Geloofwaardigheid ADHD

Laatste reactie 31/07/2019 23:26 door Jan
· Markeren als ongelezen
Fabienne Craninx 2 maanden geleden geplaatst
Hebben jullie volwassenen met ADHD gediagnosticeerd, ook problemen met geloofwaardigheid.
Ik zie heel veel af door die ziekte.
Ik neem medicatie, niet overdreven veel.
Toch WEET ik dat NIEMAND me gelooft: mijn man niet, mijn zus niet, mijn moeder niet, zij vinden eerder dat ik iemand ben met een labiel karakter.
ADHD is volgens hen uitgevonden. Ik heb het daar heel moeilijk mee.
John Dex 2 maanden geleden geplaatst
Geloofwaardigheid en Onbegrip voor Ad(h)d dat is er zeker en het kan ook erg vervelend zijn zeker in je nabije omgeving.
Maar ook voor jou nabije omgeving is het natuurlijk erg lastig om het te begrijpen omdat ze het zelf nooit hebben ervaren.

Het klinkt heel gemakkelijk wat ik nu ga zeggen en dat is het zeker niet !
Maar jij zal eerst zelf de knop om moeten zetten door in jezelf te geloven en wat de rest over jou denkt is dan totaal niet belangrijk !

Ik zie AD(H)D niet als een ziekte dan voel je jezelf ook meteen zwak.
ADHD is een aandoening anders gezegd een afwijking van de standaard en als ADHDer kies je er zelf voor of je hier positief of negatief mee om gaat.
Ga je zielig in een hoekje zitten wachten tot je word geholpen of ga je de strijd met jezelf aan ?
reactie op @johndex:
Coen Olde Bijvank Goede aanvulling: ADHD zien als iets magisch, anders @fabiennecraninx​ maak je het jezelf heel erg moeilijk en dat is onnodig. 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Angelo Schijven Totaal mee eens👍🏻
3 weken geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Linda Alexandra 2 maanden geleden geplaatst
Ja herkenbaar. Mensen horen je aan, maar denken al gauw dat je gewoon labiel bent en inderdaad dat het een moderne "ziekte" is van deze tijd.

Ik probeer er zeker positief mee om te gaan en gelukkig lukt dit ook goed. Heb het onbegrip en de vooroordelen zeker vóór en net na de diagnose als lastig ervaren...
🔥 Coen Olde Bijvank 2 maanden geleden geplaatst
Het lijkt mij inderdaad heel moeilijk om mee om te gaan. Super erg dat ze er zo over denken en jij in je eentje staat het te verdedigen. Goed dat jij je verhaal hier hebt gedaan, denk dat er veel erkenning is door andere mensen met ADHD.

Fabienne Craninx 1 maand geleden geplaatst
momenteel kan ik me niet wijsmaken dat mijn ziekte magisch is ,een geschenk van de hemel.
Zoek een baan ,na 23j dezelfde baan ,vind niets.
Ik ben begaafd ,mooi diploma,doe mijn werk goed,kan nadenken.Zie er normaal uit .
Maar toch,en zonder dat ik het doorheb,krijg ik steeds opmerking,je bent zo zenuwachtig,je spreekt teveel,??had dat echt niet door .Maar over een case uitleggen ,die ik perfekt heb kunnen oplossen wordt niet gesproken.
Ik ga me niet blootgeven aan werknemer over ADD.Dan heb je geen enkele kans .
Maar ze hebben wel gezien dat ik niet 'spoor'.Heel zware uitspraak van mij .
Maar jongens,magisch,halo?
reactie op @benne:
Etienne Scheeper Ik begrijp je gedachten heel goed; heb zelf ook veel afwijzingen gekregen doordat men mij 'nerveus vindt overkomen'. 

