Help me alsjeblieft, zoveel Twijfel en compleet opgebrand. Ik kan niet meer.

Laatste reactie 05/03/2020 08:44 door Nina
· Markeren als ongelezen
Nina Bonnet 1 maand geleden geplaatst
Ik zou graag jullie mening over het volgende willen. Ik weet het gewoon even niet meer.

Afgelopen december ben ik bij de huisarts langs geweest omdat ik ronduit op was. Burn out. Met alle klachten waar ik al 37 jaar tegen aanliep op aanraden laten testen op adhd. En jawel hoor. Wat een opluchting ergens, er viel zon blok van me af en zoveel op zijn plaats. Vol positieve hoop en energie (burn out was niet weg hoor) ben ik december en januari door gekomen.
De amfexa ging ok, maar steeds na een paar dagen leek het te stoppen met werken, uiteindelijk had ik een vrij hoge dosis 4 x daags 20 mg. Nu merkte ik dat vooral savonds (ik moets er zelf achter komen dat het waarschijnlijk de rebound was) Zo'n extreme hyperfocus, mijn perfectionisme werd ook extreem, mijn drang ineens om alles af te MOETEN maken, al mijn gebreken waren zoooo extreem. Ik ben helemaal ingestort en compleet op. Nu een week aan de buprion waar ik niets van merk, ook geen bijwerkingen. 
De vraag, Al die gebreken die ik heb blijven nog extreem, ik ben zo op, ik kan niets maar ik voel me tegelijk onrustiger dan ooit, Ik twijfel ineens zo erg aan de diagnose, mijn behandelaar ook een beetje en opperde vandaag dwangmatige stoornis, alleen daar ben ik zeker van dat dat niet zo is. Tuurlijk ik heb sommige dingen graag op een bepaalde manier, maar tot ik volledig ben ingestort had ik dat gewoon echt niet.
Kan het zo zijn dat de burnout alles juist zo extreem maakt? mijn hoofd was altijd al druk en te vol. Maar ook dat is een stuk extremer en geeft zoveel meer onrust. Het antwoord van de medicatie arts op mijn vraag voor hulp bij de burnout was, even rustig afwachten tot de medicijnen gaan werken. Dat kan nog wel een week of 2-3 duren en heb nu al het gevoel dat ik alles compleet kwijt raak. Ik wil zo graag maar ik kan niet.
Advies en meningen zijn zo welkom.

lieve groet Nina
🔥 mathieu wouters 1 maand geleden geplaatst
Hallo @ninabonnet

Burnout is een duidelijk signaal dat je te lange tijd hebt gefunctioneerd op een manier of op een tempo die .  het is belangrijk dat signaal niet te negeren, en dat heb je niet gedaan 👌, dat is de eerste stap.

Ik denk dat je nu enerzijds meer last hebt van je symptomen omdat je door de burnout nog weinig daarkracht meer hebt. En waarschijnlijk ook door de medictaie die blijkbaar niet goed afgestemd is op jouw voornaamste klachten.  Als ik de ervaringen voor het medicijn Amfexa lees zie ik vooral volgende bijwerkingen : zenuwachtigheid, hartkloppingen, hoofdpijn, drukkend gevoel op borst, hoge bloeddruk..  Lijkt me echt chemische rommel!

Zoals jij het beschrijft heb ik het  ook ervaren na mijn burnout (2017).  heb een beetje hetzelfde parcours doorlopen : burnout-diagnose-opluchting-medicatie-nog onrustiger-twijfel aan diagnose-gestopt met behandeling-zelftherapie...

Ik zou zeggen neem vooral de tijd om het rustig uit te zoeken allemaal.  Laat je indien mogelijk lang genoeg thuis zetten en probeer tot de kern van je 'probleem' te komen.  En fixeer je daarbij niet te veel op een diagnose.  Het lijkt dat je in eerste instantie vooral nood hebt aan rust.  Niet aan een medicijn dat je in staat zou moeten stellen om te blijven doorgaan maar je duidelijk nog onrustiger maakt...   Als het echt niet zonder medicatie gaat zou ik eerder opteren van iets wat je rustiger kan maken. 

