Wakker worden...
Geen zin hebben om op te staan.
Werk is leuk, fijne collega's.
Eigelijk dingen waar je nergens druk om hoeft te maken.

Maar onbewust speelt er zich meer af dan de dagelijkse dingen.
Het werk, de taken. De gesprekken op werk met collega's, van vrienden die uit het niets bellen. Van 'ik' naar 'sociaal' zijn. Ja daar word het lastig en vervelend.

Ik moet me sterk houden voor mezelf. Ik moet doorgaan, ik kan niet struikelen over me fouten die ik iedere dag maak. Waarom moet ik me druk maken om de dagelijkse dingen, ik snap het niet

In principe is de hele week het zelfde, op staan maandag/vrijdag 6 uur gaat de wekker. Brood smeren, tanden poetsen , , geen zin, dit gaat soms goed. Want meestal vergeet ik me brood, of vergeet ik me tanden te poetsen, wanneer ik bezig ben is alles goed. Maar wanneer het stopt ben ik kapot.

4 uur naar huis toe, douche, koken.
Gelukkig heb ik nog geen kinderen, ik ben oprecht ook bang, maar dat zijn de verantwoordelijkheden erover. Het beangstigt me, ik weet hoe vervelend het is, om een chaotische sfeer, bij een kind neer te zetten. Dat geeft al stress.

Zie je wat daar gebeurde, van hot naar her, hak op de tak. Mensen hebben dit af en toe, maar ik heb dit iedere dag. Ze begrijpen me niet hoe dat komt. Ik weet wel hoe t komt, maar moet ik nu serieus aan iedereen gaan uitleggen waar het vandaan komt. Dat kost energie, alles kost al zoveel energie.

Ik ben raar, ik ben anders, ik voel me prettig om anders te zijn, omdat normaal saai is. Falen is goed, klappen vangen. Recht links hoe groter de fout hoe beter. Ik leer daarvan en irritaties zijn normaal, maar kost een hoop.

Wanneer ik iets moet, voelt moeten als dwang. Ik wil niet onder dwang iets doen, ik doe dit wanneer ik dit wil. Wie zijn jullie om te bepalen wat ik moet doen. Ik ben mijn vrijheid, ik heb me vrijheid, ik gebruik mijn vrijheid, om mezelf goed te voelen. Dan voel ik me vrij, en vrijheid is blijheid.

Ik heb niet veel vrienden, ik vertrouw weinig mensen, ik ken wel heel veel mensen, en wanneer ik in een gezelligheid positie sta ben ik dan ook de meest aanwezige, erg amikaal, oprecht geïnteresseerd wanneer iemand serieus is. Diegene helpen, hoe kan ik hem of haar laten inzien hoe het beter kan.

Mijn vrienden, ik ga voor vuur, ik zou er alles aan doen om hun te helpen, als er iets aan de hand is. Ik sta binnen 5 minuten voor de stoep, en als ik iets verder weg ben of hun, dan later. Maar je snapt het.

Hun verleden, is niet persee heftig geweest, maar simular als de mijnen. Angst, onzekerheid, ik ben goed in cijferen, vooral het weg cijferen van mezelf.
Nogmaals mijn vrienden gaan voor, voor alles. Ik zie ze als mijn broers en bloed. 

Mijn vriendin en ik kunnen hier nog wel is bonje om hebben, waarom hun wel en ik niet, maar dat voelt als dwingen, ik moet niks. Ik doe wanneer ik dat wil schat, en mijn vrienden staan op nummer 1

Het leunen op andere mensen, ja dat maakt het heel makkelijk allemaal, plannen, op tijd komen, sleutels in je zak hebben, iemand die je constant herinnert aan Wat je moet doen je kan het lui noemen. Je kan het slim noemen. Ik noem het makkelijk maken. Noem jij het gemakzucht, dat mag. Ieder denkt er anders over. 

Mijn geheugen is heel erg slecht, mijn geheugen vergelijk ik met een begin dementerde oudere, maar die zijn ziek.
Ik ben nog jong, 24 jaar. Dus er zijn geen genoeg interesses om die dingen te onthouden. Opschrijven? Hou maar op, lijsten maken aan de koelkast! Alsjeblieft zeg, ik maak me brood klaar voor werk, en 2 minuten later vergeet ik het mee te nemen. Omdat ik in me hoofd in het paradijs zit.

Mijn moeder had al vroeg door dat ik anders was, dingen nooit opruimen. Dingen vergeten, op de achtergrond, heel erg chaotisch. Van het liefste kind ter wereld, naar de verrezen satan , en dat maar voor een uur. Dan was ik weer lief.

Ik was 16 en kreeg die diagnose ADD.
Oké, boeiend? Wat moet ik ermee. Hoe ouder ik werd hoe meer ik het begrijp. Neem mezelf het niet kwalijk dat ik anders ben. Ik ben eigelijk trots op mezelf.

Ik blijf moeite hebben met de dagelijkse taken, ik blijf moeite hebben met de normale dingen op werk. Ik blijf moeite hebben met confrontaties hoe mensen er anders over denken. Ik kan me hier druk om maken, maar nee dat doe ik niet, ik ga er mee om, ik verbeter me. Ik zie geen beren meer op de weg, ik blijf bij mezelf.

Herkenbaar? Laat het weten.
Zou ik fijn vinden. 

T.