Geduld met mijn kind(eren)

Laatste reactie 19/12/2018 16:49 door Naomi
· Markeren als ongelezen
Muriel Verbeek 5 maanden geleden geplaatst
(Even anoniem een profiel aan gemaakt, *schaamte* loop hier al een tijdje op de community mee) Is dit add-kenmerkend?
Ik heb weinig geduld waardoor ik regelmatig mijn stem verhef/schreeuw. Ze is net 3. En ik heb nog een baby in huis .
Ik wil niet schreeuwen en boos doen maar het lijkt wel alsof ik er geen controle over heb. Wie heeft er tips? #radeloos
Ik gebruik al een paar jaar geen medicatie meer en twijfel erover om dit wel weer te doen. Maar zal dit helpen om mezelf te beheersen en meer geduld te hebben?
reactie op @murielverbeek:
Coen Olde Bijvank anoniem is helemaal prima, goed dat je juist jouw verhaal of ervaringen deelt zodat je samen eventueel er een oplossing voor kan vinden. Dat is nou precies de bedoeling van dit ADHD-ADD-forum :)
4 maanden geleden

Beantwoorden

Joris Bank @murielverbeek​.

Ik wil je even bedanken voor het delen van dit onderwerp. Tis iets waar ik zelf ook mee zit. Als papa van een tweeling van 4 ben ik vaak onredelijk tijdens het corrigeren.
De reacties op dit onderwerp helpen mij ook weer verder :)

3 maanden geleden

Beantwoorden

Maxie van max Heel herkenbaar. Ik heb dat helaas ook wel eens en baal dan ontzettend van mezelf. Heb dan gewoon een hekel aan mezelf.
Ben absoluut niet trots op mijn gedrag. Schaam me daar ook voor.

Ik gebruik ook geen medicatie ( ADHD) en vraag mezelf af of dit wel zou helpen.

Het is ook niet iets waar je mee te koop loopt.
Gelukkig hebben we ook genoeg leuke dingen en zijn ze dol op me en ik op hen.
Maar als dat stukje beter zou zijn , zou zoveel fijner zijn.


3 maanden geleden

Beantwoorden

Joris Bank @maxievanmax@murielverbeek

Naar aanleiding van dit onderwerp ben ik met mijn behandelaar in gesprek gegaan en heb ik via de site Therapieland.nl toegang gekregen tot een Mindfullness programma.

Gelukkig wordt dit niet zweverig behandeld (daar ben ik namelijk totaal niet van) 

Het helpt mij om mijn gevoelens te herkennen voordat het fout gaat.  Zo merk ik dat het boos worden bij mij het meest voorkomt als ik chaotisch te werk ga en/of te veel prikkels binnen krijg. Je krijgt ook tips hoe je hier mee kan omgaan. Even afstand nemen en je emoties objectief bekijken zodat je er "mindfull" mee om kan gaan.

Bij mij werkt dit erg goed!

Wie weet hebben jullie hier iets aan!
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Andries McQueen 5 maanden geleden geplaatst
Sinds ik een gezin heb inclusief dochter heb ik meer 'last' van eigenschappen door ADHD die getriggerd worden. 
Veel prikkels, het eindeloze geduld dat je moet opbrengen (omdat je kind dat gewoon nodig heeft en verdient!) de discipline die je moet aanbrengen die je zelf moeilijk vindt etc. 
Daarbij ben je vaak zelf moe en hoe vermoeider hoe moeilijker het gaat. 
En als dingen stelselmatig niet lukken wordt je vanzelf gefrustreerd en woedend. 

Heb jij sowieso moeite om je te uiten of niet? 

Wat voor effect had de medicatie vroeger op je? Als het helpend was, zou ik het wel weten! 

Juist de fase met kleine kinderen is héél belastend en spiegelend voor je eigen tekortkomingen. Dat zie ik veel in mijn directe omgeving. 

Wat míj helpt zijn de standaard dingen. 
* Héél vroeg slapen en op tijd eruit (vaste tijden) 
* vaste afspraken, vaste structuur, 
* RUST plannen tussendoor (ook voor je meisje van 3) 
* vaste patronen, vaste dingen op vaste dagen, voorspelbaarheid. 

Hoe meer rust en overzicht jij hebt, hoe meer tijd jij hebt om je op te laden, hoe meer rust je hebt in de situatie met je kids. 
Dat heeft direct invloed op hun gedrag als jij die rust uitstraalt. 

En dan nóg. Als je bij een jong kind een systeempje hebt ontwikkeld wat lijkt te werken, gaan ze de volgende fase in. ;-) Dus, sterkte! Veel spreken met mensen die het (her)kennen helpt! 
Andries McQueen 5 maanden geleden geplaatst
P.S. ik weet hoe het voelt als je overprikkeld bent en elk huiltje als een mes binnenkomt. 
Voorkomen dat je kind overprikkeld raakt is ook een tip! 
Odet Muis 4 maanden geleden geplaatst
Ik zou zeggen... Een moeder mét ADD moet harder werken om niet uit te schieten. Een moeder zonder ADD is, denk ik, minder snel de controle over zichzelf kwijt.

Kijk.... Mijn logica is dit: een ADD'er heeft al meer moeite met meest simpele dingen door een disbalans in de brein, door overgevoeligheid voor prikkels, door meer behoefte aan goede zelfzorg, doordat een ADD'er meer tijd nodig heeft om zijn emoties te verwerken. Laat staan een ADD'er die ouder is geworden! Slaapgebrek, bijna geen me-time, bijna geen quality time, ALTIJD prikkels in huis, ALTIJD dat verantwoordelijkheidsgevoel! Geen wonder dat je zo aan je tax zit.

Ik denk alleen dat je probleem dieper zou kunnen liggen. Hoe denk je over psychotherapie?
mathieu wouters 4 maanden geleden geplaatst
Hier hetzelfde verhaal.  In 2012 is onze eerste dochter geboren, 11 maanden later de tweede 😳.  Onze jongste was dan nog een huilbaby (door reflux en lactose-intolerantie)  en huilde de hele dag door.  