Probeer in de komende tijd alles even los te laten (alles wat je dacht te weten over jezelf) en erachter te komen wat je écht wilt in het leven en hoe je je leven kan leiden op een manier waarop je je eigenheid en je tempo respecteert...  Zal niet eenvoudig zijn, maar het kan zeker en zal op lange termijn veel heilzamer zijn dan medicatie. 
reactie op @mathieuwouters:
Nina Bonnet Hoi Mathieu,

Bedankt voor je uitgebreide antwoord erg fijn.  Ja ik weet heel goed dat ik echt al heel veel jaren over mijn grenzen ga. Rust en ontspanning ken ik niet, zou niet weten hoe dat moet. Ik ga nu ook echt ontploffen als er nog 1 iemand tegen me zegt om rustig aan te doen. Ik kan niet trager voor mijn gevoel, ik doe zo weinig.
Ik heb de pech maar ook geluk als alleenstaande moeder dat ik sochtends uit bed kom en me nog enigzins nuttig voelt, na het ontbijt houdt dat ook op hoor. Ziek zijn is geen optie.

Gelukkig ben ik niet gefixeerd op de diagnose, het voelde alleen zo fijn eindelijk een "label" te hebben die voor je gevoel past in het plaatje, maar VOORAL dat je nu een echt doel hebt om aan te kunnen werken ipv therapie die altijd uitloopt op een teleurstelling. Dat je de therapeut je eigenlijk maar vervelend vind of lui, weet ik veel wat, omdat je altijd wel iets vergeten bent, of je "huiswerk/opdrachten" niet hebt gemaakt. Maar echt werken aan jezelf met een doel.

Wat betreft medicatie, ik ben eigenlijk altijd anti geweest, wilde het zelf doen. Alleen ik zat nu echt op het (bijna diepte) punt dat ik het niet meer kon. Hoe heerlijk klinkt dan een pil die zorgt voor rust in je hoofd. De pillen hoorde ook rust te brengen. Bijwerkingen zoals hierboven had ik niet, wel een ongekende dorst, zon 4/5 liter water op een dag en geen honger wat inhield 12 kilo afgevallen in een maand, dat met het te weinig slapen heeft me echt de nek om gedraaid. De pillen waren icm de burnout dus niet goed het enige wat zoooooo fijn was, voor het eerst in 37 jaar kon ik voor het eerst ooit zeggen : Ik ben niet moe.  Wow dat was fijn, helaas de downside niet dus.

Ik heb nu sinds een week buprion, een antidepressiva, samen met citalopram die ik al moest nemen wat een goede combi schijnt te zijn, die wel echt voor rust moet zorgen, niet alleen rust in mijnn hoofd.
 Door alle tegenslagen en teleurstelling en continue fouten waar je tegenaan loopt en niet kan oplossen, daar wordt je niet vrolijk van. De citalopram werkt niet, zeg ik al heel lang. Maar stoppen schijnt een ding te zijn. Maar goed. 
Dus ik ben benieuwd hoe dit gaat. Ik weet en wil hier ook echt hulp bij, ben onder behandeling bij adhd centraal, maar mijn gevoel bij hun is dubbel. De arts wil wachten tot de medicatie aanslaat, wat in mijn ogen geen oplossing is maar onderdrukken want die burnout schopt alles in de war. het voelt verschrikkelijk zo. vooral het extreme gedrag. Ik ken mezelf zo niet en zo WIL ik ook niet zijn, dit kan ik ook echt niet volhouden zonder letterlijk gek te gaan worden.

Ik ga mijn best doen. Vanavond maar eens googelen naar rust en ontspannen, hoe doe je dat? voor beginners :)
Misschien moet ik ook niet twijfelen aan de diagnose, want het plaatje past zo perfect op zoveel (bijna teveel) vlakken, misschien zit er nog wel een ander steekje los, maar mijn gevoel zegt dat eerst die burnout moet worden aangepakt.
Wilde gewoon heel erg weten of mijn gedachtegang nu zo vreemd is of dat een burnout dat daadwerkelijk kan doen.

Groet Nina





1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Inderdaad als je echt bijna op je dieptepunt zit heb je vaak effe medicatie nodig om je een duwtje te geven. En ze zeggen ook dat je eerst een dieptepunt moet bereiken zodat je je vanaf de bodem kunt afduwen om terug aan de oppervlakte te komen 🙂.  Dat is vaak ook zo. 

