Ik vind het leven niet meer leuk

Laatste reactie 02/10/2019 20:51 door Arjan
· Markeren als ongelezen
Black Panter 3 weken geleden geplaatst
Al lange tijd worstel ik mijzelf. Heb ADHD en gebruik geen medicatie. Ik heb eigenlijk alles wel voor elkaar. Een leuke vrouw, twee kinderen, goede baan, geen schulden.

Toch vind ik het leven niet meer leuk. Vroeger had ik veel schik, genoot ik van het leven, had ik dromen etc..

Nu vandaag de dag is het sleur, elke dag hetzelfde, geen schik meer, wil graag reizen (kan niet meer ivm kinderen / vrouw werkt etc..).

Denk er al lang over na, maar weet soms niet meer wat ik moet doen. Soms hoeft het van mij niet meer.

Herkenbaar?

Wat moet ik doen?

Iemand een advies voor mij?
War Hoofd 3 weken geleden geplaatst
Het kan van alles zijn. Zelfs een midlifecrisis bijvoorbeeld. Je kunt naar de praktijk ondersteuner ggz van je huisarts. Dan kan je daar samen uitzoeken wat de oorzaak is en wat er loos is. 
Sterkte 🍀
Black Panter 3 weken geleden geplaatst
Bedankt! Ik denk zelf dat het werkelijk een midlifecrisis is als ik Wikipedia mag geloven https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Midlifecrisis

De kenmerken komen akelig dichtbij.
Coen Olde Bijvank 3 weken geleden geplaatst
Het kan ook een soort van depressie zijn..

Kenmerken en symptomen van een depressie https://www.omgaanmetdepressie.nl/over-depressie/symptomen-van-een-depressie
mathieu wouters 3 weken geleden geplaatst
Ik herken dat helemaal. De gedachte alles te hebben en toch niet gelukkig te zijn. De vraag is : is dit het leven waar je zelf bewust voor hebt gekozen?  Of is het een weg die je hebt gevolgd, onbewust om te voldoen aan wat sociaal wenselijk is.  Misschien ben je van nature een avonturier maar heb je jezelf dat nooit toegelaten. 

Ik zit al enkele jaren met soortgelijke vraagstukken te worstelen.  Is dit wel het werk dat ik wil, kan ik de rest van m'n leven bij dezelfde partner blijven, wil ik op 1 plaats blijven of rondtrekken?... Probleem is dat we in een zodanig omlijnde maatschappij leven, met zoveel regels, dat het vaak lijkt alsof we geen keuze hebben.  Dan kan je zeggen : het ligt aan stofjes in mijn hoofd, ik zal wel depressief zijn, met therapie zal het wel beter gaan,... Maar in feite verandert er dan niets wezenlijks.

Ik zou zeggen : neem de tijd om uit te zoeken wie je los van je conditionering bent. Laat alles wat je dacht te weten los en probeer te ontdekken wat je echt wil! En laat je daarbij niet tegenhouden door angst, of anderen die zeggen : zou je dat wel doen... 
reactie op @mathieuwouters:
Monique Bollemeijer Hoe herkenbaar. De maatschappij drukt iedereen maar in een keurslijf.
2 weken geleden

Beantwoorden

p R 2 weken geleden geplaatst
Heb je met je gezin open over gepraat? Hoe oud zijn je kinderen? Midlifecrisis is in, kun je met de groep samen iets leuks gaan doen en ontdekken wat het zou kunnen zijn, daar zit ook een therapeut bij.

Durf je niet om je droom na te jagen? Durf je wereldreis zelf te maken? Misschien wordt je super gelukkig van. Blijven hangen in dezelfde situatie is ook geen optie.

Als je vrouw van je houdt zou ze misschien wel snappen, liefde is ook een vorm van vrijheid
reactie op @pr:
Black Panter we hebben veel gepraat de afgelopen dagen en dat heeft ons als gezin goed gedaan. Ook ga ik toch hoogstwaarschijnlijk medicatie proberen. 
dit om de scherpe randjes eraf te halen.

