Eenzaam in de relatie

Laatste reactie 25/09/2018 10:27 door Andries
· Markeren als ongelezen
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Ik heb hier al eens wat gepost, "Mentaal uitputtend - situaties die telkens uit de hand lopen". Mijn vriend is als kind gediagnoseerd met ADHD, heeft een nogal ... verwaarloosde opvoeding gehad en dat merk je wel. Hij gaat momenteel naar een cursus waar ze in groepsverband over ADHD praten en hun ervaringen delen en tips krijgen. Ik probeer mijn vriend zo goed mogelijk te begrijpen en ermee om te gaan, maar denk soms... had ik dit op voorhand geweten...
Het is de liefde die ons samen houdt denk ik. Ik hou van structuur, stabiliteit, rust, ... dat heb ik helemaal niet bij mijn vriend, hij moet altijd wat 'te doen hebben'. In mijn vorige relatie (intussen al 4 jaar geleden) vond ik dat net zo zalig, beide thuiskomen, even alles doen wat er moet gebeuren, koken, afwassen en dan samen chillen. Nu is het zo dat ik het meeste op mij neem omdat ik meestal eerder thuis ben. Ik kook, was intussentijd ook af en ruim nadien alles op. Mijn vriend vraagt dan 'wat wil jij nog doen', waarop ik zeg 'niet veel :-), gewoon rustig aan doen', waarop hij dan meestal achter zijn laptop kruipt en een spel speelt. Ik blijf dan meestal alleen in de woonkamer. Als we gaan slapen, duurt het meestal eindeloos lang eer hij komt slapen, blijft dan hangen achter zijn laptop of is met zijn gsm bezig...
Ik mis die connectie met iemand te hebben die even goed van mijn gezelschap kan genieten zonder altijd met iets 'bezig' te moeten zijn. Ik weet dat ik dat niet van iemand kan verwachten die ADHD heeft, maar ik voel me soms zo heel erg eenzaam in mijn relatie.
Ik ben bang dat ik op termijn het gezelschap van andere mensen ga blijven opzoeken zodat ik ook een beetje het gevoel krijg dat er met mij rekening gehouden wordt. 
Ik heb het er nog niet zo lang geleden met hem over gepraat en ik kwets hem alleen maar als ik dat zeg, want hij heeft helemaal niet de intentie om me eenzaam te laten voelen. Maar ik weet ook niet zo goed wat ik kan doen... Ik heb die rust nodig en word soms écht gek (letterlijk) als ik rond loop om alles gedaan te krijgen terwijl hij telkens achter zijn laptop verdwijnt.
Heeft iemand met een partner met ADHD ook het gevoel van eenzaam te zijn in hun relatie?
Hoe laat je hen eigenlijk zaken doen zonder je in een ouder-kind relatie te verwikkelen? Ik voel me soms écht als zijn moeder... verschrikkelijk, ik bén helemaal niet zo. Ik ben zelf vrij relax, maar in de chaos van mijn vriend kan ik het écht niet vinden. 
Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
https://forum.adhdblog.nl/conversations/tips-relatie-problemen 

Ik heb hier iets aan een jongen met ADHD geschreven. 

Pijnlijk voor je, dat je je zo eenzaam kunt voelen en het liefst gewoon samen wilt zijn. Dat is echt een heel groot gemis. Logisch dat je het dan ergens anders gaat zoeken. 

Het is trouwens voor hem ook lastig, zoals je kunt zien. 

Jullie zullen daarin beiden moeten werken om naar elkaar toe moeten groeien. 
Daarbij geldt: 
* Wat je niet uitspreekt, wordt niet opgemerkt en kan hij dus ook niets aan doen. 
* hints helpen niet 
* emotioneel reageren vaak ook niet 

Wat fijn is als jullie samen op een -vast- moment rustig allebei kunnen zeggen wat je dwars zit. Of in dit geval, wat jouw dwars zit. 

Je hebt allebei 50 % aandeel in een relatie maar 100 % verantwoordelijkheid over jouw 50 %. Zoiets hoorde ik een keer iemand zeggen. 

Dat geldt ook voor hem. Ik vind het vooral belangrijk bij mijn partner, dat als ze mij niet begrijpt, ik wel ZIE dat ze er alles aan doet om mij te begrijpen en dingen aan te passen zodat het beter werkt tussen ons. 

Dat heeft zij bij mij net zo. Het is lastig en frustrerend als je dingen niet kunt veranderen (Dat is in elke relatie zo en soms moet je accepteren dat het eenmaal zo is.) 

Maar de wil om rekening te houden met je partner kun je laten zien. 