Wat je nu neemt, is een snri. Ik neem iets gelijkaardigs en dat heeft me echt geholpen om tot rust te komen. De standaard adhd-medicatie pepte me nog meer op. Normaal zou het na +/- 6 weken optimaal werken, maar ik merkte vrij snel een verschil. Dat vond ik 1 van de nadelen van het label : dat ze vaak standaard beginnen met methylfenidaat of iets dergelijks.  Terwijl dat, net zoals dat geldt voor alle medicatie, niet voor iedereen dezelfde effecten heeft. 

Ik hoop dat je snel wat rust in je hoofd zal krijgen om zo je weg te vinden. En vertrouw vooral ook op je eigen gevoel daarbij. Luister naar je lijf. Wat die 'specialisten' ook mogen zeggen 😉
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Nina Bonnet 1 maand geleden geplaatst
even snel eens gekeken wat ssri is, citalopram is dat dus, maar dat slik ik nu een klein jaar, ben nog net zo depri als daarvoor en ook alle adhd issues waar ik mee zit zijn niet minder? 
Mijn valkuil is inderdaad dat ik niet naar mezelf luister, altijd alles voor een ander. Ben heel streng en hoge lat. 
Moet eerst rustiger worden, die burnout minder. de rest leef ik al zolang mee, beetje langer kan dan ook wel. Dit is nog erger.
Andries McQueen 1 maand geleden geplaatst
@ninabonnet​ Hey Nina, 
Wat kun je je ongelooflijk wanhopig voelen hè, als niets lijkt te werken. Ik heb je verhaal eens doorgelezen en ook de reacties van Mathieu. 

Wat ik nu ga schrijven is puur van uit mijn eigen ervaring, ik ben geen arts. 
Het lijkt mij niet verstandig om iemand midden in een burn-out een oppepper als Amfexa te geven. 
Ik heb een aantal maanden geleden ook Amfexa gekregen en ik ervaarde net als jij aanvankelijk vooral heel veel positieve dingen! Ik kon ineens het hele huishouden doen zonder moe te worden, overzicht houden bij het koken, klusjes aangaan die ik eerder niet kon etc. 
Maarrr... ik werd ook gejaagd, kon helemaal niet meer goed rustige momenten pakken, altijd on-the-go. Een vreselijke dorst ook, net als jij. Bij mij resulteerde het in een aantal hele goede dagen, maar daarna 3 dagen dat ik alleen maar op bed of op de bank kon liggen. Zo intens moe en uitgeput. Mijn conclusie: Niet het juiste middel voor mij. 

Ik denk dat je vooral rúst nodig hebt nu! Aandacht voor jezelf, zoeken naar activiteiten die jou rustig maken, je leven op een rijtje zetten. 
Een SSRI, maar ook een SNRI heeft mij ook altijd goed geholpen. 

Heeft de Citalopram een jaar geleden ook geen gewenst resultaat gegeven? Bij mij was het jaren geleden zo dat een SSRI ervoor zorgde dat ik mijn leven van toen kon volhouden, met als gevolg dat ik dus een aantal jaren echt keihard onderuit ging en eindelijk aan mezelf ging werken. 

Medicatie is ondersteuning, daarnaast is therapie zó belangrijk! 

Weet dat deze periode voorbij gaat. Maar néém die rúst!! Laat niemand je vertellen wat je allemaal móet. Het is tijd voor Nina. 

Hartelijke groeten, 
Andries




Nina Bonnet 1 maand geleden geplaatst
Andries, 
Dank je voor je reactie, fijn dat ik niet de enige ben. 

Herkenbaar, inderdaad  3 dagen tot een week ging het fijn en dan .. klaar niets meer. Ook de effecten dat de medicatie uitwerkte begon van met 2,5 uur. Erg snel dus. Schijnbaar breek ik medicatie snel af en heb vaak een hogere dosis nodig om effect te merken. Heb ik bij meer dingen, maar zovaak slik ik niet.
Dat gejaagde had ik in het begin heel erg, als je moest haasten of even snel iets wilde doen. Alsof je aan de drugs zat Gelukkig ging dat over. De citalopram heb ik nooit echt gedacht dat het beter werd. De somberheid/depressie is ook echt een gevolg door de adhd, gebreken waar ik zo mee worstel.
Ook het feit dat ik me zo ontzettend rusteloos voel en iedereen het maar over rust blijft hebben en ik eerlijk waar echt geen flauw idee heb hoe ik dat doe? ben wel bezig met wat te zoeken en te lezen, maar 3 regels verder en tig andere tabbladen staan ook al open omdat er weer vanalles door mijn hoofd schiet waar ik op reageer.

