Herkent iemand zich in (delen van) mijn verhaal?

Laatste reactie 30/01/2019 09:50 door Naomi
· Markeren als ongelezen
Bo Vriens 2 maanden geleden geplaatst
"ADHD is een soort gave. De mensen die het hebben kunnen anders denken. Ze denken out of the box. Ze zijn impulsief wat soms erg leuke en interessante situaties kan creeëren. Ze kunnen veel meer letten op de kleine details. Ze zijn druk dus met hun is het nooit saai."

Dit heb ik zo vaak gehoord. Ik ben het hier alleen helemaal niet mee eens! Hierdoor klinkt het allemaal wel leuk en zou je bijna zeggen dat als je geen ADHD had je het wel zou willen hebben, maar het is het tegenovergestelde. 

Hallo, ik ben Bo. 13 jaar oud en ik ben geconstateerd met ADHD. 

Het is niet officieel vastgesteld maar ik heb waarschijnlijk ook depressie. Eigenlijk wil ik dit niet schrijven aangezien ik niet zomaar mag zeggen dat ik van alles heb, maar na anderhalf jaar ontkennen geloof ik het nu wel. Ik voel me vreselijk slecht. 24/7! Ik heb wel eens gedacht aan hoe het zou zijn als ik er niet meer was en ik heb èèn keer suïcidale gedachten gehad. Dat was ongeveer een maand geleden. Ik lijd hier dan ook vreselijk onder. Ik heb wel veel van de tekenen. Slaapenloosheid (momenteel is het 03:42) Ik heb zoals ik al eerder vermeld had last van suïcidale gedachten (gelukkig nog eenmalig, maar ik ben bang dat het terug zal komen), ik voel me dus fk kut 24/7. Ik geniet niet meer van dingen waar ik vroeger van genoot. Ik sluit me af van de buitenwereld. Zolang ik niet uit bed hoef te komen doe ik dit niet en als ik naar school moet ga ik vaak achterin de klas zitten, in m'n eentje. Ik gebruik hiervoor het excuus dat vanwege mijn ADHD ik me alleen achteraan beter kan concentreren. Ik voel me waardeloos en ik heb constant het gevoel dat ik gewoon door mijn benen ga zakken omdat ik mentaal zo uitgeput ben. Dit alles heeft te maken met mijn ADHD.

Ik eet ook vreselijk slecht. Ik noem dit geen eetstoornis omdat ik het daarvoor niet erg genoeg vind. Ik eet doordeweeks alleen avondeten. In het weekend voeg ik daar ochtend of middag eten aan toe. Een keer toen ik aan het fietsen was naar school ging ik bijna van m'n graadje. Ik stapte van mijn fiets die achter me in het gras viel naast het fietspad. Daar moest ik overgeven, maar er kwam niks uit. Ik had zulke hevige buikkrampen dat ik niet overeind kon staan. Ik stond daar zo'n 10 seconden en toen kwamen een paar mensen die ik ken van faalangsttraining naar me toe. Ze waren bezorgd en vroegen wat er was. Wat zei ik? "O, het gaat wel.. Ik heb waarschijnlijk gewoon wat te weinig gegeten vanochtend." Kan gebeuren toch? Omdat ik hier gewoon normaal over deed vond niemand mij verdacht. Ik ging daarna op school verder alsof er niks gebeurd was. Ik fiets 2x per dag een halfuur naar school dus ik weet ook wel dat ik goed moet eten, maar helaas is dit niet zo'n 'zo gezegd, zo gedaan' situatie.

