Ervaringen / knelpunten vrouw met ADHD

Laatste reactie 29/08/2020 00:06 door AnnoMien
· Markeren als ongelezen
R Roelofs 5 maanden geleden geplaatst
Hallo,
Ik zag dat merendeel van de topics over mannelijke partners gaan met adhd vandaar even een nieuw topic.
Ik ben 36 en al 20 jaar samen met mijn vrouw en nu 3 kids. 
3 jaar geleden kreeg mijn vrouw de diagnose adhd (altijd al  wel vermoed)
Ze is heel zwart wit,  veel van wat niet op de manier gaat zoals zei het in dr hoofd heeft is niet goed en dr overtuigen lukt dan niet. Verder zijn we ook nog ouders van 3 prachtige kids waarvan 1 zeker adhd heeft en 1 mogelijk. (Alle zonder medicatie )Ik merk dat ik er tegen aan loop dat ik vaak niet begrijp wat er in hun hoofd om gaat. Of de grens zie tussen dingen die ze niet uit onwil doen  maar waar ze niks aan kunnen doen.  Zijn er mensen die ook een vrouw met adhd hebben en hun ervaringen willen delen?
ADHDblog.nl supportmedewerker 5 maanden geleden geplaatst
Hallo @adhdgezin​ wat goed dat je hier je verhaal deelt. 

We kunnen niet anders zeggen dat je helemaal gelijk hebt en dat er veelal vrouwen zijn die topics openen over hun partner met ADHD

Wij zullen dit topic extra aandacht geven en proberen mannen te zoeken die ervaringen willen delen waarvan hun vrouw ADHD heeft.


Groeten, Veronica

Supportmedewerker van ADHDblog Nederland.
AnnoMien Annoe 2 maanden geleden geplaatst
Ik, add, kan wel iets zeggen in naam van mijn partner, dat voor mij heeft gewerkt, al heeft dat jaren geduurd. Alles wat ik hieronder schrijf is persoonlijk, en alleen vanuit mijn eigen perspectief.

Je zult heel wat moeten kunnen incasseren en je geduld moeten kunnen bewaren vooraleer je tot je partner doordringt.
Je zult heel wat moeten observeren, en niet meteen reageren op de situatie, want ontploffingsgevaar.
Ik denk dat het goed is om te weten dat, en ik spreek dus voor mezelf, alle escalaties, ontploffingen, gemene ruzies, in mijn/je partner’s hoofd gerechtvaardigd zijn in verhouding tot het gevoel dat ik/je partner ervaar(t).

Dus het reageren van mij op een bepaalde situatie kan totaal buitensporig zijn als je het puur objectief bekijkt, maar staat in verhouding tot de frustratie/woede/verdriet dat ervaren wordt.

Wat betekent dat als je direct reageert, en dit als aanval ervaren wordt, je ook een aanval terug kan verwachten. Of dit nou reeel is of niet, het compenseert het gevoel.

Mijn man bleef altijd rustig. Maar bijvoorbeeld in de avond als de situatie zich voordeed, kon hij mij rustig uitleggen wat de situatie was, mijn reactie, mijn buitensporigheid hierop, en de gevolgschade.
En ook hierin zul je weerstand/ruzie gaan ondervinden. Maar ik/we neem dat wel met me mee, tot een punt dat ik dacht, wat is er met me aan de hand.
Zelfs toen nog stond ik niet 100% achter mijn besluit om hulp te zoeken. Want ik zocht de schuld niet bij mezelf, maar in de escalerende situatie die zich had voorgedaan.

Jij hebt het “geluk” dat ze al een diagnose heeft, waardoor je haar wellicht adhv kenmerken inzicht kan geven in haar handelen, en hoe dat gerelateerd is aan adhd.

Je geeft in je bericht niet aan wat er al dan niet ondernomen is, zoals bijvoorbeeld coaching of medicatie.

Zonder zelfreflectie(in de vorm van coaching of ‘s avonds even praten)of medicatie, zul je denk ik veel weerstand gaan ondervinden.
Maar ik denk dat geduld+begrip+liefde+volhardenheid al een hoop teweeg zal brengen.

Nou wie weet snap je me nog, wellicht ben ik de helft vergeten op te schrijven 🙂
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 29 May 2020 om 07:11
Aantal lezers 26
Aantal reacties 3