Dilemma

Laatste reactie 22/11/2018 16:30 door Jorien
· Markeren als ongelezen
Co Co 10 maanden geleden geplaatst
Hallo,
fijn dat je dit leest,

Ik heb ondertussen 7 jaar een relatie met mijn vriend, die ADHD heeft. We hebben samen een huis gekocht en zijn verloofd.
Wat me doet schrijven is het feit dat ik een aantal keer per jaar op een punt uitkom waarop ik serieus overweeg om alles overboord te gooien en met de relatie te stoppen, ondanks alle mooie plannen en liefde die we delen. Dit heeft alles te maken met het feit dat mijn vriend een man van extremen is.

Mede door zijn ADHD is hij enorm energiek, vindingrijk, grappig, spontaan, creatief, zorgzaam en liefdevol, de reden dat ik zo van hem houdt. Hij schrijft gekke liedjes voor me, regelt leuke dingen, doet enorm veel voor de verbouwing van ons huis en ga zo maar door.

Helaas heeft dit alles een keerzijde. Niet alleen de positieve, maar ook de negatieve emoties komen bij hem enorm heftig binnen. In de eerste instantie vertaalt hij alles dat negatief is naar boosheid, ook als het stiekem gaat om teleurstelling, onmacht, honger of frustratie. Pas nadat de boosheid weg is, kan hij weer relativeren.

De terugkerende overprikkeling en boosheid vraagt dus om een gebruiksaanwijzing, voor ons beiden. Dat vereist van mij hier en daar wat aanpassingen en ik heb vaak het gevoel rekening te moeten houden met hem en een mogelijk conflict. Op momenten dat het niet uit de hand loopt en we het toch vooral ontzettend fijn hebben samen kan ik die uitdaging accepteren als iets dat bij de ADHD en onze relatie hoort, maar zo’n 3 a 4 keer per jaar gaat het zo ontzettend mis dat ik mijn biezen pak en tot een hele week wegblijf. Zijn boosheid is dan tot het ontploffingspunt gekomen, meestal met maar iets heel kleins als directe aanleiding. Er sneuvelen dan kopjes, spullen of een deur (alhoewel het vernielen van spullen wel minder is geworden) en hij schreeuwt de meest verschrikkelijke dingen, schuift mij van alles in de schoenen en op het absolute dieptepunt begint hij me nare ziektes en zelfs de dood toe te wensen. Dat is voor mij dan het absolute breekpunt en ik ga weg met het idee om nooit meer terug te komen.
 
Echter, na een aantal dagen beginnen mijn emoties weer te zakken en komen van zijn kant alle spijtbetuigingen. Wat me terug over de streep trekt is het feit dat hij in staat is om kritisch naar zichzelf te kijken, met oplossingen probeert te komen en op eigen initiatief hulp van buitenaf zoekt. Ik ben er van overtuigd dat er geen enkele sprake is van kwade wil, maar gewoon van een hopeloze onmacht. Hij wil mij absoluut niet kwijt en doet daar alles voor.

Zodra ik hem heb vergeven, gaat het 2 tot 6 maanden weer goed. Dat zijn dan de maanden waarin me niet kan voorstellen dat ik dit ooit vrijwillig op zou geven.

Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de relatie te stoppen. Mijn gevoel wil hem niet kwijt. Hoe kun je boos blijven op iemand die handelt vanuit onmacht en niet vanuit kwade wil.
Tegelijkertijd ben ik het zat om steeds in dezelfde cirkel rond te draaien.


Fijn om mijn hart te luchten en wie weet heb je een antwoord op de vraag: Hoe zou jij met dit dilemma omgaan?
Coen Olde Bijvank 10 maanden geleden geplaatst
ik zou wel willen weten over het 'waarom' ik bedoel daarmee.. waarom wordt hij boos, negatief.. er is altijd wel een aanleiding voor en komt nooit uit het niets.. wellicht is het op een stapeling van dingen van de bewuste dag.

het onmacht en niet begrepen worden herken heel ik erg.. ik heb mij daar toch redelijk bij neer gelegd.. omdat het toch niet helpt.. als ik naar mijzelf kijk kan ik om de kleinste dingen uitbarsten.. moet ik zeggen dat ik dat nu in veel mindere mate heb.. wellicht omdat ik vader van een tweeling ben geworden :D

het is ook niet altijd makkelijk voor mijn vrouw maar anders om ook niet.. belangrijkste wat wij hebben geleerd is goed communiceren daar kom je verder mee.. anders niet.. elkaar accepteren hoe je bent.. ook al is dat niet altijd makkelijk.

heel veel succes en wellicht hebben andere leden op dit forum nog tips voor jou.



