Dames, we moeten even praten. (En heren mogen ook meedoen hoor, ben niet zo moeilijk. Of wel?)

Laatste reactie 06/05/2020 18:27 door Jolanda
· Markeren als ongelezen
Laura Palmer 1 maand geleden geplaatst
Hoi allemaal! Ik ben nieuw hier en ik heb even enorm veel behoefte aan écht begrepen te worden. Ik ben een vrouw van ergens in de 30, ik ben moeder, ik ben getrouwd, ik heb het allemaal! Ook ADD. Denk ik. Soms. Maar op dit moment geloof ik het wel, al helemaal na het lezen van wat topics hier. Begrijp me niet verkeerd, dit is geen diagnose die ik mezelf heb gegeven hoor, ik heb mijn stempel en bijbehorende medicatie (die ik momenteel niet gebruik, omdat we nog een kindje willen. Wat in dit verhaal een heel slecht idee lijkt, maar dat is het niet hoor! haha!) alweer 15 jaar, maar er zijn toch grote periodes in mijn leven dat ik denk 'Dat ik niet zo lekker mee kan komen met deze maatschappij, maakt dat mij dan niet normaal, of deze maatschappij?' En dan zijn er die andere grote periodes dat ik gewoonweg vind dat ik gewoon maar beter mijn best moet doen en dat er geen reden is waarom ik niet gewoon doe wat ik moet doen.

Op dit moment voel ik me eerlijk gezegd een beetje hopeloos en begin ik me toch weer af te vragen waarom ik niet gewoon kan veranderen. En of dat misschien toch komt doordat ik ADD heb. Waarvan ik overigens toch echt denk dat het een prima type brein is, die gewoonweg niet matcht met onze collectieve afspraken, maar dat terzijde. Het ding is, behalve dat het voor mij werkelijk onmogelijk lijkt om ook maar iets van routine in mijn leven te krijgen, lukt het mij ook niet om te gaan voor wat ik echt zelf wil. Om gewoon te zeggen, fuck it, dan doe ik het wel op mijn manier! En daar baal ik gewoon eventjes stevig van. Ik heb namelijk alle ruimte om dat te doen! Ik heb een begripvolle man, een heel leuk kind die energie geeft, geen energie kost (meestal ;) ) en ik werk niet. Niet voor een baas tenminste. Wel voor mezelf, maar je begrijpt, het lukt mij niet om daar vol voor te gaan, hoe leuk ik het ook vind.

Dit is een zeer warrig verhaal aan het worden. Ik ben dol op schrijven, maar op dit moment loopt mijn brein over en wil ik gewoon heel graag met anderen spreken die weten hoe zo'n vol emmertje aanvoelt. Misschien loop ik dan weer wat leeg en kunnen we een normaal gesprek voeren, haha! Dus, ook chaotisch met grote dromen, grote angsten, grote HUH? Praat met me! Dan praat ik terug. Wie weet kunnen we elkaar helpen :) Nu ga ik slapen. En voor het slapen fantaseren over hoe ik morgen een bed verschoon of een was in de machine doe. Wat zeker weten bij een fantasie zal blijven.
Samuel DS 1 maand geleden geplaatst
Wat bedoel je met echt begrepen worden? Goede nachtrust is sowieso belangrijk voor je brein dus welterusten voor nu dan!
reactie op @samuelds:
Laura Palmer Hoi! Dank je voor je reactie! Ik bedoel praten met iemand die ook ADD heeft :) Dat heb ik namelijk nog nooit bewust gedaan, als ik me niet vergis. Lijkt me weleens fijn! En ja, nachtrust.... dat is nu ook even een dingetje, dus ik lig wakker in bed :p
1 maand geleden

Beantwoorden

Samuel DS 1 maand geleden geplaatst
Ja ik heb ADD. Weet dat sinds een jaar, dit geeft duidelijkheid en soms word ik er onrustig van.  Maar slapen is wel een dingetje... 
 
reactie op @samuelds:
Laura Palmer Lastig hè, slapen met een vol hoofd. Maar jij hebt nog niet zo lang je diagnose dus. Hoe oud ben je als ik vragen mag? En hoe ben je aan de diagnose gekomen? En waar loop je het meest tegenaan? Ik ga nu een stukje lezen en hopen dat ik slaperig word. Én hopen dat mijn dochter uitslaapt morgen, haha!
1 maand geleden

Beantwoorden

Samuel DS Ik ben 45 jaar,  uiteindelijk bij de psycholoog terecht gekomen omdat er bij mijn kinderen eea werd vastgesteld (oa autisme en angststoornis) . Achteraf was het beter geweest als ik dit eerder had gehoord. Maar goed, zo zit het leven niet in elkaar. Waar ik het meeste tegen aan loop is dat ik het heel graag toch anders en beter wil doen maar dat dit niet gaat. En ik weet dat ik dat niet moet willen en niet zo streng moet zijn voor mijzelf. Ik ben mijn weg daarin nog aan het zoeken. En ik gebruik methylfenidaat, daardoor kan ik mij wel beter concentreren. 

1 maand geleden

Beantwoorden

Laura Palmer ja heel herkenbaar. Ik zie zo voor me hoe ik het wil, alleen lukt het maar niet! Dat loslaten gaat sinds een tijdje bij mij wel goed, maar soms (zoals afgelopen weekend) loop ik gewoon zo erg vast, dat ik even niet meer weet hoe ik verder moet! Succes met jouw reis hierin :)
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
mathieu wouters 1 maand geleden geplaatst
heel herkenbaar dat schommelen tussen de gedachtes :  'ben ik niet normaal omdat ik niet aan 'de norm' kan voldoen, of is de maatschappij niet voldoende afgestemd op de verschillende breintypes?  (het juiste antwoord is optie 2)  Toen die collectieve afspraken werden gemaakt was ik er niet bij in ieder geval 😊. 

Ik denk dat er maar één goeie manier is om ermee om te gaan en dat is : trouw zijn aan jezelf.  Je voelt intuïtief blijkbaar wel aan wat goed voor je is en wat niet. 