Tips en ideeen voor rust zijn meer dan welkom. En geen wandelen. Ik heb met mijn werk gemiddeld per dag ruim 20.000 stappen en ook als ik vrij ben maak ik er genoeg. haha

groet Nina
Ik ben ondertussen wel oud en wijs genoeg dat ik van medicijnen geen wonderen meer verwacht. ( nu zou je bijna twijfelen als je had gehoord hoe ze de pillen en hun werkte, leek wel een wonderpil;) en had echt alleen gehoopt op wat rust in mijn hoofd, een steuntje/zetje om even door te kunnen met het gevecht naar herstel.
Mr B 1 maand geleden geplaatst
Over de medicatie: 

Ik ben (nog voor de diagnose) verpest door een paar keer Adderall XR 30mg te nemen. 10-12 uur kalmte en rust, alles ging op 50% van de snelheid en dat is handig als je iets gedaan wil krijgen (of ergens uberhaupt aan wil beginnen). 

In een drukke supermarkt of restaurant was ik gewoon helemaal "zen", dus voor mij de ideale prikkel-onderdrukker. En ook een eye-opener, maar helaas hier niet verkrijgbaar.

Lisdexamfetamine (wat ik op recept heb) komt daar voor mij het dichtst in de buurt. De "apothekers-dex" vond ik niks, weinig werking en veel bijwerking. Als Lisdex niet op de markt was gekomen was ik helemaal met medicatie gestopt denk ik..
Mr B 1 maand geleden geplaatst
Ps.

Of het verstandig is om medicatie te nemen tijdens een burnout hangt een beetje af van de werking die je verwacht..

Als je er een "duw" of energie van verwacht, dan ben je aan het overdoseren of is het niet je medicijn, dus dan zou ik het niet doen. Je "geeft dan energie uit" die je niet hebt namelijk.

Het is echt bedoeld om voor voor kalmte en focus te zorgen, en niet om een moe mens door de dag heen te duwen. Dan ligt de oorzaak zoals Mathieu zegt ergens anders..
Nina Bonnet 1 maand geleden geplaatst
Mr B, ook bedankt voor de reactie. Ik wacht 'geduldig"af ;) ( geduld is geen sterke eigenschap.
En met de amfexa was het niet zo dat het een moe mens de dag doorhielp, maar ik voelde me echt oprecht niet meer moe, zoals een normaal mens zich hoort te voelen denk ik dan maar.
Er is me maar bar weinig verteld over eventuele reacties als je overdoseert of de rebound. Ik weet dat iedereen anders reageerd, maar een hele kleine lijn over wat je kan verwachten was fijn geweest en had ik eerder kunnen herkennen wat er mis ging.
Yvonne Brits 1 maand geleden geplaatst
@ninabonnet
En nog een tip... als jij je niet prettig voelt bij ADHDCentraal, of de arts waarbij je loopt.... Vraag een ander.
Dit mag jij aangeven. Het gaat er wel om dat jij ermee geholpen word... En dan is het wel zo fijn dat je dit samen doet met een arts/behandelaar waar JIJ je goed bij voelt.

En daarnaast zal een arts je niet direct wijzen op eventuele bijwerkingen, pas als je er naar vraagt. Waarin ik mijzelf heb geleerd om er veel over te lezen, waardoor ik weet wat ik kan verwachten en wanneer ik aan de bel moet trekken, ipv maanden wachten of het "misschien" aanslaat.

Zoals jij kwam ik ook met een "burn-out" thuis te zitten, inmiddels nu alweer 9 jaar geleden. En de vermoeidheid hieruit is nog steeds niet weg. Wat wel heeft geholpen is de ondersteuning in mijn geestelijke toestand, waardoor ik nu geestelijk beter omga met deze moeheid... rot dagen daar achtergelaten, want die blijven ook gewoon bestaan. Maar ik kan het nu duidelijker plaatsen of weet ik wat het erger maakt.

Toen ik las over je Citalopram, moest ik meteen aan mijzelf denken....járen geleden, toen ze dachten dat ik last had van een depressie, hebben ze mij dit ook gegeven. Behalve een droge mond, merkte ik weinig verschil (niet wetende wat er werkelijk aan de hand was).
Maar nu weet ik dat ik anders op medicatie reageer door mijn ASS. Waarmee ik niet wil zeggen dat jij naast je Adhd ook ASS hebt, maar het zou niet voor het eerst zijn dat dit over het hoofd word gezien en dit zou ook je reacties op de medicatie kunnen verklaren.