Ik had daarvoor al stemmingswisselingen/driftbuien.  Door stress en slaaptekort was ik nog sneller prikkelbaar en minder tolerant.  

Ik wilde ook niet schreeuwen, maar had net als jij het gevoel dat ik daar geen controle over had.  Ik nam mezelf steeds voor het niet meer te doen, maar het leek sterker dan mezelf (en hoe langer ik het inhield, hoe erger het er nadien uitkwam).  

Ik snap dat je je schaamt daarvoor maar voel je vooral niet te schuldig!  Dat haalt je alleen maar verder naar beneden.  Ik heb vaak geschreeuwd tegen de jongste toen die nog baby was, uit radeloosheid (ze zelfs met momenten verwenst!).  Ik heb me daar nadien ongelooflijk schuldig over gevoeld... 

Het enige dat voor mij hielp was me even afzonderen op momenten dat het me teveel werd (en wanneer de situatie het toeliet).  Even naar buiten, weg van de stress...  Nadien kan je er iets beter tegen (tijdelijk).  Andries geeft ook goeie tips (had ook niet anders verwacht van hem 😄).  En ik denk dat Odet mooi weergeeft waar de oorzaken liggen.

Ik denk dan ook dat een gezond evenwicht tussen tijd voor jezelf en tijd met je gezin belangrijk is.  Emoties vooral niet opkroppen ook.  Frustraties uitspreken en mekaar de ruimte geven om even te ontladen... En als je toch een keer roept, geef er dan niet teveel gewicht aan.  



Andries McQueen 4 maanden geleden geplaatst
@odetmuis en alle anderen 

Wat jullie hierboven beschrijven lijkt eng veel op de situatie bij ons thuis toen onze dochter werd geboren. Ook onze dochter huilde veel in het begin vanwege krampjes, maar was ook al onrustig in de wieg. 
Mijn vrouw, rustig, bedachtzaam, snel overprikkeld, vond het een enorm zware tijd. Ook zij kon heel moeilijk omgaan met het huilen 's nachts. Dat koppel je dan aan hormonen en slaaptekort natuurlijk. 

Zij is nu voor zichzelf bezig met de boeken die mij zo hebben geholpen. Zij herkent zichzelf ook in ADD, ook meerdere keren vastgelopen, altijd een sneeuwbol in haar hoofd die tot rust moet komen etc. We zijn dan ook niet voor niets tot elkaar aangetrokken. Ik weet nog dat ik voor het eerst in mijn leven iemand ontmoette die mij écht begreep. Wonderlijk was dat. We zijn dan ook vrij snel getrouwd ;-) 

Als ik nu terugkijk naar die tijd van geboorte, vooral de combinatie van de vermoeidheid en ADD en een man die op dat moment burnout was, plus dat we net een verhuizing achter de rug hadden en in een wildvreemde plaats gingen wonen, moet dat énorm, énorm zwaar voor haar zijn geweest. 

Nu nog, als ze moe is en onze dochter huilt komt er een paniekgevoel bij haar naar boven, omdat ze dat nog koppelt aan het gevoel dat ze 'het overzicht kwijt was', die constante spanning of dochter wel ging slapen, of weer de hele nacht ging huilen. 

@murielverbeek​ Je bent dus zeer zeker niet alleen! Mijn vrouw is en blijft erg gebaat bij venlafaxine, ooit voorgeschreven voor angst/depressie. Toen er geen vermoedens waren van ADD.

@mathieuwouters​ Ik bewonder je eerlijkheid hierin, het valt niet mee om dat open en bloot te vertellen. Maar met de kennis die we nu hebben van ADHD -met name type 1- is het niet vreemd wat er gebeurde! Ik durf er mijn rechterhand onder te verwedden dat het voor veel mensen met ADHD erg intens is om kinderen te krijgen en op te voeden. 



reactie op @andriesb:
mathieu wouters Hey Andries (en alle anderen),

als ik het zo lees is dat ook een zware periode geweest voor jullie!  Ook bij jullie een samenloop van verschillende (stressvolle) gebeurtenissen.  Voor mensen met het brein als het onze extra moeilijk natuurlijk. 

Je zegt dat je vrouw ook Venlafaxine heeft genomen (en jij ook in het verleden dacht ik?).  Ik vind het moeilijk om toe te geven, maar sinds ik Venlafaxine neem voel ik me rustiger, heb ik meer geduld met mijn kinderen (en vrouw), en geen woedeaanvallen meer!  Een heel effectief middel tegen angst en onrust (misschien vooral bij mensen met ADD of type 3?)


4 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 4 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters​ Ik slikte jarenlang paroxetine (seroxat) tegen de angstklachten. Daarop kon ik lekker op oude voet doorleven toen ik leven eigenlijk al niet meer trok (rond mn 20e) 
Vlak voordat ik wist dat mijn vrouw zwanger was heb ik dat langzaam afgebouwd (therapie gehad, vaste baan, getrouwd, cursus afgerond, what could possibly go wrong?) 

Vrij snel daarna kwam dus verlies van werk, verhuizing, vader worden  en nieuwe omgeving. 

De paroxetine 'werkte niet meer' (was mijn stellige overtuiging) en dus kreeg ik venlafaxine. Dat viel samen met de geboorte van mijn dochter. Hierboven lees je wat dat deed met mijn vrouw. ADHD mensen (met name type 2 en 3) zijn juist in onverwachte stressmomenten heel kalm (adhd met name de hyperactiviteit wordt ook wel het jagersbrein genoemd (voordat wij mensen planning nodig hadden hoefden we alleen alert te zijn op de dieren en snel zijn omdat je anders zelf opgegeten werd ;-)) 

Venlafaxine hielp dus wel degelijk, maar nooit voldoende. Met alle kennis die ik nu heb snap ik dus waarom. Ik moest mijn leven compleet anders inrichten, in andere draadjes las je hoe ik dat heb gedaan. 

