In één keer stoppen met Dexamfetamine mag dat?

Laatste reactie 06/12/2018 22:58 door Inkie
· Markeren als ongelezen
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Mijn bloeddruk is veel hoger geworden en  mijn hartslag is niet te meten, het slaat alle kanten uit. Mijn huisarts raadt me aan om te stoppen met dexamfetamine en dan te kijken of het inderdaad van de dexamfetamine. Is dat niet zo dan wil ze me naar de cardioloog verwijzen. 

Mijn vraag is dan ook heeft iemand ervaring met het in één keer stoppen of weet iemand of dit zo maar kan?
Ik hoop dan ook op een antwoord, heel graag op korte termijn, omdat het nogal erg hoog is.

groetjes Inkie
reactie op @inekelatour:
Ron J Vreemd spul dat Dex.. Mijn bloeddruk was altijd perfect maar door de Dex veel te laag, gemiddeld 60 over 100. Beetje off-topic maar ok
3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 4 maanden geleden geplaatst
Bel de huisarts even om te vragen voor de zekerheid.  In principe is het na 6 uur uitgewerkt, in fr nacht heb ke het dan iok niet,  maar of dat ivm je hartslag zo kan weet ik niet.  
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Hai War.
Ik kan niet helemaal duidelijk lezen wat je schrijft. Maar ik ben gisteren bij de huisadts geweest en ik moest van haar stoppen, maar moedt mijn psychiater daar voor belle. Deze was er niet. Moest ik vanmorgen terugbellen. Wekker liep niet af vai telefoon, was leeg. Nu zit ik op haar telefoon te wachten. Maar ik heb gisteren om 1 uur smiddags de laatste gehad, maar bloeddruk en hartslag blijven gek doen. Dus wil ik toch even stoppen om te kijken wat de dexamfetamine voor invloed heeft, anders maar weer huisarts en dan cardioloog.Bedankt voor je reactie
Susanna Van der M 4 maanden geleden geplaatst
Kan idd invloed hebben op de bloeddruk. Wat het beste is om te doen weet ik niet. Maar aangezien ik begreep dat je ook gerust een dag ofzo medicatie niet kan nemen....6 uur is het uit je lichaam. Tenminste deze informatie is mij verteld omdat ik geschiedenis hoge bloeddruk heb, moet ik bloeddruk ook in de gaten houden 
reactie op @susanna:
Inkie Inkie Hai Susanna. Ik heb de gok gewaagd en ben idd in één keer gestopt met decdexamfetamine. Maar na 2 da a 3 dagen is mijn hoge bloeddruk niet weg, het schommenlt erg. 
Mijn Hartslag blijft nog hoog. En ik voel me echt niet happy, lijkt wel of de depressie ook weer op de loer ligt. Ben ook erg moe, onrustig, ik kan het nietbgoed omschrijven.
Ik heb al een keer harteritmestoornissen gehad , waar ik aan geopereerd ben enkele jaren terug.
Ik wacht nog een paar dagen af en anders neem ik weer contact op met de huisarts. Ik heb geen idee hoe lang nawerkingen van het slikken van dexamfetamine duurt. Jij misschien of iemand anders die dit leest?
4 maanden geleden

Beantwoorden

Susanna Van der M Ik gok hoor, maar zou dat de rebound kunnen zijn? Mijn ervaringervaring te hoge bloeddruk is dat ik daarna wel vaak heel moe was.  Wat betreft de dex weet ik niet echt.  Hoge bloeddruk voelde ik me wel heel naar van,  kon dat ook nooit echt beschrijven. Alsof ik griep kreeg of flauw ging vallen,  daartussen. Heel naar gevoel iig. Hoop dat je er iets mee kan.  Misschien kan ander meer info geven over dex. 
Rustig aan iig
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Zou best kunnen denk ik. Ik voel me ook net zoals jij beschrijft. Heeft dat lang aangehouden bij jou of slikte je toen medicijnen en moest je wachten tot de tijd weer was voor medicatie?
reactie op @inekelatour:
Susanna Van der M Ik wist toen nog niks van ADD. Maar heb toendertijd medicatie gekregen om bloeddruk te verlagen en zou daar nooit meer afkomen, aldus mijn oude huisarts, inmiddels al tien jaar daar af. 😂😂

 Stress, slaaptekort, teveel hooi op mijn vork etc etc waren de oorzaken. (Achteraf nu dus veroorzaakt door het proberen verbergen of omgaan met ADD) 
Maar mijn bloeddruk was nu ook enigzins aan de hoge kant,  kan kloppen ontzettend vermoeid al veel en veel te lang, maar toch willen.  Onderschat stress niet! Dat heb ik inmiddels wel geleerd. En stresslevel schijnt bij ad(h)d ook wat lager te zijn toch? 

Ik kon toch met medicatie beginnen ritalin, maar wel in de gaten houden.  Wordt ie hoger naar de huisarts is mij geadviseerd. 

Dus zou wel even naar de arts gaan. En vooral niet panieken, adhd is net gediagnosticeerd bij mij, maar hoge bloeddruk wel geleerd, oke ik voel me heel raar maar ik val niet gelijk om, zocht wel rust op. Voor zover dat lukt

4 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Ik ga bekijken hoe het verder gaat met de bloeddruk en vooral mijn hartslag en niet te vergeten ziek voelen. Ik heb niet veel zin om nog weer met medicatie te beginnen. Ik ben al zo lang bezig geweest  toe we niet de medicatie konden vinden voor de depressie. Ik heb toen 14 soorten geprobeerd,  12 X geshockt zelfs. En nu dit weer.
Ik wil eigenlijk graag nu proberen om zonder medicatie mijn leven op orde te krijgen , zodat het leefbaarder wordt. Wel met hulp voor structuur en therapie en ondersteuning.
Als dat niet lukt kan ik altijd weer starten met medicatie.
Op dit moment eerst hier uit zien te komen en er dan weer tegenaan. Ik wil LEVEN!!!!!!!!, Maar met kwaliteit, ik heb nu genoeg jaren ingeleverd., 30 jaar ben ik doorgekomen, dan moet me dit ook lukken.
Ik hoop het zo, 
Dankjewel voor je reactie, Susanna, dit geeft me steun om door te gaan, ik voel me soms zo alleen, ook al heb ik zoveel lieve mensen om me heen. Maar begrijpen kunnen ze het niet, dat begrijp ik heel goed.
Lieve groetjes
reactie op @inekelatour:
Susanna Van der M @inekelatour​ Heel herkenbaar ook weer hoor!! Alles, de eerste dag dat ik met medicatie mocht beginnen dacht ik,  oke bam nu gaan we ervoor.  Wordt ik even teruggegooid, die wonderpilletjes bestaan dus niet. 😂😂 hartkloppingen, gejaagd en verder denk ik, oke maar wat moet ik nu merken dan??
Na ook jaren terugkerende depressies, burnout, ik had echt het gevoel,  zo hoeft het van mij niet meer, draai het rondje (leven) wel gewoon door, laat maar. Komt vanzelf einde aan. 