Dus.... zoek de juiste hulp, vraag de juiste hulp. Blijf niet te lang met vragen rondlopen, blijf niet te lang met je klachten rondlopen... Kom voor jezelf op en eis de juiste hulp. Dat wilde ik je nog "even" meegeven😉. Het gaat hier om JOU.
reactie op @yvonnes:
Nina Bonnet Lief, dank je voor je reactie. Gister gesprek gehad met de arts en psycholoog daar. Ze kunnen me daar nu niet helpen, zijn echt alleen adhd gericht en kunnen niets met mij door de burnout. Was verschrikkelijk, treinreis, over hoog Catharijne. Was al compleet over de zeik voor ik daar aankwam. Ga inderdaad ergens anders nu hulp zoeken. Dichter bij huis ook. Eerst de burnout dan de rest. Loop er al zo lang mee, kan het nog wel wat langer aan want dit gevoel is verschrikkelijk. Compleet geen controle over hoofd en lichaam. En wie weet zit er ass bij hoor, kan altijd. geen idee. 
Maar is iets om in mijn achter hoofd te houden. 

1 maand geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits @ninabonnet
Heel goed dat je nu de juiste hulp gaat zoeken, hopelijk vind je die ook.
Ik vind het wel oke dat je huidige instelling aangeeft dat ze jou niet verder kunnen helpen (beter dan doorklooien), maar je burn-out zou ook veroorzaakt kunnen worden door je Adhd...... Dus ik vind hun reactie een beetje raar. Ook had ik van hen wel verwacht dat ze jou een goede/juiste instelling hadden aangeraden. Maar dat terzijde.

Maargoed, zoeken naar de juiste instelling. En zeker als je die in de buurt kunt vinden is dat qua vervoer erg prettig. Zelf ben ik met het openbaar vervoer al gestressed voordat ik er in zit... Gelukkig heb ik de mazzel dat ik een eigen auto heb, waardoor ik niet van het OV afhankelijk ben, scheelt een giga hoop stress. Dus die herken ik wel.

Je zegt, eerst de burn-out, dan de rest. Een burn-out komt voort uit "iets" te samen. Dus probeer het zo breed mogelijk aan te pakken. 
Begrijp ik dat je in de regio Utrecht woont? Zelf kom ik daar vandaan, misschien kan ik je helpen met mijn kennis van instellingen in deze regio?

In ieder geval heel veel sterkte!

1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
mr RR 1 maand geleden geplaatst
Hoi, Ik lees af en toe verhalen hier voor wat herkenning. Nu ook maar een account aangemaakt om te proberen een reactie te plaatsen. Ik vind het moeilijk om mijn gedachte in tekst om te zetten, dus ik probeer wat kort te vertellen 😉

Ik ben 38 jaar en heb een paar maand geleden de diagnose autisme gekregen (ASS) 
Ik heb 2 keer een burn-out gehad, de 2e keer erger dan de 1e keer. De 1e keer heb ik kort thuis gezeten en daarna rustig begonnen met werken, maar bleek later dat ik niet meer terug kwam in het werk-ritme en ben na 1,5jaar in de WW (wederzijds ontslag) gekomen (waar ik echt blij mee was omdat ik het niet meer trok). In deze periode wat burn-out behandelingen gehad bij een privé instelling, maar kon mij op gegeven moment niet meer helpen. Verder geen hulp meer gezocht omdat ik dacht dat ik het zelf wel kon.

Na 2 jaar weer een baan gevonden, maar dit niet lang volgehouden tot ik weer een burn-out kreeg. (sommigen zagen het al aankomen) Deze keer ben ik totaal ingestort en kon ik dus niks meer. Ik had ieder contact en online contact verbroken, omdat ik er totaal niet mee om kon gaan. Na een aantal maanden ben ik begonnen met therapie, hielp niet heel veel, kon ook niet veel. Had heel veel angst en klapte overal dicht. Na veel therapieën en zoektochten waar het kon zitten zijn ze gaan zoeken in het ASS spectrum, daar kwam al heel snel uit dat ik deze "stempel" kreeg. Voor mij was dit wel bevrijdend, nu zijn we dit traject ingegaan en hoop ik weer wat terug te komen in de samenleving.
Sinds kort ben ik begonnen met ritalin, dit geeft rust in mijn hoofd en ik kan kleine klusjes wat makkelijker aan zonder in de stress te raken. Sinds deze week een verhoging, 3x10mg. Het werkt wat beter, maar omdat ik ook veel stil zit, merk ik dat mijn hartslag wat verhoogd is en soms overslaat. 