Medicatie was voor mij lange tijd de quick fix die ik zocht. Totdat ik begreep dat medicatie je ondersteunt en verder niets voor je oplost. 

Eerder schreef ik al dat zowel mijn vrouw als ik (resp. venlafaxine en fluoxetine) niet functioneren zonder, na herhaalde pogingen (varierend van kort tot lang zonder medicatie). 

Bij mijn vrouw uit zich dat meer in depressie dan bij mij (daarom zei ik eerder dat ik blij ben dat ik ook een stukje van de hyperactiviteit heb, die naar mijn idee ervoor zorgt dat type 2 en 3 het leven vaak wat rooskleuriger inzien)

Venlafaxine werkt bij minstens 10 mensen die ik ken -van therapie of in persoonlijke kring- dus erg goed tegen angst, onrust, maar als je je alleen richt op depressie/angst (symptomen) kun je het idee krijgen dat het niet voldoende helpt, terwijl het wel degelijk wat stabiliteit brengt. 
reactie op @andriesb:
Odet Muis even al die stoffen googelen. Ik ben wat dat betreft nog een groentje, ben net in de AD(H)D wereld komen kijken.
4 maanden geleden

Beantwoorden

Odet Muis hm... dat kalme tijdens stressmomenten herken ik heel erg. Ik dacht altijd dat het te maken had met mn roerige jeugd. Dat ik hierdoor een dikkere huid heb gekregen. Maar dat zou dus ook bij AD(H)D vandaan kunnen komen... interessant... Ben jij dat ook, wilde je dat zeggen of was het gewoon fyi?
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Odet Muis 4 maanden geleden geplaatst
even tussendoor wat gedachten dumpen na het lezen van de meeste berichten (laatste van Andries moet ik nog lezen, maar ik ben zo bang dat ik mijn gedachten kwijt ben, dat ik denk, eerst dumpen, dan verder met alles).

Mijn droom is altijd geweest om lerares te worden. Van jongs af aan gaf ik mijn poppen en beren les met zelfgemaakte lesboeken en schriftjes. Helaas ging die droom niet door omdat ik een enorme dummy ben in rekenen. Daarnaast ben ik van Litouwse komaf, ben op mijn 13e geëmigreerd en het lukte me gewoon niet, hoe hard ik ook mijn best deed om de Nederlandse taal perfect te leren. Vooral "de" en "het" kreeg en krijg ik niet on de de knie. 
Dus heb ik het bij de opleiding onderwijsassistente gelaten. Toen ik mijn opleiding net had afgerond waren er vooral veel vacatures voor onderwijsassistente in het speciale onderwijs en letterlijk niks voor reguliere onderwijs. Ik was toen nog niet aan speciaal onderwijs toe, ik vond de kinderen daar letterlijk eng, dus ben ik toen maar op het KDV gaan werken.

En nu komt het... 

Ik kreeg al gauw mijn eerste eigen babygroep (dus volledige verantwoordelijkheid over de groep samen met nog 2 andere collega's) en ik zal nu heel eerlijk zijn... ik heb in de 6 jaar dat ik op de groep heb gewerkt (vooral de eerste 3 jaar :( daarna was ik begonnen met therapie en ging het beter ) mijn momenten gehad... Het schuldgevoel en schaamte achtervolgd me nog steeds... maar ik verloor dus tijd tot tijd de controle over mezelf... het is misschien in totaal maar 10x gebeurd over de 6 jaar... maar ik heb weleens kinderen in bed geduwd, hun bovenarm te hard vastgepakt, te hard getrokken, geknepen, een doodse blik geworpen... geloof dat dat het was, nooit niet niks ergers gedaan maar dat is alleen omdat ik nooit echt alleen met ze was en omdat ik mijn baan niet kwijt wilde.

Toen ik zwanger raakte was mijn grootste angst dus dat ik thuis, bij mijn eigen kind wel verder zou gaan... Ik ben door mijn eigen moeder als kind vaak uitgescholden, geslagen, ze trok aan mijn oren, gaf me een klap om mijn hoofd en wat ik me vooral daarvan herinner is hoe diep vernederd ik me voelde... Dit wilde ik mijn eigen dochter absoluut besparen. Dus heb ik dat toen bij het GGZ aangegeven (ik liep tijdens de zwangerschap bij hun onder controle omdat ik antidepressiva slik). En nu komt er eens in zo veel tijd iemand van 'stevig ouderschap' bij me langs voor een gesprekje, tips etc.

Onze dochter, surprise surprise, was een huilbaby. Verborgen reflux. Voor de medicatie schreeuwde ze moord en brand wanneer we haar plat neerlegden (ook in een schuin bedje... bedje was zo schuin dat ze als van een glijbaan naar beneden gleed). Dus de ene nacht liep mijn man met haar in de draagdoek rondjes door de woonkamer, de andere ik. We hebben maanden lang niet samen geslapen, geen 10 minuten een normaal gesprek kunnen voeren. Het was vreselijk. Pas toen ze 6 maanden werd draaide de situatie opeens 180 graden om.

Ik heb in die periode, en nu nog steeds, alle emoties niet op haar, maar op mezelf en anderen geprojecteerd. Ik ben zoooo bang om haar te beschadigen. Ik heb dus nog nooit mijn shit tegenover haar verloren. Maar dat kan nog komen. Ze is bijna 10 maanden nu... op de groep begon het ook pas vanaf 1 jaar ongeveer, dat ze het bloed van onder mijn nagels begonnen te halen. Echte baby's heb ik nooit kunnen mishandelen... ik weet het niet, ze zijn in mijn ogen te broos en te onschuldig om dat bij ze te kunnen doen... maar wanneer ze groter en voor mijn gevoel weerbaarder worden.... Ow! Ik moet er niet aan denken! God laat me alsjeblieft nooit mn shit verliezen tegenover mn dochter...
reactie op @odetmuis:
Andries McQueen @odetmuis​ Als je mijn berichtje tóch even leest (ik snap dat het al snel teveel is ;-)) dan zie je dat er grote overeenkomsten zijn. 
Toen ik oververmoeid raakte en meer last kreeg van mijn ADHD klachten kon ik ook kinderen 'afbranden' in de klas, terwijl ik normaal gesproken een leuke vrolijke meester was. En ook de laatste jaren ben ik volledig uitgevaren tegen m'n dochtertje en/of vrouw. Dan zit je aan je tax (of taxi zoals wij thuis zeggen) 