Maar het moet toch kunnen? We weten nu eindelijk de oorzaak niet alleen de gevolgen. Voel me ook veel onbegrepen, in zo'n gevoel me ook aangemeld bij dit forum. (Nog nooit zoiets gedaan) 

Empatisch zijn we denk ik heel groot, daarom altijd het begrip dat anderen dit niet begrijpen, maar ja doe ik mijn hele leven al "anderen begrijpen".....waarom nu niet eindelijk eens andersom, en toch begrijp ik dat ook weer. 😂😂

Ik wil ook gewoon gelukkig zijn, mezelf vinden, geen depressies meer, energie, me gezond voelen. 

Lief dat je zegt je gesteund te voelen, maar ik ben geen dokter he, denk wel om je gezondheid.
Laat je weten hoe het je vergaat? 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Herkenbare zoektocht. Ik gun je ook echt dat je ook hier ideeën en inspiratie opdoet om verder te gaan met bouwen! 
4 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Hai Andries Ik ga zeker door met bouwen aan een leefbaarder bestaan. Met of medicatie, ik weet het soms niet meer. Eerst 30 jaar depressie met 14 soorten medicatie en vele opnames , uiteindelijk  ook zonder medicatie verder gegaan. En nu deze diagnose en dat geklungel met medicatie. Wat moet ik met gemak. Ik wil gewoon leven net als iedereen dat wil. 
Maar dit komt vast goed als mijn hartslag en bloeddruk maar weer onder controle zijn , heb ik ook weer kracht/inzet om met mijn therapien verder gaan.
4 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Hai Susanna
Dit verhaal had van mij kunnen zijn , nu ik het voor de zoveelste keer. Hoe gaat het inmiddels met je? Ja, ik voel mer erg gesteund door jou, ook al heb je dat zelf niet in de gaten. Dat wat je schrijft en hoe je het schrijft , zo herkenbaarvoor mij. Ik vind het zo moeilijk om onder woorden te brengen wat ADHD/ADD nu eigenlijk met me doet. In ieder geval heel veel. Dingen wat ik altijd dacht dat bij mij hoorde, maar eigenlijk van de adhd/add afkomstig is. Ik heb het zo onderschat. Ik denk mooi, depressie weg  en gaan we hiermee aan de gang, ama nooit nie, dat viel en valt me tegen. Ik heb het erg onderschat.
Hoe het gegaan is met medicatiegebruik heb je meegekregen, of niet? Als het goed is heb ik het bij een ander ook geschreven en om steeds hetzelfdecte schrijven lijkt me niet prettig voor anderen. Maar. Ik heb boezemfibrileren en moet daar 3 december een schok voor krijgeb. Heb daar sterkere antistollingstabletten voor geschreven voor gekregen en medicijnen die mijn hart 
rustiger moeten maken en minder benaumoeten doen zijn. Ik ben er niet lekkerder op geworden, dus hoop dat het de schok helpt, zodat ik weer verder kan met alles. Nu is elke inspanning mij teveel, ik word dan heel naar, snap er niks van. Maar we wachten maar af. Ik ga er van uit dat het goed is en ik verder kan. Maar baal er soms erg van. GEWOON LEVEN , dat is mijn grootste wens. Als je even kijkt bij wat ik bij LindS heb geschreven kun je precies lezen hoe ik er ver in sta en hoe het momenteel gaat. Maar je mag mij ook rustig vragen hoor.
Lieve groet Inkie

3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Ik slik al medicatie tegen te hoge bloeddruk, al jaren. Deze was heel goed op peil.nu. De laatste officiele meting was 30 augustustus  bij de diabetesdeskundige en ook weer prima.27 Augustus ben ik weer gestart met dexamfetamine nadat ik enkele dagen daarvoor ook al gestopt was. En vorige week maandag ben ik begonnen met bloeddruk e.d te meten en omdat ik zo'n last van bijwerkingen had, ontzettend zweten e.d. zou ik starten met langzaam afbouwen tot ik me er goed bij voelde. 
Maar die metingen waren zo hoog, dat ik donderdag naar de huisarts ben gegaan. Vandaar dat in één keer stoppen. Maar het wordt niet veel lager en ik voel me er ook helemaal niet goed bij. Het hart gaat tekeer als ik weet niet hoe. Ik ben al een keer geopereerd aan hartfibrileren,  dus ik weet een beetje  hoe dat voelt. Niet dat ik me daar zorgen om maak, hoor, maar het voelt heel vervelend. Het fibrileren van toen was veel heftiger en moest ik naar het ziekehuis elke keer voor een spuit, tot ik geopereerd ben.
Dus jij slikt Ritalin als ik het goed begrepen heb? Daar kan ik niet tegen is al gebleken. 
Ja, jammer is dat he, dat wij anderen begrijpen en andersom vaak niet, wat ik ook goed kan begrijpen. Dat bedoel ik ook met steun van jou en anderen hier in de topics, jullie weten wat we allemaal voelen en ervaren. Maar hoe lang zou mijn hart zo'n hoge hartsleg mogen hebben na het in één keer stoppen van dexamfetamine. Anders moet ik morgen maar weer contact opnemen met huisarts of mijn begeleidster.
Ik zie wel.Groetjes
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Hai Susanna. Nog steeds een hoge bloeddruk en een erge hoge onregelmatige hartslag. Opnieuw afgelopen mmaandag naar huisarts geweest. Voelt niet prettig allemaal. Heb eerder hartritmestoornis gehad waar ik aan geopereeerd ben. Huisarts vindt het lang duren. Doorverwezen naar cardioloog, kan ook wat anders zijjn en niks met dexamfetamine te maken hebben, zegt ze. Tooeval of samenloop van omstandigheden zijn. .s maandag krijg ik een holterkastje voor 24 uur en moet 31 oktober voor verder onderzoek naar cafdioloog.  Krijg dan meteen uitslag van  het 24 uur meten, tenzij er iets aan de hand is , dan krijg ik dacht ik eerder bericht. Dus wacht ik maar af. 
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Hai Nog even. Zou het zo lang kunnen duren ,als je in één keer stopt met dexamfetamine? Ik heb nu al ruim anderhalve week klachten van te hoge bloeddruk en erg hoge hartslag. Al voor ik gedtopt was, dat is nu 1 week geleden. Ik weet het niet, maar ben wel moe en slap op de benen.
Dit was even een toevoging,  ik drukt het te vlug weg.
War Hoofd 4 maanden geleden geplaatst
Eerder een samenloop van wat de h.a. zei lijkt mij.  Maak je je er heel erg druk over  ? Wat betreft de sex en de bloeddruk nu ?  Dat kan ook meespelen, als je er een beetje stress van hebt.
Ergens rust en ontspanning vinden kan helpen. Weet alleen ook niet hoe hoor, ga ik zo een topic over openen .
Coen Olde Bijvank 3 maanden geleden geplaatst
Ik zou zelf nooit per direct stoppen.. maar geleidelijk afbouwen.. 