War Hoofd 10 maanden geleden geplaatst
Ik denk dat hulp zoeken een goed iets zou kunnen zijn. Als hij om de paar maanden zo'n beetje uit elkaar klapt en jij zelfs vertrekt dan is dat natuurlijk geen gezond gedrag.
Wat maakt dat hij zijn negatieve gevoelens omzet in boosheid ? Weet hij niet hoe hij er anders mee om kan gaan, is hij hier vroeger als kind door zijn ouders/verzorgers niet i  begeleid om het onder woorden te brengen en er iets anders mee te doen ? Voor jullie allebei is het niet fijn. Hij moet zijn emoties leren reguleren en misschien allebei leren om met elkaar goed te communiceren als het tegen zit. 
Co Co 10 maanden geleden geplaatst
Dankjulliewel voor de fijne reacties! Goed om te lezen dat er herkenning is. Ik vind het vaak lastig om over dit onderwerp te praten met vrienden. Ik ben bang dat ze te veroordelend zullen denken over mijn vriend als ik ze vertel over wat zich thuis soms afspeelt, terwijl hier op het forum waarschijnlijk iedereen weet dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt. 

Dat er altijd een aanleiding en opbouw naar een uitbarsting is, klopt dan ook. De spanning gaat meestal omhoog doordat mijn vriend veel te veel hooi op zijn vork neemt. Hij kan moeilijk nee zeggen (ook tegen zichzelf), schat vaak verkeerd in hoeveel tijd iets kost en vindt het altijd al enorm lastig om de prioriteiten in het oog te houden. Ook liggen onze verwachtingen vaak een stuk uit elkaar. Ik besteed een hoop tijd aan onze relatie en de dingen die we gezamenlijk doen, maar mijn prioriteit ligt regelmatig ook bij werk of iets anders dat ik voor mezelf doe (dit lijkt me ook gezond en hij ZEGT dat ook te vinden). Omdat hij graag klust aan onze geliefde bouwval van een huis en van geen ophouden weet, trekt hij uit gewoonte een hoop taken naar zich toe. We proberen verwachtingen wel uit te spreken, maar uitspreken is natuurlijk nog iets anders dan bijstellen...)
Hoe meer druk hij voelt, hij meer hij de neiging krijgt zichzelf voor alles verantwoordelijk te maken en te stoppen met communiceren, juist als dat extra belangrijk is. Zijn zwart-witte gevoel van 'altijd alles alleen moeten doen' (vooral door hemzelf in de hand gewerkt) wordt hierdoor steeds sterker.
 
Soms kunnen we dat proces omkeren door te gaan zitten en een plan van aanpak plus prioriteitenlijstje te maken. Dat helpt meestal goed (in ieder geval voor even). 
Soms lukt dit niet, omdat hij al te ver doorgeschoten is of omdat ik niet in de gelegenheid ben om hem te helpen. In zijn boosheid overlegt hij niets meer en ik vind het moeilijk om nog te helpen, omdat hij vooral overdreven verwijten in het rond strooit. Lastig om dan niet alleen nog maar in de verdediging te schieten. 
Meestal is dan een niet uitgekomen verwachting of een verandering in de plannen, soms maar iets heel kleins, zoals een uurtje later weggaan, de laatste druppel die leidt tot de explosie. 
Soms zie ik het heel helder aankomen, zoals wanneer ik al een hoop 'ik moet altijd alles alleen doen' voorbij heb horen komen, dan zet is mezelf alvast schrap of ik stuur hem naar buiten om een stuk te gaan fietsen, maar soms heeft het proces zich zo in hemzelf afgespeeld dat het me compleet overvalt. Dan vallen vaak de meeste scherven.

Ik wil hem heel graag accepteren zoals hij is, inclusief driedubbel achtbaaneffect, het is in elk geval nooit, maar dan ook nooit saai met hem en dat is zeker iets om te waarderen ;). Heel fijn en bemoedigend om te horen Coen, dat jij en je vrouw hierin zo ver zijn gekomen. 
Het enige dat ik niet wil accepteren is dat allerscherpste randje. Dat echte gekwetst zijn en heftige twijfels, daar wil ik absoluut van af. Gelukkig niet alleen ik, maar hij ook. Zoals Coen en War Hoofd allebei al zeiden, het is voor beiden partijen helemaal niet fijn. 
Ik denk dat het haalbaar moet zijn om de ergste verboden zinnen of woorden (en dan heb ik het natuurlijk niet over gvd of k*t) nooit meer te zeggen.  

Voorlopig richten we ons nu even op de rust terugkrijgen. Hij moet zich eerst weer wat beter en stabieler gaan voelen en we hebben besloten er een weekje samen tussenuit te gaan. Daarna, als we in wat rustiger vaarwater zitten, gaan we op zoek naar hulp die ons kan helpen van dat scherpste randje af te komen. Dat moet toch lukken! :)

Als iemand een effectieve training tegen woedeaanvallen/over de rand gaan met schelden/met spullen gooien kent of tips heeft op dat gebied, dan hoor ik het heel graag!