Problemen met rekenen en/of taal komt veelvuldig voor bij ADHD (rekenen lijkt iets meer voor te komen bij het type overwegend onoplettend, type 1) 

Voor de duidelijkheid: dit zijn de belangrijkste, in het DSM V handboek beschreven types
http://www.adhdmedicatie.nl/algemeen/typen-adhd 

Er zijn ook websites en onderzoeken die 6 typen hanteren zoals: http://neurowiki.nl/index.php/nl/de-6-subtypes-van-adhd/ maar ik heb nog niet ver genoeg kunnen lezen of dat echt zo in elkaar steekt. 
Het nadeel van deze website dat het klinisch de nadelen opsomt en niet de mooie creatieve kanten. 
Plus dat het nog erg omstreden is
4 maanden geleden

Beantwoorden

Odet Muis "dan zit je aan je taxi" - whaahaa, hij is leuk :D

nice, thanx, ik ga me erin verdiepen!
4 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Odet Muis 4 maanden geleden geplaatst
trouwens waar kan ik al die typeringen op een rij vinden? Ik zie jullie vaak over allerlei typeringen hebben en ik denk bij mezelf HUH? 
Andries McQueen 4 maanden geleden geplaatst
@odetmuis​ Overigens herkent mijn moeder, mijn zus en mijn vrouw zich erg in je beschrijving dat je bang bent op sommige momenten je dochter wat aan te doen. Ik kan je geruststellen, dat gaat niet gebeuren. Maar het voelt op dat moment wel zo! 

En het zijn ook serieuze signalen dat je met jezelf aan de slag moet blijven, zoals je nu doet. 
Minder belast worden. 

Op het moment dat je goed weet hoe je in elkaar steekt, en goed weet in welke situaties jij top functioneert en in welke minder, kun je veel beter inschatten of iets teveel voor je is of niet. 

Je hoofd is dan overvol. Heb je een partner die je ondersteunt? 
reactie op @andriesb:
Odet Muis Ik ben niet echt bang dat ik haar lichamelijk beschadig, maar wel psychisch. Dat bedoelde ik... Maar goed, ik heb een keer mijn kat in een woedeaanval (hij had mijn rug helemaal opengehaald, voor de miljoenste keer... en dat was in die periode toen ik op een haar na suïcidaal was) door de woonkamer gesmeten, dus ik weet waartoe ik in staat ben... nou weet ik, dat mijn dochter mijn kat niet is, die ga ik niet zomaar oppakken en door de woonkamer smijten :D maar een klap zoals mijn moeder dat weleens bij mij deed... dat kan ik me wel voorstellen... als ze lang genoeg op mijn zenuwen werkt en ik ben dood en dood op of vreselijk gestrest.... dan is dat zo gebeurd. 

Ik hoop ook dat mijn dochter ook mijn grenzen leert herkennen. Dat ze weet: tot hier en niet verder... maar aan de andere kant, ik gun het haar zo, dat ze niet bang hoeft te zijn dat mama ontploft....