Is het erg dat het je niet lukt om geen routine te krijgen in je leven?  Als je je spiegelt aan anderen bij wie het lukt lijkt dat zo te zijn, omdat je het dan ook weer als de norm aanziet.  Ik denk dat mensen met het label ADD zich vaak extra hard vastklampen aan structuur als reactie op de chaos in hun hoofd.  Maar ik weet ondertussen dat dat streven naar structuur me alleen maar onrustiger maakt.  We zouden op ons eigen ritme moeten kunnen leven.  Luisteren naar wat ons lichaam of ons brein op het moment nodig heeft en dat te respecteren.  Leven op intuïtie.  Verandering zien als iets positiefs en de wil om zekerheid te hebben loslaten.

Het is heel moeilijk om te gaan voor wat je zelf wil.  Ik had vaak de neiging drastisch te kappen met allerlei zaken.  Ik voelde aan dat de manier van leven die door het 'collectief' als de norm wordt beschouwd, niet mijn manier was.  Maar het is moeilijk om eraan te ontsnappen.  Iemand die geboren is in een gevangenis, kan zich ook niet inbeelden hoe hij/zij buiten de veiligheid van die muren zou kunnen leven.  Ik zou zeggen, breek die muur steen per steen uit. Op lange termijn is het de enige goede optie (denk ik). 

Succes!! 
reactie op @mathieu:
Laura Palmer Nou, ja, wat jij nu schrijft is precies hoe ik erover denk. En hoe het voor mij ging. Overal een dikke vette punt achter zetten als het moeilijk werd (wat in veel gevallen ook heus wel de juiste beslissing was, maar toch ook vaak wel uit faalangst met een hoop dingen gestopt).

Ik weet nu dat een routine er voor mij niet in zit. Dat vind ik een openbaring en echt helemaal niet erg. Een kleine twee jaar geleden heb ik besloten alles los te laten en te gaan doen wat er in me opkwam en ondanks de faalangst gewoon door te zetten met alle hobby's die ik daardoor heb opgepakt. Dat is echt geweldig! Ik blijk helemaal geen talentloos en nutteloos figuur te zijn als ik dacht! Als ik alleen zou zijn geweest, zou ik hoogst waarschijnlijk een gekke kluizenaar zijn geweest die de hele dag (en vast ook nacht) bezig is met kunst maken en de wereld proberen uit te vogelen op mijn manier, mijn tempo en mijn ritme, maar in het echte leven heb ik gewoon een gezin en daar komt toch structuur en routine bij kijken (wat ik totaal niet onder de knie heb, haha! Vandaar mijn frustraties). Plus, voor die tijd was ik dus wél heel erg vreselijk hard op zoek naar manieren om zogenaamd normaal te worden. Dat heeft ook wel z'n stempel gedrukt om mijn persoon.

Ik moet nu een manier gaan vinden om mijn eigen bubbel te combineren met het gezinsleven. Dat vind ik vreselijk moeilijk! Aan de ene kant ga ik helemaal voor wat ik zelf wil, maar voor mijn gevoel staat dat gelijk aan het niet genoeg bijdragen aan ons gezin. Hoewel ik wel denk dat het nu beter is dan hoe het was. Nu doe ik tenminste iets met mijn tijd, in plaats van de hele dag alleen maar heel bang naar de stofzuiger kijken :p

Heb jij een gezin? Zo ja, hoe combineer jij jouw filosofie met het gezinsleven?

Geen idee of dit een goed lopend verhaal is, ik ben ook nog aan het koken. Of nou, er staat een pan op hoog vuur met niks erin, haha! Maar ik wou toch even antwoorden :) En nog bedankt voor je reactie!
1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters hey @laurapalmer

die faalangst en snel opgeven is ook heel herkenbaar.  Een hele waslijst aan zaken waar ik, vaak heel impulsief, aan begonnen ben maar nooit heb afgemaakt (studies, sport, opleidingen...).  Om verschillende redenen : te saai, te moeilijk, moeite met het sociale contact, ik vorderde niet snel genoeg naar mijn zin enz... 

Als ik de dingen gewoon laat gebeuren en mijn interesse voor iets laat rijpen, dan heb ik dat probleem niet.  Dan plopt er ineens een zaadje in mijn hoofd, begint het te ontkiemen, visualiseer ik me het eindresultaat en dan komt het proces vanzelf...  En dan geniet ik ook van elke stap!  Dus dat doorzetten is geen probleem als iets écht vanuit mezelf komt en ik het idee rustig laat rijpen.  Herken je dat?

Tot zo'n twee/drie jaar geleden was ik ook aan het uitzoeken hoe ik 'normaal' zou kunnen functioneren.  Ik hoopte dat de diagnose mijn verlossing zou zijn.  Dat een gepaste behandeling me normaal zou maken.  Tot ik besefte dat juist die strijd veel van mijn klachten veroorzaakte of toch zeker verergerde.  Want wat is de 'norm'? Moet die er zijn?  Wie bepaalt op welke gronden wat die moet zijn?  Zoals ik zei in een ander topic : als je geboren wordt in een psychiatrie is waanzin de norm.   En dat gevoel heb ik echt wel over 'onze' maatschappij (die naar mijn gevoel niet de mijne is).

Het leven als een kluizenaar lijkt me inderdaad het ideaal als je geen gezin hebt!  Leven in harmonie met je omgeving, op je eigen tempo, creatief zijn...  Maar inderdaad, als je een gezin hebt heb je ook wel een minimum aan structuur nodig.  En routine, al zijn er genoeg manieren om die te doobreken.  Ik hou niet zo van te veel plannen.  Of het feit dat er een vast moment moet zijn voor elke activiteit.  Ik zou het liever overlaten aan mijn gevoel : ik heb honger - ik eet, ik ben moe - ik ga slapen, ik heb energie - ik werk, enz... 

