Druk - zin - geen zin - ik doe het straks - sorry dat ik niet heb opgelet

Laatste reactie 14/01/2019 11:02 door Joselyne
· Markeren als ongelezen
Sofie Vandamme 1 maand geleden geplaatst
Ik lees hier veel over hoe 'wij' zijn, ons voelen, denken, ik vind het onwaarschijnlijk hoeveel gelijkenissen we delen met anderen.
Druk zijn, druk doen, hyper-gelukkig zijn, in een put kruipen, er weer uit komen...
Het is heel moeilijk voor anderen om met 'ons' te leven, maar ik denk dat je ADHD nooit écht kan begrijpen als je het niet hebt.  
Zo vaak zijn anderen boos omdat je niet hebt geluisterd, opgelet, maar dit doe je toch niet expres?  Hoe vaak je er ook op probeert
te letten, afdwalen is gewoon een standaard gegeven bij ADHD.  Bij mij toch...

Ik heb heel veel begrip voor mensen die met mij moeten leven, maar soms vraag ik me toch af of anderen wel voldoende begrip kunnen opbrengen...?
reactie op @sofievandamme:
Inge J. Welkom Sofie!
1 maand geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank @sofievandamme​ ik vind het na 2 jaar lid te zijn dit forum.. ook heel bijzonder.. ook de verhalen van partners die een vriend of vriendin met ADHD hebben.. en dan vooral de jongens.. 

hoe die zich soms gedragen.. echt heel veel herkenning.. soms lijkt het wel of mij vriendin heeft getypt, haha.
1 week geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Andries McQueen 1 maand geleden geplaatst
Ja dat is een hele mooie discussie. In die paar maanden dat ik hier aan het praten ben is het vaak zwart of wit: 'de wereld houd maar rekening met mij' (heftigheid x 10)  of 'ik doe er alles aan om me aan te passen'. (aanpassing x 10) 

Beiden kosten heel veel energie. 

Ik vind het heel gaaf dat je zoveel begrip hebt voor de mensen om je heen die met je leven. Niet jezelf zijn kost tonnen energie. 

Wat ik zelf denk, en dat is volop in ontwikkeling, is dat het toch het belangrijkste en jouw verantwoording is om het uit te leggen aan je omgeving, tenminste 1 keer. En dat je bereidwillig bent je aan te passen op bijv. je werk (dat moeten anderen zonder ADHD ook, anders zou het een vreselijke bende worden ;-)) 

Hoe beter jezelf begrijpt hoe het in elkaar zit, hoe beter je het kunt uitleggen. Want waarom raken mensen geïrriteerd? Omdat ze niet snappen waarom je zo doet. 'Doe normaal' is dan wat ze zeggen. Als je kunt uitleggen waarom je niet normaal kan doen helpt dat heel erg. 

Niet dat dan alle wrijving weg is. Maar dan is het aan hun of ze ermee kunnen omgaan of niet. Een beetje aanpassing van hen en een beetje van jou. Gulden middenweg. 

Natuurlijk kun je ook gewoon heel veel ADHD mensen om je heen verzamelen. 

Omdat we altijd hebben gehoord 'normaal te doen' of 'gedraag je eens' reageren velen van ons als volwassenen nog steeds op de omgeving zoals we dat als kind deden. Schuldig voelen, terugtrekken of juist vechten. Maar ik weet uit ervaring dat het echt te leren valt om die emoties uit te stellen om later eens rationeel de situatie te beoordelen. Dan kan ik nog woedend zijn van binnen, maar wel aangeven dat ik gewoon even niét met je wil praten, maar later wel ;-) 
Is maar een voorbeeldje. We kunnen in boosheid veel stuk maken, of anderen juist met hun geslotenheid. Als je mensen goed uitlegt hoe dat werkt (moet je wel eerst jezelf goed kennen!) kunnen ze daar beter mee omgaan. 

Aanpassing komt altijd van twee kanten. Anders kun je beter bij zo iemand vertrekken.



reactie op @andriesb:
Inge J. Mooi gezegd! 
1 maand geleden

Beantwoorden

Jean-Pierre Lenssens 1 week geleden geplaatst
Mooi om lezen, ik ben ook een aanpasser. Nu ik in therapie ben moet ik leren mij zelf te zijn. Wij hebben het nog niet over adhd gehad omdat ik niet zeker was en omdat de gebeurtenissen in mijn jeugd zo erg waren dat ik daar zeker trauma's aan over heb gehouden. Dat wij rekening houden met andere heeft volgens mij twee redenen. 1 omdat anderen het niet snappen en twee wij denken constant, begripvol altijd maar. Laat dit nu een goede gave zijn, maar het is lastig dat het weinig van twee kanten komt en dat is soms frustrerend. 
Andries je hebt het mooi verwoord, misschien moet wij het meer vernoemen, vooral  in de kringen waar wij vaak vertoeven. 
Sara Br 1 week geleden geplaatst
Ja, dat constante schuldgevoel he! We kunnen ons vaak ook best aardig inleven in hoe anderen zich voelen (toch?)
Heel goed dat je jezelf leert zijn Jean-Pierre, is nog niet zo makkelijk gezegd als gedaan. Ik ben er nu ook mee bezig, doen wat bij mij past, niet dat wat anderen vinden dat ik zou moeten doen. Is nog niet zo makkelijk, zeker niet op het werk.
Merken jullie het ook op het werk veel, dat mensen je niet snappen? Of thuis meer?
reactie op @sara:
Jean-Pierre Lenssens Ik heb een soort pantser ontwikkeld, oorzaak uit mujn jeugd. Gevolg dat ik mij afsluit.op mijn vorige diens kon ik open zijn.op deze dienst loop ik vaak alleen tussen de collega's  wat niet altijd bevorderlijk is. Maar zoals je zegt Sara, het is moeilijk je zelf te zijn op je werk of zoals ik in een prille relatie. Ik duim voor je, dat wij een weg kunnen vinden die daar het dichtste bij komt. 
1 week geleden

Beantwoorden

Joselyne J 5 dagen geleden geplaatst
Toen ik nog geen diagnose ADD had (gediagnostiseed op mijn 24e), liep ik tegen een muur van onbegrip aan. Ik kon nooit mijzelf zijn, was altijd anders dan de norm. Me altijd geprobeerd aan te passen, op mijn tenen lopen, maar dat houd je natuurlijk nooit vol. Dan brak ik, en stuitte ik op nog meer onbegrip. Het is zo lastig uit te leggen aan iemand zonder AD(H)D hoe het is...
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 08 December 2018 om 14:16
Aantal lezers 35
Aantal reacties 9