Hallo,

Ik ben Gea en ben een moeder van 2 kinderen. Kort geleden is mijn vader overleden. Hij had een hele goede vriend van mijn leeftijd (in de 40). Deze vriend had een hele goede gesprekspartner aan mijn vader; mijn vader was een soort van vaderfiguur voor hem omdat hij zelf geen goede band heeft met zijn vader. Beide waren ook vaak 's nachts wakker dus dan waren ze ook vaak samen. Ze kenden elkaar 10 jaar. Deze vriend heeft ADHD maar heeft ook geen fijn jeugd gehad. Ook door zijn ADHD; hij kreeg veel kritiek op zijn gedrag.
Nu mijn vader is overleden hebben wij in korte tijd deze vriend leren kennen in een tijd van veel emoties. Je leert elkaar sneller kennen. Omdat ik zelf geen broer of zus heb merk ik dat ik het fijn vind een goed contact met hem te hebben; hij kent mijn vader erg goed. Daarnaast vind ik ook herkenning bij hem; zn liefde voor dieren en je anders voelen dan de rest van de wereld. Ik heb dat zelf ook enigzins en ben ook erg gevoelig..
Ook heeft hij aangegeven het contact erg fijn te vinden; het verzacht de pijn een beetje. Hij vind het daarnaast erg fijn om tijd met ons door te brengen omdat we een hecht gezin zijn. Iets wat hij zelf nooit gehad heeft. Hij is geweldig met onze dochter van 9. Hij heeft daarnaast 2 grote honden die hem toch een soort van structuur en regelmaat geven.
We zijn druk bezig geweest met het opruimen, schoonmaken en verven van mijn vader zijn huurwoning. Hij heeft daar fantastisch mee geholpen en het was ook iets waar hij zijn energie in kwijt kon.
We voel een connectie met hem en hij heeft me ook wel (via Whats app) dingen vertelt die hij niet snel aan iemand zou vertellen. Ook voelt hij zich op erg zijn gemak bij mijn man; mijn man is docent en werkt ook met leerlingen (MBO) met o.a. ADHD en probeert deze studenten juist te motiveren.
Nu het huis van mijn vader is opgeleverd komen we meer in de rust. Ik merk bij hem dat hij het er erg moeilijk mee heeft; hij had dit zelf ook niet zo verwacht gezien het feit dat hij al regelmatig een sterfgeval (zijn moeder) heeft meegemaakt. Hij vlucht in drank en drugs....voorheen heeft hij dit ook gebruikt maar juist de laatste tijd ging dit goed.
Ik merk ook dat hij zich afsluit qua contact. We hebben gezegd dat hij altijd bij ons terecht kan...dat weet hij. Hij heeft ook laten weten dat hij niet goed durft te vertrouwen. Daarnaast vindt hij het wellicht lastig om mij te 'belasten' gezien ik toch de dochter van zijn beste vriend ben. Ik heb wel laten weten dat hij mij niet belast; dat ons contact mij ook goed doet.
Kortom; ik weet niet goed wat ik moet doen. Of juist niet moet doen. Ik merk dat ik om hem geef; het is gewoon een heel bijzonder iemand. Ik wil hem helpen maar wil hem ook niet afstoten. Hij zegt dat als hij teveel emoties voelt hij aggressief wordt. Hij wil de boel dan het liefst kort en klein slaan.

Hebben jullie tips? Wat te doen? Of juist niet?

Alvast bedankt!!