Gebruik dit als feedback - probeer in een volgend geval je voor te bereiden op je eigen gedrag (bv ontspanningsoefeningen van tevoren doen) OF vertel beetje hoe je in elkaar zit, zonder zelf je diagnose te noemen ("ik ben beetje gespannen, dus ik spreek misschien beetje druk"). OF neem bv stressballetje mee naar gesprek en knijp daar tijdens gesprek in (zonder dat de ander dat ziet of hoort). Allemaal manieren om onrust een plekje te geven.

Zoek je eigen manieren om hiermee om te gaan - jezelf leren kennen 2.0! Wat mij heel erg helpt (naast alle bovenstaande tips) is ruimte vinden voor mijn passie. Als ik daarover spreek heb ik natuurlijke rust en in die gesprekken heb ik nooit gehoord dat ik druk of onrustig zou zijn!
3 weken geleden

Beantwoorden

Monique Jansen 1 maand geleden geplaatst
Jeetje Fabienne, wat vervelend!

Het is ook zeker niet altijd makkelijk met add, en ook niet als ze je niet geloven. Ik kreeg het idee dat ze me niet echt wilde zien toen mijn moeder zei dat ik geen dyslexie heb. Deed echt zeer.

Maar je bent 'gewoon' anders en dat snappen de 'gewone'mensen niet. Hoe je dan anders bent en wat je wel goed doet en wat je steeds lastig vindt.

ken je samen sterk zonder stigma? https://www.samensterkzonderstigma.nl/
Daar zijn mensen die open zijn over hun psychische kwetsbaarheid. Misschien kan je je aan hun optrekken. Net als aan de mensen hier. Niet dat je open moet gaan zijn over je add. Maar je kan kijken wat anderen ervaren als ze open zijn.

Hoe reageer je als ze zeggen dat je geen add hebt? (add toch, of adhd?

Mijn man snapte er in het begin ook niks van, maar dat wordt steeds beter. Soms heb je een lange adem nodig.

Het is vooral belangrijk om lief voor jezelf te blijven in die moeilijke momenten! Blijf geloven hoe het zit, wat lastig is en zeker ook wat goed gaat. Het geeft jezelf handvatten als je snapt hoe het zit. En dat je 'oeps daar was hij weer' mag zeggen. Of 'ja natuurlijk, dat werkt ook niet bij mij als ik dat zo wil of moet doen'

Ik hoop dat je er iets aan hebt!
reactie op @moniquejansen2:
Sara Br Lief voor jezelf blijven, inderdaad! En jezelf accepteren en proberen positief te blijven. 
1 maand geleden

Beantwoorden

War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Lastig is dat. Ik vertel het ook lang niet overal
 Maar je moeder en zus kun je minder makkelijk omheen. 
Jammer dat ze zich er niet een beetje in willen verdiepen. Jij voelt je waarschijnlijk niet gehoord en erkend door hen. Eerst wel ? 
De andere kant is dat hun ideeën niets over jou zeggen, wel over hen. Zij houden zich vast aan een vooringenomen mening en die mening heeft weinig met jou te maken.  Wel met hen, het verteld over hen dat ze nu nog niet open staan voor iets waarin ze zich nog niet verdiept hebben en dat ook niet lijken te willen. Mogelijk komt dat nog. 
ADHD is er altijd al geweest alleen later pas duidelijk omschreven en benoemd. Dat is met veel.meer dingen zo die vanuit de hersenen komen, de psychiatrie is achter op de medische wetenschap.  Er is nog veel gaande en nog lang niet alles is uit ontwikkeld. 

Zaak is dat jij je eigen weg kiest.  Als je in behandeling wil dan doe je dat en evenzo met medicatie.  Nu je weet wat er aan scheelt kun je je daarop richten en sta je over een poosje veel steviger in je schoenen. Dan merken mensen dat je anders in het leven staat en mogelijk andere keuzes maakt dan voorheen.  Het gaat erom dat jij jezelf goed leert kennen en weten waar je valkuilen liggen en je talenten. Behalve een hoop gedoe soms, dat wordt minder als je er mee om.leert gaan, heeft adhd ook pluspunten. 
Zoek steun bij mensen die jou wel begrijpen en die je vertrouwt. Heb het zolang gewoon er  niet over met je.moeder en je zus, heb het over andere dingen en blijf uit de strijd. Ze gaan vanzelf aan je merken dat het van lieverlee beter met je gaat. 🍀
Monique Jansen 1 maand geleden geplaatst
Hoi Fabienne, 

Je schrijft: Ik zie heel veel af door die ziekte

Is het eigenlijk wel een ziekte?