Mijn vrouw heeft daarentegen meer nood aan structuur.  Het is een hele oefening geweest om die tegenstelling te verzoenen.  Maar ik heb het gevoel dat we mekaar daarin nu meer begrijpen en respecteren.  Ze weet dat ik niet diegene ben die voor structuur zal zorgen naar de kinderen toe.  Dus op dat vlak komt er veel op haar schouders terecht.  Waardoor ik ook wel soms het gevoel heb dat ik daarin minder bijdraag (schoolwerk, afspraken...).  Ik stimuleer hen dan weer wat vaker om out-of-the-box te denken, en regeltjes aan hun laars te lappen (of ze toch in vraag te stellen. En dat zorgt voor een goed evenwicht (al is het vaak nog balanceren).  Als ik te chaotisch ben geeft zij me wat van haar structuur, als (ik vind dat) zij te gestructureerd en te ordelijk is geef ik haar wat van mijn 'chaos' 😊.

Verder komen we qua filosofie goed overeen.  Ze is even kritisch over de maatschappij en denkt mee aan manieren om ons leven aan te passen aan onze wensen... 

Hoe gaat dat bij jullie thuis?

1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
George Cho 1 maand geleden geplaatst
Normaal slapen blijft voor mij ook een uitdaging helaas. Slaappillen geprobeerd, helpt wel wat maar dan ben ik overdag weer lekker wazig wat ook niet echt efficiënt werkt.
bo vlo 1 maand geleden geplaatst
Heel herkenbaar wat je schrijft Laura, ik voel mij ook altijd anders. En anderen vinden mij vaak ook anders en mijn brein werkt ook anders.. En vaak frustreert mij dat enorm. Al heb ik de laatste anderhalfjaar wel gekozen om niet meer mij te richten op de mensen die mij veel energie kosten of er negatief op reageren. En meer voor mijzelf te kiezen. En ik heb geleerd dat ik zelf baat  er bij heb om veel dingen anders te doen dan anderen, ik kan bijvoorbeeld niet goed tegen veel prikkels. Al zijn er juist ook weer momenten dat ik juist wel weer prikkels nodig heb.. dat is zo wisselend ik heb add en adhd en het kan zelf nu ook zo zijn dat ik een lichte vorm van asperge heb..  dus mijn hoofd maakt soms over uren. Slapen lukt mij vaak slecht omdat mijn hoofd vaak nog veel te vol is met van alles.. al heb ik de laatste tijd veel baat aan luisterboeken luisteren maar daarnaast nog een spelletje doen op mijn telefoon. Volgens mijn psycholoog moet mijn brein dan 2 dingen tegelijk doen zodat ik niet nog bezig kan zijn met mijn eigen gedachtes zodat ik eerder kan slapen.. En dat werkt best aardig. Verder heb ik er naast wel medicatie zonder gaat het niet echt goed, aangezien ik wel werk.. En mijn werk niet weet dat ik adhd etc heb.. dus dat kost soms best wat energie omdat te onderdrukken.. Maar dit komt voornamelijk door dat ik nog geen vast contract heb dus mij nog gedeisd hou.. En in deze crisis dit toch lastig ligt  om kwetsbaar te zijn over waar je last van hebt. En werk gaat aardig goed, ik kan vaak dingen doen die anderen in 3 dagen doen doe ik in een dag..  maar goed ik ben wel gebaad bij regelmaat en structuur en duidelijkheid. 
Rifka Love 1 maand geleden geplaatst
Hee, ik herken dit ook heel erg, zit in het laatste jaar van mijn bachelor waarin allemaal keuzes op me af komen, en ik heb vaak het gevoel dat ik het gewoon niet kan. Ik heb veel faalangst opgebouwd en zelfhaat, omdat ik heel veel uitstelgedrag heb. Dat uitstelgedrag lijkt wel meer uit verlamming te komen, omdat ik de gedachte heb dat ik toch wel weer afgeleid raak en het toch niet kan. Ik probeer in mezelf te geloven, maar ben er echt helemaal klaar mee. Volgend jaar neem ik een tussenjaar en ga ik mijn intuïtie proberen te volgen. Ik ben pas drie maanden geleden erachter gekomen dat ik ADD heb en het was een openbaring, het labeltje helpt bij mij wel in de acceptatie en jezelf minder willen veranderen (alhoewel, zoals je hierboven leest is het nog steeds een proces). Ik voel dat ik iets anders moet doen met mijn leven dan een academische opleiding, omdat ik er onzeker van word, ik doe het constant anders dan anderen en ben veel chaotischer waardoor het lijkt alsof ik desinteresse heb. Wat vaak niet het geval is. Routine probeer ik nog wel echt te hebben, maar ik heb het niet....... Al met al mijn emmertje zit aardig vol, ik probeer yoga te doen en te sporten, met deze corona tijd zou ik er juist meer tijd voor hebben, maar ik kom er elke keer niet aan toe. Sowieso is een ritme hierin ook weer moeilijk. Ik hoop dat ik ooit mezelf kan accepteren zoals ik ben, aangezien ik mijn hele leven mijzelf heb proberen te veranderen. Over het aspect van 'anders' zijn, ja, dat merk ik ook. Ik heb daarom ook weinig vrienden, ik kan ook geen Whatsapp bijhouden, ik vergeet dat en het kost me te veel energie. Het zijn wel goede vrienden waarbij het altijd goed is als we elkaar wel zien. De neiging om drastisch te kappen heb ik elke dag, terwijl ik in de laatste maandjes van mijn opleiding zit en alles tot nu toe heb gehaald. 😭😂😭
reactie op @rifkalove:
bo vlo Heel herkenbaar wat je schrijft, heb dit ook ervaren vroeger toen ik nog studeerde. Nu ik medicatie gebruik nu zo'n 5 jaar soms een tijd ook even niet, omdat ik dacht het wel weer zelf te kunnen. Merk ik toch echt wel dat ik er baat bij heb en het echt nodig heb en mijn leven hier door wel makkelijker is en voor mijn omgeving. En hier door liever tegen mij zelf ben, meer energie heb, mijn omgeving mij beter kan hebben enzv. Maar dit is echt een leer proces geweest! EN soms nog moeilijk en het stukje wat je zegt dat je altijd jezelf hebt proberen te veranderen herken ik zo erg! En doe ik nog steeds alleen wel in kleinere maten dan vroeger. Ik heb echt meer schijt aan mensen gekregen en veel mensen los gelaten die toch bleke niet goed voor mij te zijn of niet in mijn straatje te passen. Hoe moeilijk ik dat eerst ook vond, omdat ik het liefst wel iedereen aardig wou vinden en mee om wou gaan. Ik heb nu sinds anderhalf jaar geleden echt een keuze gemaakt om eens voor mijzelf te kiezen in plaats maar altijd voor anderen te leven en mij steeds maar aan te passen, na 2 burn outs moest ik dit echt doen. Aangezien mijn lichaam ook een flinke klap heeft gekregen de 2e keer met een revalidatie traject is mijn knop echt om gegaan, maar makkelijk was dat niet! En nu sinds een jaar ik weer aan de medicatie ben kan ik zo veel meer aan, ik heb jaren niet kunnen werken door dat alles te veel was en ik zo chaotisch was en vergat en geen ritme had. En nu ik eindelijk weer kan werken heb ik een ritme die ik nooit had gedacht te kunnen hebben, sta elke dag om 5 uur op en ga vroeg na bed. Maar goed dat zijn allemaal lessen die ik heb moeten leren in de jaren tijd! Maar ik wil je even mee geven wees wat liever voor jezelf en accepteer hulp, ik weet niet of je met iemand praat dat heeft mij ook geholpen spiegels voor gehouden! En ook geleerd dat ik het niet allemaal alleen kan! Ook al was ik heel kritisch en moest ik dat wel veel van mijzelf en soms nog, ik weet dat het leven niet zo is en iedereen wel eens hulp nodig heeft. En kijk eens of medicijnen wat voor je zijn, anders wel natuurlijke medicatie? Ook al kan dit een hele stap zijn soms kan dit je wereld echt wel een stuk makkelijker maken.. Succes ermee! 
1 maand geleden

