Even van mij afschrijven..

Laatste reactie 18/02/2021 07:22 door Frank
· Markeren als ongelezen
Lily Jowy 2 maanden geleden geplaatst
Hallo allemaal,

Weet niet zo goed waar ik dit stuk het beste neer kan zetten, vandaar dat ik een nieuw topic heb aangemaakt. 
Excuses alvast als ik van de hak op de tak spring. 
Ik gebruik de laatste maanden Bupropion van Teva. 
Daarvoor heb ik dexamfetamine Tentin en Elvanse gebruikt. 
Op den duur werkt het voor mij niet meer. En bij Bupropion ook eigenlijk niet. Blijf chaotisch, spullen vergeten etc. 

Ik merk dat de tweede lockdown mij zwaarder valt dan de eerste. Voel me ook best down. 
Mijn structuur is weg en rommel nog meer aan, dan ik al deed. 
Nu dat de structuur weg is en mijn dagritme, heb ik 100 keer meer last met opstarten. Herkenbaar? 
Dat is met de kleinste dingen zo. 
Denk aan : drinken pakken, brood maken voor de kinderen, de was ophangen, etc. 
Maar ook naar buiten gaan. Als ik geen afspaak heb, zie ik het nut er niet van in om naar buiten te gaan. 
Als ik dan toch een wandeling heb gemaakt voel ik mij achteraf heel goed en best wel trots op mezelf. 
Mijn oudste dochter van 10 heeft thuisles online, en mijn jongste van 3 zit thuis en wil de hele tijd vermaakt worden. 
De jongste is erg druk en staat al aan als hij wakker wordt. 
Voor hem ga ik dus naar buiten. 
Nu met de lockdown vliegen ze elkaar vaak in de haren, dochter kan niets van hem hebben. 
Mede omdat hij dus als een tornado door het huis raast.
Ik voel mij op dit moment verre van een goede moeder. 
Ik zit de hele dag op de kinderen te letten, te corrigeren, te waarschuwen, te zuchten... 
Ik hoor mezelf continue roepen zachtjes, niet doen, zachtjes looen, hou daar eens mee op. Nee, dat gaat zo niet. Heel vermoeiend. 
Aan partner heb ik ook niet veel. We zijn elkaar volledig kwijtgeraakt. 
Man werkt 6 dagen per week en het voelt alsof alles op mijn schouders terecht komt. 
Partner is ook snel overprikkeld en heeft veel tijd voor zichzelf nodig. Om niet de geluiden van de kinderen te horen, gaat hij zelf geluid maken. Denk aan tv harder zetten, harde muziek opzetten enzovoort. 
Ik trek mij steeds vaker terug op de slaapkamer. 
Ben vorige week 3 dagen met de jongste naar een Bed & Breakfast geweest. 
Was heerlijk. Was best bedroefd dat ik terug naar huis moest. 
Toen ging het tussen vader en dochter wel goed. 
Maar zodra we met zn 4en zijn gaat het mis. 
Als de kinderen op bed liggen voel de stress weg trekken. 
De kleinste slaapt nooit door, als sinds baby zijnde niet. Wordt meerdere keren in de avond/nacht wakker. 
Ik denk dat hij ook ADHD heeft. 
De laatste tijd heeft hij ook last van woede aanvallen. Dat krijgt hij als hij iets niet mag, of als hij nee hoort. 
Of als ik streng tegen hem praat.
Dan gaat hij heel hard schreeuwen en heftig huilen soms begint hij te slaan, en roept dan dat we zijn huis uit moeten gaan. Als ik dat negeer en hem stevig vastpak en knuffel, en ssssh zeg wordt hij rustig. 
Soms zet ik hem op zijn kamer en zeg dat hij van zijn kamer af mag als hij stopt met schreeuwen en huilen. 
Dat werkt ook. Hij komt dan inderdaad als hij rustig is. En zegt dan mama ik kan weer praten. 
Partner kan hier niet mee om gaan. Hij gaat op zo een moment ook schreeuwen en dan wordt zoontje nog agressiever. 
Herkent iemand deze woedeaanvallen van kinderen? 
Is mijn aanpak juist? 

Ik zal vast wel een aantal dingen vergeten zijn., maar voor nu is dit voldoende geklaag. 

