Hoe stop ik met jobhoppen

Laatste reactie 21/01/2021 20:14 door jane
· Markeren als ongelezen
paula van der Fluit 10 maanden geleden geplaatst
oh jee herkenbaar! 
Hoe oud ben je?

IK zelf heb nu ook geen baan door mijn gehop.

Ik begin mij nu te beseffen dat het een stuk ADHD is.


Maar er zijn wel adhd banen . Banen die geschikter zijn voor mensen zoals wij.


Helaas krijg je vaak pas begeleiding in een baan als je ergens langs werkt.
Dan kan je mogelijk zeggen dat je ADHD hebt en hulp krijgen.

Wij zijn vaak best slim...

Idee is om mogelijk cursussen te gaan volgen om jezelf te ontwikkelen.
Of bbl maar weet niet hoe oud je bent.

Of schakel hulp in van een goede vriend die je hierin kan begeleiden of professionele begeleiding.

Succes 

ps ik ben zelf bijna 56 dus opleidingen is best lastig







paula van der Fluit 10 maanden geleden geplaatst
Mogelijk zit je nu in de WW?

Er zijn opleidingen die vergoed worden door het UWV.

Mogelijk zit daar iets tussen?

Je kan ook advies krijgen en vragen daar.



Succes 
groetjes Paula
Lotte van der Werf 9 maanden geleden geplaatst
Hoi Jane,
Heel herkenbaar.  Ik ben nu 40 en ik heb een spoor van onafgemaakte opleidingen achter mij gelaten. Daarnaast heel veel banen gehad die niet bij mij pasten.  Tot 3 jaar geleden voelde ik mij echt een mislukkeling.  
Nu weet ik dat dat nu eenmaal niet anders kon.  Iets met een laatbloeier ofzo.  Misschien helpt het je dat je gewoon moet accepteren dat dit jouw pad is.  Je komt er wel wat dat dan ook is.  Echt waar.  Dat gaan werkgevers ook wel zien als je een leuke brief schrijft.  
Hoe bevalt je baan trouwens? 
Groetjes 
Sebas van Drongelen 9 maanden geleden geplaatst
goedemorgen @janemotel

Ik ben Sebas en ik ga je Rotzak zijn!

Haal diep adem, en een chillpil.

ADHD is geen excuus!
Een oorzaak: ja
Iets om rekening mee te houden: ja
Maar nooit geen excuus om je verantwoording te ontlopen!

Meid ik gun je het geluk van de wereld en zal wel de laatste zijn die zal zeggen dat mensen hun dromen niet moeten volgen.

Ik ben net 39, en ben me ook zeer bewust van impulsen tot verandering, net als zovelen hier.

Mijn gedachte was heeeel lang: nja ik ben een gevoelsmens en als ik het niet meer leuk vind ben ik weg.
Ik pak mijn laatste 10 jaar carrière.
Vast contract, leidinggevende: corvee kritiek, ik had een stukje kip van iemand anders niet opgeruimd en kreeg daarop kritiek. Stoom uit mijn oren en direct mijn baan opgezegd.

Ik werkte daar 7 jaar en had mijzelf met veel moeite omhoog gewerkt, een stukje kip serieus!
(want ik ben en gevoelsmens)

toen volgde de snackbar, want dat niveau was ik nog maar waard volgens mijzelf!

Toen gingen mijn principes en gevoelens ineens dwarszitten om het onrecht in omgang met personeel. (dat ging deze wel ff oplossen)

bedrijf op z'n kop gezet en weg na 4 maanden.
(awh ik kom zo graag op voor de rechten van anderen, hoeven ze niks voor te doen..pff)

Mijn geluk, ik werd uitgenodigd om te komen werken in een restaurant, ze snapten niet wat ik in die snackbar deed, zonde van mijn talenten...owkee ik kom eraan (geluk, geen gat in de financiën) 

Bovengenoemde bedrijfseigenaren hadden al gauw commentaar.  (voel je m aankomen?)
''Waarom ik zoveel zweette? teveel gezopen gisteren?!''
(situatieschets, dat was juni 2 jaar geleden, dikke 30 graden, zwarte bedrijfskleding, en ik met bewijsdrang als een malle aan het rennen met veel te fucking zware borden! ik bedoel..)