@ninabonnet​, Ik herken mijzelf ook veel in jou verhaal. Het altijd bezig moeten zijn, niet stil kunnen zitten, perfectionistisch, druk in mijn hoofd (etc) ... Zoals @yvonnes​ ook al vermeld, zorg dat jij de juiste hulp krijgt, iedereen kan van alles zeggen, maar jij weet hoe je je voelt en wat je nodig hebt. Ook ik wil niet zeggen dat je ASS hebt, maar een onderzoek kan nooit kwaad ;) Misschien heb je iets aan mijn verhaal, zo niet, dan wens ik je veel succes met het verloop. Als je vragen hebt, dan kun je mij die altijd stellen.


zoals ik eerder melde, ik vind het lastig om het "goed" te vertellen, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd 😉

groetjes,
R. 😊
reactie op @mrrr:
Nina Bonnet Als eerste, dank je wel voor je reactie. Goed dat je het toch hebt gedaan. Ik kan me er op dit moment echt niets bij voorstellen dat het nog erger kan. Ik kan letterlijk niets. Het is dat ik een dochter heb, dus ik moet mijn bed uit en haar naar school/opvang brengen. Ze is mijn alles maar ik kan haar op het moment eigenlijk gewoon niet om me heen hebben. Ik trek haar niet, hoe erg ik dat ook vind om te zeggen. Gelukkig krijg ik steun en hulp dus maak je over haar geen zorgen.
Ik kan op dit moment echt niet dieper. Ik ga al jaren over mij. Grenzen en niet te weinig ook. Zelfs op bed of bank liggen doet zeer. Om gek van te worden. Ik stop nu even met alle medicijnen, beide antidepressiva. En heb gister mijn ontslag in Utrecht gehad. Ga zo proberen te bellen voor mijn andere optie. 
Ik was ook altijd van " ik wil het zelf doen, maar afgelopen december raakte het me zo hard, dat ik wist ik kan het niet meer zelf.ik moet nu hulp, de goede hulp.(heb al zoveel geprobeerd en altijd teleurgesteld omdat het niet het juiste was) Anders weet ik niet hoe het eindigt. Maar niet heel vrolijk gok ik.
Ik heb nu weer hoop, maar de genade klap heeft daar even wat roet in het eten gestrooid. Maar misschien een teken om nu inderdaad eens mezelf op de eerste plek te zetten. Ik zie het nu ook zo, je hoeft je niet te schamen om hulp te vragen. Ik schaam me eerder dat ik het zover heb laten komen, voel me schuldig tegenover mijn kind. Komt wel weer goed, en hopelijk heeft ze dan een veel betere moeder. 
Maar de juiste hulp vinden is nog een groter geworstel om te vinden dan jezelf,,🙂
Dank je voor het delen.

1 maand geleden

Beantwoorden

Richard Klomp Hallo @ninabonnet​ wat een moeilijke tijd moet je hebben doorbracht. Ten eerste wil ik zeggen, gun jezelf de tijd om hier van te herstellen. Omdat je zolang teveel hebt gegeven, kun je nu gewoon een tijd minder hebben. Zo simpel is het! Ik ken iemand die ook een roulette van medicatie heeft gehad maar uiteindelijk de meeste rust vond in Ritalin. Ik zelf krijg ook Ritalin en ben hier enorm over te spreken. Juist de rust die jij soms lijkt te missen heb ik hierin kunnen vinden. Ik begrijp dat het risicovol is om ineens weer over te stappen, en dat het ook nog eens veel tijd en moeite kost. Daarom mijn volgende tip, toen ik zelf geen diagnose had (een paar maanden terug) heb ik dit gewoon online (via Google) gekocht. Dit heb ik niet zomaar gedaan, maar werd mij ook aangeraden door iemand anders (een bekende van mij). Er is één aanbieder die in een video laat zien dat alles laboratorium getest is, wat de echtheid van de medicatie aantoont. Verder spreek ik uit ervaring dat dit ook goed werkt voor mij.. Ik gebruik namelijk meer dan ik krijg voorgeschreven en bestel daar bijna maandelijks nog bij. Op deze manier kun je heel vrijblijvend iets uitproberen, zonder dat je eerst via allemaal kanalen dingen moet gaan veranderen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je heel veel sterkte toe!
1 maand geleden

