Het ligt altijd aan mij

Laatste reactie 17/01/2021 07:58 door Frank
· Markeren als ongelezen
Theo kleinsman 4 maanden geleden geplaatst
Ik weet het niet meer.. wat ik ook doe om onze relatie te redden. Niks is goed en het ligt altijd aan het blowen (gelukkig nu al bijna 3 maand niet meer of de medicatie).

Seks? Al ruim 3 jaar niet meer.. wel honderd keer aangegeven, er was altijd wel wat. Een hand beweging of met de mond, nee niks mocht baten.

Alles opgeruimd in huis, nee er was altijd wel iets dat niet goed was.

Ik was altijd vrolijk en zei vaak chagrijnig.. veel hulp aan haar aangeboden.. nee was niet nodig, het lag altijd aan mij.

En nu 7 jaar later zijn we uit elkaar, een prachtige zoon en dochter en het laatste wat ik wilde.. de reden?

Dat ik doordraaide om onmacht en frustratie, en dan dat als reden opgeven dat de druppel was..

Ik deed altijd mij hard mijn best maar het ligt altijd aan mij.

Ben nu zelfs bezig met verwerken omdat ik hier echt een trauma van over heb gehouden.. omdat ik het gewoon niet kan begrijpen.

Het lijkt wel of ze altijd in haar zelf geloofde maar wat ik zei altijd onzin was of niet waar...

Ik wilde dit even van mij afschrijven..
Mark Seijkens 4 maanden geleden geplaatst
hoi Theo,

goed dat je het van je af schrijft. dat kan zowiezo alleen maar helpen...
ikzelf heb geen diagnose ADHD, maar wel een diagnose ASS, waar ik nadat ik mezelf beter heb leren kennen, enorm aan twijfel, zo ben ik dan ook op deze pagina beland... maar dat even terzijde, want wat je schrijft, was voor mij ooit ook mijn realiteit. nooit kunnen voldoen aan een verwachting, ga je links, moest het rechts zijn... ga je rechts, nou dan moest het weer links zijn... en wordt tot op de dag van vandaag door mijn ex geschetst als een psychopaat, narcist, of simpelweg een autist incapabel tot empathie....alles wat er mis ging.. nou, dat lag volgens haar aan mij... de diagnose autisme is dan ook toen op latere leeftijd gedaan, waarbij mijn ex een groot aandeel had in de gesprekken met de toenmalige psycholoog.

dat klinkt als je doodnuchter en objectief denkt, als iets wat al niet in de haak is, toch?....
nou, als ik me ergens niet in herkende wat het wel dat bovenstaande rijtje, ik empathieloos?ik had juist het idee dat ik te intens was.. ik deed de hele dag niks anders als voelen en was ook altijd bezig met de gevoelens van een ander... dat was duidelijk op de verkeerde manier, maar empathieloos??..... maar ook ik ben door al die verwijten aan het twijfelen gegaan of het dan niet zo was, of ik het mezelf alleen maar wijs maakte... totdat ik op een bepaald punt kwam dat ik er eigenlijk klaar mee was, en mijn gutfeeling de overhand nam, en dus die bom barstte... maar je kan je voorstellen dat jezelf zo lang proberen wijs te maken dat de fout bij jezelf ligt, en dat dan ook nog elke keer bevestigd krijgen in een ongezonde relatie, behoorlijk wat schade kan zetten...

daarom wilde ik toch even reageren in de hoop een splintertje positiviteit te kunnen geven.
wat ik je op voorhand al wil meegeven, twijfel nooit aan jezelf, er is maar 1 persoon op deze aardbol die echt weet wat je denk, en wat je voelt, dat ben je zelf... twijfel dus ook niet aan wat je voelt... want je voelt dat altijd met een reden... en wat ik inmiddels echt geleerd heb, is dat als je een echt goede relatie hebt, dat soort extreme dingen niet horen te gebeuren...
natuurlijk maakt elk mens wel eens fouten... maar iemand met empathie, zegt ook sorry voor zijn fouten, en erkent deze, en er over praten moet ook altijd kunnen... maar dat echt alles aan jou ligt, dat kan dus eigenlijk al niet waar zijn. dus daar moet je iets mee...
je bent al hier gekomen om je verhaal te doen, al is het maar om even te venten, maar dat betekend dus wel, dat je op zoek bent naar de echte antwoorden... das super!

misschien moet je je eens verdiepen in wat ze "gaslighting" noemen... ik ben benieuwd of je daar dingen in herkend... wellicht kan je dingen beter in perspectief zetten voor jezelf daarmee.
en is er dus heel wat anders aan de hand als wat je tot nu toe wilde geloven, of wat iemand je heeft willen laten geloven... 


ik wens je veel sterkte toe in elk geval, ik weet hoe rot het is om uit die put te kruipen. ik heb er jaren over gedaan eigenlijk... maar ben nu gelukkiger dan ooit... en als ik nu terugkijk op die periode van mn leven vraag ik me echt af hoe blind ik was... 
en ik gun het iedereen om zich fijn en prettig te voelen met wie ze zelf zijn...
Frank Schoonoord 4 maanden geleden geplaatst
Hi Theo,

Ik herken ALLES wat je noemt. Met het huishouden, de omgang met onze kinderen, met de sex en ja, het ligt altijd aan mij, maar...