Misschien helpt het jullie om structuur te brengen in wat jullie 's avonds doen, zodat hij weet dat hij die avond niet op z'n computer kan ;-) (laptop/muziek/gamen/ allemaal fantastisch als je ADHD hebt) Stilzitten op de bank en lekker kroelen moet je maar net zin in hebben op dat moment. 

Bij mij helpt het dus als ik van tevoren met mijn partner afspreek dat we 's avonds gaan 'praten' of 'serie kijken' of 'uitgaan'. OF dat we afspreken dat we gewoon lekker dingen voor onszelf doen en dat dat ook gewoon prima is! 

Dan ben ik er op voorbereid. Hoe beter ik voorbereid ben, hoe beter ik het kan opbrengen. 

Vraag me niet als ik achter m'n laptop midden in m'n project zit of ik lekker kom chillen. Dan ben ik veel te onrustig ;-) 

Klagen helpt meestal niet (de gemiddelde persoon met ADHD hoort al genoeg verwijten). Vertellen hoe je het wél graag ziet helpt wel! Het is dan zijn verantwoordelijkheid om er wat mee te doen. 

Als hij er niets mee doet, kun je je afvragen of je wel in de juiste relatie zit. 

Ik ben geen deskundige, maar dit is mijn ervaring. Doe ermee wat je wilt ;-) 
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Het zou kunnen dat..... het antwoord wat je geeft op de vraag wat je nog wil doen te vaag is. Dat heeft niet persé te maken met adhd maar wel met communicatie.  
Als je als antwoord geeft dat je graag even samen op de bank wil kletsen dan is dat al een stuk gerichter.
Vragen om de hele avond op de bank te hangen wordt idd een moeilijk punt. Ik ben de adhd'er hier thuis en moet er niet aan denken, dan wordt de avond wel erg lang en taai.
Maar, hang ik op de bank met de laptop/tablet/mobiel schoot of iets te prutsen dan is de avond zo om. Dus misschien iets duidelijker zijn in je wensen en dan kijken of je er uit kunt komen. Je kunt ook samen wat anders doen hè,  spelletje, legpuzzel etc. 
Vicky V 2 jaar geleden geplaatst
Dank je voor deze reacties, ik ben me ervan bewust dat communicatie héél erg belangrijk is in onze relatie. Ik ben persoonlijk een hele grote fan van duidelijkheid, dus ik probeer zelf altijd zo duidelijk mogelijk te zijn in wat ik graag zou hebben (ipv 'willen') en wat ik nodig heb. 
Ik wil ook helemaal niet egoïstisch overkomen, maar in het verleden heb ik met een bijna-burn-out gezeten omdat ik ook niet tijdig aangaf dat het me teveel werd. We spreken zoiezo 1 'quality time'-avond af in de week, om tijd voor elkaar te maken. We hebben een gedeelde agenda, een takenlijst, een weekprogramma, we doen enorm hard ons best naar elkaar toe.

Het is niet alleen 's avonds, maar in het weekend zoals vandaag dan... Ik sta op, dat is niet zo zijn favoriete bezigheid, opstaan, dus laat ik hem rustig wakker worden. We ontbijten, we praten wat en plots is hij verdwenen, zit dus achter zijn laptop. Dan voel ik me echt in een ouder-kind relatie waar ik steeds moet zeggen dat we nog wel andere zaken te doen hebben dan ff te niksen. Echt niet leuk, ik hou op termijn niet van de persoon die ik word door dat gedrag. Ik wil en 'hoef' hem ook niet altijd op zijn vingers te tikken, maar soms lijkt het alsof ik niets anders doe dan dat. 

Jammer genoeg hou ik helemaal niet van spelletjes, hij dan natuurlijk weer wel :-).
War Hoofd 2 jaar geleden geplaatst
Snap ik, alleen wat wil je dan precies van hem.? 
reactie op @warhoofd:
Vicky V Ja, dat is een goede vraag :-). Hij is écht een schat en vraagt me altijd wat ik van hem verwacht en of ik hem nodig heb... maar dan voel ik me weer een commandant die hem zegt wat hij moet doen :-s. Ik wil graag een 'connectie', maar dat kan je niet afdwingen en dat zou ook niet moeten. 

Ik ben me ervan bewust dat hier geen kant-en-klare oplossing voor is, het is hard werken langs beide kanten, maar soms weet ik me écht geen raad en zijn tips altijd welkom :-).
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hey Vicky!

Wat goed dat jullie al die dingen die ik aandroeg al doen!
Net als war hoofd vraag ik me inderdaad wat je nu precies van hem verlangt. Kun je de gevoelens die je beschreef (de eenzaamheid) omzetten in concrete wensen naar je partner?

