HSP in relatie tot ADHD

Laatste reactie 05/01/2021 12:44 door Marriet
· Markeren als ongelezen
Anuschka HsP 2 jaar geleden geplaatst
Ik zou graag in contact komen en ervaringen uit willen wisselen met volwassenen die zelf hoogsensitief zijn en waarvan de partner de diagnose ADHD heeft. Zelfs weet ik sinds kort dat mijn man ADHD heeft. Veel kwartjes vallen nu op hun plek. Bij ons allebei. Maar het blijft een leerproces en ik ben benieuwd hoe anderen dit in hun hsp/adhd relatie ervaren. Reacties zijn dan ook van harte welkom. 
reactie op @anuschka:
Coen Olde Bijvank Hallo Anuschka, ik zou is wat rond vragen in mijn ADHD-netwerk. Het is best specifiek.. maar er zullen ongetwijfeld relaties zijn met ADHD en HSP.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
HSP en ADHD, sterkte ;-) 
Komen wel wat vragen in me op: 
Is hij het hyperactieve type? 

HSP is ook een veel voorkomend kenmerk van AD(H)D. Kun jij zelf goed overzicht houden, plannen en organiseren?
reactie op @andriesb:
Anuschka HsP Thanks, dat kan ik soms goed gebruiken hihi. Mijn man is het uiterlijk rustige type, maar intern megadruk en een vol hoofd. Hij maakte voor de medicatie niks af, was chaotisch in doen en laten. Had geen structuur etc. Ik ben een uitstekende planner, weet structuur te houden en heb overzicht. Op zich zijn we dan natuurlijk een super combinatie ;-) mijn man is absoluut een gevoelsmens. Hsp? Nee, dat niet. Ik echter ben een echte hsp er. En voel al veel dingen aan nog voordat hij het in de gaten heeft. En dat kan soms al maanden van tevoren zijn. Ik voel ook zijn onrust en drukte. 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Alex H 2 jaar geleden geplaatst
Hoi Anuschka!

zelf krijg ik de indruk dat de meeste ADHD' ers ook hoogsensitief (HSP) zijn.  Nu ben ik wel benieuwd waar jullie specifiek tegen aan lopen en wat jullie hiervan geleerd hebben nu de kwartjes op zijn plaats vallen :-)
Denk dat de sleutel tot succes in elke relatie neerkomt op goede communicatie of je nu ADHD hebt (of je partner of allebei) of niet (naast of je bij elkaar past uiteraard)

Groetjes
reactie op @alexh:
Andries McQueen Ik las in een boek over HSP dat het verschil vooral is dat mensen met alleen HSP prima kunnen plannen en organiseren. 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Anuschka HsP Hoi Alex, mijn man is een absoluut gevoelsmens maar geen hsper. Ik daarentegen ben een enorme hsper. Wat betekend dat ik voel en ervaar wat hij voelt. Nog voordat hij in de gaten heeft dat hem wat dwars zit of dat hij druk is in zijn hoofd, weet ik het al. We communiceren veel en zijn open en eerlijk naar elkaar. Ik check ook altijd bij hem of het klopt wat ik voel. Soms ontkent hij dan dat het zo is en dan kan hij een paar uur later bij me komen en zeggen, verdorie, je had gelijk. Wat lastig is bij ons, is dat we al twee jaar veel om elkaar heen zijn. Mijn man is na zijn burnout zonder werk thuis komen te zitten. Ik heb mijn werk aan huis. Dus we zitten veel in elkaars energie. Voor hem geen probleem. Voor mij als hsper moeilijker, omdat ik het nodig heb om me terug te kunnen trekken om op te laden. En ja we hebben alles al geprobeerd, dus creatief genoeg. Buiten werken, dagje naar vrienden zodat de ander ff alleen kan zijn. Noem het maar op. Dus het grootste probleem is eigenlijk 24 uur per dag bij elkaar zijn. Voor mij als hsper killing omdat ik zijn energie voel. Daarnaast komt dan ook nog dat ik in veel gevallen de kar moet trekken omdat hij dingen gewoon niet ziet. Soms is het alsof ik een derde kind in huis heb. Hij doet zijn uiterste best en ik hou veel van hem, maar man o man, ik kan er doodmoe van worden. Ben dan ook reuze benieuwd hoe andere stellen in deze combinatie het ervaren 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hai @anuschka

Wat ontzettend fijn, vooral voor je man zelf, dat de medicatie hem helpt om dingen af te maken en minder chaotisch te zijn, meer structuur te hebben.

Waarom zijn jullie een supercombinatie? Kun je wat dingen opnoemen die nou juist zo fijn zijn aan je man?

Wat gebeurt er als jij nou eens niét plant, met jezelf? (Wat er met je man gebeurt kan ik wel raden ;-)

Kleine anekdote:
In de jaren dat ik thuis zat en mijn vrouw ook veel thuis was, zat ik natuurlijk vaak niet lekker in mijn vel. Maar ook mijn vrouw had regelmatig haar dingen.
* Ik herken wat je schrijft dat je altijd vóelt hoe de ander zich voelt, nog voor de ander dat zelf beseft.
Ik had altijd dondersgoed in de gaten of ze zich aan mij ergerde, verdrietig was, eenzaam was etc etc.
Meestal konden we elkaar juist heel goed helpen, alleen op de dagen dat we allebéi niet lekker waren (Wat gelukkig niet vaak voorkwam)….oei… dan versterkten we elkaar ook daarin.

