Hoi allemaal

Laatste reactie 15/08/2019 17:28 door Coen
· Markeren als ongelezen
Jeffrey Otm 4 maanden geleden geplaatst
Hoi allemaal,

Man van 36. Ik heb een dochter van ruim 3 jaar. Zij lijkt enorm veel op mij en haar drukte en ogenschijnlijk onvermoeibare karakter hebben enerzijds geleid tot spanningen thuis. Anderzijds was dit een spiegel die ik voorgeschoteld kreeg.

Ik heb een gesprek gehad met een psychologe en haar hypothese, we mogen het nog geen diagnose noemen, is ADHD. Ik ben van plan dit wel officieel te diagnosticeren. Ik wil zekerheden ook naar mijn dochter toe.

Ik word gekenmerkt door het volgende:
- Druk als kind. Ouders hadden mij vaak aan een soort hondenlijntje in drukke situaties. Ik maakte ook bijna alles kapot als kind. Niet om iets kapot te maken, maar om te kijken hoe ver iets kon gaan of hoe iets in elkaar zat zeg maar... Tevens was ik altijd vol energie en als ik blij was was ik intens blij. Daarentegen kon ik toen ook al driftbuien hebben.
- Middelbare school tijd was voor mij een leuke tijd. Ik had veel vrienden of ik kende veel mensen en zij mij. Ik begon op havo/vwo en na mijn eerste rapport van een 5 gemiddeld, trok mijn vader mij bij en gaf me 300 gulden in het verschiet als mijn tweede rapport een 7 of hoger gemiddeld was. Ik kon ineens huiswerk maken!!! Maar toch, altijd alles uitstellen tot het laatste moment. Ik heb zelfs een periode ‘geprobeerd’ om 5:00 s’ochtends de wekker te zetten om te leren voor overhoringen die zelfde dag.
- Na gemiddeld afronden van het gymnasium ging ik studeren. Een technische studie die ik leuk vond. Dit was ook de mooiste tijd van mijn leven (tot nu toe). Ik had geen verantwoordelijkheden en mijn studie deed ik op eigen tempo. Dat was 6 weken niks en dan 1 week knallen (zeg maar 12 uur netto leren op een dag). Zo haalde ik relatief eenvoudig mijn bachelor diploma. De master diploma werd ternauwernood gehaald: alles liep op rolletjes op mijn laatste scriptie na. Ik ging alvast solliciteren en dan doe ik die scriptie er wel bij, was het idee... Nou officieel was ik afgestudeerd in 2011. Ik begon de 5-jarige opleiding in 2002. Ik heb dus aardig lesgeld betaald voor niks. Ik stond zelfs op het punt om de scriptie niet te doen en dus mijn master diploma mis te lopen. Ik had immers een leuke startersjob.
- Toen begon de fase van het echte serieuze leven. Werken 40hr/wk. Nu terugkijkend op 10 jaar werken, zit ik in mijn 6de functie. Gelukkig heb ik bij 1 bedrijf meerdere functies kunnen doen, zodat het toch wat loyaler oogt. Hier zit nu ook deel van mijn probleem: werk en carrière vind ik te belangrijk. De sociale status, maar vooral nooit tevreden zijn! Nooit rust hebben en genieten in het moment! Ik heb me ook altijd eenzaam gevoeld, want ik werkte anders dan het gros van mijn collega’s die ik heb meegemaakt. Zij konden plannen. Druk maken om kleine zaken: initieel zag ik dit als gemaakt gedrag om belangrijk te doen, maar ik kom er steeds meer achter dat de meeste mensen zo werken. Of het opkijken naar managers en hogere hand. Pffff ik kon en kan mijn totaal niet vinden in al die dingen en werd hierdoor eenzaam en onzeker. Dit werd versterkt doordat ik de mindere leuke dingen van mijn job uitstelde of gewoon afstelde. Als ik genoeg losse eindjes had en totaal onverschillig werd in mijn functie ging ik hoppen... Daar tegenover ben ik een kei in visionair denken en het grotere plaatje zien. Ik kan ook uren lang een ‘perfecte’ powerpoint in elkaar zetten met de juiste op maat gemaakte images om de boel kort en bondig over de bühne te brengen. Maar goed, die ppt’s zijn voor mijn gevoel nooit af en dan begin ik doodleuk aan een nieuwe ppt om op dat vlak mijn ideeën ‘op papier’ te zetten.

Zoals je kunt lezen in de laatste zinnen ben ik altijd aan het denken en heb ik 10000 ideeën. Dit is mijn kracht en daar ben ik van gaan houden. Dit maakt mij ook anders dan velen en wat ik altijd heb gezien als anders en hierdoor eenzaam, begint nu mondjesmaat mijn identiteit te worden waar ik vertrouwen uit kan putten. Toch ervaar ik het leven de laatste tijd zwaar. Ik kan moeilijk in de pas blijven. Voel me vaak leeg. Dit heb ik overigens al sinds ik werk. Ik vind namelijk dat ik (we als in de collega’s waar ik mee werk(te)) werk doe waarbij ik soms totaal niet het idee heb dat het iets toevoegt. In de afgelopen 10 jaar ben ik altijd zoekende geweest en ben dat nu nog steeds. Het enige verschil is de (h)erkenning in veel ADHD lotgenoten verhalen. Ik voel me nu minder eenzaam en praat (eindelijk) makkelijker over mijn gevoel met mijn naasten. Dit heb ik nooit gekund, want ik wist het nooit goed onder woorden te brengen. Dit maakte het dan ook weer dat ik vaak in mijn telefoon dook en ging afzonderen in mijn eigen wereld...