Beantwoorden

Rifka Love Wat goed! Inderdaad ritme is een proces, en het hoeft allemaal niet gelijk goed te gaan, zolang je je eigen waarde maar niet alleen van alle dingen die misgaan af laat hangen. Fijn je reactie! Ik slik nu LTO3 wat me over het algemeen helpt met iets meer rust in mijn hoofd, dus ik kom wel met minder stress mijn dag door, ondanks dat het vaak met ritme en uitstellen niet lukt. Mijn gevoel is iets beter. Ik wil medicijnen zolang mogelijk uitstellen, omdat ik geen dingen boven mijn kunnen wil gaan doen. In een master of een baan terechtkomen die eigenlijk, als ik echt naar mijn kern ga, niet bij mij passen. Alhoewel je dat met medicijnen waarschijnlijk ook gewoon kan bepalen. Maarja, ik zit nog in dubio. LTO3 is wel heel duur namelijk. Maar ik zou dat sws door gaan slikken met medicijnen, omdat ik minder gevoelig voor prikkels ben. Maar bedankt voor je reactie en sterkte in deze corona tijd, hopelijk kun je nog wat tijd voor jezelf creëren, dat is wel heel belangrijk!! Misschien 's avonds als je je kind in bed hebt gelegd, dat je daarna gwn lekker dingen op gaat schrijven, een boekje leest. Ik weet het ook niet hoor, ik heb geen kinderen, geen idee hoe dat is 😅
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Lin z 1 maand geleden geplaatst
Hey 
Wat fijn om te lezen, wat een verademing 
Ook ik zit in deze fase..
Waarom pas ik gewoon niet in de maatschappij? Waarom doet iedereen zo moeilijk? Waarom begrijpt niemand me? Als ik een verhaal vertel zie ik mensen verbaasd kijken, als ik een vraag stel krijg ik steevast een ander antwoord dan wat ik bedoelde, of mensen gaan tegen me praten alsof ik niet goed snik ben terwijl ik denk he dat bedoelde ik niet. Momenteel gaat het op werk weer niet goed. Ik heb al zoveel werkplekken gehad, van werkplek gewisseld, van functies gewisseld, uiteindelijk zelfs maar een nieuwe opleiding gaan doen... ik dacht dat het me gelukt was en nu goed zat maar nee. Weer hetzelfde als altijd, dezelfde problemen spelen weer. Ik ben anders, doe anders, kan niet zo makkelijk met de groep mee en dan krijgen sommige mensen ineens de pest aan je. Naast dit ook nog eens de gekke binnenzit tijden... 
Kortom: ik sta stijf van de stress. Ben volledig opgefokt/gespannen/rusteloos. Ik sport elke dag veel te uitgebreid, zit niet langer dan 3 seconden stil en zelf mijn eten opeten lukt me niet zonder 5 dingen tussendoor te moeten doen. Slapen is vanzelfsprekend een ramp oftewel amper aanwezig hoe veel ik mezelf ook uitput met dat sporten. Ik word gek van mezelf. In deze fase lijkt ook de medicatie niet eens te helpen.. Als iemand tips heeft dan hoor ik dat graag. En ja ik snap het laat alles achter je etc. begin opnieuw maar zoals je kan lezen heb ik dat al zo vaak gedaan.... 
reactie op @lin:
bo vlo wel eens van onder prikkeling gehoord? Ik heb net een boek besteld op aanraden van mijn psycholoog dat overprikkeling voorkomen heet van Barbara de Leeuw, maar gaat ook een stuk over onderprikkeling.  Ik weet niet zeker of je er wat aan hebt, maar aangezien je zegt in je verhaal over verschillende werkplekken en niet je plek vinden moest ik hier aan denken. Merk je dat je gevoelig bent voor prikkels of juist enorm op zoekt bent naar prikkels? Of wel eens van de term HSP gehoord? De rest van je tekst herken ik deels ook wel ik voel mij ook altijd anders de maatschappij en bij mensen. Ik weet dat mijn hersenen anders functioneren dat de norm.. En dat veel mensen mij vaak niet begrijpen. Maar heb wel geleerd dat meer los te laten en schijt te leren hebben aan de norm.. hoe moeilijk ik dat soms ook vind.. en veel mensen ook los te laten en echt alleen nog maar mensen in mijn kring toe te laten die mij begrijpen en accepteren en die ik begrijp die mij geen energie kosten maar geven.  En misschien nog een tip wat mij helpt is mij afluisten soms juist van alle prikkels omdat ik dus zelf wel heel snel overprikkeld ben, ook al zoek ik als add/adhder juist ook prikkels op maar word er ook enorm moe van! Ik ben luisterboeken gaan luisteren en kan daar helemaal in weg dromen! Maar dan het liefst doe ik dit ook tijdens het koken het wandelen, als ik aan het opruimen ben, met een koptelefoon op. dus hoor ik niks anders alleen een stem. of een podcast. Dat helpt mij om rustig te blijven. En savonds in bed is bij mij ook vaak een drama vooral in deze corona tijd! Mijn hoofd maalt alle kanten op en is vaak nog veel te druk dus kan ik niet slapen al verschillende slaap onderzoeken gedaan in het ziekenhuis, en heb nu wel mijn weg gevonden gelukkig! Vooral geleerd mijn dag af te bouwen en lichten te dimmen al uren voor dat ik naar bed ga. Maar goed ik doe in bed ook een luisterboek aan en ondertussen nog een spelletje op mijn telefoon 2 dingen tegelijk zodat mijn brein niet nog kan denken aan wat anders, waardoor het vanzelf moe gaat worden. Als ik 1 van deze dingen doe werkt het vaak niet en kan ik nog blijven malen en denken.. maar bij 2 dingen werkt het meestal aardig goed.. dus wie weet is dat nog een tip voor jou? Succes ermee! 
1 maand geleden