ik weet inderdaad al best goed wat ik aan kan en wat niet. Daar ben ik al jaren via allerlei therapieën mee bezig geweest. En dat mag ik nu inderdaad vooral niet negeren. Moet erg goed voor mezelf zorgen, voor haar....
4 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 4 maanden geleden geplaatst
Stevig ouderschap is een mooie om te doen. Maar ook video home training kan je veel inzichten geven over jezelf mbt de kinderen. 
Toen ze jonger waren had ik meer geduld dan nu geloof ik. Ik heb denk ik toen ingecalculeerd dat alles toen veel tijd kostte en had meer geduld. Plande ook niet zoveel en met kleintjes heb je niet zoveel nog waar je heen moet. Sporten deden ze al wel vanaf jong maar om de hoek, dat scheelt.  Waar ik ook geluk mee had is dat ze naar de grootouders konden als er werkte. Dan aten ze daar ook mee, dat was heel fijn. 
Nu ze ouder zijn heb ik meer moeite.  Als ze langzaam doen of als ik voor de 100e x iets vraag kan ik daar moeilijk mee omgaan en wordt kwaad. Ook dat helpt niet,  zoek nu naar ombuigen tot iets wat wel werkt maar nog niet gevonden. Dat gaat dan om eigen spullen opruimen en dat soort. 
Maar kijk even waar jij haar bij zou kunnen hebben en ga dat doen. Fijner voor jou en je kindjes. 
Inkie Inkie 4 maanden geleden geplaatst
Hai allemaal die hier boven geschreven hebben. Ik zie , nu ik jullie verhalen zo lees, dat ik toch een voordeel  ( maar het nadeel blijft zeker bestaan ) heb dat ik pas mijn diagnose vorig jaar op 72 jarige leeftijd heb gehoord. Toen onze kinderen klein waren. was ADHD/ADD niet bekend bij volwassenen. Dus  mijn structuur en ritme kreeg ik door de kinderen ( 2 kinderen, inmiddels 44 en 46 en zelf ouders.). En mijn man was de rode draad en die rust gaf en mij bijstond in alles waar het nodig was. Nooit gedacht aan deze diagnosse, ik was gewoon een druk, vrolijk, impulsief, soms te impulsief, spontaan enz.enz., die alles kon en de hand nergens voor omdraaide. Totdat  de kinderen groter werden en gingen puberen ( geeen moeilijke pubers trouwens ), en moeders niet meer zo nodig had en ik in 1988 in een chronische depressie terecht kwam zonder te weten waardoor. Mijn man nam op den duur de huishouding en alles wat daar bij hoorde over ( dat sloop er gewoon in ), wat op zich heel fijn was natuurlijk. Nooit geen hulp van buiten nodig gehad, ons gezin draaide gewoon. Alleeen psuchieche hulp voor mij. Structuur, ritme en ga zo maar door ,raakte bij mij totaal weg helaas. Ik had alleeen maar schuldgevoel,  het gevoel van falen en de depressie. Maar nu gaf 
Mijn man mij structuur en ritme e.d. door de rust die hij had en overal voor zorgde. Maar ik bleef voelen dat er iets niet klopte,gaf dat aan, maar daar werd niks mee gedaan. Heel veel opnames overal en 12 X geshockt te zijn verder. Eindelijk vorig jaar na testen en onderzoeken de diagnose. Depressie weg en 30 jaar van mijn leven weg. ,maar deze diagnose terug. Eerste reactie was, zo nu kan ik verder met mijn leven. Niks is minder waar. Inmiddels 30 jaar ouder, dus mijn man ook, merk ik dat ik nu zelf structuur en ritme moet creeren in min leven. Met hulp moet dat lukken, dacht ik. Niks moeilijker dan dat. Het was of ik heel mijn leven opnieuw moet leren leven en het nu pas begon. Ik ben heel beschermd opgevoed, daarna het huwrlijk in,kinderen krijgen, alles was structuur, maar niet van mijzelf. En daar ben ik nu dus mee bezig en ga er voor. Ik merk en zie nu dinggen die er al lang zijn ,, maar die ik nooit gezien heb. EN IK WIL LEVEN!!!!!!!! ERUIT HALEN NOG WAT ER NOG IN ZIT. Dat is nog heel veel,alleen de start is erg moeilijk. Het onbegrip en muren waar je tegen aanloopt, dat doet zo' n pijn. Een gebroken been is makkelijk,maar dit..........Maar het komt goed. Ik geef mezelf 20 jaar ( zie ik misschien ook nog achterkleinkinderen ). Het gaat nu nog moeilijk vanwege de dexamfetamine, waar ik 3 weken geleden plotseling mee heb moeten stoppen vanwege bloeddruk en hartslag. En ik kom er niet door. Weet iemand hoelang dat kan duren, voordat je weer op je gewone niveau bent zonder dexamfetamine. Met mijn hart moet ik naar de cardioloog omdat de arts het niet vertrouwde, ( ik banen al eerder geopereerd aan hartritmestoornis )maar komt misschien ook door de dexamfetamine. Daar wil ik nog een topic van maken of er mensen zijn die ervaring hebben met plotseling stoppen . Ik zweet heel erg en ben ontzettend benauwd,soms kan ik maar een paar meter lopen. Ik heb copd, maar nu is het niet normaal meer. Misschien herkennen jullie dit? Ik hoor het graag, want het schiet niet op. En de vraag moet ik weer aan de dexamfetamine, want de eerste keer had ik er baat bij. We zien wel, maarbik wil altijd zo graag weten waar ik aan toe benSorru, weer een lang verhaal, maar dat hoort bij mij, bang dat ik iets verkeerds zeg of iemand tekort doe. Maar dit verhaal schreef ik hoe het leven ook kan gaan als je kinderen hebt en geleefd wordt. Het was ook een andere tijd natuurlijk de jaren 70 en. 80, anders dan nu, maar niet beter of slechter. Ik had wel graag gewild dat het anders gelopen was achteraf, omdat ik dit nu weet. Maar het leven gaat zoals het gaat. Iedereen veel sterkte met alles en vergeet niet ook te genieten van je kinderen, want ze zijn zp groot. Liefs Inkie
reactie op @inekelatour:
Odet Muis Hoi @inekelatour​ ik heb niet veel tijd te reageren, maar wilde zeggen, dat ik al meerdere berichten van je heb gelezen en de indruk heb gekregen dat je een heel bijzonder mens bent! Ik ben heel erg blij dat je hier bent!