Over zaken die nog gefikst moeten worden: Ik heb bij mijn partner jaren het idee gehad dat ik altijd bezig moest zijn met iets nuttigs voor ik kon ontspannen en was ik bang dat ik iets zou vergeten. (bij jouw partner gaat het duidelijk andersom!)
Wat mij heeft geholpen is dus die takenlijst die je beschrijft.
Maar daarvoor moest IK wél energie erin stoppen!

Op het moment dat je in een ouder-kind relatie zit, zit er iets niet goed natuurlijk.
Dat jij de rol van ouder op je neemt maakt het vast ook niet gezellig voor jullie allebei.
Ik zat nog te denken aan een heel vervelende maar super effectieve oplossing, die ik wel vaker aandraag maar nooit echt iemand durft uit te voeren ;-)

Stop met aansporen om de takenlijst uit te voeren en laat alles liggen wat hij in huis zou moeten doen. Ook al wordt het één teringbende in je huis.
Nu heeft hij geen enkele trigger om die taken te doen, en als jij uit irritatie hem steeds aanspoort of verbetert werkt dat alleen averechts.
Laat het hem voelen. Jullie doen al zoveel goeds. Weekplanning, gedeelde agenda, takenlijst. Perfect.
Je bent z’n moeder niet hè.. maar wel zijn partner natuurlijk. Dus heeft hij je wel degelijk nodig, maar híj zal moeten leren met zijn ADHD om te gaan en jij kunt hem daar in bijstaan. Het is helaas geen excuus. Want dan zou ik mijn vrouw ook het hele huishouden laten doen zodat ik de hele dag kon ‘spelen’ ;-) Voor jou is het heel lastig om balans hierin te vinden (praat maar eens met mijn vrouw ;-))

Let wel: ik ben geen therapeut, maar een leek. Bovenstaande suggestie is geen garantie voor succes, haha!
Hartelijke groeten,
Andries

P.S. ik heb een hekel aan spelletjes ;-) al ben ik gek op teamsport en beweging.
reactie op @andriesb:
Vicky V Hey Andries,

Ik denk dat ik wat te direct ben naar mijn vriend toe en weet dat ik wat constructiever kan proberen te zijn in plaats van hem te zeggen dat ik me soms eenzaam voel. Die voelt zich dan weer aangevallen en heeft zo al genoeg het gevoel dat hij zaken niet goed genoeg kan doen.

Hartelijk bedankt voor je suggestie :-). Daar heb je wel een goed punt. Ik denk dat ik een beetje een controlfreak ben... dus dat is wat problematisch voor mij :-), maar ik kan dat wel eens proberen. Zo zijn we uiteindelijk terechtgekomen bij 1 supermarktbezoek per week ipv om de 2 dagen even snel naar de winkel. Én we hebben nu een weekmenu. Net omdat ik het heb nagelaten om eten te voorzien, want dat was ONZE taak, niet enkel MIJN taak... en bij centrumzitstil (een erkend ADHD-centrum in Antwerpen), werd mij aangeraden om niet alles zomaar over te nemen, maar hem de kans te geven om mee de verantwoordelijkheid te nemen.  

Misschien helpt veel oefenen wel :-).
2 jaar geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 jaar geleden geplaatst
Hey @vickyv !

Handig dat je af en toe wat voorbeeldjes geeft 
Er zijn een aantal dingen waar mijn vrouw en ik ook jaren tegen aanlopen en pas sinds een jaar hebben we wat tools om er mee leren omgaan. (Vaak zijn het zulke lange processen om iets te veranderen, zucht )
Mijn vrouw, (ik wil er geen vrouwending van maken, maar daar lijkt het wel op ;-)) herkent wat jij beschrijft. Het gebeurt vaker dat ik op een dag waarop ik heerlijk aan het genieten ben ineens hoor dat het niet lekker gaat, of dat er diverse dingen in huis niet gebeurd zijn, of wat dan ook.
Mijn eerste impuls is dan irritatie.
Dan voelde ik me schuldig, weer niet goed genoeg, er is ook altijd wat te zeiken, nou heb je mijn stemming weer verpest etc.

Veel mensen met ADHD zijn constant zichzelf de schuld van alles aan het geven en doen er alles aan om het hun partner naar de zin te maken, sommigen gaan daarin zover omdat ze het idee hebben dat ze harder moeten werken om kun tekortkomingen te compenseren. Ik ben zo iemand.

Als ik dán zulke opmerkingen krijg, word ik dus kwaad. Want ik doe toch zo mijn best?
Pas toen ik leerde dat ik niet alleen ben in een relatie en er dus ook dingen zijn waar zíj aan kan werken, ging het beter.