Of ben je gewoon anders? 

En anders zijn is altijd lastig, je valt dan snel buiten de groep, mensen kijken raar naar je, mensen kunnen makkelijker je afwijkende gedrag afkeuren omdat ze het niet snappen en niet met je mee kunnen voelen, je kan je snel eenzaam voelen, je kan niet afkijken bij anderen hoe zij dingen doen, want dat werkt bij jou niet. Kortom: een hoop gedoe!

Tegenwoordig hebben ze het veel vaker over neurodiversiteit.

Alle mensen die anders in elkaar zitten zijn niet ziek, ze zijn neurodivers, anders maar op hun manier prima. 

Ik heb al weer een link. Deze groep probeert neurodiversiteit op een positieve manier onder de aandacht te brengen bij werkgevers en werknemers. Met meteen een lijstje met handvatten per eigenschap (geen afwijking of stoornis, en al helemaal geen ziekte) https://www.europeanbrainsatwork.nl/ 

Groetjes!
Nick Leijenhorst 1 maand geleden geplaatst
Vind het echt verschrikkelijk dat je helaas geen begrip krijgt van de personen die dichtbij je staan. Ik kan het begrijpen als iemand zegt 'ik denk dat ik ADHD heb', maar als je echt een diagnose hebt gekregen, dan is het geen broodje aap verhaal natuurlijk. Misschien kan je ze is een keer wat meer laten lezen over de symptomen, en kijken of ze dan begrijpen dat het geen fantasie is.

Ik moet zeggen dat ADHD onder volwassenen nog echt een beetje een 'taboe is', er is zo weinig over bekend, en volgens mij denken de meeste mensen nog steeds dat ADHD alleen ontstaat in kinderen, en dat ze altijd hyperactief zijn. Heb zelf ook wel wat onbegrip gehad van mensen, zoals bijvoorbeeld 'ik ben soms ook wel is druk in m'n hoofd' of 'ik kan soms ook heel vergeetachtig zijn', met dat ondertoontje alsof ik eigenlijk gewoon heel lui ben.... Mensen zullen 't nooit begrijpen, als ze er niet mee leven, dagelijks. Daarom probeer ik ook altijd rustig mensen te informeren als er misverstanden ontstaan.
jcc v 1 maand geleden geplaatst
Hoi Fabienne. Ik ervaar wel hetzelfde. Ik weet niet of het geloofwaardigheid is of dat mensen het gewoon niet helemaal (willen) begrijpen. Meestal wordt er oprecht naar mijn verhaal geluisterd en bieden mensen vaak hulp aan. Alleen is het meestal niet de hulp waarop ik zit te wachten. Als ik dit dan aangeef reageren mensen vaak boos en teleurgesteld. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen het wel okay vinden hoe ik me gedraag. Als ik dan aangeef dat ik juist veel moeite heb met dingen en dat ik het echt anders wil geloven mensen dit vaak niet. Mensen kennen mij natuur ook niet anders en willen ook niet anders. Beide leveren mij wel frustratie op.