Co Co 10 maanden geleden geplaatst
Het nieuwe onschuldige scheldwoord in geval van oplopende spanning is trouwens geworden: KEESHOND ? haha, daar kwam hij zelf mee. 
War Hoofd 10 maanden geleden geplaatst
Ga even langs de huisarts. Die weet waar je in jullie regio terecht kunt. 
L G 8 maanden geleden geplaatst
Wauw, wat een herkenning.. dit is de eerste keer dat ik op dit forum kijk en wat ben ik blij dat ik dit heb gedaan.

Ik ben inmiddels 8 jaar samen met mijn man, 2 jaar getrouwd en 1 jaar geleden een huis gekocht. We zijn bij elkaar sinds ik 17 was en hij 19. Wat je hier schrijft is heel herkenbaar. Ik merk echter vrij weinig opbouw. Het kan zomaar ineens gebeuren dat hij heftige gevoelens krijgt, die zich inderdaad uiten in boosheid en agressie, in de vorm van met spullen gooien, schreeuwen. Het maakt niet uit welke gevoelens hij heeft, of hij verdrietig is, zich schaamt of echt boos is, hij wordt boos en probeert te deflecteren door mij aan te vallen en te beledigen. 

Door de jaren heen is dit steeds beter gegaan. 'op het begin' trok ik me dit heel erg aan, dacht ik dat het allemaal mijn schuld was. Ik weet nu wel beter, maar het is nog steeds vervelend en kwetsend. Hij heeft zich ook aangepast en hoe ouder hij wordt, hoe beter hij zich kan beheersen. Hij heeft me fysiek sowieso nooit iets gedaan en dat zal hij ook echt nooit doen. Wel heeft hij spullen kapot gemaakt in het verleden, dat gebeurt nu niet meer. Hoogstens een pen door de kamer smijten, maar voornamelijk met deuren gooien en dingen overdreven hard neerzetten/smijten. 

De dingen die hij zegt die mij echt kwetsen zijn dingen zoals dat ik maar een ander moet zoeken, dat ik maar mijn spullen moet pakken, of dat ik me zeker wel heel wat voel, dat ik zou denken dat ik zoveel beter en volwassener ben dan hem. Eigenlijk zijn dit de dingen waar hij bang voor is, dat ik hem verlaat omdat hij zo doet. Maar als hij ze in mijn gezicht schreeuwt word ik gewoon pissig 

Daar ben ik nu wel achter, rustig blijven, stevig in mijn schoenen staan, en het me niet aantrekken. Niet net zo hard terugslaan, niet gaan huilen. Hem weg laten lopen en laten afkoelen. Meestal loopt hij weg omdat hij zo niet wil doen. Dan gaat hij naar de slaapkamer of in de schuur staan om 'af te koelen'. Een tijdje later roep ik hem en vraag ik hem om terug te komen om erover te praten. Ik zeg dan wat ik voel, wat het met mij doet. Dan kan hij er meestal rustig over praten.

Het is een gebruiksaanwijzing.. dat zeker. We blijven er hard aan werken, voornamelijk met het oog op kinderen. We willen namelijk niet dat een kind dit mee zou krijgen, terwijl we eigenlijk een hele goede relatie hebben.

Wij komen er samen dus wel uit. We hebben ruzie, emoties lopen hoog op, nemen een momentje afstand maar praten het altijd dezelfde dag nog uit en slapen weer samen. De week pauze.... dat is misschien wel een teken dat jullie echt hulp nodig hebben.
Jorien Van d - van R 3 maanden geleden geplaatst
pff wat gek om weer zoveel te herkennen. In mijn geval herken ik jouw man in mijn man. alleen heeft hij geen ADHD (in ieder geval niet gediagnosticeerd) en ik wel. we zijn nu 7 jaar samen en zijn vorig jaar zomer getrouwd (een enorm leuke periode was dat). Nu een jaar later is gisteren de bom gebarsten en hij is nu een paar dagen weg om rust te krijgen want hij voelt zich vanuit mij onderdrukt geeft hij aan. Het gaat enorm op en neer in onze relatie. zeker de laatste jaren. Ik merk dat het enorm op en neer gaat en dat het steeds in een cirkel blijft gaan. Ik ben benieuwd hoe het nu met jullie gaat? Hebben jullie ooit hulp gezocht? zelf overweeg ik dit nu wel maar ik zou niet weten waar ik moet beginnen...
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 12 April 2018 om 21:39
Aantal lezers 30
Aantal reacties 8