Beantwoorden

John . Je moet je NIET schamen: ik zit in hetzelfde schuitje, ook ADD en depressie. Het opkrabbelen duurt lang. Bij mij duurt het al jaren en ben er nog niet. 

Je komt in deze situatie omdat je eigenlijk juist te lang een BIKKEL bent geweest om dóór te gaan. Veel anderen gooien eerder de handdoek in de ring en blijven thuis van werk, sport en visites (ik spreek uit ervaring: ik heb me er dagelijks toe moeten zetten door te gaan met mijn werk uit de angst mijn baan kwijt te verluezen, voor sport en visites heb ik nog steeds weinig fut). 

Ik ben intussen wel  achter dat het zeker verstandiger was geweest om eerder te accepteren dat ik in een dip zat maar wilde daar niet aan toegeven (ook niet toen arts dat zei, was bang dat ik dan nooit meer de draad op zou kunnen pakken). 

Als ik enkele jaren geleden wist wat ik nu weet: praaf met een psycholoog waarmee het klikt, vraag om begrip in je omgeving. "Hak" klusjes (hoe moeilijk je je er ook toe kunt zetten) in (zoals het lijkt) onzinnig kleine stukjes; je zult zien dat het heerlijk is om een taakje van je to-do-list af te kunnen strepen.

Schaam je ALSJEBLIEFT niet! Daar heb je jezelf mee: je kunt beter trots zijn dat je niet de makkelijkste weg zocht.

Succes!


4 weken geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Yvonne Brits 1 maand geleden geplaatst
@mrrr Je verteld het juist hartstikke goed.
Het is zeker bij ASS zo belangrijk de juiste therapie/ondersteuning te krijgen, anders kan het meer kwaad dan goed doen.
Hoe meer jij begrijpt van hoe de ASS zich bij jou uit, hoe meer jij je grenzen leert kennen, je overprikkelingen en de juiste ondersteuning kan dan erg veel helpen.

@ninabonnet​ 
Leg het je dochter uit, wat er bij jou speelt, dat het wat minder gaat, dat je nog steeds heel veel van haar houd en je weer hulp gaat zoeken zodat jij wat meer energie en vrolijker word ( het hoeft geen moeilijke taal/uitleg te zijn). Ze begrijpen zoveel meer dan wij kunnen bedenken. 

Ik begrijp heel goed dat jij je schuldig voelt tegenover je dochter, omdat jouw gedachten/je lijf, je vertellen dat het nu te zwaar is..... maar vergeet niet dat juist door hulp te zoeken, jij jouw dochter het voorbeeld geeft dat het oké is om hulp te zoeken en te krijgen. Dat je niet zomaar opgeeft. Dus je bent juist geen "slecht moeder", maar juist een hele goede moeder 😉
reactie op @yvonnes:
Nina Bonnet Dank je Yvonne, en gelukkig weet ik dat ook wel hoor, maar het is lastig. Ik heb mijn dochter verteld dat mama altijd last van vlinders in haar hoofd heeft en dat die kriebelen. En nu willen zijn ze met zoveel dat er even te weinig plek is voor al die vlinders. Het kriebelt teveel. 
1 maand geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits Mooie omschrijving😄👍

Ik noem de chaos als confetti in mijn hoofd ..... wat opgeruimd moet worden, op kleur... en papiertje voor papiertje.
En dan ben ik eindelijk klaar, zet iemand het raam open, waait alles weer door elkaar😡... moet ik weer overnieuw beginnen 😂
1 maand geleden

Beantwoorden

Nina Bonnet Oh, die steel ik van je als het mag en ik het kan onthouden,😂
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Nina Bonnet 1 maand geleden geplaatst
He @richardklomp,