Ben toch benieuwd wat jij al máánden van tevoren kan ‘voelen’.

We zijn jarenlang enorm op elkaar gefocust geweest. Opzich heel mooi, deden maar meer stellen dat. Maar té is niet goed. Dan gaat elk detail je opvallen en wordt het één tijdbom van emotie in huis.
Dat is denk ik wat je herkent en wat heel benauwd kan aanvoelen.

Je schrijft eigenlijk zelf al heel veel oplossingen toch? Lekker jullie eigen dingen gaan doen en op vaste momenten lekker even chillen samen. En als ’t echt zo benauwd is, ieder in zijn eigen vertrek van het huis.

Dat jij het gevoel hebt dat jij in veel gevallen de kar moet trekken omdat hij het niet ziet; In een ander topic beschreef ik hoe belangrijk ook jou rol daarin is. Hij ziet ook niet wat jij ziet.
Dus vaste afspraken, wie doet wat, wannéér doe je wat en wat heb je daar voor nodig en keihard plannen. Daar ben je goed in.

En dan jaren oefenen. Wat gaat er dan nog mis?
Heb je al je eigen woman-cave gebouwd? ;-) Waar jij je lekker terugtrekt met je verzwaarde deken?

Ik weet niet wat voor werk je doet, maar is er niet een rustgevende bibliotheek in je omgeving?
Ja, ik ben eigenlijk vooral benieuwd naar hoe jij naar jezelf kijkt, je eigen rol, behalve dat je zeker weet dat je HSP’er bent.
reactie op @andriesb:
Anuschka HsP Hoi Andries, dank je wel voor je reactie, je betrokkenheid en je enthousiasme.

Waar ik naar op zoek ben, zijn mensen die in de gelijke situatie zitten, dus de combi HSP/ADHD hebben. Puur om ervaringen uit te wisselen. Dat scheelt namelijk veel uitleg. Mijn man en ik kennen onze patronen en onze valkuilen gelukkig goed en bespreken die open en eerlijk met elkaar. Ook steken we de hand regelmatig in eigen boezem. Voordeel van dit alles is, dat je mekaar nóg beter leert kennen.

Sinds we weten dat hij ADHD heeft, heb ik de regie weer terug in zijn eigen handen gelegd (ik neem niet meer in alles de verantwoordelijkheid wat beter is voor het evenwicht in onze relatie). Daarmee gaat hij op onderzoek uit, zodat hij zelf kan ervaren wat hij met bepaalde stukken wil en kan. Hij is als het ware aan het schatgraven nu.

Ook hebben we afspraken gemaakt wie wat doet in huis en hangt er sinds kort een planbord waar hij zelf de dingen opzet die belangrijk voor hem zijn, taken die hij wil doen en dingen waar hij aan wil denken. Dit scheelt al veel.

Ik denk dat het grootste probleem waar we nu nog tegenaan lopen eigenlijk is, dat we bijna 24 uur per dag om elkaar heen zijn. En dat al zeker twee jaar op een rij. Iets wat voor geen enkele relatie echt bevorderlijk is lijkt me ;-)

2 jaar geleden

Beantwoorden

Alex H Hoi Anuschka,

klinkt alsof jullie al heel goed bezig zijn! je lijkt iig heel goed te weten wat er speelt, wat de valkuilen zijn en wat er moet veranderen. nu nog een kwestie van toepassen en oefenen lijkt mij.
komen jullie 12 okt ook naar de ADHD borrel in Amersfoort?
2 jaar geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers Niet specifiek voor de combinatie HSP / ADHD, maar ik vond dit voor mijn relatie wel heel nuttig:



2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Ik zal deze filmpjes ook eens bekijken. Ben inmiddels geabonneerd op haar kanaal! 
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Mark Lemmers 2 jaar geleden geplaatst
Wel benieuwd, hoe weet je dat je zelf HSP bent? Want er is volgens mij geen officiele diagnose voor?
reactie op @marklemmers:
Anuschka HsP Hoi Mark, omdat ik voel en ervaar op een dieper niveau.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers Voor de duidelijkheid, ik wilde niet suggereren dat HSP niet “echt is”. Ik weet alleen dat er over HSP en ook over ADHD heel veel informatie te vinden is. Veel informatie is goed, naar ook veel informatie is zo algemeen dat het op heel veel kenmerken van toepassing is. Dat geldt voor zowel ADHD als voor HSP.