En dan heb je nog ADHD zelf. Het is vreselijk. Niemand begrijpt je. Je krijgt altijd te horen dat je te lui bent of gewoon beter moet presteren. Elke dag loop je weer tegen een muur op. Ik kom super vaak te laat, ik heb mijn toetsen nooit op tijd af enz. Docenten vragen dan wat er gebeurd is. "Ik was mijn sleutels kwijt", "Ik had me verslapen omdat ik mijn wekker was vergeten te zetten", "Ik ging te laat de deur uit", "Ik was mijn boekentas vergeten" (Want ja, zelfs dat is me overkomen.). Het werden standaard 'excuses'. Vreselijk! Niemand gelooft me. Ik sta ondertussen vast wel bekend als het drukke rare kind wat altijd excuses heeft. Ze moesten eens weten.. 

Ik kan het eigenlijk gewoon niet echt uitleggen, hoe lang ik ook schrijf. De pijn en moeite zijn onverdraaglijk. Je moet altijd die extra stap zetten om de andere bij te houden. Dat is zo vermoeiend. 

Samengevat: AHDH heeft positieve kanten, maar ook negatieve. ADHD SUCKS! 

Sorry, dit is veel langer geworden dan gedacht en waarschijnlijk ook heel erg langdradig, maar daar ben ik dan ook erg goed in. (Dat is wat ik ook vaak genoeg van andere hoor) Ik vraag niet om medelijden. Er zijn mensen die het nog veel zwaarder hebben. Besteed dan alsjeblieft je moeite aan hun en niet aan mij. Ik schrijf dit om te vragen of iemand dit herkend? Ik zou het geweldig vinden als iemand tips heeft om hiermee om te gaan. Ik zou het nog geweldiger vinden als iemand zich hierin herkent. 

Dat was het wel..
Groetjes Bo.
reactie op @bovriens:
Rolan Van Ierland Beste Bo,  
Ik heb 2 kinderen met ADHD 12 en 9 (gediagnostiseerd) en ik denk dat daar juist je probleem zit. Het lijkt of je dit alleen wil oplossen maar dat kan niet,  je kunt het niet oplossen.  
Ga eens praten met je ouders/school of iemand anders want anders ga je er zelf aan onder door en beland je misschien op een plek waar NIEMAND je wilt vinden. 

Ik heb ooit iemand gevonden die van een brug was gesprongen van 21 die ook gepest werd en met zich zelf in de knoop zat een dat willen we allemaal natuurlijk niet.
 
Zorg dus dat je je verhaal kwijt kan en dat ze je gaan helpen.

Veel sterkte toegewenst. 

2 maanden geleden

Beantwoorden

Angelo Schijven Hoi bo
Ben zelf 40 met ADHD maar herken zelfs dingen
Mijn kinderen waarvan 1 14 jaar ook ADHD
Die beschrijf je bijna letterlijk
Vergeet niet dat jullie ook pubers zijn met hormonen wisselende stemmingen dat zou ook
Nog kunnen maar t kan natuurlijk ook een symptoom van iets anders zijn
Sterkte hou je taai ✌🏻💪🏻
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Hetty Cornelis 2 maanden geleden geplaatst
Hoi Bo, ADHD sucks inderdaad! Als het alleen maar positieve eigenschappen zouden zijn, dan zou het niet eens bestaan want dan ben je gewoon die opgewekte stuiterbal die altijd in is voor gekkigheid en dat is helaas niet zo. Een vol hoofd met chaos wat niet te stoppen is, is ontzettend zwaar en vermoeiend (schrijf ik uit mijn eigen ad(h)d ervaring).  Ik hoop dat je steun vind bij mensen die belangrijk voor je zijn. En laat je ook steunen door juist dit verhaal te laten lezen. Ik wens je alle sterkte en goeds want dat ben je waard! Fijne groet, Hetty
Annemarie VB 2 maanden geleden geplaatst
Ik heb een vraag aan jou Matthieu. Ik wil hem graag stellen maar liever niet hier. Zou je er voor open staan te mailen?
reactie op @annemariev:
Annemarie VB Thanks! Heb je gemaild. 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Jean-Pierre Lenssens 2 maanden geleden geplaatst
Hey Bo, leuk om lezen dat ADHDers  eigenlijk mensen met een gave zijn. Buiten jou kut gevoel lees een doorzettingsvermogen al heb je dir nog niet echt door. Nog een gave van ADHDers. Niet opgeven Misschien omdat bij ons de dingen nuet echt vlot lukken en daardoor volhouden tot het wel lukt? Wat ik nog wil zeggen duw je zelf niet achteraan, ik weet zelfvertrouwen hè, ik dat uit mijn jeugd het weinige dat ik al had hebben ze dan nog een verme deuk gegeven. Ik ben een ADHDer van in de wieg en dat is mij niet in dank afgenomen. Als uk jou bericht lees dat vind ik een groot stuk van mijn jeugd terug. Ik werd bv achter de deur gezet om de klas niet te storen. Als peuter konden de zusters toen nog nonnen niet met mij om enz. Zoals al eerder in een ander bericht, schooltijd is geen zalige tihd voor ADHDers, maar weet wat je waard bent. 
Groetjes 
Bo Vriens 2 maanden geleden geplaatst
Dank jullie wel. Het gaat nog steeds niet goed, maar het bied troost dat veel van jullie soortgelijke ervaringen hebben gehad. Beetje bij beetje probeer ik het mijn ouders te vertellen. Vreselijk lastig, maar toch wel noodzakelijk. 