1 week geleden

Beantwoorden

J A 2 weken geleden geplaatst
Ik herken het. Ik heb het altijd al gehad. Als je adhd hebt weet je dus niet waar je moet beginnen. Ik zou als ik jou was een kleine dosis medicatie te pgen adhd nemen. Dan krijg je rust en ben je stabiler.
reactie op @ja:
Black Panter ga ook beginnen met medicatie, heb een afspraak bij de huisarts gemaakt.
1 week geleden

Beantwoorden

Monique Bollemeijer 2 weken geleden geplaatst
Toen ik een kind was wilde ik altijd met de zigeuners mee. ( ik heb een vrije geest) Als het maar geen huisje boompje beestje was. Ik wilde dansen zingen en lol maken. De maatschappij, opvoeding en geloof heeft mij in een keurslijf gedrukt. Althans dat heb ik deels zelf laten gebeuren. Je gaat met de stroom mee in dit geval. Ik probeer nu te ontdekken dat ik op mijn 58 ste helemaal mezelf mag gaan worden. En niet meer zoals anderen mij graag zouden zien. Hier ben ik voor in therapie en lees boeken. Het is toch te gek voor woorden dat je zwaar aan de medicijnen moet om aan de maatstaven van de mensen te voldoen en dan doorleeft op een manier wat niet bij je karakter past.Dan ben je niet trouw aan jezelf. En met dat pilletje bedoel ik zwaar aan de medicatie zodat je ook niet meer jezelf bent en alles afvlakt. Voor de rust neem ik af een toe een half oxazepam. Een of twee keer in de week. Maar wat ben ik blij dat ik na 20 jaar van de medicijnen af ben. Sterkte met het ontdekken wie jij mag zijn!!!!!
reactie op @moniquebollemeijer:
Black Panter bedankt voor het delen van jouw ervaringen en positiviteit.. ik ga toch een afspraak maken bij de huisarts. Ik voel mij super druk en kan mij totaal niet meer concentreren en dan nog de prikkels in huis erbij.


1 week geleden

Beantwoorden

Monique Bollemeijer Ik wens jou alle kracht en wijsheid toe en snap heel goed dat je even een stokje nodig hebt om op te leunen. Ik heb soms ook wel dat halve oxazepannetje nodig hoor. Dus toch een beetje medicijnen. 😊
1 week geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Arjan Stoffers 1 week geleden geplaatst
Wat mij enorm geholpen heeft is medicatie om dat dat mij in staat stelde om langer dan 5 seconden stil te staan bij dit fenomeen
reactie op @arjanstoffers:
Black Panter langer dan 5 seconden, haha. Ga toch medicatie gebruiken.. anders hou ik het denk ik niet meer vol met alles. Hopelijk brengt dat wat rust in mij leven.. 

niet dat ik denk dat dan alles verholpen zal zijn.. maar het is wel een goed hulpmiddel wat ik op het moment goed kan gebruiken.
1 week geleden

Beantwoorden

Arjan Stoffers Ja het kan zijn dat je een hyper focus hebt op de symptomen die negatief zijn waardoor er geen ruimte is voor het overdenken en aanpakken van de oorzaak. Ik wilde weg uit Nederland en voelde me gevangen. Toen ik de focus kreeg (door de methylfenidaat) op het maken van een plan om weg te kunnen, ervaarde ik minder gevangenschap omdat ik opties zag dat het echt wel kan als we willen. Wat wel helpt is een partner die het ook wel ziet zitten (onder voorwaarden). Het er actief mee bezig zijn werkte al erg bevrijdend.
1 week geleden