Groetjes Lily 
Jet Tebes 2 maanden geleden geplaatst
Hoi Lily, 

Wat een heftige tijd zo. Heb je iemand die je even zou kunnen ontlasten met de kinderen? Dat je even structureel kan opladen ook? Klinkt enorm belastend. Onhandig ook zo een partner die de situatie niet helpt. Mijn man wordt vooral boos op mijn reactie op de kinderen (ik vind alles wel goed zo lang er niets kapot gaat en er geen geschreeuw is). Ik weet niet wat de oplossing is. In t stressmoment zelf is t voor je kind vooral fijn als de ouders kalm reageren, denk ik. En met even op de kamer zetten niets mis, lijkt me. Een complimentje als het hem gelukt is te ontspannen? Maar is wel moeilijk op die leeftijd om te vragen van een kind. Hoort misschien ook een beetje bij deze leeftijd? Emoties niet onder controle en slaaptekort helpt niet. 

Ik denk vooral dat je moet zoeken naar iets om zelf op de been te blijven? 2 x 15 minuten vaste mama-niet-stoor-tijd? Blije mama is blije bengels als ze nog klein zijn, denk ik. Dan loopt de rest ook wel weer. 

Succes!

Frank Schoonoord 2 maanden geleden geplaatst
Ik herken dat wel. Ik heb zelf ook adhd en heb het vermoeden dat onze zoon dat ook heeft (17 jaar). Het 'probleem' is echter dat het gedrag van een (mannelijke) adhd'er vaak op pubergedrag lijkt (chaotisch, ongeorganiseerd, ogenschijnlijk laks, moeite met gezag, etc.). Dat laatste zorgt ervoor dat er geregeld conflicten zijn. Opvallend daarbij is dat mijn vriendin (geen adhd) nagenoeg dagelijks conflicten met hem heeft en ik eigenlijk vaak niet eens de fout zie, juist omdat ik zijn gedrag begrijp, maar ook zijn gedag nagenoeg altijd kan verklaren. Dat jouw man feitelijk dezelfde reacties geeft als mijn vriendin is daarom ook niet vreemd. Hij kan zich waarschijnlijk (veel) moeilijker verplaatsen in de gevoelens en situaties die dat opleveren. Jij kunt dat wel, juist omdat je dit besef hebt. En ja, mijn zoon heeft ook van die woede-aanvallen. Soms lijkt het wel vanuit het niets, maar het zijn reacties op hele kleine, vaak subtiele dingen. Ook dit herken ik ontzettend goed. Het is vaak niet wát men zegt, maar hoé men het zegt of de houding waarmee men iets zegt. Zodra mijn vriendin iets vraagt om te doen, maar de zin is dwingend of gebiedend, dan werd ik al kwaad (inmiddels onder controle), maar mijn zoon reageert daar dus ook heel fel op. Dus als hij dan woedend wegloopt en ik daarna even met hem ga praten, dan weet ik hem exact te vertellen wát hem zo woedend maakte. M.a.w. juist omdat ik adhd heb, voel ik het aan, weet wat het triggerde en kan zo aansluiting bij hem vinden. Vaak leg ik het daarna mijn vriendin uit, die het dan wel begrijpt, maar vervolgens verbolgen is omdat hij 'zo woedend reageerde', waardoor zij weer boos is. Dit is echt allemaal onnodig en kost beide partijen energie. De ene moet leren om bijv. de vraagstelling anders te maken, zoals 'zou je mij willen helpen om....', 'als je zo tijd hebt, kun je dan even...'. De andere partij moet leren om tot 10 te tellen. Bij een klein kind zou je altijd op een rustig moment daarna even moeten vragen wat hem/haar zo boos maakte, zodat je kan proberen te begrijpen wat hem/haar triggerde. Maar ja, alle kinderen zoeken wel eens de grens op en willen graag hun zin, dus vaak zijn het gewoon ook de opgroei perikelen en gaat het puur om de ontwikkeling. Kaders stellen is belangrijk, zeker voor adhd'ers. Onze zoon zit al 1 1/2 jaar op studiebegeleiding. Dus iedere avond 2 uur lang extra online les. Als wij dit niet hadden gedaan was hij absoluut zeker blijven zitten. Onze dochter is 'adhd-vrij' en verschilt dag en nacht met haar broer. Zij is bijzonder gestructureerd, georganiseerd, bedachtzaam, etc. Maar ook zij blijft een kind en is begonnen met puberen...
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 29 January 2021 om 09:21
Aantal lezers 32
Aantal reacties 3