Heb zelf met Cold turkey slechte ervaringen. 
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hier even een up date voor iedereen die mij gevolgd heeft met het in één keer stoppen van de dexamfetamine.
 Ik heb een echografie gehad en ben bij de cardioloog geweest voor de uitslag van 24 uursmeting en achografie. Er is uitgekomen dat ik boezemfibrileren heb.
Ik krijg antistollings medicijnen en medicijnen die de hartritmestoornis niet zo heftig doen voelen..
Maandag 2 december krijg ik een cardioversie ( dat is onder een korte narcose een electrische schok, die moet proberen om mijn hart weer op het goede ritme krijgen ). Ik hoop dat het helpt, want ik ben hierdoor erg moe ( wat ik ook al was ) en benauwd  omdat het vocht nu niet 
helemaal uit mijn lichaam gaat.  Anders moet het nog een keer gebeuren en als het dan nog blijft wordt het waarschijnlijk een ablatie ( heb ik eerder gehad, maar op een andere plek, is een kleine ingreep/ operatie ) . Zover is het nog niet en ik ga er vanuit dat het gewoon goed gaat, ja toch? Zoveel mensen ondergaan dit. Maar of het nu door de dexamfetamine komt , ik weet het niet , samenloop van omstandigheden
Maar ik weet nog niet of ik nog aan medicatie begin weer. Heeft iemand ervaring met adhd/add gecombineerd  en dan zonder medicatie, met alleen hulp van een begeleidster. 
Ik moet nog werken aan mezelf wat structuur, dag/nachtritme, rust in mijn hoofd ( last van chaos) enz.enz.. Mijn gedachtengang over hoe ik over alles denk moet 180 graden draaien  wil ik mijn basis krijgen, waar ik goed met mezelf kan omgaan en mezelf kan accepteren en situaties aanvaarden zoals ze zijnIk mag dan een stuk ouder zijn dan jullie, maar ik leer van jullie en van alles wat hier geschreven wordt. Ik hoop dat het andersom ook zo is.
Nu zijn jullie weer even op de hoogte. Ik wil graag ook persoonlijk reageren, maar lees zo veel en van zovee mensen, dat ik af en toe de draad kwijt raak, sorry daarvoor.
Liefs en sterkte van mij voor iedereen die dit leest.
Mark Lemmers 3 maanden geleden geplaatst
Ik denk dat medicatie een hulpje kan zijn, maar dat zelf leren hoe met je gedachten/gedrag/etc. om te gaan het belangrijkste is.

Met hulp en begeleiding een betere balans vinden is dus zeker goed mogelijk. Verwacht alleen geen snelle oplossing (ook niet met medicatie). Veranderen kost tijd en hoeft niet in 1 keer, gewoon klein stapje voor stapje kleine dingen veranderen...
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Ik zag je berichtje nu pas Inkie.  Hopelijk ben je er met dat schopje klaar mee. Veel succes 🍀
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Schopje moet schokje zijn. Sorry, vaak gaat het mis met de autocorrect. 
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Mark
Ik ben het helemaal met je eens. Omschakelen met alles op 72 jarige leeftijd zal niet makkelijk zijn en zeker niet snel, maar niet geschoten is het altijd mis. Ik ga het zeker proberen als ik de kans krijg. Maar eerst moet mijn hart weer een goed ritme hebben gevonden, want op dit moment gaat het niet zo lekker en doe ik even een stapje terug. Wat niet wil zeggen dat ik niet aan mezelf werk. Heb genoeg te doen met dat hoofd van mij en de chaos die er in zit. Maar het komt vast goed.
Dankjewel voor je reactie. Je hebt al eerder op mij greageerd, wat ik heel fijn vond. Ik had nog daarop willen reageren, maar kon het niet weer vinden, wat ik heel vervelend vond trouwens. Ik vind het soms moeilijk om iets weer te vinden op een van de forums. Zal wel aan mij zelf liggen. Mijn concentratie en onthouden is niet zo best de laatste tijd, helaas maar het zij zo.
Lieve groetjes Inkie