liefs, tot spreeks
3 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Hai Linda S. Bedankt voor je reactie. Ik wist er niet van af dat je geen dex mag gebruiken bij hartritmestoornissen. Toen ik deceerste keer startte met dex had ik daar ook geen last van. 7k wou graag weten of ik zonder dex ook om kon gaan met de diagnose die ik gekregen had na alle/vele testen en onderzoeken. Vandaar dat ik gestopt ben in overleg met mijn psychiater. Maar na weer gestart te zijn begon de ellende van mijn erg hoge en wisselende hartslag. Ik moest na enkele weken acuut stoppen, maar hartslag bleef akelig doen. Ik ben al eerder geopereerd aan hartritmestoornissen , jaren terug. 
Dus ik naar huisarts en dus gestopt. Een 24 uurskastje om gehad. Vorige week een echografie van mijn hart gemaakt. De uitslag was, het hart was goed, maar wel boezemfibrileren en ik  moest aan sterkere bloedverdünners/antistollingstabletten vanwege het risico op beroertes e.d. 
3December wordik onder een korte narcose een cardioversie ( een schok aan je hart ) bij mij uitgevoerd.om eventueel het ritme weer op peil te brengen. Ik hoop dat dat lukt, anders moet het nog een keer. En anders wordt het een ablatie ( dan gaan ze het peratief doen , dacht ik). Maar zover kijk ik niet vooruit, het zal misschien hopelijk wel meteen helpen. Maar de cardioloog zei al wel dat dit er al wel langer heeft kunnen zittenen nu naar voren komt doordat ik dex ben ga slikken. Goed van je dat je me dat bericht meedeelt. Nu weet ik zeker dat ik geen medicatie meer wil slikken, want ik zal gevoelig zijn voor hartritmestoornissen misschien. Zal het mijn cardioloog vragen of dat zo kan zijn gegaan. Ik ga het opzoeken zodat ik weet waar ik dan over praat. Ben zo blij dat ik dit nu weet. Ik zal ook blij zijn als het 3 december is, en dat dan alles weer rustig is, want dit is zeer vermoeiend de hele dag door en ook ben benauwd bij de minste inspanning. Ik heb copd, dus........ dit verergerd het wel. Misschien heb ik nu dingen geschreven over mij die je al wist, sorry, als dat zo is, maar ik wou even reageren op jou.
Linda, nogmaals dankjewel, het is me door jou reactie iets duidelijker geworden en zo zie je maar weer, je bent nooit te oud om te leren. Ik ben nog maar 72 jaar jong, en ben sinds een jaar bezig met adhd/add en vind het heel moeilijk om dat te beseffen. Alles valt zo erg op zijn plaats, ik snap niet dat dat kan. Dat ik nadat ik de diagnose heb gekregen alles zo eruit springt. Ook botsingen met mijn kinderen van 46 en bijna 44 jaar, een lieve man, 4  schatten van kleinkinderen. Het wordt niet begrepen, vandaar de muur waar ik steeds tegenaanloop. De reactie van iedereen, het doet zo'n pijn soms. Maar ik begrijp het wel , het is ook verdomd moeilijk. Voor hen blijf ik hetzelfde, maar bij mij niet. Ik doe en zeg dingen die vaak/regelmatig verkeerd uitpakken. Toen ze klein waren had ik structuur door hun, maar wist ik niet dat dit er allemaal onder zat helaas. Wat een lang verhaal, hoort/past bij mij, gebeurt omdat ik bang ben dat ik iets verkeerds zeg en dat gebeurt ook bij mijn gezin. En dat gaat soms goed fout. Maar ze respecteren me wel, maar er over praten, nee, dat willen/kunnen ze niet.
Als er meer mensen zijn die dit lezen of herkennen, ik sta voor alles open en als ik kan geef ik antwoord. Ik wou dat ik mensen in mijn buurt kende die adhd/add of depressie ( waar ik bijna deskundige  in ben na 30 jaar dpressief te zijn geweest met veel opnames en dus veel gezien, gehoord en meegemaakt heb.En uiteindelijk met deze diagnose verder moet.) Mensen waar je ervaringen tips mee kunt uitwisselen. Herkennig en erkenning, alleen er over praten ! Duidelijkheid krijgen van gelijkgestemden, jong of oud, maakt niet uit. SAMEN ZIJN EN STAAN WE STERK!!!!!!!!!!!
 Maar ook hier zal ik uitkomen, al moet het met kleine stapjes volgens mijn begeleidster van dimence ( een hele goede trouwens ). 
Genoeg geschreven dacht ik zo.
Lieve groetjes en sterkte voor iedereen , die hier mee te maken heeft. Ga van het goede uit en alles komt goed, al is het met vallen en steeds weer opstaan. Elke nieuwe dag heeft/geeft nieuwe kansen.



3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 4 maanden geleden geplaatst
Geen idéé Inkie, hoe lang dat duurt. Gezien je lichaam nog van slag is is de cardioloog een goede om heen te gaan. En of je eraan terug moet ook geen idee. I  hoeverre kan je lijf dat aan ? Dat is ook iets voor artsen.  Weten ze überhaupt al hoe en of dexamphetamine werkt op oudere leeftijd ? 

Maar jij zegt nog iets belangrijks  : kinderen brengen structuur aan. Daar heb ik erg van geprofiteerd,  en nog. Doordat zij er zijn kun je niet zomaar weg hollen en weetik wat allemaal doen. Mijn man heeft een bedrijf en we hebben afspraken wie wat doet en wanneer.  Die structuur werkt voor mij heel erg goed. 
Daarvoor werkte ik 40 + uur want tijd zat en in de avond ook nog 1001 dingen.  Dat is grotendeels weg door de kinderen.  Zie ik wel als voordeel eigenlijk. Anders was ik beslist in iets vervelends beland als een burn-out vroeger of later. Nu wel overspannen geweest hoor en tegen veel dingen altijd aan gelopen maar de structuur van de kinderen hielp, en helpt ook nu nog,  beslist. 
Jolanda J. 4 maanden geleden geplaatst
Jeetje wat ellendig feest der herkenning....
Ik heb soms zo weinig geduld. Moet mezelf dwingen te luisteren naar wat de kids vertellen,  geduld bewaren. Nu zijn ze 9 en 11, het gaat beter. Toen ze kleiner waren...de rest van mijn leven zal ik me schuldig blijven voelen.
Zoon met autisme,  dochter met ADHD en hechtings problemen. De keren dat ik op de schreeuwde  , aan ze trok, ze veel te hard aanpakte, zooooo boos was omdat mijn dochter alweer een natte broek had.  Nu zie ik wel dat ik dat zelf in stand hield. Mijn stress projecteerde ik op haar...ze stond continue onder spanning en zoog mijn energie op.  Toen mijn zoon klein en zo overprikkeld en ik daar zo verkeerd op reageerde.... Ik zat bovendien in een heel slecht en ongezond huwelijk met een narcist. Ik was op en kon het niet aan. Maar ik vraag me wel af: wat is mijn overprikkeling als ik slecht reageer naar de kids en wat is overgenomen uit mijn jeugd?  Want mijn vader sloeg gerust, schreeuwde,  dreigde...schopte me wel eens. 
Ik durf nauwelijks toegeven hoe fout ik soms gereageerd heb. schaam me enorm. Ben ook bang dat de problemen die mijn meisje heeft door mij komen. Dat schuld gevoel zal niet meer weggaan denk ik.

Zit nu met een burned out thuis,  alweer. Dit keer al twee jaar. Ik ben bang voor de dag dat ik weer moet werken, want dat krijg ik gewoon niet meer geregeld en de kids zijn er dan uiteindelijk de dupe van.

Rust nemen, slapen , terugtrekken. Het werkt even   een half uur?? En zit ik weer aan mijn tax. Ze zijn lief, heel lief, gewoon kids zoals alle kids maar met gebruiksaanwijzing. Mijn lieve kinderen, ik wil ze voor geen goud missen .
reactie op @jolanda-j:
Odet Muis @jolanda-j​ Ach, lieverd...... ik zou zo graag iets bemoedigends willen zeggen, maar weet niet goed wat. Je bekentenis raakt me diep. 