Was dus primair nieuwsgierig. Denk namelijk dat de meeste ADHDers zich ook kunnen herkennen in HSP kenmerken.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Anuschka HsP Absoluut waar Mark. Er zijn veel overlappingen met ADHD, autisme, Beelddenkers en HSP. Overprikkeling is daar een van. Eerlijk gezegd, vind ik het altijd lastig om te vertellen hoe ik zeker weet dat ik HSP ben. Zoals genoemd voel en ervaar ik dingen op een dieper liggend niveau. Dit resulteert erin, dat ik mensen goed kan aanvoelen en nog voordat ze het zelf weten, weet ik al wat ze nodig hebben en waar ze behoefte aan hebben. Een voorbeeld? Ik weet pas sinds kort dat mijn man ADHD heeft. Hij heeft de "rustige" variant. Waarmee ik wil zeggen, dat hij niet de externe drukte, maar wel de interne drukte ervaart. Ik voel dit al jaren bij hem. Ondanks dat hij rustig op de bank zit, voel ik de drukte in zijn hoofd. Ik heb dit ook vaak uitgesproken, maar dan verklaarde hij me voor gek. Nog een voorbeeld: als mijn man in een proces zit, waar hij me niet over verteld, dan weet ik al wat er speelt en kan ik zo de zere plekken aanwijzen en weet ik wat hij nodig heeft om eruit te komen. Tik, tik, tik. Ondanks dat hij op dat moment ontkent, omdat hij het (nog niet) zo ervaart,  komt hij er later altijd bij me op terug om te zeggen dat het idd zo was. Dus met andere woorden, ik besef al wat er speelt nog voordat hij het zelf beseft. Dit werkt zelfs op 8000 km afstand. Ik voel het als hij "energetisch" aan me hangt of als er wat met hem is. Dat gaat dwars door de muren en dwars door km's heen. Dus je kunt je voorstellen, dat wanneer je 24 uur per dag om elkaar heen bent en je voelt en ervaart wat de ander voelt, nog voordat de ander het zelf in de gaten heeft, dit heel vermoeiend kan zijn als HSP. Nu ben ik me hier ook terdege van bewust, en gelukkig kan ik hierover praten met mijn man. Hij snapt het niet altijd, maar veroordeelt het ook niet. Het is dus samen zoeken naar evenwicht. Nu we weten dat hij ADHD heeft is er ook veel duidelijk geworden en snap ik ook waarom ik dat voelde, ondanks dat hij de drukte in zijn hoofd vaak heeft afgewimpeld.

Kan het zijn dat je nieuwsgierig bent om voor jezelf uit te zoeken of er sprake is van hsp? Want dan kan ik je een boek aanraden: Hoog sensitieve personen, hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt, van Elaine N. Aron.
2 jaar geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
@marklemmers@anuschka@mathieuwouters
Hey Mark,
Ik zit met precies dezelfde opmerking, maar lees dat jij ‘m al hebt gemaakt ;-) En ook echt vanuit interesse, niet vanuit een oordelende houding ofzo!
Er is inderdaad geen officiele diagnose voor HSP, want het is geen stoornis maar een gedragskenmerk. Maar liefst 20 % van de mensheid is gevoeliger en voldoet aan de criteria die gesteld worden bij HSP.
Toch wordt er door sommige psychologen (trouwens, in dit land mag iedereen zich psycholoog noemen, het is geen beschermde titel) deze ‘diagnose’ wel gesteld.
Slechts aan aantal procent van de mensen heeft in zo’n mate last van HS dat ze het liefst hun leven lang in een donkere kamer liggen bij wijze van spreken.
Ik denk ook (en ik ben maar een leek) dat er bij een aantal mensen die zichzelf als hoogsensitief zien, er meer aan de hand is. Het is vaak een gevolg of onderdeel van een andere diagnose. Dat hoeft niet zo te zijn natuurlijk.
Maar dat is de reden, @anuschka dat ik zo nieuwsgierig was naar wat jouw rol is in het verhaal en hoe jij plant en organiseert.
In je beschrijvingen zie ik namelijk steeds weer, en later schrijf je het zelfs letterlijk dat je behóefte hebt aan organisatie, rust en orde houden.
Ik ben gewoon zo benieuwd wat er met jou gebeurt als je die organisatie loslaat!

“Waar ik naar op zoek ben, zijn mensen die in de gelijke situatie zitten, dus de combi HSP/ADHD hebben. Puur om ervaringen uit te wisselen. Dat scheelt namelijk veel uitleg.”
Als dat je doel is dan heb je inmiddels @mathieu gevonden ;-)

“Sinds we weten dat hij ADHD heeft, heb ik de regie weer terug in zijn eigen handen gelegd (ik neem niet meer in alles de verantwoordelijkheid wat beter is voor het evenwicht in onze relatie). Daarmee gaat hij op onderzoek uit, zodat hij zelf kan ervaren wat hij met bepaalde stukken wil en kan. Hij is als het ware aan het schatgraven nu. “

Mooie term, schatgraven, zo is het ook echt! Hopelijk gaat hij net als ik ontdekken dat hij veel meer kan dan hij ooit dacht!

“Ook hebben we afspraken gemaakt wie wat doet in huis en hangt er sinds kort een planbord waar hij zelf de dingen opzet die belangrijk voor hem zijn, taken die hij wil doen en dingen waar hij aan wil denken. Dit scheelt al veel.”
Ja hè! Fijn!

“Ik denk dat het grootste probleem waar we nu nog tegenaan lopen eigenlijk is, dat we bijna 24 uur per dag om elkaar heen zijn. En dat al zeker twee jaar op een rij. Iets wat voor geen enkele relatie echt bevorderlijk is lijkt me ;-)”
In mijn relatie was het (en nog vaak) heel vaak zo dat het niet bevordelijk was om 24 uur bij elkaar te zitten omdat ik altijd het gevoel was dat er wel iets was wat nog niet gedaan was, of dat ik het allemaal niet goed aanpakte of goed deed. Dat maakt stik onzeker.
Sinds het plannen (mijn vrouw doet ook mee) merken we dat we allebei veel beter kunnen ontspannen, omdat als je alles afvinkt je weet dat je ook echt klaar bent.
Ik ben heel erg benieuwd wat voor werk je man gaat doen straks!
@mathieu inderdaad, je kunt op zo’n moment het ‘gezeik’ van de ander er niet bij hebben ;-) Dat kan heftig zijn. Het is teveel aan je hoofd, je kan op zo’n moment niet meer hebben.