vind het soms moeilijk
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
War, dankjewel. Ik hoop zelf ook dat het de eerste keer verholpen is, zodat ik weer verder kan. Het is zo jammer van de tijd Het heeft nogal invloed op mijn hele zijn momenteel. Ook dit overkomt je en je moet er maar mee dealen. Komt goed , vast en zeker.
Lieve groetjes Inkie
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda. Ik loop het meest tegen het vergeten aan, de chaos in mijn hoofd. Het is mijn denkwijze over mezelf, van falen , fout doen, heel erg beinvloedbaar wat een ander zegt en doet. En hoe ik overkom bij een ander. Geen orde kunnen krijgen in hoe ik iets moet doen. Niet op kunnen ruimen. Mij druk maken om niks. Het gevoel hebben dat ik alles fout doe, vooral in de ogen van mijn kinderen. En zo speelt er zoveel waar ik dagelijks tegeaan loop, 
Ik zou zo graag willen dat mijn kinderen met me willen praten. Ik leg mijn grenzen te hoog. Ik ga over mij ijn grenzen heen, maar ook over die van anderen, althans dat denk ik steeds. Ik ben HSPer en voel dat er wat speelt , maar mijn man denkt dat ik spinsels zie, ik voel me daardoor erg alleen staan. Ik heb mijn kinderen afgelopen zomer een lange app geschreven over alles. Als reactie kreeg ik, mam , ben eens niet zo bezig met je ziek zijn, ga frõbelen en leuke dingen die je leuk vindt.doen.. Ik kan hier zo slecht tegen. Het is ook moeilijk te begrijpen, ik weet dat en heb daar alle begrip voor, maar praat er over. Ik heb later nog een keer weer een lange app geschreven, want mijn emmer was nu helemaal overgelopen. Hoe stom omdat te doen en te schrijven in een app.. Geen reactie, wel van mijn zoon, hij was zo niet boos en het gekke is km ik begreep hem. Maar mijn dochter weet niet of ze er over wil praten, ik heb geen leuke dingen geschreven, daar moet ik ook eerlijk in zijn.. Inmiddels is het aan de buitenkant goed, maar ik kan niet loslaten en wil zo graag horen hoe iedereen er in staat en er over praten. Het houdt me zo bezig en raak gefixeerd, wat het gevoel alleen maar voor sterker maakt. Echt niet prettig , Linda, en erg moeilijk. Het is net of ik verbitterd raak en zo ben ik totaal niet, het voelt gewoon niet goed. Sorry, dat ik je dit allemaal schrijf, maar het zit me zo dwars, wat misschien helemaal niet nodig zou zijn. Zal ook frustratie van mij zijn, ik wil zoveel en kon dat vroeger ook allemaal, maar momenteel blokkeer ik mezelelf op een of andere manier. Komt ook door 30 jaar uit de running te zijn geweest door de depressie waar dit allemaal onder heeft gezeten. En er vallen zoveel stukjes op de plek wat ik gewoon niet kan begrijpen. En toch blijf ik positief, al klinkt dat misschien niet , zoals ik nu schrijf. Ik blijf er voor gaan. En het zal goed komen.
Antidepressiva , daar begin ik niet meer aan, ik heb 16 soorten geprobeerd toen ik depressief was. Ik wacht af hoe het met mijn hartrimestoornis afloopt en dan ga ik verder met de therapieën voor adhd/add. En dat is meer en moeilijker ( niet onmogelijk ) dan ik gedacht had.
Maar ik wil zo graag met mijn kinderen kunnen praten, maar ik mag niet pushen. ACCEPTEREN EN AANVAARDEN, dat is wat ik wil bereiken. De dingen nemen zoals ze zkomen en zijn. Maar ook dat zal te leren zijn. Ik zal er uitkomen, hoe moeilijk ik het ook vindt. Had ik maar iemand om me heen waar ik er mee over praten kon, dat zou zo fijn zijn. Elkaar kunnen steunen waar nodig, dat is wat ik graag zou willen, dus......... wie weet?
Soory voor dit lange verhaal, zo fijn om het even van je af te kunnen schrijven. Heb ook altijd gedacht van als de depressie maar over is dan pak ik mijn leven weer op, maar het is toch ingewikkelder. Maar ik vind hier ook veel herkenning en weet ik dat ik niet de enige ben. Ik hoop ook dat ik hier nuttig kan zijn. Dankjewel voor je luisterend oor.
Lieve groet Inkie

Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda

Als alles achter de rug is met dat hart van mij dan zal ik ook verder gaan met adhd/add en zullen ze ook misschien wel vragen over medicatiegebruik. Ik weet niet of ik nog durf en wil ook afwachten wat de cardioloog daar over zegt.

Maar toen ik het de eerste keer gebruikte werkte het goed, dus ik snap er niks van. Cardioloog vermoedt dat het wel aanwezig was, maar dat het door de dexamfetamine even een extra zet gekregen heeft.. we zullen wel zien. Momenteel als ik me rustig hou dan heb ik er het minst last van. Ik heb er medicatie voor gekregen om het te onderddrukken en sterkere antistollingsmedicatie voor gekregen om bloedpropjes te voorkomen.

Mijn kindereen komen gewoon op bezoek en praten over alles, dat maakt het voor mij moeilijk, ik voel me er ook heel alleen door. Nee, ogenschijnlijk is er niks aan de hand en ik denk dat de kinderen het dat ook zo zien, maar ik voel het anders. Heeft ook met mijn HSP er zijn te maken denk ik . Ik maak mezelf zo klein zegt mijn man dan. Eigenwaarde is bij mij ver te zoeken, helaas. Maar ik werk er aan. Vriende en familie staan begrijpen het niet, dus over praten dan kom je al gauw met de goedbedoelde opmerkingen van als je nu eens dit of als je nu eens dat, goed bedoeld , ik weet het, maar het maakt het voor mij alleen maar moeilijker omdat het zo simpel lijkt, maar zo moeilijk is. Herken jij dat Linda? Het roept nog meer schuldgevoelens enz.enz.enz. op. Ik loop al zo lang in de psychiatrie en nog kan de omgeving moeilijk doen.  Het is ook moeilijk, dat weet ik wel, maar toch..............
Ik ben de jongste van 9 kinderen en had 2 zusjes ( helaas zijn ze overleden ), zij waren wel een stuk ouder dan mij, maar zij begrepen me en met hen had ik nu zo graag willen praten. De een is er 6 jaar niet meer en de ander 7 jaar niet meer. Ik heb nog 2 zusjes  van resp. 86 en 87 jaar, dat is qua leeftijdsverschil nog groter dan die andere 2. Verdere familie , die komen steeds met clichéantwoorden, dus ............ ik ben op zoek naar een gespreksgroep bij mij in de buurt, maar moet daar een weg in zien te vinden. Komt wel, eerst mijn hart op orde en dan komt de rest hopelijk vanzelf ook goed. Ik heb nog een weg te gaan.

Je vroeg welke antidepressiva ik geprobeerd heb. Teveel om op te noemen, iets van 14 soorten zoals seroxat , prozac , wellbutrin, soloft , , ik weet alle namen niet meer zo uit mijn hoofd. Dat was een lange weg  in ieder geval. Maar ook de vele korte en lange opnames op verschillende plaatsen. Totdat er een nieuwe psychiater met het idee kwam dat er meer aan de hand was. Ik blij, want dat had ik al lang in de gaten en gezegd. De diagnose ADHS/ADD gecombineerd. En waarschijnlijk een stukje autisme en ook nog een persoonlijkheidsstoornis ( afhankelijkheid , is dat raar als jongste van 9 kinderen? ) HSP wist ik al. Het zijn maar woordjes. 

Ik heb 2 kinderen grootgebracht, draaide mijn hand nergens voor om, ik kon alles aan. En nu................ Snap jij dat Linda, hoe zo iets kan op 72 jarige leeftijd. Jouw leeftijd weet ik zo gauw niet meer, maar ook jij zult verbaasd zijn geweest of niet? Daar ben ik best benieuwd naar , hoe jij dat ervaren hebt.