🔥 Coen Olde Bijvank 1 maand geleden geplaatst

Geloofwaardigheid ADHD ervaringen


de onderstaande reacties zijn geschreven door echte mensen die zijn of haar uitgesproken mening schrijven over de geloofwaardigheid van ADHD, hopelijk heb je er wat aan @fabiennecraninx2

1) Op mijn stage melde ik dat ik moeite had met bepaalde zaken en op gegeven moment floepte ik er uit dat ik add heb. Op dat moment had stage enkel maar oog op mijn moeilijkheden en spraken we hierover aan. Nu zeg ik niets meer. Hoe minder ze weten, hoe beter. Mensen die geen adhd hebben, weten niet hoe is om elke dag met een druk hoofd rond te lopen. Natuurlijk frustreer ik me soms nog eens maar probeer te zwijgen want het geeft geen zin. Wij zullen altijd degen zijn die ons niet aanpassen MAAR wij komen wel steeds met de beste ideeën maar dat zullen ze niet zeggen. Bekijk positieve punten. Add en adhd zijn enorm creatief.

2) Voor mij is dit niet herkenbaar, het zit bij ons in de fam. Ik heb heel veel steun, privé en op het werk.

3) Herkenbaar! Als ik merk dat iemand denkt t zal wel ga ik er verder geen woorden aan vuil maken. Ik doe wat nodig is voor mij en als ze toch interesse tonen zal ik het gesprek hierover voort zetten. Ben nu wel op een leeftijd dat ik mij hier niet meer druk om ga maken.

4) Vind het heel erg voor je ,vooral je man waar je dag in dag uit mee samen leeft ,gelooft het niet. Ik hoop dat je wat hulp krijgt en daar sterker uit komt .jij bent jij en daar is niets mis mee.

5) Dit wordt voor jou een hele klus. Misschien helpt het om alle lastige eigenschappen op een rijtje te zetten en vragen of ze dat niet bij jou herkennen. AD(H)D is een genetische disconnectie. Dus misschien willen ze het ook niet bij zichzelf erkennen.

6) Als jij het maar weet. En baat hebt bij de medicatie. Ik ben lang geleden opgehouden met anderen ervan overtuigen. Zij hoeven zich niet aan te passen, als jij maar weet hoe je ermee om kunt gaan.

7) Helaas bestaat dit idee in onze maatschappij. Iedereen is wel eens druk, teveel labels, medicatie is drugs. Meestal zijn deze meningen niet gebaseerd op enige kennis, maar op vooroordelen en onwetendheid. Helaas deels in stand gehouden door media en gebrul van “professionals” die “tot inkeer” zijn gekomen. Iets waar je mee moet dealen helaas. Negeren is meestal het beste. Een enkele keer probeer ik eens uit te leggen hoe het voor iemand is maar vaal verspilde energie. Heel vervelend wel als het je partner is daar zou ik wel mee aan de slag. Is hij nooit mee geweest naar de arts?

8) Omdat er vaak zo respectloos over geschreven wordt en je niet serieus genomen wordt of het is maar weer eens een stempel of de specialisten krijgen de naam dat er te snel medicatie wordt voorgeschreven, of dat het maar weer eens om iets nieuws te verzinnen om drugs gaat! of ze krijgen mooie geromantiseerde teksten met de leukste of mooiste eigenschappen die een adhd er wel niet heeft... mensen maken elkaar knettergek. Realiseer dat een gedragsdeskundige of specialist op de diagnosticeren van adhd een wel degelijke opleiding heeft genoten . Graag een beetje respect en gebruik het verstand.

9) Dat lijkt me lastig, mensen met adhd zijn juist leuk. Ik zou willen dat ik wat meer van hun had😀. Mijn dochter heeft het, daar is niks labiel aan en bij jou ook niet. Laat je niks aanpraten.

10) Dikke middelvinger naar al die mensen met hun niet onderbouwde meningen. Zoveel dom gezwam al gehoord over ADHD. Wat het ook is, is het. En de medicatie werkt. Sterker nog, ons kind komt daardoor, tezamen met training, op het niveau waar ze kan komen terwijl ze blij en gelukkig is. Dáár draait het om.

11) Gelukkig heb ik heel veel begrip in mijn omgeving voor onze zoon met ADHD maar bij sommige kennissen krijg je inderdaad zo'n antwoord.