het is zo belangrijk om inderdaad ruimte te creëren om ‘moeilijkheden’ te delen met elkaar.
Het kan heel erg helpen om (ik weet dat mathieu het mogelijk niet met me eens is ;-)) een vaste tijd af te spreken waarin je partner alle problemen kan spuien) en daarna er over moet stoppen.
Dat is vreselijk irritant maar kan wel helpen. Bijkomend voordeel is dat als je het een aantal uur moet uitstellen, de heftigheid en lading ook een stuk is gezakt.
@mathieu ik heb smakelijk gelachen om je energieboost na het eten. Hier gaat het precies hetzelfde. Voor het eten ben ik kapot en moet m’n vrouw alles regelen en na het eten knalt de subwoofer aan en gaan we lekker dansen. Dochtertje lekker hyper ;-)
Verder doen mijn dochter en ik graag dingen ‘stiekem’ zoals ‘nog een snoepje pakken’ en leggen we daarbij onze vinger op onze lippen ‘ssst’ Ze geniet daar mateloos van ;-)


reactie op @andriesb:
Andries McQueen Leuk dat je reageert, ik moet alleen ECHT stoppen nu, lol. Ben al even bezig. Kom er op terug! 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hey @mathieuwouters en anderen!

Ja, voor zo’n verhaal als jij schrijft moet ik altijd wat meer tijd vrijmaken omdat ik nou eenmaal graag volledig wil zijn :-) Dat zit me soms behoorlijk in de weg!

Ik moest ook wat langer nadenken over wat je schrijft, omdat ik nou eenmaal niet alle kennis heb en ook voorzichtig moet zijn in wat ik zeg, omdat het vaak ‘gevoelig’ ligt –haha-

Volgens mij kun je geen één stoornis in het DSM boek vaststellen aan de hand van bijv. een bloedtest o.i.d.
Behalve dat je wel bij bijv. depressie dingen in het bloed kunt meten als bijv. noradrenaline 

Als je jouw lijn doortrekt, heeft iedereen net zoveel recht om zichzelf bipolair, afhankelijk, borderliner o.i.d. te noemen.
DSM is niet voor niets een richtlijn waar vrijwel alle psychiaters zich op baseren om een wildgroei te voorkomen van allerlei door elkaar lopende theorieën. Zo’n boek wordt samengesteld als resultaat van jáárenlang onderzoek en consensus van allerlei psychiaters over de hele wereld. Met recht heeft het dus enige autoriteit.

Het boek is natuurlijk nooit perfect en ook nooit af. Want, meer onderzoek, meer resultaten, achterhaalde inzichten, verbeteringen, ruimer maken of vernauwen van criteria etc. Gelukkig komt er niet elk jaar een nieuwe versie uit! Ik geloof dat deel V na een jaar of 14 na deel IV kwam? Meer dan 10 in elk geval.

Voor 1987 stond ADHD ook niet in het DSM boek. En we weten allemaal hoeveel mensen zich onbegrepen hebben gevoeld omdat iedereen het een ‘modeziekte’ vond.
Er zijn nog veel dingen die we niet weten over ADHD, maar wel dat het een biologisch aangeboren, vaak erfelijke aandoening, door een tekort van bepaalde stofjes in de hersenen. Net zoals je bijvoorbeeld in sommige families meer depressie ziet voorkomen dan in een ander gezin. Het is erkend, zelfs zichtbaar in de hersenen. Voor de rest verwijs ik je naar de meest recente onderzoeken naar ADHD.

Even over HSP: Daar weet ik natuurlijk wel minder vanaf, behalve dat als ik mezelf ernaast leg ik alles herken, net zoals vele anderen met ADHD, hoogbegaafdheid of autismespectrumstoornis.
Sowieso herkent 20 % van alle mensen zich in de symptomen, ik heb het hier echt over HSP wat in die mate belemmerend is dat iemand er zichtbaar minder door functioneert. (ik zie al een DSM beschrijving voor me in de toekomst: op 1 of meer gebieden van het leven… ;-))

Als ik heel simpel Wiki erover lees (ik weet het, dat mag je niet als officiele bron noemen ;-) en kijk onder het kopje kritiek lees ik dit:

“er ontbreekt een eenduidige neurologische definitie. Er bestaat dus (nog) geen neurologische onderbouwing voor de eigenschap 'hoogsensitiveit', maar dit is iets wat ook geldt voor heel wat andere psychologische symptomen.”

“De grondlegger van de schemagerichte therapie, dr. Jeffrey E. Young, bevestigt het bestaan van hooggevoeligheid, maar legt een verband met het zelfopofferingsschema en in verder verloop met het schema van emotionele verwaarlozing, waardoor naar zijn mening hooggevoelige personen altijd moeten leren hun eigen behoeften te onderkennen en daarin te voorzien. Hij duidt hooggevoeligheid in klinisch psychologische zin dan ook wel degelijk als een psychopathologische conditie die cognitief en gedragsmatig behandeld dient te worden.
Vaak klinkt het dat de gevolgen van hoogsensitiviteit schromelijk overdreven worden terwijl hoogsensitiviteit louter wil zeggen dat er personen zijn die wat gevoeliger zijn dan de gemiddelde mens. Velen verwijten de psychologie een overmatige 'labeling' van diverse normale variaties.[10]
Hoogsensitiviteit wordt door mensen zonder achtergrondkennis soms als gefantaseerd beschouwd in de zin dat iedereen 'weleens' het gevoel heeft dat het systeem tijdelijk overbelast of overprikkeld is. Eén van de kritieken hierbij is dat de beschrijvingen van hoogsensitiviteit zo algemeen zijn voor menselijke wezens dat de meeste mensen zich hierin kunnen herkennen.”