Misschien helpt jou, wat een vriendin ooit tegen mij heeft gezegd wat mij weer heel vaak helpt:   "probeer je niet schuldig te voelen over iets wat je NIET EXPRES hebt gedaan. Je bent pas schuldig als je het expres doet". 
Ik wil het niet goed praten dat wij weleens uitschieten, dat is absoluut niet juist, maar jezelf blijven straffen door je schuldig te voelen... dat is een erg strenge straf, naar mijn mening... want dat is, volgens mij wat je nu doet - jezelf straffen. 
Misschien hebben de kids nu last van gebeurtenissen uit toen, last door gedragingen van toen, misschien niet wie zal het zeggen, maar een ding is zeker: ze hebben geen last door JOU. Het is een klein nuance, maar het maakt een HEEL GROOT VERSCHIL in hoe jij je voelt. Probeer maar na te gaan hoe jij je voelt wanneer je zegt: "ik heb me niet goed gedragen" en "ik ben niet goed"... Dat tweede voelt veel zwaarder, he? En bij dat eerste kun je zeggen: "Ik heb me niet goed gedragen, maar ik heb geleerd van mijn fout en ga er alles aan doen om vanaf nu anders met de situatie om te gaan".

Hoop dat het je een beetje helpt
 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Jolanda J. Wat een lief antwoord. Dankjewel, dat geeft de burger moed ;) Ik weet dat ik het beste wilde voor ze, het anders had gewild, ook op dat moment. Maar ik deed het zelf, was er zelf bij. Wanneer is het dan express, en wanneer niet?

Ik werk heel hard aan een beter leven voor ze. Ben uiteindelijk bij mijn ex weggegaan en daarmee door een hel gegaan. Getrouwd met een goudstuk en mijn kinderen zien nu hoe ouders WEL liefdevol met elkaar om horen te gaan. 

Ik heb veel hulp erbij gezocht en gevraagd, begeleiding voor het autisme van mijn zoon, voor de problemen van mijn dochter, voor mezelf, zodat we sterker zouden worden, mijn kids en ik, en wij als gezin. Het gaat goed met ze. Mijn meisje is gewoon ook pittige meid, net als ik eigenlijk. En die woedeaanval: is dat door wat ik fout deed? OF dit gewoon een koppig karakter? Dat onderscheid kan ik zo moeilijk maken.

Ik lig echt niet wakker van schuldgevoel, of de hele dag te huilen hierover. Al leek dat misschien wel. Maar het knaagt wel al weet ik dat ik deed wat ik kon. Ik stond er altijd voor ze, heb ze altijd opgevangen, stond voor ze klaar, deed zo mijn best. ENNN: ik heb de circel doorbroken van slecht huwelijk en blijven!!! En dat was het grootste cadeau dat ik ze kon geven, zodat ze hopelijk dit niet ook zelf gaan krijgen. 

Ik heb er wel heel veel verdriet van dat ik hun babytijd en peutertijd niet zo bewust beleefd heb, niet genoeg genoten. daar kan ik enorm om janken. Dat hangt ook wel samen met loslaten hoor, en daar ben ik niet goed in.

Maar...we worden steeds sterker samen. Ik heb veel geleerd.
Ook uit het boek hooggevoelig en strong willed kind, daar heb ik erg veel uitgehaald.

Lieve groetjes
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 4 maanden geleden geplaatst
1. Ik met ADHD doe dat wel sneller en vaker dan ik wil. Daarnaast zeg ik wel sorry wanneer dat nodig is of ga ik erna het gesprek aan. Mama's emoties liepen hoog op omdat dit en dat. En dat schreeuwen zeker niet de oplossing is en dat mama daar ook aan werkt. Maar dat mijn boodschap wel geld. En dan zeg ik het nog eens rustig.

2.  Ik snap je volledig. Als je zelf op een hoger level zit gebeurd dat vanzelf. Probeer wel elke keer als je zelf een level hoger in lading schiet. Dat te herkennen en bewust terug te stappen. Vraag daar hulp bij. Professioneel en gewoon je partner. de mijne zegt dan.. he zie een paars konijn. Dan weet ik dat ik harder en heftiger praat en bewust stap ik dan uit de irritatie.. van niet luisteren of rommel of iets anders. Geef jezelf alleen tijd om op te laden. Moet je echt plannen. Niet aanvallend bedoelt maar op deze jonge leeftijd veel geschreeuw om zich heen en ook naar zich toe beschadig je echt de kinderen mee. Voorbeeld doet volgen en je kids krijgen daardoor gedrag waarbij ze ook constant staan te schreeuwen. Maak voor jezelf de verandering dat het voor jou haalbaar wordt. Zonder op een gespannen level te komen. En eerder weer terug te stappen. Choose your battels. Ik laat soms ook maar eens iets gaan. Ventileer tegen mijn man laat de hond uit of doe boodschappen en een uur later ben ik weer chill en kan dan normaal het eerdere bespreekbaar maken.. wordt je weer boos.. laat je weer de hond uit.. of de kat. Cavia what ever.

3. Dit herken ik heel erg van toen ze klein waren. Altijd rustig op terug gekomen, geknuffeld en excuus aangeboden als het buiten “proporties” was voor hetgeen wat het veroorzaakte. Voelde me dan ook heel erg schuldig. Ik had de diagnose toen ook nog niet en vond het vooral “stom” van mezelf. Het wordt beter als ze ouder zijn en kun je ook beter uitleggen dat mama even 10 minuutjes voor zichzelf moet hebben (of langer) en dat je er dan weer voor ze bent. (Mijn dochters zijn nu 11 en 9 jaar) Als ze zo klein zijn werkt dat niet maar wil je ook dat voorbeeld niet geven maar het gebeurd je toch....geeft echt een gevoel van falen op dat moment maar heeft alles met overprikkeling te maken. Mijn kinderen hebben er nu wel van geleerd dat ze zelf met boosheid even de rust opzoeken en er daarna op terug kunnen komen.