Sinds ik (pas heel kort geleden) bewust werd dat ik ADHD heb, ben ik heel scherp gaan letten op mijn gedrag. In mijn geval kan ik helaas niet anders zeggen dat mijn vriendin in 99% van de gevallen gelijk heeft. Dit heeft met verschillende dingen te maken, die ik iedere dag fout doe:
1. Afspraken maken, maar niet nakomen of vergeten na te komen.
2. Taken doen, maar dan half.
3. Spontane/Impulsieve acties doen. Bijv. gang schilderen, zolder opruimen en spullen weggooien). Zij vindt dan dat dit soort dingen in overleg moet gaan, want het is ook haar huis en onze spullen. Ik dacht dan...Jézus, zeikerd, wees blij dat ik het doe, maar nu pas besef ik...stel je voor dat ik 'normaal' was en thuis zou komen en de hal is lichtblauw geverfd, zonder dat ik het wist. Of mijn spullen zouden al zijn gedumpt in de millieustraat. WTF...dat overleg je toch even...
4. Onverantwoorde dingen doen: Zoon van 16 jaar 'rijles' geven. Hij rijdt zonder rijbewijs op de openbare weg en ik zit naast hem. Ik vind dat leuk, maar mijn vriendin vindt het ronduit belachelijk. Stel dat hij schade veroorzaakt, dan hang je. Wie heeft gelijk? Zij natuurlijk.
5. En ja, seks. Precies hetzelfde zoals jij omschrijft. Maar hier snap ik absoluut dat het aan mij ligt. Het heeft te maken met focus en geduld. Als zij nog de kaarsjes aansteekt en (eindelijk) in bed komt, dan is mijn focus al bijna verdwenen. Om die focus dan nog vast te houden wil ik 'sneller', terwijl zij juist rustig en gepassioneerd wilt. Zij heeft geen adhd. Integendeel... Nou, zeg dat maar tegen een stuiterbal die snel wilt voordat zijn focus weg is. Iedere opmerking die dan wordt gezegd is dan direct een vorm van kritiek voor mij en onderbreekt 'de haast' die ik heb voordat mijn focus echt weg is. Na 2 a 3 van dat soort opmerkingen, is de lol er alweer vanaf en eindigt het vaak in ruzie. Ik besef wel dat dit een heel lastig probleem is, want wie is nou "schuldig". ADHD is in ieder geval de oorzaak. Want ik geef ook wel eens opmerking richting haar, die als kritiek kan worden opgevat. Maw ik doet het zelf ook.

Ik ben dan ook gestopt om überhaupt nog met haar in discussie te gaan en geef haar bij voorbaat direct gelijk. Waarom? Omdat het eigenlijk altijd klopt. En ja, ik ben ontzettend gevoelig voor kritiek, zeker van haar, want ik wil het goed doen, maar uiteindelijk doe ik het simpelweg niet goed. En dat is in mijn geval absoluut de waarheid. 

Ik wil niet zeggen dat dit in jouw geval ook geldt. Absoluut niet. Ik praat nog steeds over mijn situatie en iedere dag leer ik weer bij, omdat er iedere dag weer talloze voorbeelden zijn. Ja, vaatwasser leeggeruimd, maar de pannen vergeten met de hand af te wassen wat ik afgesproken had om te doen. Ja, de hond uitgelaten, maar zijn poten niet schoongemaakt voordat hij naar binnen ging, Ja, de boodschappen gedaan, maar de melk vergeten te kopen, Autosleutels weer kwijt, was nog niet uit de droger (vergeten), voor de 4e gevraagd hoe laat de kinderen weg gaan, etc. IK heb het nu over slechts 1 dag. En mijn vriendin moet mij daar steeds op attenderen en de dingen voor mij onthouden. Ik lijk verdomme wel een kind. En ja, als partner wordt je daar moedeloos van. Voorheen was ik diep gekrenkt, beledigd en geregeld razend, want ach...wat zeik je nou. 

Ik herken mij in mijn puberende zoon. Altijd achter zijn broek aan zitten, want nooit maakt hij dingen af of vergeet hij zijn afspraken, maar hij wordt dan kwaad of verdrietig als hij hierop wordt aangesproken, want hij wilde het nog doen, was nog niet klaar, vind kritiek vervelend, etc. Dit terwijl hij dondersgoed beseft dat hij het zou doen, hij het had beloofd en hij het wéér niet heeft gedaan. M.a.w. ik zit dan in de rol van mijn vriendin en 'hij is mij'. Dan pas dringt het bij mij door hoe vervelend het is, want iedere dag gebeurt dit en je gaat er bij voorbaat al vanuit dat dingen niet af zijn. En ja, dat klopt altijd. De enige zekerheid is dat het wéér niet gedaan is. Dus dat mijn vriendin er stapelgek van wordt dat ik iedere dag gecorrigeerd moet worden is niet meer dan begrijpelijk.

Zij zegt ook vaak dat ze 2 kinderen heeft en een volwassen puber. Vroeger werd ik woest als zij dit zei, maar nu besef ik mij...klopt volledig. Maar nogmaals, hoeft niet voor jou te gelden, maar veel ADHD'ers komen dezelfde problemen tegen als ze een volgende relatie krijgen na een scheiding. Waarom? Omdat je die gewoontes blijft houden en geen vrouw zit te wachten op een man die zich gedraagt als puber.  
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 17 January 2021 om 00:36
Aantal lezers 13
Aantal reacties 3