Beantwoorden

Annemarie VR 1 maand geleden geplaatst
Ha allemaal,

In het verleden heb ik me ook zo gevoeld. Al kan ik gelukkig zeggen dat dit gevoel van anders zijn echt verleden tijd is en ik me nog nooit zo vrij heb gevoeld. Nog nooit ben ik zo blij geweest met mezelf. En dat gun ik jullie allemaal. Wie bepaald wat normaal is? Wij in Nederland doen de dingen op een bepaalde manier. Dat is niet perse goed of fout. Het kan zijn dat die manier niet de jouwe is. En als jij dan wel elke keer probeerd aan die norm te voldoen voel je je elke keer falen. Een half jaar geleden heb een jongen uit India leren kennen. En sindsdien voel ik me voor het eerst in mijn leven echt mezelf. In zijn land leven mensen met de dag. Ze hebben geleerd in het moment te leven omdat het leven en zijn omstandigheden morgen zomaar anders kunnen zijn. Zij zijn vooral bezig met de basisbehoeften en een bepaalde berusting dat niet alles in het leven haalbaar is. Eigenlijk is dat ook wat we nu terug zien met de Corona crisis. Het enige wat we nu hebben is vandaag. En wat is er dan echt belangrijk? Eten, kleding om je mee te kleden en omzien naar elkaar. Waarom ons zorgen maken over morgen terwijl we er geen invloed en controle over hebben? En waarom haasten? Echt zij kennen dat niet. En dat voelt fantastisch. Want waarom haasten als alleen de basisbehoeften en omzien naar elkaar belangrijk zijn? Ik zou wensen dat iedereen zo'n persoon tegen zou komen. Gewoon om te ervaren dat er niks mis met ons is. En dat je je aan iemand kun referere die net is zoals jij. En dat dat voor heel veel mensen dus wel heel normaal is. En deze mensen in hun land helemaal geen label krijgen omdat ze zo zijn omdat het gewoon normaal is. Ik wens jullie allemaal toe los te laten wat hoort. En anders eens op reis te gaan en te ervaren dat we het allemaal anders doen. We doen allemaal maar wat. En het belangrijkste is dat jij dat gene doet waarbij jij je het meest fijn voelt. 
Margro O 1 maand geleden geplaatst
@laurapalmer ik vind het zo ‘grappig’ dat je denkt dat je verhaal warrig overkomt! Ik heb door add best moeite met vlot lezen en direct begrijpen wat er gezegd wordt, maar jouw tekst gaat er bij mij zó in. Alsof ik mijn eigen gedachten lees.
Ik ben ook een vrouw (voel mezelf nog een meid, maargoed, moet er inmiddels aan geloven denk ik) van begin 30.
Ik zou graag met je in contact komen om dit soort dingen te bespreken :)
Djoan66 Lastname 1 maand geleden geplaatst
Even heel kort: 
Ik was op wandelvakantie met een groep, gezellig en leuk contact met iedereen. Ik stond tijdens een pauze met mijn handen op de grond mijn kuiten te strekken. En toen zei iemand uit de groep ineens tegen me: 'Nu weet ik wat er met jou aan de hand is!!! Jij kan niet kiezen!!'
Deze opmerking na terloopse observatie van mijn doen en laten en praten.
Djoan66 Lastname 1 maand geleden geplaatst
P.S. Ik wist toen nog helemaal niets van mijn add/adhd. Al n tijd geleden.
Laura Palmer 1 maand geleden geplaatst
Hallo allemaal! Super fijn, alle reacties! Ik voel me nu een stuk beter dan toen ik hier schreef, maar mijn hoofd is wel nog altijd appelmoes, dus kan ik me niet helemaal focussen op het antwoorden. misschien vandaag ergens :) Echt joh, mijn dochter is een heerlijke scheet, echt geen enkel probleem om haar de hele dag, elke dag, bij me te hebben, maar ik heb écht tijd alleen nodig om mezelf bij elkaar te rapen. Die heb ik nu niet, dus loop ik deze weken/maanden in een permanente mist rond. Heel irritant! Wat zal dat een bijzonder moment zijn, wanneer de scholen weer open gaan (ergens in 2023, haha!).