Die chaos in mijn hoofd, ik snap niet waar die vandaan komt. Natuurlijk valt er heel veel op zijn plek , wat ook zijn goede kanten heeft. Niet alles is mijn schuld, maar je kunt toch ook niet alles op adhd of add schuiven. Maar men begrijpt het niet  ( ik zelf ook niet ) hoe adhd of add of wat dan ook in elkaar zit en hoe het werkt. Kunnen we ook niet verwachten, ik weet het.

wat een epistel weer van mij he? Volgende keer zal ik het korter proberen, oke?
Het doe me goed om deze reactie van jou te krijgen.
Ik hoop dat het met jou ook wat doet.
Dankjewel daarvoor
Lieve groetjes Inkie



Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda
Ik weet ook dat dexamfetamine geen antidepressiva is. Wat ik wel weet is dat ik toen ik he km voor de eerste keer skikte, dat was vorig jaar september , direct met de diagnose., ik mij heel goede kon concentreren, bij het focussen af, beter tegen geluid kon, rustiger was enz..enz.enz. Dus het beviel me goed, totdat ik bedacht en besefte dat ik helemaal niet wist wat het allemaal voor mij inhield, die hele diagnose en of ik wel medicatie nodig had.

Vandaar dat ik gevraagd heb of ik mocht stoppen om te kijken hoe het zonder medicatie zou zijn. Ik voel het verschil nu met toen ik wel medicatie had goed, vandaar dat ik ook weer gestart ben met deze gevolgen die nu spelen. Ik ben erg vergeetachtig geworden,  chaotischer als dat ik was en heb veel meer last van geluid , ik blijf daar last van houden. Maar er zit zo'n verschil in bij de een of de ander, maar wel met grote raakvlakken die duidelijk overeen komen met elkaar. Dat heb je met depressies ook. 

Ik kon hele nachten opblijven of ging heeeeeeel laat naar bed. Dag/nachtritme heb ik nog niet, werk er wel aan, zal wel moeten wil ik een "normaal" ( wat is normaal?) leven krijgen/hebben. 
Ik heb ook nog een man en andere mensen om me heen waar ik me op wil aanpassen. Maar het gaat zo langzaam, voor mij te langzaam. Ik weet ook dat mijn gedachten 180 graden moeten draaien, anders over dingen gaan denken er anders mee leren omgaan. En dat kan geen enkele medicatie je beter in maken.  Medicatie is puur ter ondersteuning. Als het minder chaos geeft en je beter doet concentreren is dat toch een fijn hulpmiddel , of niet. Ik denk ook dat je het zo moet zien. 

Vroeger was er ook niks bekend over adhd bij volwassenen , dat is pas de laatste 10 jaar, en nog is mer het er niet over eens, werd mij tenminste gezegd. De psychiater die ik nu heb is weinig op de hoogte van adhd bij ouderen, heeft ze toegegeven. En hoe moet ik dan vertrouwen in zo'n iemand krijgen? Ik vind dat moeilijk hoor.Ze kan me niks uitleggen. Zo gauw ik me weer concentreren kan, ga ik boeken lezen over dit alles. Ik heb 3 goede boeken gevonden en gekocht. 

Weet je wat ik zo gek vind . Als ze me vragen waar ik last van heb, kan ik maar weinig benoemen en als ik er over lees dan zie ik alleen maar herkenning, stom he, het is net of ik het er niet wil laten zijn op een of andere manier. Zo ging ook met mijn depressie om en met andere mankementen. Herken je dat? Altijd maar groot houden voor een ander.

Jij bent 48 , dus hormonen gaan ook nog eens meespelen. Ik heb altijd hormoonpleisters gehad, wat me goed bevallen is , gelukkig. Hormonen kunnen akelige dingen veroorzaken en zijn een belangrijk iets in ons lichaam. Het kan veel invloed hebben op alles.

Goede kwaliteiten, dat vind ik heel moeilijk van mezelf te zeggen. Ik ben een echt mensenmens en voel anderen heel goed aan en kan me heel goed inleven in een ander, te goed soms zelf. Men zegt dat ik een goed en aardig mens ben met een luisterend oor. En dat ik creatief ben, al is dat momenteel minder vanwege weinig energie en startproblemen. Maar aan de andere kant ben ik soms ook niet te stoppen en sla ik als een gek door en ben ik alleen maar gefocust op dat ene en bestaat er voor erder niks. Maar ook dat herken jemisschien wel. Een tijd geleden heb ik leesboeken bij de vleet gekocht, met de bedoeling ze te lezen natuurlijk, maar nog niet één!!!! Dvd's van costuumdrama's, te gek voor woorden, nog geen één gekeken. Hobby's van alles aangeschaft, niks gemaakt. Ik schaam me dood, weet je dat? Mijn hobbykamer puilt uit en opruimen kan ik niet,  zo'n chaos in mijn hoofd, maar ook in hobbykamer. 

Allemaal met de beste bedoelingen. Ik voel er zo schuldig over, maar teugdraaien kan ik niet, maar er aan werken wel, dus als ik iets koop dan denk ik er eerst goed over na en meestal lukt het dan om het niet aan te schaffen. Ik ben ook van plan om mijn boeken weer op marktplaats of zo weer te verkopen, ik heb inmiddels een ereader , die ik ook nog pracktisch niet gebruikt heb.

En zo kan ik nog uren doorgaan met wat me dwars zit en waar ik mee aan de gang wil. Nu eerstmet mijn hart en dan hoop ik dat het me lukt om orde te krijgen in mijn hoofd en huis. Ik ben ook nog perfectionistisch wat dat betreft, kan moeilijk wat wegdoen en heb ook nog een obsessieve stoornis. Je zou denken die is bijna gek, maar gelukkig, dat ben ik niet.

Voorlopig genoeg geschreven over mijzelf. Ik hoop dat ik jou ergens mee kan helpen of raad in kan geven, ook al zal niet alles hetzelde zijn , maar in groe dingen zullen wel tegen dezelfde hiaten oplopen, denk ik.
Voor nu, ik moet eten, mijn man heeft het al op tafel staan.

Lieve groetjes en dankjewel voor de reactie, vind dit erg fijn
Inkie



War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Wat een worsteling soms he Inkie. En een nadeel dat er nog weinig ervaring is met adhd op volwassen leeftijd en vooral de jouwe. Al moeten er heel veel rondlopen die nog steeds niet weten waar hun problematiek vandaan komt.

Het eenzaam voelen herken ik wel. Anderen misschien ook. Er speelt zich zoveel.af in je hoofd en er is soms weinig herkenning en erkenning.  Dat heeft een eenzaam gevoel.
Bij je kinderen kun je ook niet terecht hiermee denk ik. Zij kennen je niet anders zoals je bent en zien je gewoon als hun moeder, ze kunnen er ook niet zoveel mee, ze zijn emotioneel aan jouw gebonden. Dat maakt het ingewikkeld om er met hen over te praten. 
Maar inzicht krijg je denk ik door er met anderen over te hebben. Die zijn moeilijk te vinden en daarom vind ik dit hier zo fijn. Je kunt met anderen ervaringen uitwisselen en mij helpt dat wel. 
Nadeel is dat het op internet is en je niet weet met wie je nu precies spreekt. Ik wil daarom graag eens naar een adhd café en het liefst andere mensen van hier ontmoeten, hopelijk komt er eens een bijeenkomst. 
reactie op @warhoofd:
Inkie Inkie Hai Warhoofd
Ja, als ik heel eerlijk ben, is het een worsteling. Maar bij die constatering is het niet mee opgelost, helaas!!!!! Wat kun je doen om het leefbaarder , rustiger, overzichtelijker en begrijpelijker enz.enz.enz. te maken? Steeds jezelf moeten/gaan verdedigen of uitleggen van waarom je dit doet of juist laat. 