12) Jorna Postma Herkenbaar. In eerste instantie dacht ik ook (en die reactie lees ik hierboven ook) "Zak erin" (dit is de gecensureerde versie van wat ik echt dacht ;-) ). Maar daar los je niks mee op. Nu probeer ik op verschillende manieren uit te leggen hoe mijn brein werkt. En andersom probeer ik te begrijpen hoe hun brein werkt. Je weet niet wat je niet weet, dat weten zij ook niet. Zij hebben niet jouw ADHD brein en jij niet hun neurotypische brein. In boos worden en in de ontkenning gaat het niet beter worden. Dan worden het twee kampen.
De basis is: zij houden van jou, jij van hen. Ga ik van uit. Daarvandaan kunnen jullie samen kijken of er (wederzijds) meer begrip kan komen. Letterlijk. Dat zij begrijpen dat sommige dingen bij jou anders gaan. En andersom, waarom zij niet begrijpen dat het bij jou anders is.
De helft van de mensheid is man, en toch weet ik niet, kan ik niet begrijpen, niet voelen hoe het is om man te zijn, omdat ik dat niet ben. Snap je? Dat is eigenlijk net zoiets. Pas als ik vragen ga stellen en echt oprecht luister naar de antwoorden, dan begrijp ik meer hoe dat dan is.

