Een huwelijk tussen ASS en AD(H)D - waar loop je tegenaan?

Laatste reactie 06/02/2020 02:08 door
· Markeren als ongelezen
Soesje W. 1 jaar geleden geplaatst
Naar aanleiding van een ander topic wat hier eigenlijk helemaal niet over ging, maar waar @odetmuis​ en ik een gesprek hadden over onze partners met (mogelijk) kenmerken van ASS, hier een topic die hier specifiek op ingaat. 

Niet persoonlijk voor mij bedoeld maar, misschien kunnen anderen die zich hierin herkennen aansluiten, tips en ervaringen delen, want ik heb gemerkt dat ook al is ons huwelijk heel stevig en kan het tegen een stootje, we wel heel erg veel botsingen en diepe dalen hebben meegemaakt in ons 16-jarig huwelijk, wat daardoor soms toch wel aan een zijden draadje is komen te hangen. Wat ik NOOIT had verwacht toen we trouwden... 

Wie weet kunnen we hier elkaar helpen en ondersteunen? Het is niet makkelijk om een partner met AD(H)D of autisme (of kenmerken hiervan) te hebben. Het is vaak heel erg leuk en spannend en misschien wel zelfs fantastisch. Maar de dalen kunnen ook heel erg diep zijn en zorgen voor (in ons geval) bijna burn-out en overspannenheid, en ook een bijna-scheiding. Terwijl ik dacht dat we nooit maar dan ook nooit zover zouden KUNNEN komen...

Hieronder een paar van mijn tips en trics: 

1. Praten/communiceren
In het begin praatten we ontzettend veel. Online hebben we elkaar ontmoet, dus vooral veel chatten/e-mailen, later werd dat ook aan de telefoon, ik belde mijn toen-verkering altijd wakker omdat hij zo moeilijk wakker werd en dan begonnen we elke dag dus met een gesprek. 
Later, doordat we kinderen kregen, hij een drukkere baan en als hij thuiskwam waren de kinderen nog wakker, hadden we steeds minder gesprekken door de uitputting van de dag. Filmpjes samen kijken: Check. Echte gesprekken: not so much. 

We hebben dit ongeveer 8 jaar volgehouden en toen kreeg mijn man een burnout. Druk op je werk - thuiskomen en druk met de kids - (eigenlijk wilde hij dat ik ze op bed had gelegd voordat hij thuiskwam) - nog veel moeten - 'collapse ahead'. 
Ik was toen zwanger van onze jongste dochter (we hebben er vier in totaal) en alles kwam op mijn schouders terecht. De kinderen, alle communicatie met zorg / jeugdzorg (we waren aangemeld door de huisarts omdat ik wel wat hulp kon gebruiken), financiën, ga zo maar door. Ik heb dat heel dapper volgehouden, een aantal jaar eigenlijk, hij ging langzamerhand echt wel weer aan het werk, maar het was erg, erg moeilijk. We hebben in die periode ook heftige ruzies gehad en ik had te maken met depressieve gevoelens van zowel hem als mijzelf, maar vooral van hem. 

Daarna heb ik, na aanraden van een vriendin, zelf ook hulp gezocht, want we kwamen er niet helemaal uit. Ik bleek zelf ook 'iets' te hebben - namelijk ADD. Dit heeft ons echt vooruit geholpen ook al was het een lastige periode - ik wilde namelijk echt veranderen en aan mijzelf werken om het beter te kunnen doen. 
Mijn chaotische inborst en impulsiviteit (en die van hem) zijn namelijk een lastige combi en zeker met kinderen en alles wat erbij komt is dat niet makkelijk. 

De laatste tijd echter praten we VEEL meer. We hebben nog steeds ruzies bij tijd en wijlen, maar we praten het nu uit! Dat deden we eerst niet, waardoor het ging broeien van binnen - dan leek het uiterlijk gezien wel 'redelijk goed' te gaan, maar we leefden eigenlijk als vreemden bij elkaar in huis... als je niets meer met elkaar deelt en alleen oppervlakkige kleine gesprekjes hebt, en verder niets gezamenlijks, is het redelijk deprimerend. 

Dus dat is mijn eerste tip: praten praten praten - maar vooral: LUISTEREN naar de ander en proberen in te leven in de ander. In mijn geval denkt mijn man dat ik dat niet doe, terwijl ik dat juist de hele tijd aan het doen ben, wat hij als bemoeien ervaart en 'invullen voor een ander'. Dus: niet denken dat je weet wat de ander denkt/voelt/vindt/wil, maar ernaar vragen en oprecht geïnteresseerd zijn. 