Maar wel heel fijn om herkenning te vinden bij anderen. Ik zal snel even goed reageren!
Joyce Jansen 1 maand geleden geplaatst
Hi, leuk dat je je verhaal deelt en ook knap van je!
Ik ben Joyce, 33 en heb ADHD. Ik heb de diagnose 4 jaar gelesen gekregen omdat ik vastliep in mijn dagelijks leven en ook bij mijn broertje ADHD werdt vastgesteld. Ik heb bij de psycholoog gesprekken heb gehad en die mij verder kon helpen.
Ik zat soms te huilen in mijn bed van de extreme drukte in mijn hoofd en de chaos die daardoor om mij heen gecreeerd werd. Zowel in mijn huis als in mijn relaties naar anderen toe.
Al kan ik echt heel gezellig zijn toch staat het me ook in de weg. De medicatie die ik nu heb, Amfexa, werkt totaal niet zoals ik hoopte. Maar dit is zover ik weet weer een geldkwestie en moeten wij gezellige druktemakers er maar weer mee dealen. Hiervoor had ik dexamfetamine wat mij echt perfect hielp!
Ik leerde van mijn psycholoog dat ik me (zoals sommige anderen hier ook al aangeven) niet moet spiegelen aan anderen. Routine is wel heel belangrijk maar op een ander vlak als de mensen zonder ADHD/ADD we kunnen nou eenmaal niet t zelfde. Kies een aantal dingen die je wilt doen op een dag en laat het daarbij. Er komt weer een nieuwe dag met nieuwe uitdagingen. Het is moeilijk in deze maatschappij te leven omdat alles en iedereen steeds meer verwacht..maar als je kijkt naar jaren geleden zonder mobieltjes etc was t beter te doen als nu. Ja het is lastig met wen vol hoofd om mee te komen zowel vroeger als nu, maar ik ben ervan overtuigd dat het zeker niet aan jou of mij ligt dat het nu idioot moeilijk is gezien de maatschappij die maar sneller en sneller gaat. Zet m op meid want ook jij kan je weg erin vinden. 😄
Rianne Berends 1 maand geleden geplaatst
Ik heb me heel lang gevoeld zoals jij beschreef. Voordat ik de diagnose kreeg..ik heb het gecombineerde type, dat weet ik nu ruim 3 jaar. Ik kon niet goed meekomen in de maatschappij, met relaties was het een ramp. Ik probeerde maar aan alles vast te klampen. Een enorme faal angst, beren op de weg. Ik werd een enorme controlfreak om aan de andere kant daar helemaal niet mee overweg te kunnen en flinke woede aanvallen kreeg omdat ik zwaar overprikkeld was. 

Tegenwoordig gaat slapen prima! Netflix of luisterboek aan en ben met 30 min vetrokken. Ik pieker niet meer, mijn hoofd voelt meestal opgeruimd. Ik heb bewust geen social media meer. Ik heb eigenlijk geen vriendschappen waar ik in hoef te investeren. Ik heb op het moment genoeg aan mezelf. Ik vind de praatjes met mijn moeder, collega's, buren en een paar vrienden prettig. Ik heb vaak aanspraak op straat, met de hond of tijdens mn werk of boodschappen doen. IIntensiever contact maakt mij doodmoe. Mede daardoor durf ik eigenlijk niet meer aan daten te beginnen. Want zodra er iets van mij verwacht word gaat het mis. Of tenminste dat ik denk dat er wat verwacht word 😅

Ik werk overigens als post bezorger. Heerlijk zo op mezelf. Dat bewegen geeft mij een helder hoofd. Ik krijg de beste ideeën tijdens mn werk. Ik gebruik 2x daags 10  mg methylfenidaat. 

En ik ben de draad kwijt. Ik kan hele verhalen tikken maar ben kwijt waar het nu over ging 😂  die maatschappij probeer ik dus buiten te houden. Ik ben mezelf gaan accepteren zoals ik ben. Ik doe sommige dingen op een andere manier maar de uitkomst is het zelfde. Ik heb nog wel moeite met oud gedrag. Ik ben goed in sociaal wenselijk gedrag vertonen. Beetje mijn overlevingsmechanisme. Maar ja, ben nu 37 en heb vanaf mn puberteit moeten aanhoren dat ik borderline heb. Ik heb een flinke identiteitscrisis er van gehad. Ik heb veel.therapie  gehad en vond nooit aansluiting. Zelfs 8 maanden lang intern met 20 lotgenoten. Feit dat ik de clown in het huis was werd gelinkt aan overschreeuw gedrag. Maar ik heb nooit hyperactiviteit in druk gedrag laten zien als.kind. Ik schakelde altijd uit, mn eigen bubbel met mn fantasie wereld. Heb heel wat foute diagnoses gekregen, maar gelukkig uiteindelijk wel en psycholoog die mij serieus nam. En nu ben ik eindelijk happy. 

Hmmm lange lap tekst. Sorry!
reactie op @rierie:
Joyce Jansen ik heb ook 10jaar als postbezorger gewerkt. Heerlijk was dat! maar door de andere diagnose die ik erbij heb lukt t helaas niet meer.
maar inderdaad zoals jij allemaal beschrijft maakt het idee dat er zoveel van je verwacht wordt je echt doodmoe. Ik vroeg me altijd af waarom ik zo moe ben, maar heb t idee dat dat toch echt soor de adhd komt en je hoofd die zoveel aan t proberen te verwerken is. Anderen die ook zo moe zijn?
1 maand geleden

Beantwoorden

saskia wegenwijs Ja, vreselijk moe iedere dag. Begint al 's morgens 's middags en 's avonds voor de tv val ik zo weg.
En het slapen, tja das een hel kom er heel slecht in en als ik slaap dan ben ik na een paar uur weer precent. 
Dood vermoeiend die adhd maar met borderline en depressiviteit erbij wordt ik nog vermoeider.
Ik ben zo benieuwd of er mensen zijn die hetzelfde hebben als ik.
Dan gaat de eenzaamheid misschien een beetje weg.😊
3 weken geleden

