In de war en in ontkenning van diagnose

Laatste reactie 22/02/2021 11:38 door Belia
· Markeren als ongelezen
Kristel K 2 jaar geleden geplaatst
Hi!

In oktober heb ik via ADHD centraal de diagnose ADHD gekregen, gecombineerde type. Eerst een test zonder medicatie gedaan, waarbij ik ruim binnen de marges zat, maar op basis van de vragenlijsten en gesprekken is het er toch uitgekomen. Daarna de test met medicatie gedaan en ik merkte direct een verschil in concentratie, omdat mijn gedachten niet meer alle kanten opgingen maar ik mijn hoofd bij de test kon houden. 
Ik ben gestart met Dexamfetamine en de eerste week werkte het super. Meer rust in mijn hoofd, ik had meer focus en ruimde zowaar mijn troep achter mezelf op. 

Maar nu is het anderhalve maand later en ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. 
Ik heb nog steeds meer rust in mijn hoofd, geen depressieve aanvallen meer (voorheen bijna dagelijks wel een keer, die ik weg dronk met een halve glas goedkope wijn - drink nu helemaal niks meer), ik kan eindelijk wakker blijven in de middag en ik voel me minder overvraagd.

Maar nog steeds/weer heb ik last van uitstelgedrag, geen prioriteiten kunnen stellen, gewoon over die handdoek op de grond stappen ipv in de wasmand gooien waar ik toch langsloop etc. Focus heb ik alleen als ik me niet laat afleiden door iets anders, dus echt mijn telefoon weg (of geblokkeerd met een app) en aan het werk. Tussendoor moet ik zo weinig mogelijk andere dingen doen anders ben ik binnen no-time uren ergens anders mee bezig of ben ik de concentratie kwijt.
Maar áls ik dan die focus heb, dan voelt het alsof mijn gezicht echt strak staat met mijn ogen wijd open. Lastig uit leggen, maar wellicht herkenbaar.
En verder begrijp ik niet dat ik niet zo goed door heb wanneer het uit begint te werken. Het gaat zo subtiel dat ik niet weet vanaf wanneer het begint uit te werken. In de ochtend was de dosis verhoogd van 2 tabletten van 2,5mg naar 3, maar ik merkte 0,0 verschil. Voor de namiddag was het verhoogd van 1 naar 2, maar daar werd ik juist weer moe van. 
Vorige week had ik per ongeluk in de middag een dubbele dosis genomen, ook weer geen verschil. Als de arts aan mij vraagt: wanneer komen je adhdklachten weer terug? Dan heb ik 8 van de 10x geen idee en de overige keren twijfel ik na 3 uur ineens of het niet al is uitgewerkt. Snappen jullie 'm nog?
Kortom: er is geen peil uit op te trekken.

Dan het volgende; ik merk dat ik nogal in ontkenning zit. De psychiater gaf aan dat ik eerst opluchting zou voelen en daarna emotioneel zou kunnen worden, omdat ik 'eindelijk weet waardoor ik al die problemen heb ervaren'. Dat het nooit het aan mij lag maar dat het al die tijd ADHD was...
Daar zit het 'm dus: ik ervaar geen van beide. Geen opluchting en ik voel nog steeds niet de bevestiging dat dat het was. Terwijl ik juist wèl die opluchting voelde toen ik begon te lezen over ADHD. Nu heb ik de bevestiging van iets was ik al dacht, maar mijn hoofd wil het gewoon echt niet geloven. 
Mijn jeugd was heel erg slecht met huiselijk geweld en ook mijn eerste relatie die 10 jaar heeft geduurd was ongezond. Heb ik dan wel ADHD? Is het niet gewoon trauma?
Zij geven aan van niet, omdat ik geen flashbacks oid heb. Daarbij heb ik de test tenslotte heel goed gedaan en had ik het idee dat er erg werd gevist naar signalen uit het verleden, dus ook vage signalen werden voor waarheid aangenomen. Ik ben gewoon echt in ontkenning en intuïtief heb ik het idee dat de diagnose niet klopt. Nog geen één keer heb ik de woorden 'ik heb ADHD' over mijn lippen kunnen krijgen en als ik het alleen al denk, dan voelt het als een leugen. 
Misschien een gekke gedachte, maar ik herkende me helemaal in ADD en had de ADHD variant nooit verwacht. Misschien zit het hem hierin..

Morgen moet ik weer terug naar ADHD centraal en het voelt zo zinloos. Ik kan niet eens vertellen hoe het effect van de medicatie is en dat dagboekje dat ik moest bijhouden ben ik nog niet eens aan begonnen. Ik overweeg Ritalin te proberen en kijken wat dat doet, maar vanwege de kans op stemmingswisselingen werd dat in eerste instantie afgeraden omdat ik daar gevoelig voor ben. 