2. Niet proberen de ander te veranderen
Dit was mijn grootste valkuil. Omdat mijn man erg veel gedragingen heeft/had die ik als redelijk irritant ervaar, probeerde ik eigenlijk wel vaak hem daarvan te overtuigen dat het irritant was, zei ik er iets over, en dat vatte hij op als kritiek (wat ik niet zo gek vind). Ik wilde niet persé dat hij veranderde maar ik vond overal wat van. 
En voor hem was het WEL alsof ik alles van hem wat irritant was wilde veranderen, en probeerde hij dat ook heel erg, maar dat zorgde voor heel veel spanning en onzekerheid aan zijn kant. 
Als ik nu naar hem kijk, dan zie ik dat hij nog steeds heel erg zijn best doet om alles 'op mijn manier' goed te doen, tot op zekere hoogte, en dat doet me soms pijn. Het kost hem erg veel moeite en zorgt op sommige momenten die gewoon leuk zouden moeten zijn voor stress bij hem. Hij onthoudt bijna alles en probeert echt heel veel in de praktijk te brengen, soms zijn dit ook tegenstrijdige dingen omdat ik vanuit mijn gevoel leef en hij vanuit ratio. 
Dit zorgt echt voor een 'clash' soms - en ik kwam er dus achter dat ik helemaal niet wil dat hij zich anders gaat gedragen voor mij. Ik wilde alleen maar dat hij zichzelf was, maar die vervelende dingen stoorden mij wel. Wilde ik dat hij zich 100% omkeert en anders gedraagt voor mij? Nee... dat niet! Maar ook dat is tegenstrijdig. 

Ik kan alles niet meer terugnemen ook al zou ik het soms wel willen. Hij kan niet meer zo goed 'zichzelf' zijn - want hij weet niet meer precies wat 'zichzelf zijn' inhoudt. Als ik hem dan op het hart druk om vooral toch 'zichzelf' te zijn, dan gaat hij bijvoorbeeld iets vervelends doen zoals bier drinken in de tuin en in zijn eentje series kijken. Dat was nou niet precies wat ik bedoelde ;-) ... maar wel wat hij op zo'n moment nodig heeft. Ik zeg er dan ook niks van :)

3. Elkaar de ruimte geven om alleen te zijn
Probeer elkaar de ruimte te geven en probeer aan te voelen / in te schatten wat de ander nodig heeft, ook als hij/zij het niet zegt, en VRAAG er dan naar (maak daar afspraken over). En accepteer dan het antwoord, ook al voelt het misschien alsof de ander niet de waarheid vertelt. Geef de ander het vertrouwen dat je zelf zou willen krijgen als jou die vraag wordt gesteld. 

Als de ander de behoefte uitspreekt om even tijd alleen te hebben, maar dit lukt praktisch gezien niet vanzelf, probeer de ander dan die ruimte te geven door het in te plannen. Bijvoorbeeld: je hebt gezegd dat je graag even alles op een rijtje wilt zetten in je hoofd: wat heb je daarvoor nodig? Wat kan ik daarvoor doen? 

Als de ander dit wel altijd aanvaardt maar niet 'terug doet', terwijl jij dat wel nodig hebt, wees daar dan duidelijk in. Zie tip 1: communiceer. Zeker als vrouw naar je man toe: ze voelen niet zoveel aan als wij, je moet het soms/vaak gewoon vertellen wat je nodig hebt. Maar probeer wel het goede moment te kiezen. 
Als ik vraag om tijd voor mezelf als ik merk dat mijn man buitengewoon gespannen is, dan maak ik het ons allemaal moeilijk. Ik  heb iets meer veerkracht en geef hem dan eerst tijd voor zichzelf en maak daar dan een afspraak over: 'hoeveel tijd heb je nodig? Kunnen we elkaar daarna even afwisselen zodat ik ook even tot mezelf kan komen?' 

Ik merk dat ik veel minder tijd nodig heb wat dat betreft, misschien ook omdat ik op andere momenten die rust kan pakken en dat vaak (vroeger niet!) ook doe / kan doen. 