Dr. Jeffrey E. Young is een held met zijn schematherapie. Ik heb in de afgelopen jaren zoveel mensen door die therapie zóveel inzicht op zien doen over zichzelf, hoe ze in elkaar zitten, waar dat vandaan komt en hoe ze destructieve schema’s (die hen volledig overprikkelen) kunnen veranderen.
Ik ken dan ook het schema ‘zelfopoffering’ en de beschrijving, het hele hoofdstuk uit zijn boek wat daarover gaat. Zijn boek / methode is erkend en veelgebruikt en bewezen effectief.
Er zijn veel mensen die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen (gezin waar ik uitkom, diverse (groeps)therapieën en ook tijdens de opname) die gevoeliger zijn dan een ‘gemiddeld’ mens (die inderdaad niet bestaat). Toch waren dat vaak mensen met bijv. sociale angst, depressie, angststoornissen etc etc.

Wat eigenlijk nu gezegd wordt is dat HSP meer gezien moet worden als een gedragskenmerk, wat veel voorkomt bij diverse –officieel erkende- psychiatrische stoornissen.
De wetenschap is er dus ook niet over uit.
Ik zal nooit keihard zeggen dat het niet als op zichzelf staande ‘aandoening’ of ‘eigenschap’ gezien moet worden. Niet in de laatste plaats omdat ik geen prof ben.

Dat mensen dat zelf wél willen –zichzelf betitelen als HSP- daar zijn ze natuurlijk helemaal vrij in. Als het je leven op 1 of meerdere gebieden beheerst en belemmert ben ik de laatste die ze daarin niet zal erkennen.

De reden dat ik al die vragen aan @anuschka stelde was dan ook vooral uit interesse: Wat gebeurt er als je die behoefte aan structuur, orde, regelmaat eens loslaat?
Lees: is er niet meer aan de hand? 

Dan over je vrouw, je zegt dat ze zou voldoen aan de kenmerken van ADD.
In het verleden is ADD teveel vastgesteld bij mensen die wel de kenmerken hebben maar geen ADD hebben.

ADD is niet alleen de kenmerken hebben.
Het is symptoom, kenmerk, context, beperking (sociaal en/of werk problemen) bij elkaar.
En dan nog het stukje dat de kenmerken al vóór het 12e jaar (deel IV 7e jaar) aanwezig moet zijn geweest.

Als iedereen met alle kenmerken de diagnose zou krijgen, zou de diagnose waardeloos zijn.

Ik proef bij jou net als in ons eerste gesprek toch vaak: we verzinnen met elkaar labels en we plakken stippen en sterren op elkaar. Een diagnose is altijd voorafgaand aan een proces dat ertoe dient jou te hélpen.

Waar ik het wel mee eens ben (zie ook citaat van net) is dat er niet téveel labels moeten komen waar geen basis voor is.

Ik volg vanwege een familielid bijvoorbeeld ook mensen met syndroom van Asperger. Misschien weet je dat die diagnose inmiddels niet meer bestaat, het is nu samengevallen met Autismespectrumstoornis omdat er onvoldoende bewijs is dat het een diagnose apart en uniek is van autisme.

Zo zie je dat ook in de geestelijke gezondheidszorg alles onderhevig is aan inzichten uit het verleden en aanpassingen van vandaag en morgen.

Als ik puur voor mezelf spreek zou ik de mensen met HSP willen aanraden om met een psycholoog te praten of er niet ook een psychiatrische aandoening –klinkt voor mij beter dan stoornis, zo ver ben ik inmiddels, die punten heb je binnen ;-)- aanwezig is.

Begin dit jaar las ik het volgende artikel:
https://www.nrc.nl/nieuws/2008/01/19/allemaal-hsp-11471729-a1191674

Daar stonden mijn haren recht van overeind. Het is keihard geformuleerd, maar ik hou daar wel van omdat het aanzet tot nadenken. Gelukkig komen er meerdere mensen aan het woord!

Deze jongen gaat nu héél gauw weer terug naar het huishouden voordat hijzelf overprikkeld is, haha!

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hey @mathieu,

Ik ben inderdaad niet iemand die klakkeloos dingen aanneemt.
het valt me op dat jij eigenlijk heel weinig reageert op de dingen die ik heb geschreven.
In ons eerste gesprek merkte ik ook de aversie die jij hebt tegen diezelfde wetenschap, diagnostiek etc. (en ook dat je sceptisch bent over medicatie etc, eigenlijk alle gangbare manieren waarmee ADHD wordt bekeken, onderzocht en ondersteund.
Ook viel me op dat je dingen in de alternatieve sector wel interessant vindt.
Als je de basishouding hebt dat je dat je de reguliere geestelijk gezondheidszorg maar niets vindt, ja dan heeft het inderdaad geen enkele zin voor mij om daarmee aan te komen, want dat is bij voorbaat al gedoemd eigenlijk.
Aan de andere kant ben ik niet iemand die het zoekt in de alternatieve sector of onbewezen medicatie/zelfzorg of homeopathie.
Daarom heeft het misschien meer zin om te zoeken naar de dingen die ons verbinden, zoals die tussendoor ook veel te lezen (denk aan je energieboosts, behoefte aan klein en groen wonen etc etc)

“Maar ik vind dat in het wetenschappelijk onderzoek de mens te veel wordt gereduceerd tot enkel zijn/haar lichaam, waarbij het bewustzijn een bijproduct is van de hersenen (enkel het gevolg van chemische processen dus). Wat betreft neurologisch onderzoek gaat men enkel uit van wat fysiek waarneembaar is : chemische, elektrische of magnetische activiteiten in de hersenen”

Eh, ik volg je even niet hier. De psychiatrie draait juist niét op zijn/haar lichaam, maar is wel super belangrijk om mee te nemen! Misschien bedoel je enkel inderdaad neurologisch onderzoek?


