Even voorstellen

Laatste reactie 16/05/2022 15:46 door Pim
· Markeren als ongelezen
Pim - 1 maand geleden geplaatst
Hoi ik ben Pim en ik ben in de 40. Naar aanleiding van een ADHD onderzoek in mijn familie en dat ik al langere tijd niet goed in mijn vel zit is er bij mij ook een ADHD onderzoek gedaan. En daar is volmondig de conclusie uit gekomen ADHD. Ook is er het vermoede dat ik daarbij last kan hebben van een vorm van autisme. Maar dat moet nog verder worden onderzocht. Ik ben net gestart met medicatie en ik hoop hier op dit forum wat te kunnen leren van iedereen die hier al actief is en op den duur ook zelf wat te kunnen brengen. Groetjes, Pim
Sander Mits 1 maand geleden geplaatst
Welkom Pim, ik heb me hier ook net aangemeld, dat op 36-jarige leeftijd. Heb je veel belemmeringen in het dagelijkse leven? Kun je goed functioneren op werk?  Ik ben benieuwd.
Pim - 1 maand geleden geplaatst
Hoi Sander, emotioneel trekt het een hele zware wissel op mij. Maar misschien handig, hoe onlogisch ook om het verhaal achterstevoren te vertellen. Er is een vermoede dat ik ook Autisme heb, of een vorm daarvan. Het komt o.a. doordat ik vrij emotieloos ben. Dus ook mijn hulpvraag heb ik vrij emotieloos geformuleerd. Ik begrijp dat er andere mensen zijn die bijv. in huilen uitbarsten, volschieten en een zakdoekje nodig hebben. Maar ik kan me daar geen voorstelling van maken. Ik laat kennelijk net zoveel emotie zien als of ik het over, noem eens wat, de kleur van het printer papier praat. Een andere kant van mij is dat ik erg rechtlijnig ben. Als het gesprek over A gaat zal het niet in mij opkomen om ook te zeggen dat ik last heb van B. Maar goed ik denk dat dit mij dwars zit met alle hulpvragen die ik sinds begin twintig heb gedaan. Behandelaren zullen misschien gedacht hebben "ach hij heeft dit maar een keer genoemd, dat zal dus wel niet zo erg zijn". Terwijl dit voor mij heel belangrijk was, maar ik zo rechtlijnig ben dat een keer genoemd is genoemd. Dan hoef ik dat toch geen tweede keer te zeggen. Dit in combinatie met het gebrek aan emotie wat ik overbreng in mijn hulpvraag zal mij parten hebben gespeeld. - Ik slaap al sinds mijn geboorte eigenlijk niet. Zonder medicatie lig uren lang wakker en ben ik voor dag en douw weer op. Maar niet uitgerust, ik voel me als een soort zombie. Er gaan continu gedachtes door mijn hoofd die ik niet kan stoppen en mij uit mijn slaap houden. Veel behandelaren schuiven het onder piekeren, maar het is als een tv die elke 5 minuten van kanaal wissel en waar ik geen controle over heb. Positieve gedachten, nutteloze weetjes, muziekfragmenten. Ik word er gek van. -De hele dag is het alsof er een tv in mijn hoofd aan staat. Als ik in gesprek met je ben dan hoor ik meer die tv in mijn hoofd dan jou." Euh wat zei je?" kunnen ze op mijn grafsteen graveren. -Ik heb enorme stemmingswisselingen. -Ik vind dingen (school, werk, hobby's, enz.) maar een paar tellen interessant voor dat ik een nieuwe prikkel nodig heb. -Ik heb geen geduld met dingen of met mensen. Niks kan mij snel genoeg gaan. Ik maak andere mensen hun zinnen af zodat het gesprek een beetje opschiet. - ik kan het een hele dag op momenten naar mijn zin hebben, maar aan het eind van de dag heb ik altijd een mèh gevoel. - 101 dingen begonnen 101 dingen niet afgemaakt. - heel veel moeite met gesprekken voeren door niet mijn gedachten te kunnen ordenen. - als het niet aan mijn lijf vast zit vergeet ik het. Gefeliciteerd!!!, "Hu, was ik jarig dan?" En zo kan ik nog wel even door gaan. Dus aan die kant heb ik er echt veel last van. Functioneer ik op mijn werk, ja eigenlijk wel. Waarop een behandelaar ook tegen mij zei "dan is er toch geen probleem". Maar alles kost mij zo'n bak moeite, ik moet zo vaak iet overnieuw doen. Dat zie ik geen van mijn collega's doen. Maar het eindresultaat is er wel. Ik ben nu net bezig met opbouw van medicatie en ik ben nog niet op het ideale punt. Maar ik kan nu een gesprek voeren zonder al te veel naar woorden moeten zoeken. Ik merk ook dat ik een gesprek kan voeren met een kop en staart zonder elke keer in een cirkel weer uit te komen bij een bepaald punt wat we al gehad hebben. Daarnaast heb ik nu medicatie voor te helpen slapen. En sinds dien slaap ik een normale nacht van tussen de 6 a 8 uur. ipv. rond 3 uur in slaap vallen en om 5 uur weer wakker. Dus ik ben benieuwd wat dit deel van het traject mij gaat brengen en wat er over blijft als het eerste velletje van de ui is afgepeld
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 15 May 2022 om 08:23
Aantal lezers 6
Aantal reacties 3