4. Leer jezelf kennen!!
Als je jezelf kent, kun je veel beter aangeven wat jij graag wilt / grenzen aangeven / duidelijkheid geven. Dit hebben wij ADHD-ers/ASS-ers nodig. Duidelijkheid. 

5. Plan je dag en deel je planning met je partner
Als je je dag zelf goed plant, maar je partner weet van niks en komt er 's avonds ineens achter dat je verwacht dat hij/zij de kids ophaalt van één of ander evenement, dan kan dit voor grote stress zorgen. In mijn geval zorgt dit ervoor dat mijn man het echt wel gaat doen, maar dat hij er gespannen onder is, de kinderen hier last van hebben en ik zelf ook, dus eigenlijk zijn we allemaal een beetje 'miserable'... 
Achteraf sorry zeggen werkt ook niet! 

Ik heb echt nog veel meer tips etc., maar ik heb een beetje het gevoel dat ik al teveel heb 'gezegd'... sorry voor degenen die al afgehaakt zijn - maar deel alsjeblieft je eigen ervaringen en tips!! Ik kan nog veel meer hulp gebruiken want het gaat beter, maar nog lang niet altijd... 

Alvast hartelijk bedankt! (ook namens andere koppels hier die zich erin herkennen)
Odet MG 1 jaar geleden geplaatst
Hey, wat mooi dat je dit allemaal hebt kunnen structureren! Er zijn vast heel wat mensen die wat aan deze tips zullen hebben.

Een puntje: zoals ik in de andere topic ook al had aangegeven: ik ben nog niet van overtuigd dat mijn man mogelijk kenmerken van ASS vertoont. Ik vind wel dat hij een aantal autistische trekken heeft, maar heb net zitten lezen over ASS en herken mijn man er niet in. 

Hoe dan ook, ik vind het mooi hoe jij dit allemaal op een rijtje hebt gezet.

Wanneer het om veerkracht gaat, dan is het tussen ons het tegenovergestelde: hij is veel veerkrachtiger dan ik. Één van de velen verklaringen die ik kan bedenken is omdat hij uit een liefdevol en een stabiel nest komt en ik tegenovergestelde. Door velen trauma's uit mijn jeugd ben ik de moeilijke partner... Wat mij soms heel verdrietig maakt want ik hou zo veel van hem! Ik gun hem een stabiele, sterke, veerkrachtige vrouw... Maar helaas kan ik dat niet altijd zijn. En nee, ik verschuil me niet achter mijn verleden en misbruik mijn diagnose niet, ik geef 1000% en merk keer op keer dat ik niet eens de helft van zijn capaciteiten haal... En dat ben ik nu (en hij ook 😢) aan het accepteren. 

Zo. Totaal niet op het onderwerp gerelateerd, maar het moest er effe uit. 
Yvonne Brits 1 jaar geleden geplaatst
Ik denk dat het niet uitmaakt of jij of je partner ASS of ADD heeft, ... het is beide van invloed op hoe je met "dingen" omgaat, of hoe "dingen" invloed hebben op jou. Het is een verklaring voor bepaald gedrag. Ook mensen zonder deze diagnoses kunnen bepaald gedrag vertonen.

Maar daarnaast bestaat een relatie uit twee mensen, met ieder hun eigen karakter en hun eigen eigenschappen, hun eigen normen en waarden. 
Dat er gepraat word, daarbij ieder in hun waarde gelaten word, je rekening met de ander houd, zegt iets over je eigenschappen (vind ik).
En zoals ik jouw verhaal lees, ben jij je heel goed bewust van jouw eigen gedrag en welke invloed dat heeft op een ander. En dat alleen al, vind ik zo'n hele mooie eigenschap, het zegt heel veel over jou. Bewust van je eigen negatieve en ook hele positieve eigenschappen. Jezelf de spiegel voorhouden over hoe jij invloed hebt op jou gedrag en jou gevoel.

Wat niet wegneemt dat het lastig kan zijn als je partner niet reageert of niet doet wat jij eigenlijk verwacht of hoopt. En zoals je aangeeft, blijf praten. 
Praten, communiceren, kan op heel veel verschillende manieren, vol met verwijt, vol met verwachtingen of juist vol geduld en daardoor begrip krijgen voor elkaar. Het kan schreeuwend, het kan rustig, Die keuze is altijd aan jou, besef dat je daar ten alle tijden invloed op hebt dmv hoe jij je opstelt (of je partner). En zo te lezen kan jij dat erg goed 👍

En Odet Muis, ik lees dat jij wat meer moeite hebt met zoals je bent, jij vind jezelf de moeilijke partner, degene die niet veerkrachtig is.
Maar  moet je iedere dag de stabiele, sterke, veerkrachtige vrouw zijn? 
Of mag je wat liever zijn voor jezelf, dat je daarnaast ook verdriet hebt, boosheid hebt, kwetsbaar bent, dus gevoeliger bent?