Bedankt voor je reactie en tip. Snel uit nieuwsgierigheid gekeken, maar nee dat moet ik niet doen.
Als ik al zie hoe erg fout het ging met de dex ga ik dat niet doen. Ik heb methylfenidaat gehad, maar werd erg somber en depri, wellicht door de burn out. Ik wil dat toch maar eerst onder controle krijgen voor ik nog maar iets slik. Misschien werkt het dan wel. Maar voor mij niet verstandig om te doen zonder begeleiding. ( eigenlijk voor niemand, maar goed eigen risico :)  
Lin S 1 maand geleden geplaatst
Hoi Nina! Ik zat om mijn 36ste op hetzelfde punt als jij nu. Ik ben nu 42 en heb mezelf en mijn leven naar tevredenheid op orde. Nog steeds slechtere periodes, maar die zijn hanteerbaar. Ik heb veel hulp gehad en daar heb ik veel aan gehad. Een psycholoog bezocht (2x 10 gesprekken), toen dat niet voldoende bleek heb ik een jaar psychotherapie gehad en vervolgens 2 jaar een coach van het Kenniscentrum ADHD en ASS in Nijmegen. Ik leerde mezelf en mijn AD(H)D, depressies en angsten stapje voor kennen, leerde er mee om te gaan en uiteindelijk beetje bij beetje de regie over mijn gedrag en leven kunnen nemen. Het was zwaar, verwarrend, met heftige ups en downs, maar het is me gelukt. Je kunt het niet alleen! En dat hoeft ook niet. Ik ben vaak moedeloos geweest, soms lijkt het gevecht nooit klaar. Maar het kan echt beter worden. Veel geduld en mildheid naar jezelf...en hulp werken! Succes. Gr. Linda.
reactie op @lin-s:
Nina Bonnet Hoi @Lin S, 
Dank je wel voor je berichtje. Ik sta ook weer ingeschreven via de huisarts, waar ik een hard hoofd in heb, al zoveel verschillende therapeuten gezien, al zo vaak mijn verhaal opnieuw moeten vertellen, te vaak niet begrepen worden dat ik er erg tegen opzie. Ergens geloof ik de diagnose, heb iets te veel symptomen die ik kan afvinken, maar een groot deel twijfelt ook weer. Misschien wil ik het te graag geloven. Ik zit op moment zo ontzettend vast en weet niet hoe ik eruit moet komen. Heb mijn emoties absoluut niet onder controle. Toen ik eergisteren bij de praktijkondersteuner zat en zij een psychiater aanraade maar even leuk vertelde dat ze een wachttijd hadden van 12 weken. ok kan, ik vroeg en nu dan. Ik kreeg als antwoord wat kan ik nu voor je doen om je te helpen ontplofte ik. ( Ik vertel je, er moet heeeeel veel gebeuren om mij boos te krijgen, geirriteerd niet maar echt boos) Als ik weet hoe ik eruit moet komen zoek ik geen hulp. Dat er niets te doen is aan hulp op de korte termijn voor mensen die zo in de knoei zitten geloof ik niet. Ik zit inmiddels 4 weken thuis en juist eerder het idee dat het erger wordt dan dat het beter gaat. j

1 maand geleden

Beantwoorden

Lin S 1 maand geleden geplaatst
O ja...en medicatie heeft mij ook veel geholpen 😊. Een steun die ik echt nodig had en heb om het allemaal voor elkaar te krijgen.
Djoan66 Lastname 1 maand geleden geplaatst
@ninabonnet
Beste Nina, 
Ga eens ontspannen liggen en geconcentreerd naar je buik ademhalen en/of luister (dan) hier eens naar: 
https://www.levenindemaalstroom.be/nl/luisteren
Doen hoor❣️
Karin Mango 4 weken geleden geplaatst
@ninabonnet ik wilde al vragen hoe het nu met je ging (twee later) maar lees dat het nog niet echt beter gaat..?

Medicatie misschien een oplossing? Zelf ook net een paar dagen begonnen hoor.. maaaar bevalt goed.
reactie op @karinmango:
Nina Bonnet @karinmango​, 
Goede morgen Karin, bedankt voor het vragen. Aan wat voor medicijnen zit je? 
Ik heb een Aantal oxazepam gekregen, maar daar voel ik me helemaal niet fijn bij. Vooral de dag erna niet. Op het moment slaap ik heel veel, ik ben zo moe en uitgeput. 
4 weken geleden

Beantwoorden

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 18 February 2020 om 14:28
Aantal lezers 99
Aantal reacties 28