Beantwoorden

Joyce Jansen Yes. Ik heb bipolaire stoornis erbij en die combi ia niet echt fantastisch te noemen natuurlijk. Maar ik weet wel dat ik met de hulp van de psycholoog mijn man en de juiste combi medicatie wel beter mijn leven kan leiden. Hoewel het moe zijn toch echt blijft. Heb dat met mijn psycholoog besproken en aangezien je toch de hele dag elke dag weer opnieuw knokt om leuk de dag door te komen dat gewoon veel energie kost.
Wel fijn dat iedereen hier zo open erover is..want het piekeren hierover maakte me nog moeier en nu kan ik het meer handelen ☺️
3 weken geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Lydia 3 weken geleden geplaatst
Ik begrijp je helemaal! 
Ik heb ook periodes dat ik echt de wereld aankan, ik me zelfs afvraag of ik ADHD heb en de medicatie die ik dagelijks slik wel nodig heb(ik ga dan ook zo ver dat ik dus denk neuh en kom er dan achter dat ik toch echt boven ieders tolerantiegrens zit, en ruzies etc. Heb, totaal gesloopt etc), en momenteel zit ik in een periode waar niks me lukt. Ik woon op de elfde verdieping, en heb in mijn hoofd een to do-list tot de begane grond.. Heb nog niks kunnen afvinken... Ik baal! Maar ik kan me er niet toe zetten.

Ben alles kwijt, mijn orde, motivatie, en noem maar op!

Het is jongleren, het leven in deze maatschappij. Verwachtigingen, druk die ik ervaar etc. Ik ben ook nog eens perfectionistisch..

Als ik een hutje vind ergens op de hei dan zou mijn leven zoveel makkelijker zijn.

Wat is er aan te doen?
reactie op @lydia2:
Joyce Jansen Ik heb een cursus gevolgd bij de psycholoog voor adhd en dat heeft veel inzichten en tools gegeven. Ook kun je online veel tips vinden.
3 weken geleden

Beantwoorden

Rianne Berends 3 weken geleden geplaatst
ik denk dat veel al scheelt met acceptatie, althans dat heeft voor mij zo gewerkt en keuzes maken in wat wel en niet werkt. in de tijden dat ik nog op social media zat, was ik hele dagen aan het scrollen, alles maar bij houden en vooral veel herkenning gevonden in de adhd groepen.  begon te beseffen dat ik niet alles kan bijhouden wat er gebeurd. dat ik daardoor niet mijn leven leid. dat gaf uiteindelijk veel rust.

 ik ben elke dag zo rond 16.00 op. dan moet niet iemand nog iets van me vragen want ik kan er de klok op gelijk zetten. ik ben dan gewoon het liefste op mezelf en thuis. op mn eigen tempo mijn dingen doen. ik wil niet op vakantie, terasjes pakken, uit eten. ik doe het af en toe met een goede vriend, maar als ik er onder uit kan graag. en tja, dat vinden veel mensen maar vreemd.  ik drink niet,  ik lust bijna niets, ik heb een angst voor eten en dat in combinatie met een druk restaurant is gewoon stress, oh wat ongezellig... daar gaan mn haren van overeind...  dan ben ik maar saai in andermans ogen, ik ga liever voor mijn eigen innerlijke rust
Patrick Zwiers 3 weken geleden geplaatst
Hoi iedereen, 

Patrick hier, inderdaad ben ik geen vrouw, vanmorgen nog niet tenminste, maar ook als mannelijk ADD patient,  herken ik heel erg de frustratie en machteloosheid om met de conventies van de "normale wereld" te moeten leven. De machteloosheid, omdat ik niet altijd weet hoe (ook met medicatie)  ik de overmaat aan prikkels kan "handelen", en frustratie, omdat het gebrek aan plannings vaardigheden mij al diverse keren mijn baan heeft gekost. Pas 4 jaar weet ik ook van mijn "aandoening" en ben nog niet veel verder met een aanpak. Ik kan daardoor niemand adviseren hoe ermee om te gaan, want ik worstel elke dag nog met mijn prikkel drempel. En mijn vrouw is druk voor twee, dus extra "lastig". Maar wel begripvol, dus ook steunend. Daarbij ben ik ondanks mijn 46 jaar relatief een groentje. Sindskort slik ik Amfexa en dat werkt minder effectief dan Dexamfetamine. Dus dat is ook weer een nieuwe uitdaging. Kortom: struggels. Maar ik heb een heel belangrijke knoop doorgehakt voor mezelf: ik kies voor mezelf en ga mijn ambitie nastreven en de positieve kanten van mijn ADD zoals humor, inzicht en sociale vaardigheden nog beter benutten. En wat ik al langer doe:  wanneer ik overprikkelt raak dan praat ik erover en leg mijn vrouw uit waarom ik zo geïrriteerd reageer. Dat helpt begrip te kweken en brengt rust in de tent. Iedereen succes met het dealen met ADHD of ADD. 

Karim M 3 weken geleden geplaatst
Ik las laatst ergens een mooi stuk: er bestaat zoiets als een normaal curve. Dit geldt ook voor bijv. eigenschappen die bij adhd horen.

Voorbeeld normaalcurve  https://www.scribbr.nl/statistiek/normale-verdeling/

Mensen halen echter normaal en gemiddeld door elkaar. Mensen zien gemiddeld als normaal, maar het is slechts gemiddeld. Normaal is dat er allerlei mensen zijn, ook anders dan gemiddeld. De kunst met je adhd is om minder te proberen gemiddeld te zijn (wat veel mensen met bijv adhd juist wel proberen) en meer te accepteren hoe je bent en vanuit daar te leven
Jolanda J. 3 weken geleden geplaatst
Na twee weken wil ik toch graag meekletsen hier. WIlde er al een paar keer aan beginnen, maar goed. Beter laat dan nooit.
Struggles, mijn leven hangt samen van struggles ;) Ik zou me een rustig leven niet eens kunnen voorstellen! Nooit saai, als we dan toch positief moeten benaderen. Ik ben getrouwd, met een hele lieve man. Hij is niet de vader van mijn kinderen. Mijn kids hebben autisme en ADHD. En ze kosten momenteel zoveeeel energie Mijn hoofd loopt over. Ik ben zo moe. Man zit uitgeblust op de bank, zich vast afvragen waarom hij aan dit huwelijk begon met twee kids die het heel lastig hebben vaak.
Ik ben een en al energie vaak. En vaak ook geen energie. Alles op niks. Ik heb een aan en een uit stand. Niks er tussenin. 