Soms lijkt het of ik op dat kruispunt blijf staan , met dons in mijn hoofd en niet wetende hoe nu verder.Ik snap er zo weinig van wat er allemaal , maar voel het des te meer.

Wil ik of moet ik ik wel verder, wanneer kan ik mezelf accepteren  dat het goed is? En wat is "goed"?. Leefbaarder, in ieder geval e, maar zo dat ik het accepteren en aanvaarden kan dat het is zoals het is..Zo gauw ik me weer kan concentreren wil ik mijn 3 boeken gaan leze over adhd/
add en mijn kleine boekje  N.L.P. vooor dummys. . Ik heb een hele goede arts gehad, maar die 
stopte net toen ik mijn diagnose kreeg en mij nog net een beetje begeleid heeft met de dexamfetamine. Deze arts had zelf ADD, dus kon uit zijn eigen ervaring vertellen, wat voor mij erg prettig was. 

Wat zou het fijn zijn als ik eens een keer een avond mee zou maken als het met ddeze onderwerpen te maken heeft. Mijn spvster is ook heel duidelijk, maar mijn brein pakt zo weinig op, ik snap dat niet. Ik kon alles altijd zo goed onthouden, en nu weg!!!!!!!!!!! Dat is zo balen. Iedereen zegt natuurlijk , oh, dat is leeftijd, maar dat is een dooddoener, waar ik boos om kan worden. Natuurlijk ben ik geen 30, maar alles op leeftijd te gooien is mij te gemakkelijk. Helaas is er nog weinig bekend over dit alles , dat dat ook bij volwassenen en ouderen er uit kan springen. Dat eruit springen, ja, dat heb ik ervaren, hoe dat kan, joost mag het weten, maar het is zo. Alleen dat het onder die jeranlange depressie gezeten heeft en dat niemand daar doorheen heeft geprikt , vind ik jammer. Maar het is er, veel, maar benoemen kan ik het niet. Hoe weten of weet jij nu precies wat bij jou de clou of meerdere clous zijn? En hoe ga jij /jullie daar mee om? Heb/hebben jullie daar hulp bij of gaan/ga jezelf op onderzoek uit? Ik ben zo benieuwd naar dit alles, te benieuwd misschien? Maar ik wil ook een weg vinden die bij me past, op deze leeftijd ben ik ook gevormd wat misschien niet te veranderen. Ik heb nog een lange weg te gaan dat weet ik en  ik zal nog veel met mijn spvster moeten praten.
Eerst maar de cardioversie 3 dec. en dan weer dverder met de rest. Ondertussen probeer ik wijzer te worden van alles wat ik hier lees.

Ook is dit een lang bericht geworden , het schijnt bij me te horen helaas, sorry daar voor. Mijn kinderen vinden het vervelend, maar zij begrijpen er al helemaal niks van, is ook wel weer wat voor te zeggen. 

Jij ook sterkte met alles, geldt voor iedereen trouwens, anders ben je hier niet, toch?

Lieve groet Inkie


3 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda.
Dat is nu wat ik ook hoop. Een adhdcafe hier in de buurt. Ik rij geen auto meer en ben niet zo mobiel , dus dan wordt het moeilijker, tenzij er iemand in de buurt woont en ik mee kan/mag rijden.

Voor de kinderen ligt het inderdaad erg moeilijk, terwijl ik denk dat ze oud genoeg ( 44 en 46 jaar ) zijn om te praten. Maar je hebt gelijk, ze zien me gewoon als moeder en zijn met me vergroeid zoals ik ben.  Dat is nu net het punt wat ik eigenlijk wel weet maar niet echt bij stil sta. Je houdt me de juiste spiegel voor die nu ook speelt. Ik leg mijn verwachtingen te hoog t.o.v. hen. Moeilijk is dit, vooral ik wil zo graag., te graag misschien, vandaar die botsingen..

Mag ik vragen of jij kinderen hebt? En hoe jij met deze dingen omgaat. Jij lijkt mij een heel lief, rustig en aardig begrijpelijk iemand. Woonde jij maar bij mij om de hoek om af en toe eens samen te praten over waar we tegen aanlopen, wat zou dat fijn zijn , of een groepje zouden kunnen opzetten, of loop ik nu weer te hard van an stapel? Eerlijk zeggen, want daar hou ik van. Ook hier pik ik ik mijn graantje mee, ik ben ook blij met verlenging deze site, ook al kom ik er niet altijd precies uit waar ik iets moet zoeken of hoe het precies werkt allemaal. Zie , daar komt het perfectionisme of obsessieve weer naar voren van alles willen/moeten snappen. 

Ik kom net weer uit het ziekenhuis, het ging niet zo lekker met me. Mijn hart deed raar en voelde me naar. Maar alles was goed, nog te vroeg om nu al een cardioversie te doen. Houd wel vocht vast, dus extra plasm3dicijnen, verder alles goed gelukkig. Rustig aan doen, maar dat gaat vanzelf als het niet anders lukt. Na 3 dec. ( cardioversie ) zien we weer verder. Dus nu ben je kersvers op de hoogte, want ik ben net terug.

Zullen we maar samen gaan worstelen met iedereen hier, dan winnen we vast, ja toch?
Nu eerst even iets eten

Lieve groet
Inkie
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Ik bedoel dus samen met iedereen hiet tegen adhd , add, elke stoornis die er bij iedereen speelt.

SAMEN ZIJN WE STERK

Inkie
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda
Wat heftig klinkt dat om zoveel mensen om je heen te hebben die allemaal wel wat hebben en daar rekening met elkaar mee te moeten houden. Maar aan de andere kant kan de  een de ander een beetje invoelen. Maar dat neemt niet weg dat dat best zwaar kan zijn vooral voor jou, want de hormoonhuishouding kan ook een grote rol zijn die meespeelt. Hoe doe je dat allemaal, is het een beetje te doen? Domme vraag van mij, maar het wordt niet gevraagd of je het kunt, je moet gewoon. Mijn respect heb je en je man ook. petje saf.