Beantwoorden

Annemarie VB Hoi Arjan,

Jij schrijft over partner. Wat denk jij dat er vooral belangrijk is in een relatie met een ad(h) er?! Juist een gestructureerd persoon die tegenwicht biedt of juist een avonturier? Benieuwd hoe de rest hier tegen aan kijkt. Ik was met een heel gestructureerd persoon getrouwd. Enerzijds gaf dat stabiliteit maar anderzijds irriteerde ik me mateloos om onbenullige zaken en het "saaie" leven wat voor veel mensen prima is. 
1 week geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Arjan Stoffers 1 week geleden geplaatst
@annemariev Interessante vraag! Ik kan natuurlijk alleen maar aangeven wat voor mij werkt. Mijn vrouw is inderdaad erg gestructureerd en dat is wel mijn redding geweest. Vrijgezel en alleen wonen ging niet zo lekker zeg maar. Als je echt wil weten hoe dat gegaan is zou je mijn blogs kunnen lezen. Net over dit stuk gaat de blog die nu in de maak is dus vette spoilers hier haha. Anyway: voor mij werkt een gestructureerde partner dus goed. Ik heb structuur nodig maar structuur is saai. De stofjes die vrijkomen bij spannende dingen (zoals bijvoorbeeld altijd te laat zijn en afspraken vergeten en racen voor deadlines) heb ik dus niet als ik in een saaie structuur zit. Onderprikkeling noemen sommige mensen het. Ik moet dus dingen blijven doen die deze stofjes ook geven. Ik ben niet heul sportief (dagelijks sporten is een prima methode namelijk) dus voor mij is het experimenteren met websites, bloggen,eigen bedrijf opstarten, cursussen volgens, kennis opdoen, muziek componeren ect etc. Mijn vrouw zorgt voor de structuur zodat er zaken gedaan worden (klussen, huishouden,gezin draaiende houden). Dat vind zij heel erg zwaar soms. Nu we weten dat ik ADD heb is dat wel makkelijker geworden. Daarvoor was ze vaak heel gefrustreerd boos: ik woon in een huis met een kind, jij moet ook je verantwoordelijkheid pakken, etc etc. Ze is nu minder vaak boos op mij maar baalt nog wel af en toe van de situatie. Ik kan hier wel een blog over schrijven..... oh wacht  ;)
Annemarie VB 1 week geleden geplaatst
Ik wilde inderdaad net vragen... Voelt de relatie dan wel gelijkwaardig aan? Ik kan me voorstellen dat als zij heel gestructureerd is het gauw als kind en partner voelt. Daarbij hoe erg is rommel in huis enz? Er zijn zaken die belangrijk zijn zoals financiën, de kids. Maar de rest zijn toch echt bijzaken en ooit maar verzonnen dat dat zo zou horen.
reactie op @annemariev:
Arjan Stoffers Op sommige momenten voelt het niet gelijk. Zij is afgekeurd en ik derhalve kostwinner dat is voor haar dan weer lastig. We hebben daarin wel een evenwicht denk ik. Gaat nog wel vaak mis maar dan is het wel bespreekbaar.
1 week geleden

Beantwoorden

Annemarie VB Kan ik me voorstellen.... Had. Ik ook wel. Het voelde vaak niet gelijk. Mijn ex nam veel van mij over. Terwijl ik nu alleen ben ik het allemaal prima zelf redt. En kan leven zoals ik dat wil. Vind ik het prima om een dagen rommel te hebben is dit prima ben ik het zat dan pak ik alles in een keer aan. Ik twijfel dan ook wat voor mij beter zou werken in een relatie. Het lijkt mij al gauw ongelijkwaardig voelen. 
1 week geleden

Beantwoorden

Arjan Stoffers Het gevoel van de ander is die ander verantwoordelijk voor. Dus dat van te voren invullen is niet logisch. Als jij het zo redt en je beter voelt dan is dit wellicht je route naar meer geluk en zo niet dan zijn er altijd opties. Ik denk zelf dat alleen wonen voor mij niet gaat werken en dat ik snel weer af zal glijden maar ook dat is invullen 😬Super leuk om zo beelden uit te wisselen dank daarvoor.
1 week geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 18 September 2019 om 19:39
Aantal lezers 66
Aantal reacties 22