4. Ik heb zelf borderline maar ik denk dat ieder gezond mens dit wel eens doet.
Iedereen kan zich zelf wel eens verliezen en mopperen. Maar slaan is natuurlijk ander verhaal, ik heb zelf 5 kids en heb ze nog nooit geslagen. Tik op de vingers ja dat wel en eens mijn stem verheft ja ook. Was het nodig geen idee. Maar iedereen maakt fouten en daar leer je van. En de gene die zegt ik heb dat nog nooit gedaan liegt. Want ook al zou je niet schreeuwen dan heb je dat wel al eens gevoeld. Dus mensen zijn mensen leren en gewoon herpakken.



@murielverbeek​ de bovenstaande vier reactie heb mogen ontvangen via het ADHD-netwerk. Hopelijk geeft het je steun en hulp.
Rafael Schelhaas 3 maanden geleden geplaatst
Even een tip van iemand, die dit veelvuldig heeft gedaan toen mijn kinderen klein waren en nu 2 pubers heeft. Doe het NIET!! Je hebt echt geen idee hoe erg je kinderen beschadigen door je geschreeuw, en met alle gevolgen van dien als ze gaan puberen of ouder zijn.
Ze snappen je boosheid, geschreeuw niet en ze worden er alleen bang van dat is wat je krijgt, dat je kinderen bang voor je worden. Ik kan dit nu hier neerzetten want ik heb hier vooral met me dochter toen ze ouder werd zoveel problemen mee gehad door mijn geschreeuw toen ze kleiner waren dat ik professionele hulp heb ingeschakeld. Er zitten bij haar ook wat psychische dingen bij, maar mijn geschreeuw is een veelvuldig onderwerp geweest bij onze gesprekken bij een psycholoog toen der tijd. En nog kunnen ze er allebei compleet niet tegen als ik me stem verhef. Of in dat geval iemand anders die boos is/ stem verheft kunnen ze ook niet tegen. En ik doe het echt al een poos niet meer. En dat was voor mij ook erg lastig. Maar het heeft een positieve verandering in werking gezet, je praat gewoon echt met elkaar.

Stem verheffen / schreeuwen is wat je zegt JOU geduld verliezen of JIJ bent Moe/ Chagarijnig..  noem maar op. Als het teveel wordt loop even weg, verdienen je kinderen straf, of luisteren ze niet, niet schreeuwen maar gewoon kort en krachtig en duidelijk zijn. Ze wisten bij mij donders goed als ik bij de 3 kwam met tellen dat ze echt een probleem hadden en daar gingen ze ook zelden na toe dat punt. En praat met je kind(eren) ze begrijpen meer dan je denkt.  Als het kant zorg dat je kinderen is uit logeren gaan, of dat jij even weg bent van huis, vriendin in de stad ook uit de situatie zijn helpt even. En met jezelf een deal maken om het niet meer te doen. Merk je dat je geirriteerd raakt ga met de kinderen na buiten, laat ze hun energie kwijt raken.. en voor jezelf is dat ook lekker buiten zijn, buiten raak je altijd minder snel geirriteerd, tenminste ik wel. Gewoon oefenen, dat is het.. en anders als je denkt dat medicatie helpen.. want je dempt gevoelens wel, dus miss ook je irritatie vermogen wat afgevlakt, en kijk is of er speciale dag delen / uren zijn wanneer dit speelt, misschien kun je zorgen dat het minder borrelt bij jou door te zorgen dat het is anders gaat...  kinderen in bad, samen opruimen, boodschappen halen... ik noem maar even wat.

Rustig aan, en bedenk we zijn allemaal mensen... 
Maxie van max 3 maanden geleden geplaatst
Merken jullie verschil met of zonder medicijn?
Ik zit echt te dubben wel of niet aan de medicatie. Zou dat verschil maken voor mijn geduld en overprikkeling?

reactie op @maxievanmax:
Soesje W. Bij mij helpt het echt om rustiger en gelijkmatiger te reageren! 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Welke? @soesje
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Soesje W. 3 maanden geleden geplaatst
Oh nog erger, mijn man merkt het aan me als ik mijn pilletjes niet genomen heb en zegt dat dan ook... 
Dat is niet leuk om te horen :( Ik wil ook gewoon zonder medicatie geliefd zijn om wie ik ben. En er niet altijd aan vast zitten...  

Maar het helpt me wel. Ik neem het nu vooral op stressvolle tijden, bijvoorbeeld om 17:30 neem ik een pilletje (methylfenidaat) omdat ik dan alle na-het-eten-drukte- beter kan verwerken. DIt heb ik nu twee dagen achter elkaar gedaan en bevalt mij prima. 
Omdat dit samenhangt met het moment dat mijn man ongeveer thuis komt, heeft hij daar dan ook profijt van. Mijn man heeft waarschijnlijk autisme dus kan niet zo goed met stemmingswisselingen of irritaties omgaan, helaas. Ik kan eigenlijk niet mezelf zijn bij hem.
reactie op @soesje:
Andries McQueen @soesje 
En wat doet je man eraan om daarmee te leren omgaan? 
En wat doe jij om ervoor te zorgen dat het voor je man duidelijk is dat hij sommige dingen niet moet zeggen? Bijv. dat over je pilletje? 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Naomi - 2 maanden geleden geplaatst
Herkenbaar!

Sinds ik medicatie slik, en door partner en gesprekken beter in mijn vel zit, komt dit niet meer voor!

Mijn advies: zoek hulp, door gesprekken of medicatie!
reactie op @n:
Andries McQueen Welke medicatie slik jij Naomi? En in welke dosering? 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Naomi - Methylfenidaat 3x20mg
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 22 September 2018 om 09:39
Aantal lezers 91
Aantal reacties 38