“Ik ben ervan overtuigd dat een mens meer is dan materie en chemie. Erfelijkheid zal in ons huidige leven zeker wel een rol spelen, maar ik denk dat het veel complexer ligt. Volgens mij beïnvloedt ons bewustzijn in de eerste plaats lichamelijke processen en niet andersom. Ik denk dat ons bewustzijn al vanaf de conceptie mee bepaalt hoe we verder zullen ontwikkelen.”
Hier ben ik het helemaal mee eens! Al zouden we een apart gesprek kunnen voeren over wat dat bewust zijn dan is natuurlijk.

Puur voor mezelf kan ik na 5 jaar concluderen dat voor mij het de erfelijkheid (juist bij ADHD nou zo belangrijk!) is die me gevoelig maakte voor het ontwikkelen van patronen waardoor ik uiteindelijk vastliep. Dat vastlopen gaf bij mij de beïnvloeding van bewust zijn en lichamelijke processen (niet eten, slapen, angst, knikkende knieën, verlammend gevoel etc). Die patronen zijn voor een groot deel te herprogrammeren door bijv. traumaverwerking, maar het blijven dingen die gevoelig blijven liggen. Dat zit in je kern.

Er zullen genoeg mensen zijn met gevoeligheid voor depressie die door gelukkige omstandigheden nooit een depressie ontwikkelen.
Er zijn genoeg voorbeelden van families waar depressie echt ‘in de familie zit’.

“Elke mens schept op basis van zijn/haar bewustzijn een eigen subjectieve werkelijkheid. “

Ben ik met je eens, er is geen volgens mij ook niet zoiets als één werkelijkheid.
Soms kan ik je denkwijze niet helemaal rijmen met hoe je daadwerkelijk aangeeft de wereld te zien. Ik kan in heel veel dingen die je schrijft met je meegaan:
Ik beloof je dit keer niet op elk stukje uitgebreid in te gaan, ik kan alleen mijn verhaal naast die van jou leggen.
• Ik liep vast
• Merkte keer op keer dat cognitieve therapie niet hielp (denk trucjes, omdenken etc)
• De enige therapie die mij hielp was mijn gevoel in angstige situaties te herleiden naar de momenten waarop die gevoelens en overtuigingen zijn ontstaan.
• Ik heb mezelf volledig moeten ontleden in wie ik ben en waarom ik reageer zoals ik reageer.
• Heb godzijdank het inzicht mogen krijgen in dat heel veel van die oude overtuigingen zijn ontstaan door omgevingsfactoren, de situatie waarin je opgroeit, waar je woont, van allerlei invloeden van buitenaf.
• Wij zijn allemaal overlevers. Dat zit heel diep in ons. Niet voor niets wordt er bij angstoornissen vaak uitgelegd dat dat komt door hoe ons brein is ontwikkeld. Angst krijg je omdat je lichaam adrenaline aanmaakt in een stresssituatie: Freeze, Fight, Flight.
• Toen ik bij de kern van mijzelf aankwam en weg kon filteren wat ik mezelf ooit heb wijsgemaakt, alle copingtechnieken om het leven te óverleven, ontdekte ik dat voor mij het leven als volwassene verrassend onbelast is. Ik ontdekte dat ik eigenlijk vooral heel hard moest werken om te voldoen aan mezelf en de ingebeelde druk van buitenaf.
Dat ik eigenlijk best wel een leuke jongen ben, een harde werker, een zorgzame vader en echtgenote, trouwe vriend, zeer volledig en gemotiveerd met veel enthousiasme kan werken en nog veel meer positieve eigenschappen.
• Zelfcompassie is de sleutel van genezing.
• Door heel veel oefenen leer ik meer om nou juist om te doen wat jij noemt als: “een omgeving te creëren die beter afgestemd is op onze subjectieve werkelijkheid”

Ik ben juist voor meer dan 80 % van mijn angst afgekomen door te beseffen dat mijn subjectieve werkelijkheid een aantal overtuigingen bevatte die fundamenteel onjuist waren! Daar moest ik hard aan sleutelen! Dat is geen zelfverloochening, dat is juist een enorme bevrijding. Er ging zo verschrikkelijk veel ballast van me af!