Ik heb de rest van de dag lopen broeien op mn gevoel, de gedachten van alles wat ik op spel zou zetten als ik weer een ontslag zou indienen, de teleurstelling van mn man, diens familie, van mijzelf.
Het was alsof ik op een vulkaan zat, in een poging die uitbarsting tegen te gaan.
gevolg, dan maar zelfmoord!
Godver gaan we weer, weer die gedachten, maar alarmerend deze keer. (want ik wist niet of ik de controle kon behouden)
thuisgekomen in een hoekje gaan zitten, tot mijn vent thuiskwam, en de situatie zo goed mogelijk proberen uit te leggen.
Ik heb bijna 9 maanden thuisgezeten.
Het duurde al 2 maanden voordat ik überhaupt werd uitgenodigd voor een intake betreffende zelfmoordgedachten (maar ben niet suïcidaal!)
Kut emergisverhaal ga ik je besparen, maar simpelweg gezegd daar ben ik niet veel beter van geworden.

In die tussentijd werd ik wel door een kennis een keer gewezen op mogelijk adhd, met de vraag: ''sta jij altijd aan?''

ik wacht nu nog op uitnodiging om getest te worden, maar weet het wel 100% zeker.
Duurde even, ik had ook tijd nodig om erachter te komen dat de neuro-diversiteit: adhd ook zeer genuanceerd is.
En ik heb al veel cursussen gedaan die mijn gedrag wat ombuigen en maskeren.
En ik had ook allang geleden de gedachte aangenomen dat alles vaak mijn schuld is, dus ga maar weg dan zit je anderen niet dwars.

En nog is het mijn verantwoording.

Terug naar jou @janemotel​ !

Wil je vertellen wat voor soort werk je doe?

Wat vond je het leukst te doen in je afgelopen carrière geschiedenis?

Kun je terugpakken naar iets, en zorgen dat je dat met meer diversiteit kunt doen?

Wil je niet de zorg in? (goudmijntje momenteel, oppassen voor hoestende mensen!)


Hoe dan ook erken dat de jeuk in je reet, hoogstwaarschijnlijk kom door je adhd.

Ja je word ouder en steeds minder aantrekkelijk om aan te nemen, zeker met je loopbaangeschiedenis. (sorry, feit!)

En ja ik heb het recht om het allemaal zo te zeggen want ik zou mijn huidige baan ook al bijna 6 keer op hebben gezegd. Ik ken die jeuk, die impuls tot verandering, kijken waar het gras groener is.

Maar de maatschappij straft mensen zoals ik en jou af, hou daar alsjeblieft voor jezelf rekening mee.

@janemotel​ ik verwacht een heerlijke sneer van je terug!

En ik wens je voor nu het allerbeste in je zoektocht

groetjes Sebas
 
Elske Veder 9 maanden geleden geplaatst
Sterkte Jane. Ik herken het fiasco van carière en loopbaan en heb met veel moeite mijn studie behaalt (waar ik nu niets meer mee doe). Herken ook het gevoel, dat er niet uitkomt wat erin zit en ook het verhaal van Sebas, dat ik de neiging heb om onrecht recht te zetten en schijt hebben aan autoriteit als ik van mening ben dat zij het bij het verkeerde eind hebben. 

Ik herken ook de neiging/ voornemen om te gaan voor simpel baantje en dan alleen te doen wat er van me gevraagd wordt en het maar uit te zitten. Uiteindelijk lukt dat ook niet (wegens bore out of toch weer meer verantwoordelijkheden op je nemen die niemand je heeft gevraagd en wat ook niet wordt gewaardeerd) en is bij mij mijn zelfvertrouwen dat het deze keer ook na een paar maanden wel goed blijft gaan tot een dieptepunt gedaald. 

Ik hoop dat jij daar nog niet bent. Je klinkt niet erg emotioneel over je verhaal. Ik hoop dat je dat ook niet bent en dat je snel een plek vindt waar je op je plek bent. De vragen van Sebas vind ik wel waardevol. Hoop dat je daar antwoord op hebt en dat je iets vindt dat bij je past. 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 09 July 2020 om 19:59
Aantal lezers 33
Aantal reacties 5