Nou heel verhaal, sorry! Samenvatten is niet mijn sterkste kant. Dank voor het lezen en wellicht kan en wil iemand hier zijn licht hierover laten schijnen. 

Groetjes Kristel
reactie op @kristelk:
Annemarie VR Hoi Kristel,

Het klinkt me zo herkenbaar. Ik heb exact hetzelfde als jij. Eerst herkende ik me in de diagnose. Eigenlijk in alles wel en later had ik toch weer het idee dat het door mijn patronen komt door mijn slechte jeugd. Het moeilijke is dat niemand het zwart op wit kan zeggen.... En zelfs dan zou ik waarschijnlijk nog twijfelen. Wellicht komt die twijfel wel vanuit je jeugd. Heb je het idee dat je harder moet vechten en vind je de ADHD te makkelijk gedacht en mag je dat van jezelf niet accepteren. Zoiets is het denk ik bij mij. Wat betreft de medicatie. Eerst was ik zo blij maar daarna begonnen de twijfels. Ik twijfelde of ik me niet gewoon beter voelde omdat het toch een soort drugs is. Ben benieuwd hoe het jou verder vergaat en waar jij tegen aan loopt. 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@kristelk Goedemorgen Kristel,
Dank je wel voor je verhaal. 
Je begint positief met het ervaren van goede kanten van de medicatie. 
Je zegt dat je niet emotioneel wordt -zoals de arts zei dat het vaak gaat- maar ik proef toch een zekere wanhoop in je verhaal. Nu heb je een diagnose, en medicatie en een betere focus, maar toch lukken er veel dingen nog niet. 

Zelf heb ik dat heel erg lang gehad met medicatie, als dat werkte nou dan was ik weer 't mannetje hoor! 
Maar je moet medicatie echt zien als een hulpmiddel. Met die betere focus kun je beter je leven gaan aanpakken. Dat vergt een hele lange training om andere patronen op te bouwen. 
Dus inderdaad die telefoon weg, meldingen uit, gestructureerd gaan leven etc. 
In het begin is dat echt achter elkaar struikelen!! En nee, het lukt niet allemaal in een paar weken of 8 sessies praten! 
Met de juiste begeleiding / coach / lotgenoten en heel veel eigen kracht kom je heel ver! 

Hoe je dat verder aanpakt, daar moet je echt met een professional over praten. 
Ondertussen kun je hier in het archief van het forum héél veel vinden over hoe anderen hier dat doen. Ik verklap je nu al: met vallen en opstaan. 

Wat medicatie betreft en wanneer het uitwerkt etc, daar kan ik helaas geen antwoord op geven, dat zal de arts moeten doen. 

Hartelijke groeten,
Andries
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
De kunst is uiteindelijk of je nou veel of minder energie hebt, toch hetzelfde te kunnen doen. Stabiliteit dus. Dat is een enorme uitdaging waar ik elke dag mee aan de slag ben. En dat lukt steeds beter. 
Ach en soms spring ik gewoon lekker uit de band. Heerlijk toch. Behalve dan dat ik daar een week van moet bijkomen ;-) 
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Ik sluit me aan bij bovenstaande reacties. En vi d ook dat je teveel van jezelf verwacht. Het kan wel zijn dat de meeste mensen reageren zoals verteld maar het is geen wet, geen moeten. Je bent pas een goede 6 weken verder.  Gun jezelf even de tijd, uiteindelijk zal er wel iets gebeuren maar wie weet duurt dat nog tijden. Dat geeft toch niets ? Twijfel niet aan jezelf, je gevoel gaat misschien ooit wel iets aangeven en wie weet ook niet en is het goed zo. Ook prima. Stel niet teveel eisen aan jezelf wat betreft moeten voelen enzo, het is niet nodig om daarover in te zitten. 
Belia Heilbron 2 maanden geleden geplaatst
Beste Kristel,

Omdat ik voor een journalistiek onderzoek naar ADHD bij volwassenen zoek naar mensen die hun ervaringen willen delen, stuitte ik op jouw verhaal. Dit is natuurlijk al enige tijd geleden en ik ben daarom ben erg benieuwd hoe je hierop terugkijkt?

Zou jij jouw ervaring met mij willen delen? Ik ben bereikbaar via heilbron@platform-investico.nl of te bellen/appen op 06 42351261. Ik hoop van je te horen.

Groet!
Belia Heilbron 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 10 December 2018 om 12:34
Aantal lezers 27
Aantal reacties 6