Het woordje label heeft vaak een negatieve associatie, maar in mijn geval heeft het labeltje mij geholpen de eerste stap te zetten richting meer zelfkennis en uiteindelijk meer zelfliefde, zodat ik waarschijnlijk mijn leven anders ga inrichten. Ik ga dan denk ik beter voelen wie ik ben en wat ik wil. In plaats van denken te weten wie ik ben en wat ik wil.

Wellicht herkennen mensen zich in (delen) van mijn levensloop.
Medicijn Man 4 maanden geleden geplaatst
Welkom en heel herkenbaar verhaal.
Helemaal als ik het stuk lees over jouw gezin.
Eerst alle vrijheid en nu veel verantwoordelijkheden.

Ook ik heb al behoorlijk wat werkgevers gehad, zelf blijf ik graag hoppen. Anders wordt het voor mij eentonig en saai. Dat is het beste hoe ik het kan beschrijven.

Volgens mij weet je donders goed wie je bent.
Je kunt jezelf goed beschrijven..
Denk dat een proces is waar je nu midden instaat.

Als ADHD-er en autist blijft het moeilijk om mijn gedachten over te brengen tot andere mensen.

Vaak snappen ze mij niet.

Achja, zo heeft iedereen wel wat moet je maar denken.

Bedankt voor het delen van je levensloop.
Fijn om te lezen en nogmaals veel erkenning.
reactie op @medicijnman:
Jeffrey Otm Hi medicijnman, ik sta echt aan het begin van het proces. Heel spannend, confronterend, bevrijdend en soms emotioneel.

Het valt me op dat je ADHD en autisme in 1 zin noemt. Dit was ook wat de psychologe mij had meegegeven. Mijn broertje heeft een dwangstoornis. De psychologe gaf aan dat ADHD, autisme en dwang allemaal samenhang hebben met elkaar. Zoals gezegd moet er bij mij nog officieel worden getest, maar heb ik zelf een vermoeden dat ik ADHD heb met mogelijk autistische trekjes.

Dat ze jou niet snappen, ga ik denk ik zelf ook ervaren. Ik benadruk “denk”, want sinds ik vanuit een psychologe gehoord heb dat ik mogelijk ADHD heb, ben ik hier veel over gaan lezen. De herkenning maakt dat ik nu eindelijk voor mijzelf beter kan verwoorden hoe ik me vaak voel en gevoeld heb. Al die jaren voelde ik me eenzaam, want ik heb nooit mijn echte emoties besproken met iemand. Simpelweg omdat ik niet wist hoe ik dit onder woorden moest brengen...
3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Deels zeker herkenbaar.  Denk me dat deze baan/werkomgeving verder goed bij je past ?  Wat bedoel je precies met dat je werk niets toevoegt ? Waarin niet ? 
reactie op @warhoofd:
Jeffrey Otm Hoi Warhoofd,

Nee ik denk dat de werkomgeving en baan niet goed bij mij passen. Maar dit gevoel heb ik altijd. De eerste maanden is het nog leuk en interessant. Daarna komt de fase dat ik me echt afvraag waarom ik dit werk doe?!?

Ik heb altijd in werkomgevingen gezeten waarbij ik zelf alles moet initiëren. Maw als ik niks doe, gebeurd er niks... Dit vind ik heel lastig, want er is op deze manier weinig structuur. Iets waar ik steeds meer achter kom dat ik dit erg nodig heb. Zo heb ik dus ook nooit echt een sense of urgency. Typisch iets wat ik nodig heb om in de actie te komen. Dat mijn werk niks toevoegt”-gevoel komt hier ook vandaan. Ik hoop dat ik het een beetje goed overbreng...

Simpel gezegd: als ik in een fabriek zou moeten werken waarbij ik telkens repeterende handelingen moet doen dan voelt het voor mij wel dat ik iets toevoeg. Maw als ik het niet doe, staat alles stil. Ik ben dus onmisbaar. Ik denk dat ADHD voorgaande gevoel van onzekerheid versterkt. Het gekke is dat als ik in een fabriek zou werken dan weet ik dat ik er na een maand al weer op uit gekeken ben... Haha zo frustrerend.
3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Erg lastig idd. Is er in jouw vakgebied of iets wat aan je studie gerelateerd is niets anders ? 
Coen Olde Bijvank 3 maanden geleden geplaatst
@jeffobdeijn​ "Het gekke is dat als ik in een fabriek zou werken dan weet ik dat ik er na een maand al weer op uit gekeken ben... Haha zo frustrerend. "

Enorm frustrerend, hier heb ik nog altijd veel last van.. niks blijft leuk, heb altijd nieuwe uitdagingen nodig. Het houdt nooit op, erg lastig al zeg ik het zelf :(
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 13 August 2019 om 11:06
Aantal lezers 14
Aantal reacties 7