We hebben samen de afspraak: ‘als ik je niet hoor klagen, gaat alles goed.’ En ook als er een reeks verwijten komt: ‘ik hoor het nu pas, dan had je me dat eerder moeten vertellen, nu heb ik geen kans gehad om mijn gedrag aan te passen.’ Die laatste helpt vooral, ik voel me vaak genoeg schuldig, dan wil ik niet in ’t weekend horen wat er door de weeks allemaal niet lekker liep.

Omdat wij een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben en sensitiever zijn komen negatieve opmerkingen of ‘klachten’ hard binnen. Terwijl in mijn geval ik daar niet altijd in word meegenomen.

Wat ik moeilijk vond om te leren, maar wat nu erg lijkt te helpen zijn 2 dingen.
* Mijn vrouw is bezig te leren om dingen niet als een probleem te brengen, maar op een manier hoe zij het graag zou willen zien, waar ze naar verlangt.’
Dus niet: ‘ik voel me zo eenzaam’ maar ‘ik zou zo graag wat meer lekker met jou op de bank hangen of even lekker een avondje weg gaan!’
En niet: ‘ruim je teringzooi eens op’ maar ‘ik ga vandaag de zolder opruimen, help je me mee?’

Dan nog iets:
In sommige dingen ben ik anders dan jouw vriend. Ik doe juist heel erg mijn best te compenseren wat ik niet kan. Dat kan ook averechts werken, vooral als dat niet gezien wordt.
Ik heb sinds mijn trouwen heel veel dingen moeten leren die ik vroeger altijd vermeed. Daar gaat nu al zo’n 6 jaar huwelijk over heen. Dan heb ik het over bijvoorbeeld klussen. Dat is ontzettend complex. Zet mij voor de schroefjesafdeling in de bouwmarkt en ik word gék. Dat overzie ik niet.
De was doen, ook zoiets. Eerst las ik van elk kledingstuk het labeltje van de temperatuur etc.

Toch heb ik die dingen kunnen leren.

Maar omdat je schreef over het eten klaarmaken. Dat is iets wat ik volledig aan mijn vrouw heb overgelaten. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat het me sloopt. Het is te complex.
Dat zijn gebrekkige executieve functies.

http://www.leerpuntadd.nl/over_executieve_functies.html
“Mensen die moeite hebben met ordenen of instructies opvolgen, hebben het idee dat ze een bouwpakket in elkaar moeten zetten zonder de handleiding. Dat lijkt misschien een leuke puzzel, maar niet als het voor elke activiteit geldt. Zowel complexe als simpele activiteiten worden daarmee een stuk moeilijker. Koken kan een zware klus zijn en een rapport schrijven een onmogelijke taak. Ze zeggen vaak: ‘Ik ben het overzicht kwijt’. Mensen die moeite hebben om alternatieven af te wegen, zijn vaak besluiteloos.”
Ik was even benieuwd of jouw vriend boodschappen doen (complex!) en koken ook zo ervaart?

Centrum zitstil heeft je in ieder geval een tip gegeven, maar je kunt hem niet ineens alles zelf laten doen en niets meer overnemen. Hij zal moeten beseffen dat hij eraan moet werken om dingen te leren. Executieve functies kun je verbeteren, het zal alleen nooit zo vloeiend gaan als iemand zonder ADHD!
Dus hij moet daarin wel de ruimte krijgen. Laat hem zelf bedenken wat hij dan wél kan doen.

Bij ons heeft dat erin geresulteerd dat ik vaak het grove werk doe en zij de details.
Zij maakt de lijstjes, ik voer het uit.
Zij legt een tuin aan, maar ik spuit de schuttingen schoon, reinig de tegels en krab alle voegen schoon (3 klusjes waar je heerlijk van in een hyperfocus kunt raken ;))

Nog een voorbeeld. Toen ik voor het eerst in mijn leven een badkamer ging schoonmaken, vrouwlief had gevraagd of ik dat wilde doen, maakte ik elk tegeltje, elk voegje schoon. Wat ze bedoelde was eigenlijk de wastafel, wc en bad ;-) Met duidelijke instructies kan iemand met ADHD prima enthousiast raken.
Al blijft het moeilijk om die huishoudelijke klusjes elke week uit te voeren. Veel te saai natuurlijk. Maar sommige dingen móeten nou eenmaal in het leven.

Het fijnste van een rooster vind ik, is dat je daarna zo lekker kan chillen, want je weet dat je alles gedaan hebt wat je moest doen. Ik plan dan ook echt tijd voor mezelf (nog veel te weinig).

Nou, het is weer uitgebreid geworden en ik heb geen idee of het overeenkomt met jouw partner, maak pik er uit wat je herkent ;-)

Hartelijke groeten,
Andries
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 22 September 2018 om 00:54
Aantal lezers 35
Aantal reacties 9