13) Meeste mensen denken allemaal te weten wat adhd of add is. Ik moet altijd lachen als ze zeggen huh jij adhd ja ik ja! En dan word je ook meteen anders behandeld😒Gewoon lekker niks over zeggen tenminste ik zeg er niks over en nu ben ik gewoon een persoon die af en toe een beetje gek is hahaha prima!
Fabienne Craninx 1 maand geleden geplaatst
Beste Coen,
Je bent een positief mens en dat is ook heel belangrijk,en neen niet zo gemakkelijk,zoals sommigen zeggen;Oh,maar jij hebt een positief karakter,geluk heb je.
ik denk dat positief omgaan met iets moeilijk ook veel werk vraagt aan jezelf .maar je doet het maar en dat is ook zeer goed voor je kinderen.
Zij zullen ,denkelijk ,al veel meer zelfvertrouwen hebben.
Maar als ik één ding mag zeggen,en het zijn totaal mijn zaken niet.
Laat uw kinderen in de toekomst het geluk om een beroep uit te oefenen dat bij hunkarakter past.Ik denk dat het NIETS te maken heeft met verstand,omdat ADD geen verstandelijke hinder is.maar ondanks je capaciteiten ,ik heb medicijnen gedaan,is er die enorme druk .De samenleving heeft nog maar één woord in de mond 'ondernemerschap'.En laat me toe te zeggen dat ondernemerschap niet zozeer met verstand te maken heeft.Maar met structuur,ambitie en ook onethisch kunnen handelen.In Belgie is het tegenwoordig voor ELKE job ,ondernemerschap in :de geneeskunde (op individueel vlak hé),in de rechtspraktijk,in het uitbouwen van inforaticadeskundige,in het commercialiseren van 'kunst',voor mensen met groot talent in muziek .Geen ondernemer,dan faal je .Spijtig hé,ik dacht mijn beroep uit te oefenen,wat ook gelukt is ,maar nu niet meer ,maw voor alle mensen ,neem dat er ook nog bij ,anders ben je verloren.Dat is voor veel mensen een struikelblok ,ook voor 'mensen binnen de norm'en het gaat regelrecht naar de wet van de sterkste en niet de slimste .Zie Trump.ZIe Putin,ZIe nog anderen,hier wel extreem maar het worden de voorbeelden van ons kapitalistisch systeem.Gehate wereldleiders??
Sebastian Bonenkamp 3 weken geleden geplaatst
Ben  51,hed daar mijn hele leven al soort van last van uiteindelijk begrijpen alleen diegenen die dit begrijpen
M Kortman 3 weken geleden geplaatst
Mijn volwassen zoon heeft de diagnose via een centrum voor psychologie gehad, waar ADD/ADHD testen worden afgenomen. Dit centrum heeft o.a. psychiaters, psychologen en coaches gespecialiseerd in deze aandoening in dienst. Er wordt een uitgebreide test afgenomen en de conclusie wordt uitgebreid besproken. Ook wordt uitgelegd wat ADD en ADHD precies is en op welke manier je daar last van kunt hebben en op basis van welke symptomen zij bij jou ADD of ADHD hebben geconstateerd. Hier heeft mijn zoon heel veel baat bij. Mijn zus heeft op dezelfde manier háár diagnose gehad en ook voor haar is dit een steun geweest. ADD en ADHD is erfelijk, je hebt dus veel kans dat familieleden het ook hebben. Het heeft niks met labiliteit te maken. Het is ook geen ziekte voor ´kinderen´. Je houdt het je hele leven en de kenmerken zijn al in de jeugd te zien. Dat is trouwens ook een vereiste om de diagnose te mogen stellen. Alleen alle info doet al heel veel en geeft je ook legitimiteit. ADHD is niet uitgevonden. In mijn familie had mijn overleden oma het, mijn vader had het, mijn zus heeft het en mijn zoon ook. Ik heb zelf HD kenmerken, maar nog binnen het ´normale´, dus bij mij is net geen ADHD geconstateerd. Ik kan me voorstellen dat het je veel pijn doet om geen erkenning voor je aandoening te krijgen. Misschien zou het een idee kunnen zijn om toch de testen te doen voor de diagnose en/of gesprekken met een deskundige te organiseren samen met je man. Het is heel belangrijk dat hij je steunt en als je op dit punt niet serieus neemt dan kan hij je ook niet helpen. Hij heeft dan een enorme kennisachterstand. Probeer hem dit samen met een deskundige duidelijk te maken. Ik wens je heel veel sterkte toe.
Jan van der Hoeven 3 weken geleden geplaatst
Ja het is belangrijk dat het eerst gediagnosticeerd wordt. Bij mij was het een lange weg voor men er uit was dat ik ADHD heb. Het begon met veel depressies. Vaak opgenomen in diverse instellingen echter bij de kern kwam men nooit. Na het overlijden van mijn eerste vrouw ben ik verhuist van Den Haag naar Sneek echter mijn depressieve klachten hielden maar niet op. Toen heb ik een drastisch besluit genomen.  Ik ben gegaan naar Stichting in De Bres te Drachten met het verzoek mij volledig psychologisch door te zagen, ik wilde gewoon weten wat er met mij aan de hand was. Daar kreeg ik heel veel gesprekken, testen en psychologische onderzoeken het advies mee: Kijk eens naar ADHD bij volwassenen en zie of je dit herkent? Na  het verhaal van een vrouw te hebben gelezen (Ik ben een man) viel alles op zijn plaats, ik moest wel ADHD hebben, echter het was nog steeds niet definitief gediagnosticeerd. Uiteindelijk kwam ik bij het Molenmann Instituut in Leeuwarden en daar gaf een psychiater mij de diagnose 100% ADHD. Toen kon ik beginnen met het rouwproces. Gemiste kansen en alles wat dies meer zij. Uithuilen en je vrij voelen. Je weet nu wat je hebt en ga er mee aan de slag. Medicatie gehad, nu medicatie vrij en kan nu goed omgaan met depressieve klachten. Ben in 2006 helemaal veranderd van baan. Had ik vroeger een baan met heel veel prikkels waardoor ik LEED onder mijn ADHD nu heb ik een baan wat ik veel eerder had moeten doen en nooit zo vrolijk en blij ben geweest. Vroeger was ik Hoofd Archiefzaken bij een Directie van Rijkswaterstaat, nu ben ik  volledig gecertificeerd als Brug- en sluiswachter cq operator en doe dienst in een Nautische Verkeerscentrale in dienst van de Provincie Fryslan. Ik had het veel eerder moeten doen!
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 26 May 2019 om 00:01
Aantal lezers 75
Aantal reacties 19