Groetjes,
Bo.
reactie op @bovriens:
Coen Olde Bijvank wat @warhoofd​ ook zegt.. ik zou gewoon een afspraak maken bij de huisarts.. 

wat ik bijzonder vind @bovriens​ dat je er moeite mee hebt om het te vertellen etc.. je pa en ma vangen je toch op.. of gaan je hopelijk wel helpen en ondersteunen... anders kun je mij altijd wel even een keer bellen (nummer staat onderaan deze site)

anders vooral hier actief blijven.. je kunt hier altijd terecht!!
2 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 2 maanden geleden geplaatst
Lieve Bo,   als het moeilijk lukt om aam je ouders te vertellen dat je je zo rot voelt vertel het dan ook aan iemand anders.
Je mag zelf een afspraak maken bij de huisarts en erheen. Dat hoeft niet perse via je ouders. Ook op school kan je terecht. Je hebt vast wel een mentor.
Maar iedere week komen er ook andere mensen op school die je kunnen helpen. Een schoolmaatschappelijk werker en een jeugdverpleegkundige van de GGD. Je mag bij allebei  terecht.  Op school kunnen ze je vertellen wanneer deze er zijn. En als je afspraken maakt dan hoef je niet erbij te vertellen waarvoor als je dat niet fijn vindt, dan zeg je dat je dat liever zelf in het gesprek verteld. 

Dit is allemaal als je in Nederland op school zit. Voor België weet ik het niet. Wacht niet te lang hoor, dat hoeft niet. Er zijn heel veel jongeren dielast hebben van depressieve gevoelens,  er wordt alleen bijna nooit over gesproken  jammer genoeg. Dat wordt al een beetje beter maar het moet eigenlijk besproken worden zoals de griep want zo gewoon is het. 

En wat je nu ook tegen hebt zijn je hormonen. Omdat je in de pubertijd zit racen deze door je lijf en doen ook veel in je hoofd.  Het kan zijn dat je medicatie even wat aangepast moet worden als je medicatie gebruikt tenminste.
Wacht niet te lang, zorg goed voor jezelf. Je bent te leuk om te lang alleen rond te lopen terwijl je je niet lekker voelt. 
Odet Muis 2 maanden geleden geplaatst
Lieve Bo,

Ik heb bewust nog niet de andere reacties gelezen, omdat ik bang ben, dat het mijn allereerste impulsen zal beïnvloeden. Ik zal eerst reageren, dan pas de comments doorlezen.

Ik herken me enorm in je verhaal. Ik herken ook heel erg mijn broertje erin, ik kan het me voorstellen, dat ook hij zich zo heeft gevoeld/voelt. Nachtenlang wakker liggen en jezelf afvragen wat er toch mis is met je... En waarom het niet lukt om gewoon normaal te doen.