Kort gezegd denk ik dat jij en ik continu verschillen op hetzelfde punt:
• Ik denk dat je door hard sleutelen aan jezelf je vrij kunt komen van je angsten, dat dat niet een strafexpeditie is maar juist een helingsproces. De omgeving speelt dan geen rol, want je raakt juist vrij van die continue angst, stress en adrenalinereacties die je continu voelt als je je weer eens onbegrepen voelt, of op je ziel getrapt.
• Bij jou heb ik het idee dat je vooral vindt dat de wereld maar met jou moet leren omgaan. En als dat niet gebeurt jij je het liefst terugtrekt en je wereld klein en overzichtelijk houdt. Correct me if I’m wrong!
Om het af te maken:
“Ik denk dat de visie van de huidige wetenschap te beperkt is. Er is nood aan een ruimere blik. Er wordt gewoon te weinig aandacht (zeg maar geen) gegeven aan het geestelijke aspect (wat ons voor een groot deel maakt tot wie we zijn). “
Ook hier volg ik je niet. Het geestelijke aspect is juist waar de psychiatrie om draait toch?
Ik vind dus de vraag of iemand zich HSP kan noemen zeer zeker niet zinloos. Overigens kan iedereen dat, waardoor het zicht op de werkelijk belemmerende sensitiviteit weggaat.
De toekomst, en jawel @mathieuwouters onderzoek zal uitwijzen of er een consensus komt omtrent HSP. HSP zelf wordt erkend als gedragskenmerk maar niet als alleenstaande diagnose. Ik blijf dus bij mijn punt dat het in ieder geval zin heeft dat wanneer je vast loopt in je sensitiviteit en overprikkeling met een psycholoog te onderzoeken wat er voor zorgt dat je zo overprikkeld raakt en hoe je daarmee aan het werk kunt.
Gezellig hè, weer drie kantjes ;-)


reactie op @andriesb:
Anuschka HsP Aan allen. Prachtig om te lezen wat er allemaal loskomt, wanneer je alleen de vraag stelt om gelijkgestemden te ontmoeten voor een stukje herkenning ;-) Ik zelf zie mijn (hoog)sensitiviteit niet als een probleem, maar als een talent. Ik zie mezelf als Anuschka en ja, ik ben (hoog)sensitief. Lak aan welk label dan ook, want dat is puur gemaakt zodat anderen je kunnen plaatsen. Ik kijk persoonlijk liever naar de persoon. En ik moet zeggen, ik vind mezelf eigenlijk wel leuk zo, als sensitief persoon.

Kijk ik naar mijn man die de diagnose ADHD heeft gekregen. Dat label vind ik niet interessant, maar het dient er voor hem wel voor, om handvatten krijgen zodat hij kan onderzoeken wat hij er mee kan en mee wil. Wat er voor hem mogelijk is om meer structuur aan te brengen en meer rust te vinden. Welke stukken passen bij hem en waar wil en kan hij wat mee of wil hij zelf veranderen. Ik vind dat hij enorme talenten heeft (hyperfocus, creatief denken, out of the box denken en een enorme liefde voor zijn gezin). Ondanks dat ik soms gek wordt van zijn rommel en het feit dat hij 24 uur per dag om me heen is, zou ik hem niet willen missen. En nu hij aan het schatgraven is, zie ik dat hij tijdens zijn ontdekkingsreis steeds meer opbloeit en rust vind, puur omdat hij zichzelf beter leert kennen. En dat willen we toch allemaal?!

Kom ik terug bij het topic: HSP in relatie tot ADHD, dan lijkt het me nog steeds leuk om ervaringen uit te wisselen tussen mensen die in dezelfde situatie zitten :-) puur voor een stuk herkenning.
2 jaar geleden

Beantwoorden

Astrid Fonteyn Hallo,

Misschien is dit topic niet meer actief. Hier toch nog even een blijk van herkenning geven. Eergisteren vielen bij mezelf zowat de puzzelstukjes bij elkaar. Ikzelf HSP ben (kan dat zo stilaan niet meer ontkennen) en mijn partner hoogstwaarschijnlijk HDD. Ik schrijf hoogstwaarschijnlijk aangezien ik geen dokter ben om labels uit te schijven maar het verklaar zóveel (!). Alles wat ik er nu over lees leest als één groot verhaal van herkenning. En hoewel op eerste zicht niet erg logisch las ik ook op een site dat HSP en ADD elkaar kunnen opzoeken in de liefde. Ook dit herken ik wel:
https://www.addkenmerken.net/verschillen-overeenkomsten-add-adhd-hsp/
Wij staan dus nog maar aan het begin van 'schatgraven'. Nog veel werk voor de boeg.


8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Susanna Van der M 2 jaar geleden geplaatst
@mathieuwouters​ en @andriesb​ .......jeetje zo ga ik nog twijfelen aan de diagnose ADD bij mij, ben ik dan HSP 😂😂

Grapje...(denk ik)..ik heb me er voor de diagnose eens in verdiept en kwam uit op (om het kort en simpel te houden) dat heel eg veel overeenkomt maar dat iemand enkel HSP makkelijker kan plannen en organiseren. 

Misschien te kort door de bocht maar daardoor heb ik me toch laten testen. Dat ik hooggevoelig ben was me inmiddels wel duidelijk en me ook ooit nog eens duidelijk gemaakt door een alternatieve therapeut. Maar uit de test voor adhd kwam toch echt ADD oftewel adhd overwegend onoplettend type. Prikkels en gevoeligheid horen daar toch ook enorm bij. Maatschappij groeien we in op we worden gekwetst komt harder aan etc etc etc. Dit zie ik ook enorm bij mijn dochter terug.  Zo gevoelig, waar andere kinderen geen eens bij stil staan heeft zij intens pijn maar ook weer begrip. 

Nou ja nu ga ik maar eens even wat anders doen dat dit forum doorspitten. 
reactie op @susanna:
Andries McQueen @susanna Het was ook niet voor niets dat ik zo aan het doorvragen (drammen) was ;-) 
2 jaar geleden

Beantwoorden

Rika Fife 8 maanden geleden geplaatst
Ik dacht altijd dat hoge gevoeligheid een symptoom van ADHD was
paula van der Fluit 8 maanden geleden geplaatst
Hi Anouschka..