Zoals je zegt heb je een behoorlijk verleden en dat heeft zeker invloed op hoe jij in het leven staat en hoe jij over jezelf denkt. Maar je bent veel meer dan alleen je verleden 😉
Ik herken namelijk heel goed wat je schrijft. Ook ik heb een behoorlijk traumatisch verleden en nog steeds gaan er triggers af en heeft dat alle invloed op mijn gedrag.
Ik wilde ook anders zijn, me niet zo laten beïnvloeden door gebeurtenissen om mij heen en daardoor niet van die uitspattende gevoelens hebben, de tsunami's aan verdriet of boosheid. En de onzekerheid die dan toesloeg...echt, ik voelde me op die momenten verschrikkelijk. En dan weer dagen bezig zijn met me er schuldig over voelen etc.etc.

Tot ik er achter kwam, dat al die onzekerheid uit mijn verleden kwam, ik viel dus terug in oud gedrag. Terwijl dat hedendaags niet meer van toepassing is, het onzeker over mezelf zijn. Ik word hedendaags met liefde behandeld, met respect behandeld, met vertrouwen behandeld, en dat allemaal om de vrouw die ik nú ben (gevoelig, kwetsbaar, maar ook erg sterk en met doorzettingsvermogen en af toe een tikkeltje raar en emotioneel flexibel 😃)

Betekend dat dan dat ik nooit meer onzeker ben? Dat ik niet terug val ik oud gedrag? Nee, het gebeurd nog steeds. Alleen herken ik het nu veel sneller, waardoor ik daar ook makkelijker uitstap en weet dat het hedendaags niet meer van toepassing is.
Zoals je zegt is accepteren de eerste stap en toch blijf ik die lastig vinden hoor, ook omdat ik weet dat het zoveel makkelijker kan. Maarja, het complete verhaaltje, met alles erop en er aan, maakt mij tot wie ik nu ben, de liefdevolle, kwetsbare, sterke vrouw die ik nu ben.

Ik hoop dat jij dit ook gaat vinden voor jezelf. Ik probeer mijn verhaaltje zo kort mogelijk te houden, maar kan er heel veel over schrijven, juist omdat ik het jou en anderen zo gun om zichzelf zoveel beter te voelen. Dat ik hoop dat jij (met je traumatisch verleden) er net als ik juist zoveel beter uitkomt en je liever en milder gaat zijn voor jezelf 😉





reactie op @yvonnes:
Odet MG @yvonnes

Mooie gedachten! Kan er heel veel waardevols uit halen. In het algemeen ben ik ook bezig met mild zijn voor mezelf, constructief bezig zijn en gedachten ombuigen. Wat ik hierboven schreef was een moment opname. Het is niet zo dat ik dag in dag uit met een schuldgevoel zit. Maar wat je ook schrijft: soms wordt het getriggerd. Gelukkig heb ik genoeg therapie gevold (en volg nog steeds) en weet ik, net als jij, heb ik de indruk gekregen, hoe ik het niet uit de hand moet laten lopen en geen grip op me moet laten krijgen.

Dat ik de moeilijke ben is een feit. Als ik het ga wegmoffelen, verbloemen etc. met allerlei mooie gedachten en verhaaltjes dan ben ik voor mijn gevoel aan het wegrennen van de waarheid. Mezelf en anderen aan het voorliegen. Ik bén niet makkelijk om mee te leven, mijn paniekaanvallen, depressieve episodes en woedeaanvallen hier en der vallen zwaar voor mijn omgeving. Sommigen kunnen er überhaupt niet (meer) mee omgaan en hebben afstand genomen of contact helemaal verbroken. Ik weet nu ook, in tegenstelling tot 10 jaar geleden (pre therapie periode) dat ik niet alleen moeilijk ben. Ik ben nog veel meer dan dat. En gelukkig zijn er mensen (niet veel, maar ze zijn er!) die het zien en mijn moeilijke/duistere kant voor lief nemen, omdat er ook iets heel moois tegenover staat.