Ik kom zelf uit een heel erg instabiel nest (moeder schizofreen, vader alcoholist). Ergens tussen de lijntjes lees ik dat het bij jou ook zo is... want waarom lig je alleen in bed, waarom ga je niet naar je ouders voor hulp? Waarom wijs je de hulp van anderen volwassenen af? Ik deed dat niet, omdat mijn ouders niet in staat waren om voor me te zorgen, dus ik had geleerd om het zelf op te lossen. Ik had ook geleerd, dat volwassenen niet te vertrouwen zijn... toen ik net als jij suïcidale gedachten kreeg besefte ik dat ik maar twee keuzes had: doodgaan, of verder leven, maar als ik verder ging leven, dan niet meer zo, dan moest er iets veranderen. Ik heb toen 112 gebeld, gezegd dat ik aan suïcide zit te denken en dat ik niet weet wat ik moet doen. Toen is het balletje snel gaan rollen. Heb de juiste hulp gekregen en ik heb geleerd dat er WEL mensen zijn die me begrijpen. Dat er WEL volwassenen zijn die te vertrouwen zijn! Lang niet iedereen, soms moet je veel geduld hebben tot je er weer een tegenkomt, maar ze zijn er. Het doet verdriet dat je niet mee kunt komen met de meerderheid op dit aardbol, maar zoek en vind die paar mensen, een paar maar, die je wel begrijpen. En geloof me, die zijn er! Anders zouden alle ADHD-ers single zijn en zouden we uitsterven. 

Ik ben mijn man drie jaar geleden, op mijn 32e tegengekomen. Ik had de hoop al opgegeven dat er iemand op dit aardbol bestond met wie ik een normale relatie zou kunnen hebben, die me niet zou veroordelen, mij zien als abnormaal, gewoon van me zou houden zoals ik ben - met ADD en al. Mijn schoonfamilie accepteert mij ook zoals ik ben. Ik heb een hele goede vriendin die me ook neemt zoals ik ben. En weet je wat? Ik heb besloten dan het genoeg is. Meerderheid vd mensen vindt me maar raar en lastig, maar dan denk ik aan die paar mensen die me wel waarderen - en dat verzacht de pijn enorm.
De pijn van minderwaardigheid, de pijn van frustratie dat ik niet het leven kan leiden die ik had willen hebben zal den ik altijd bij me blijven. Maar in therapie heb ik geleerd hoe ik op een gezonde manier de pijn kan verzachten (door de dingen te doen die wel lukken en die me wel plezier schenken).

Je zei dat je onlangs een diagnose hebt gehad. En wat nu verder? Heb je medicatie, therapie? 

ik hoop dat je hier iets aan hebt
Naomi - 1 maand geleden geplaatst
Hoi Bo, zonder medicatie heb ik last van negatieve gedachten... en paniekaanvallen (Anxiety)
Ik weet ondertussen dat mijn hoofd wel eens tegen me liegt. Dat dingen niet zo negatief zijn als mijn hoofd me wil laten geloven.
Ik werd vroeger gepest.
Ik heb andere humor.
Ik denk anders.
Ik ben "awkward" of raar.
Maar ik weet nu, dat dit niet negatief hoeft te zijn. Uiteindelijk leer je er mee leven. Ga je de positieve dingen inzien. Leer je mensen kennen die wel het zelfde denken. Leer je mensen kennen die je juist leuk vinden omdat je anders bent.
Kom je er achter, dat iedereen anders is, maar iedereen doet alsof hij/zij "normaal" is.

Mijn tips.. praat met iemand, kijk of medicatie helpt (bij mij wel!)
Leer jezelf accepteren en je zult zien dat anderen dat ook doen.
Doe wat je goed kan, of wat je leuk vind.

Het komt wel goed.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 06 January 2019 om 04:06
Aantal lezers 55
Aantal reacties 17