Ik woon in Deventer, dus niet om de hoek, helaas. Ik ben onder behandeling bij Dimence en heb een helefijne begeleidster, die die van wanten weet en mij heel goed bijstaat. Spvster ( sociaal psychichisch verpleegkundige. Ik zie wel als alles achter de rug is wat het beste voor me is. Als ik alleen al rust in mijn chaos kon krijgen zal ik al blij zijn. Ik voel me vaak erg alleen, mijn man wil me wel begrijpen, maar het lukt gewoon niet, net als bij de kinderen. Dat zou mij al een stukje rust geven even geen muur of een clicheantwoord.

Toen ik de depressie had ervaardde ik dat heel anders, komt misschien omdat je dan zelf er anders in staat.  Mijn geest is nu veel helderder en zie ik veel meer van wat er om me heen gebeurt. Is ook wennen hoor, deze omslag. Ik ben van het ene in het andere terecht gekomen. Mijn man doet de hele huishouding met alles er op en er aan , al wel 20 jaar . Met heel veel liefde, dat weet ik wel, maar ik wil het zelf kunnen. Snap je dat? Wie weet.............., al is het maar een klein beetje. 

Zit ik weer een lang verhaal  te vertellen, ik zou proberen het korter te doen, weet je nog? Er gaat ook zoveel door me heen, vooral toen ik las dat jij pas 48 jaar was, mijn dochter is 46, qua leeftijd had ik je moeder kunnen zijn, gek he?

Ik was 42 toen ik in een depressie kwam in 1988.  
Niet wetende hoe dat kwam, wat ik nu wel weet, het was een kapsel voor deze diagnose. Jammer van al die jaren, die ik GEleefd heb, maar niet echt BEleefd heb.

De tijd is niet terug te draaien, maar dat maakt het gemis van vele dingen niet kleiner. Kinderen waren toen in de pubertijd en zijn nu ouders van kinderen. 

Maar ik wil vooruit proberen te kijken, maar dat geldt voor iedereen die met problemen zit. Gelukkig ben ik niet de enige. Ik wens het ook niemand toe, maar het geeft wel troost als ik hier de sites lees. De herkenning en erkenning is fijn en het geeft mij   kracht. 
Daarom vind ik het ook fijn om ervaringen te horen en op te schrijven en hoop op deze manier ook mensen te helpen door ze te steunen met mijn verhaal.

ik stop nu maar weer, het blijft lang.Sorry.

Lieve groetjes Inkie

l



Ik
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Ik woon dichter bij Linda dan Deventer.  Maar wie weet hoor ooit. Coen is aan het kijken om iets te organiseren en dat is meer richting jouw hoek Inkie.

@Linda, ik vergeet steeds te zeggen, het plaatje naast je naam knippert. Geen onoverkomelijk iets 😊 maar ik scroll er snel langs om het niet te hoeven zien haha. Hoezo overgevoelig.... 🤔
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Linda
Nee, ik weet niet waar die depressie vandaan is gekomen. Ik was net voor de zoveelste keer geopereerd en de huisarts zag dat het niet goed ging. Maar men heeft nooit kunnen constateren waar de depressie nu vandaan kwam, men spreekt dan over endogene depressie.

Maar nu deze diagnose bij mij gesteld is vermoed men dat de ADHD/ADD en de rest van de klachtenren altijd onder heeft gezeten en dus waarschijnlijk de oorzaak is geweest. 
Er vallen ook stukjes op de plek van heel vroeger als kind zijnde. En toch heb ik een gezin gewoon draaiende gehouden , ik draaide mijn hand nergens voor om. Ik denk dat ik toen vanzelf 
Structuur kreeg door de kinderen. Later, toen zij het huis uit waren steunde ik denk ik op mijn man. Want nu ik er over ben gaan nadenken kom ik er achter dat ik heel beschermd ben opgegroeid als jongste in een groot gezin. Daarna in mijn huwelijk met de kinderen en daarna met mijn man dat ook vanzelf structuur geeft omdat hij voor de huishouding en alles zorgt.

Maar nu worden we ouder en kom ik uit die depressie met de gedachte dat ik weet wat er aan de hand is en waar ik aan werken kan, kom ik mezelf ontzettend tegen.Lijkt wel of ik nu pas aan het volwassen worden ben. Zo ervaar ik het, één en al onzekerheid en afhankelijkheid.

En of ik mijn man wel eens help, ik schaam me dood om het te moeten zeggen, maar daar moet ik een nee op zeggen helaas, hoe graag ik dat ook zou willen. Ten eerst, wij zijn 2 hele verschillende personen, die veel van elkaar houden, maar nooit op één lijn zullen komen te zitten. Ik ben hsper en hij is heel erg introvert, wat momenteel regelmatig botst. Ook doordat hij me graag wil begrijpen, maar het niet kan, net als onze kinderen. Is heel erg moeilijk, want ik kan me niet inhouden en hij wel, dus............. duidelijker kan ik niet zijn, maar je snapt wel hoe en wat er dan in mijn hooft gebeurt . Ik voel me weer de mindere omdat ik er alles uitgooi en hij zich niet verlaagt. Ik wil dit niet, maar kan niet stoppen. Vinď dat heel erg om te moeten zeggen en iedereen dit kan lezen, maar het is de waarheid hoe erg ik het ook vind. Dit is totaal mijn aard niet en toch gebeurd en overkomt me dat. Misschien best herkenbaar voor anderen die dit lezen, ik hoop het. 

Maar verder heb ik ook als een opdracht of een taak krijg krijg ik dat niet voor elkaar en als die taak uit mezelf komt dan ga ik er niet voor 100% voor , maar voor 300%, dan kan ik het wel en dat snap ik nu juist niet waarom het dan wel lukt. Misschien ook herkenbaar voor sommigen? Dat zou ik best eens willen weten.
Weer zo'n  enorme lang bericht. Heeft ook te maken dat ik al zo ontzettend lang in de psychiatrie zit en zoveel meegemaakt, gezien, ervaren en beleefd heb, ik weet het niet. Als je het vervelend vindt eerlijk zeggen hoor, dan ga ik nog meer mijn best doen om kort te schrijven. Sorry, anders.

Warhoofd, ik heb gereageerd op jou, maar ik weet niet waar het bericht gebleven is.
Sorry, ik hoop dat hij boven water komt. Twee keer dezelfde is moeilijk omdat ik met mijn hart schrijf en ook vaak mij fouten niet zie, omdat ik niet meer lees wat ik geschreven heb, want dan ga ik twijfelen. Kun je dat snappen.? 
Ik hoop dat ie nog tevoorschijn komt. En ik hoop ook dat ik jullie allemaal een keer zie en spreek op een bijeenkomst, als ik daar kan komen tenminste, maar dat zien we wel. Hopelijk zijn er nog meer mensen uit Deventer.

