kind. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 17 November 2020 om 12:32
Aantal lezers 15
Aantal reacties 6