En nog steeds niemand gevonden die als stel HSP en ADHD heeft.

Ik zelf heb HSP en ADHD..prachtige interessante combinatie maar ook lastig.

Ik ben ervan overtuigd dat er stellen zijn met deze combinatie.

Maar inderdaad ADHD mensen zijn vaak ook hoog gevoelig zie hierboven van RIKA.


Tirza De Lange 6 maanden geleden geplaatst
Hi hi!

Mijn ex en ik zijn sinds twee maanden uit elkaar en hij is sindsdien hulp gaan zoeken. Nu heeft hij hierbij te horen gekregen dat hij ADD heeft en ik ben mezelf er sindsdien meer in gaan verdiepen en ben er achter gekomen dat ik veel dingen herken. Ik ga morgen contact opnemen met de huisarts om er achter te komen of ik ADD, HSP of ADHD heb, maar eigenlijk weet ik wel al bijna zeker dat ik een van de drie heb.

Onze relatie ging eigenlijk 2 jaar lang heel goed! We kwamen wel vaak samen te laat. Niet omdat de een op de ander moest wachten, maar omdat we te laat begonnen met klaar maken of omdat we ineens bedachten toch iets anders nog even snel te gaan doen of iets. Als we op verjaardagen of feesten waren negeerde we elkaar. Niet heel bewust, we waren dan beide meer gefocust op andere mensen. Ik voelde mij daarin nooit afgewezen (wat sommige partners wel kunnen hebben). Ik deed het zelf ook namelijk.

We raakten beide continu van alles kwijt en konden niet plannen. We hebben ook beide een hekel aan plannen, dus als wij op vakantie gingen plande wij niks. Eigenlijk vulde wij elkaar met veel dingen heel goed aan, waardoor we geen ouder-kind relatie kregen. We irriteerde ons ook niet aan elkaar, want we deden veel hetzelfde. Eigenlijk heb ik het nooit als lastig ervaren dat we zo waren. Nu ik er op terug kijk vallen veel dingen wel op hun plek.

Ik ben benieuwd wat er uit mijn test komt.
Marriet Bruinsma 4 maanden geleden geplaatst
Hallo!
Terwijl ik aan het googlen was op 'adhd vader met hsp moeder' kwam ik op dit forum terecht.
Ik heb een superleuke, lieve, zorgzame en energieke man die adhd heeft en zelf ben ik na een burnout erachter gekomen dat ik hsp ben. 
Wij zijn 13 jaar samen en erg gelukkig met elkaar en ons leven. 
Wij hebben al vanaf het begin moeten investeren in onze relatie om te kunnen zijn waar we nu zijn. En we zijn ook op een leeftijd dat de vraag 'wel of niet kinderen' begint te dringen gezien onze leeftijd. 
Ik zou heel nieuwsgierig zijn naar verhalen van een persoon met hsp met een een adhd partner met kinderen! Dat vinden wij een hele spannende namelijk!

Door onze onderlinge verschillen is onze relatie nooit een sleur geweest, maar wel eens een uitdaging. 
Mijn man wist rond zijn 15e dat hij adhd had, maar wat de impact is in een relatie is weer een heel ander verhaal. Onze relatie kent in de eerste aantal jaren pittige ruzies. 
Wij zijn in relatietherapie geweest en ook mijn man heeft coaching gehad wb adhd in een relatie. Mijn gevoeligheid, hoge verantwoordelijkheidsgevoel en prikkelgevoeligheid stonden tegenover zijn (behoefte aan )drukte, choatisch zijn, over gevoelens heen 'walsen' en zaken uitstellen. Waar ik me zorgen kon maken over volgende week, keek hij niet verder dan de komende paar uur. Dit zorgde ervoor dat we moeilijk tot elkaar konden komen in ruzies, omdat we elkaar niet begrepen. 
Maar het zijn ook juist de verschillen tussen ons, die we aantrekkelijk vinden aan elkaar en waar we nu kunnen leren van elkaar! En wanneer dingen mij te veel zijn, ik weinig energie heb of overprikkeld ben, springt mijn man in met zijn onuitputbare energie en is hij mijn rots in de branding geweest. 
We hebben elkaar zo goed leren kennen en zijn altijd gedreven geweest door wat we voor elkaar voelen. Daardoor hebben we elkaar leren begrijpen. Onze relatie kent diepe dalen en hoge pieken, maar voelt ook stabiel.
Ik heb geleerd meer in het moment te leven zoals mijn man dat doet en niet alles tot in de puntjes te plannen.....en mijn man is opener over wat er in hem omgaat en waar hij behoefte aan heeft, bv even een time out (in plaats van dat hij ontploft als het emmertje vol is)
Ik ben dankbaar voor wat we samen hebben en zou het niet anders willen. Het heeft ons zoveel moois gebracht. Ik kan meer inzien wat de mooie kanten zijn van mijn sensitieve kant en we hebben onze weg gevonden in het omgaan met de nadelen van adhd. Met mijn man verveel ik me nooit en we lachen veel met elkaar.

Ik realiseer me dat wanneer er een kindje bij zou komen, er weer druk op onze relatie komt te staan.....waarschijnlijk meer dan in de gemiddelde relatie. Ik vraag me af hoeveel me dit als hsp moeder gaat kosten en wat het van mijn adhd partner gaat vragen. Dit maakt dat we deze keuze ook nog niet eerder hebben gemaakt. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 22 September 2018 om 17:32
Aantal lezers 75
Aantal reacties 29