Lieve Groetjes een ieder
Inkie

as.
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Warhoofd
Ik heb op dat pijltje gedrukt dat bij jou bericht staat, misschien wordt het dan duidelijk waar het gebleven is.
Inkie
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Warhoofd
Hij staat gewoon een stukje terug, stom he? Ik snap niet zo goed hoe het werkt soms. Ik heb een wattenhoofd momenteel( of altijd hihihihi )
Inkie
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Het staat er duidelijk hoor Inkie. En ik begrijp het denk ik wel. Mogelijk loop je te hard van stapel en heb je het idee opgevat dat met de diagnose dan je probleem duidelijk is en klaar. 
Dat is het niet helaas. Ik ben ruim anderhalf jaar verder en dacht het te hebben maar nee . Ik doe alles wel zelf, ik lees heel veel dat helpt mij goed. 
Maar ik heb ook lang niet zoveel moeilijkheden als jij gehad,  depressies zijn niet niks en doen veel met een mens. Misschien wil je momenteel wat te veel ? Je kunt ook eerst eens niks, de boel laten landen i  je hoofd en dan voorzichtig verder. Behoefte aan contact met anderen heb ik ook. Ben benieuwd waar Coen mee komt en hoop mee te kunnen doen. 

En het stukje structuur dat kinderen meebrengen is zalig. Je kunt immers niet alles omdat je er voor hen moet zijn. Hier worden ze ouder en kunnen steeds meer zelf, ook steeds langer alleen blijven. En daarvoor moet ik oppassen, dat ik niet meer werk ga aannemen omdat ze zelf thuis kunnen blijven  
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Ook een lekker warrig verhaal trouwens, hoop dat je er iets uit kunt halen. 
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai War Hoofd
Hard van stapel lopen , dat is bij mij bekend, dat krijg ik van iedereen te horen. En inderdaad heb ik gedacht van nu is de diagnose er en klaar, dat doen we even. Maar het tegendeel is waar. Wat lees je dan ? Alles over ADHD/ADD e.d.? Ik heb ook 3 boeken, n.l.ADHD, hoe haal je u et uit je hoofd, hulpgids ADHD en opgeruimd leven met ADHD. Daarbij heb ik het boekje de kleine NLP voor dummys.
Dus stof om te lezen genoeg . Maar ik sla het niet op momenteel, mijn hele concentratie is niet meer aanwezig. Wat ik nu lees ben ik over 2 minuten kwijt, rampzalig is dat..

Weet je, toen ik afgelopen zomer op vakantie was en nog dexamfetamine slikte, kon ik me heel goed cocentreren , te veel concentreren bijna, wat iets anders bestond niet meer als ik bezig was met wat dan ook. Isook niet altijd even prettig of noormaal, dat ging weer ten koste van andere dingen.. .Ik slik nu niks, eerst mijn cardioversie van 3 dec.dus maar afwachten. de huishouding doet mijn man al jaren omdat ik geen overzicht en inzicht meer heb. Dat vind ik nog steeds erg, maar dat verhaal ken je neem ik aan. Ik weet natuurlijk niet wat je hie allemaa lleest, maar ik lees bijna alles. Niet dat ik dat kan onthouden hoor. 
Maar vind het fijn om ervaringen te lezen, ik voel me soms zo machteloos staan. 
Ik k lees allemaal volwassenen, waar ik me goed bij voel, maar van mijn leeftijd lees je niks en die zullen er ook vast wel zijn denk ik. Alhoewel ik me niet oud voel en ook nog liever niet tot de ouderen wil behoren hoor. Er is nog zo weinig bekend daar over.

Ik weert niet of niet meer hoe oud jij bent, maar je werkt wel lees ik. Fijn dat je dat gewoon door kunt doen. Ik was 42 toen ik in de depressie kwam en een man en 2 kinderen van toen14 en 16 jaar. Inmiddels zijn ze zelf ook ouders.

Ik hoop ook dat Coen iets organiseert waar ik ook heen kan, zou heel fijn zijn, maar dat zien we dan wel weer. Ik heb erge moeite met afwachten e.d. Zal er ook wel bij horen, daar moet ik allemaal nog achter zien te komen. Komt goed!!!!!!!!!
Fijn, je even geschreven te hebben, alleen weer erg lang zoals altijd. Wil ik graag afleren. Maar van jou was duidelijk , weer iemand die mij een spiegel voor houdt dat ik te veel en te snel wil. Ik leer daar alleen maar van.Dankjewel.

Lieve groetjes Inkie
Coen Olde Bijvank 2 maanden geleden geplaatst
@warhoofd@inekelatour​ de eerste ADHD events staan al gepland voor volgend jaar.

Op dit moment zijn er 6 datums bekend: https://adhdblog.nl/events/

we willen straks nog een 2 events erbij en dat zijn:

Voor vrouwen met ADHD

en

Voor mannen met ADHD

maar goed, eerst dit maar eens goed op de kaart zetten :)
War Hoofd 2 maanden geleden geplaatst
Super Coen !  💪.  Ik ga kijk en welke ik kan. Het waar en hoe laat etc horen we nog neem ik aan. 
Ik ben ook benieuwd naar een aantal vaste schrijvers hier.
Inkie Inkie 2 maanden geleden geplaatst
Hai Coen. De beide datums voor adhd voor volwassenen kan ik niet. Maar waar is het eigenlijk, ik ben beperkt, kan niet overal komen helaas.
Maar fijn dat ze er zijn. Ik zoek in het rond of er bij mij in de stad een of ander lotgenotencontact is.
Dat zou heel fijn zijn.
Mijn begeleidster zit er over te denken om mij ook via het RIWB aan te melden voor pracktische hulp, omdat ik daarcook steeds tegen aanloop. Maar dat moet via de gemernte aangevraagd worden.
Ik vind het zo kinderachtig,  ( schaam me  eerl7jk gezegd ),ik heb vroeger de hele huishouding gedaan en 2 kinderen grootgebracht . Maar ja, als het voor mij dan leefbaarder wordt, dan moet ik wel wat, toch?

Inmiddels heb ik de cardiversie ondergaan. Op dit moment gaat het goed, de eerste de beste keer was mijn hartritme was goed genoeg. Maar medicatie wordt het warsschijnlijk niet meer zoals het nu er uit ziet. Ik zie verder wel hoe het verder gaat,

groetjesInkie
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 05 October 2018 om 00:10
Aantal lezers 24
Aantal reacties 46