Ik vind het trouwens een geweldige omschrijving: "emotioneel flexibel" :D daar heb ik heerlijk om zitten grinniken. Ik ga het ook gebruiken. Ik ben niet labiel, nee, ik ben emotioneel flexibel, jongens :D haha! Heerlijk!

Wat fantastisch dat je nu goed wordt behandelt! Dat ervaar ik nu ook, wat een zegen hé? Ik ben ontzettend blij te horen dat je uit de negatieve patronen uit je verleden aan het losmaken bent. Daar werk ik ook elke had hard aan. Ook al heb ik hele intensieve therapie van 2 jaar lang 2 hele dagen in de week afgerond, toch blijft het elke dag in de gaten houden dat ik niet afzak naar de oude gewoontes. Herkenbaar zeker? Zoiets proef ik ook uit jouw text.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits Herkenbaar? Ja!
Het is ook niet dat bij mij alles vanzelf gaat. En zoals je zegt speelt het ook niet iedere dag, het zijn momentopnames. Alleen die momenten vallen erg zwaar.

Zelf heb ik in zo'n 7 jaar verschillende therapieën ervoor gevolgd. Heb ik opleidingen gedaan op deze onderwerpen, zoek ik enorm veel info op... (autisme trekje en psychologe in spé? 😂 )
En er achter komen dat ik inmiddels alle kennis in huis heb, maar dat het er niet uitkomt, of dat deze kennis aan die momenten niets veranderd. Op een of andere manier blijft het niet hangen in mijn hoofd, sla ik het niet op. En waardoor weer terugvallen in oud gedrag.

Waardoor ik toch verder ben gaan zoeken, ik snapte er niets van..,,,lang verhaal kort, door dit aan te geven bij een specialistische instelling en daar al mijn kennis neergegooid te hebben, vonden zij ook dat ik alle kennis heb, maar waarom lukt het haar dan niet?
Onderzoeken hier, daar, testen, bla bl bla.....ze kwamen er achter dat ik ASS (met adhd) heb... Tja, dan kun je in therapie blijven gaan, schemaatjes blijven toepassen, maar de werking van mijn hersenen verandert niet 😃
Waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat het allemaal voor niets is geweest, want deze kennis heeft mij heel veel duidelijk gemaakt en gebruik het nog steeds.

Dus nu ik leer, d.m.v. psycho educatie,  welk gedrag van mij vanuit de ASS of de adhd komt, dat maakt het mij veel makkelijker om het te accepteren. Te accepteren dat het bij mij anders gaat dan bij anderen. En maak ik mij stukken minder druk als als er nu een trigger afgaat (wekelijks). 
Daarnaast hoef ik ook niets meer te verbloemen, net als jij schrijft. Het is ook niet nodig om alles te camoufleren of er van weg te rennen. Dat heeft er juist voor gezorgd dat ik dus 7 jaar geleden instortte en dat gaat me niet meer gebeuren.

Wat je vertelde over gedachten ombuigen, de g-schema's, cognitieve therapie.... Dat heb ik ook 7 jaar volgehouden, iedere keer als ik mij rot voelde na een trigger of aanvaring begon ik weer. Wat is er gebeurd, wat voel je, welke gedachte heb je etc.etc.etc.
Tot ik me besefte dat ik mij daardoor iedere keer mij op de de negatieve gevoelens en gedachten aan het focussen was. Het autisme in mij kan daar dan echt dagen tot weken mee bezig zijn... Dus alleen maar bezig zijn met de "negatieve" gevoelens, dat is ook niet erg bevorderlijk voor je eigenwaarde en gevoel... Mijn blije gevoelens en gedachten? uhhhhhh oja, die heb ik vast ook. Daar was ik totaal niet meer mee bezig. Sinds kort wel.

Ik doe het nu dus anders, ik doe mijn best te accepteren dat mijn gedachten erg negatief kunnen zijn, erg rare sprongen kunnen maken, maar dat ik mij er niet meer op moet focussen. Het hoort bij mij en het helpt mij niet om er zo mee bezig te zijn.. 
En het blijft een uitdaging. Nu moet ik ook zeggen dat sinds ik Ritalin gebruik, nu pas 8 dagen, maar daar merk ik ook een enorm verschil mee.

Zo te lezen weet jij ook heel goed hoe jij in elkaar steekt en vind ik het fijn om de herkenning in jouw verhaal te lezen en de humor die erin zit. Er zijn van die momenten dat we er thuis enorm om kunnen lachen als ik weer eens raar of vreemd of druk reageer, genoeg zelfspot 😂.  En dat is ook fijn, erom kunnen lachen toch? Dat maakt het wat lichter, althans voor mij en ook voor mijn partner (er zijn ergere dingen in het leven en is zonde van de tijd om boos te blijven of ruzie te maken)

1 jaar geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Lily Jowy 1 jaar geleden geplaatst
Goed topic.

Er staan ook goede tips bij die ik zeker ga toe passen!
Waar kan ik het andere topic trouwens vinden? Ben er wel benieuwd naar..
reactie op @lilyjowy:
Odet MG @lilyjowy​ het was een hele andere topic, hoor, waar @soesje​ en ik over ASS zijn begonnen ;-)

https://forum.adhdblog.nl/conversations/verliefdheid-en-intensiteit
1 jaar geleden

Beantwoorden

Soesje W. 1 jaar geleden geplaatst
@odetmuis​ wat herkenbaar wat je schrijft dat je niet zo veerkrachtig bent... ik ook niet, maar blijkbaar op veel momenten wel wat meer dan mijn man, en op andere momenten weer niet en dan neemt hij de ondersteunende rol aan.

Het is alleen soms nodig op momenten dat hij niet lekker in zijn vel zit - ik was gisteren bijvoorbeeld ziek, lag op de bank (soort buikgriep) en hij had de hele dag al een humeur om op te schieten, hij werd depri wakker, ging depri weg en kwam depri thuis. En dan wil hij heel graag mij helpen en daardoor alles overnemen, maar ik had nog liever dat hij weg ging omdat zijn depri-bui mij zo erg beinvloedde...

Uiteindelijk hebben we schreeuwende ruzie gekregen omdat ik aangaf: ga alsjeblieft je rust gewoon pakken, ik merk dat je niet lekker in je vel zit, en hij dat bemoeien vond en of hij toch alsjeblieft gewoon mocht doen wat hij wilde...
Gaf ik weer aan dat ik hem juist wilde helpen en die ruimte geven...
Hij wilde juist er zijn voor mij en de kinderen omdat hij merkte dat het nodig was...

Heel erg dilemma dus - ik wist ook niet wat ik nou precies verkeerd had gedaan op dat moment, maar het bleek dus dat ik hem gewoon zijn gang had moeten laten gaan.
Het probleem was alleen, ik zat ook niet lekker in mijn vel, maar dat lichamelijke was nog niet eens het ergste ... ik moest alleen even liggen en had daarna best de kinderen naar bed kunnen brengen etc. - ik vond het erger dat ik zo erg merkte aan alles dat hij er helemaal doorheen zat (om wat voor reden dan ook) maar hij zich enorm verantwoordelijk voelde en dus wel alles over wilde gaan nemen.

Ik weet nog steeds niet echt wat ik een volgende keer zou doen. Het blijft een enorm lastige situatie. Op zo'n moment merk ik dat ik teveel in mijn gevoel leef - het is zo enorm sterk dat ik mijn mond niet kan houden lijkt het wel. Misschien versterkt door het niet lekker voelen door buikgriep.

Ik doe het dan liever allemaal zelf, dan dat ik merk dat hij aan z'n eind is en toch probeert mee te helpen.



@yvonnes​ ik merk helaas dat het niet voldoende is om te weten dat je woorden effect kunnen hebben, want soms kan ik mezelf niet inhouden... misschien toch dat impulsieve van mijn ADD... 
Fijn om je reactie te lezen verder...en ook je persoonlijke stukje waarin je zelf vertelt hoe je de diagnose ADHD/autisme hebt gekregen. De combi is volgens mij best wel heftig. Ik herken mij in heel veel kenmerken van vrouwen met Asperger, maar heb zelf ADD als diagnose gekregen.
Herkenbaar dat je zo kunt blijven vastzitten in een negatief patroon met negatieve gedachten. Ik vond cognitieve gedragstherapie ook heel confronterend omdat het zo focuste op negatieve situaties en negatieve gevoelens, gek maar dat had ik me nog niet gerealiseerd voordat jij het net opschreef... dank je!
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 04 November 2019 om 10:57
Aantal lezers 29
Aantal reacties 8