Amfexa maakt dat ik niet meer zo moe ben de hele dag. Wat gelijkmatiger, en dat is fijn. niet het wondermiddel waar ik op hoopte. 

Ik probeer niet meer zo te zijn als anderen. Dat zal niet lukken. Nooit. Vooral sinds ik kids heb met andere behoeftes is mijn leven stil geworden. Nauwelijks een sociaal leven. EN dat mis ik soms! En na een avondje weg denk ik dan: oh ja, een rijk sociaal leven past ook niet echt bij me. Maar ik mis wel een leuke avond met vrienden of zo. 

Werken is een dingetje. Ik ben nu al lang ziek. Maar het is altijd geeindigd met problemen. Collega's die me niet mochten omdat ik te streberig was. En niet zo een koffie kletser was. Overspannen. Burned out.  Naast het feit dat ik de banen veelal niet leuk vond, ooit als inkoper in het vak gerold, geen bal aan...was ik er ook niet goed in. Geen duidelijk kader van werkzaamheden. Plannen maken, beleid schrijven....het lukte me gewoon niet.  Een baan waar een collega jaloers was blijkbaar en als een kleuter ging bijhouden op lijstjes wat ik verkeerd deed (raam niet dicht bij vertrek, 5 minuten te laat binnen...) en ging klikken bij de baas.  Ik heb geen idee hoe ik dat aan moet pakken, modder stuk door en viel daarna ziek uit.Zo heel veel om jaloers op te zijn was er niet trouwens haha. Veel jonger, geen kids en een rijk gevuld sociaal en reizend leven. 

Hier thuis ben ik wel te pruimen meestal. ALs ik overprikkeld ben moet je NIET de vaatwasser inruimen! Ik kan niet tegen een vlieg in huis, wordt ik gek totdat ie dood is. Chips vretend volk maakt me gek ;) Net als nootjes. Gevoelig voor geluid. Gevoelig voor geuren, ik heb een heeeel scherp reukorgaan, en snuffel tot ik weet wat het is.  Was laatst in de kelder aan het werk. Manlief had uiensoep gemaakt. Ik rook de hele tijd een zurige vieze lucht. Ik de hele kelder afsnuffelen, rondlopen, snapte er niks van. Kwam manlief voorbij, GATVER, jij stinkt zo!! En hij stinkt nooit, zo gek. Kom ik boven, jawel, uiensoep. HIj mocht van mij graag meteen nieuwe kleren aandoen. 
Eten is een jaar of 2 een dingetje. Ik lust veel, snoep graag. Lang leve de amfexa.  Maar ik heb steeds meer moeite bepaalde soorten eten weg te krijgen. Ga al met tegenzin aan tafel, maar moet soms echt kokhalzen bij het doorslikken. Gatver!! Of ik kauw en kauw en kauw...en adem dan heel bewust in. NU SLIKKEN!! dan lukt het zonder kokhalzen.  Dat heb ik met vlees soms, maar ook als we broccoli of wortelen ofzo eten, zonder sausje. Nooit gehad, nooit sausjes lekker gevonden. Nu krijg ik het niet weg zonder sausje. 

Ik ben gewoon een beetje raar 
Anja Zettlinger 3 weken geleden geplaatst
Hallo  Laura ,

Denk dat je je nu al iets meer begrepen voelt ? Na vele berichten van anderen.. althans dat hoop ik.
Ik heb net 4x terug moeten scrollen om je naam te onthouden en goed willen te schrijven en je verhaal in me op te nemen om mijn bericht te kunnen schrijven...haha dat je het even weet.
Dat terzijde...
Ik begrijp uit je verhaal dat je je nogal onzeker voelt ..en faalangst hebt...je loopt over en daardoor geen energie om het te doen zo als je t eigenlijk wilt.. dus dan loopt alles "verkeerd" 
Je doet teveel je best ..om de add de baas te kunnen ..dat  zeg ik omdat ik die strijd ook heb. Ik heb soms geen motivatie om iets te doen maar ergens heb ik wilde plannen om t te gaan doen..heel bizar.. of ik doe tig dingen tegerlijk en uiteindelijk loop ik mezelf in de pad..
Ik weet dat ik Anders ben als Andere ...Niemand is hetzelfde alleen op bepaalde vlakken kun je gelijkenissen zien en erkennen ...Dit geleerd op DGT therapie ..heb ook nog Bordeline persoonlijkheidsstoornis al is dat nu ook in twijfel omdat ze denken  dat t voorkomt uit onbehandelde adhd ! Dus da's in twijfel nu.
Maar de wereld is hard ...en door add /Adhd is dat moeilijker te verkroppen en te begrijpen denk ik.
Ik doe daarom zoveel mogelijk mijn ding waar ik blij van word ..ik werk ook niet ..dus probeer me huishoudelijke taken te combineren met leuke hobbies...en elke week heb ik me uitlaatklep bij t ggz dus dat lucht ook op..
Ik heb nu ook mede dankzij jou door ...dat ik niet de enige ben die zo denkt over de maatschappij en alles en iedereen ! Dus staan we niet alleen ! 
Hoop dat jij er ook beter gevoel aan overhoud? 
Dat je het ook waard bent.
Bedankt voor t delen van je verhaal xx 
Mvg Anja 
Jolanda J. 3 weken geleden geplaatst
Ik wil toch nog even inhaken op jou topic. Waarom moet jij veranderen? Voor wie. En hoe wil dan worden? Ben je dan nog jezelf? Als jij denkt te zijn wat anderen ook zijn.... Je hebt zo te lezen een begripvolle man, een leuk kind. En werk is bij mij ook een dingetje zoals je las...maar verlies jezelf niet. Want ook dan ben je niet gelukkig hoor
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 04 April 2020 om 00:25
Aantal lezers 166
Aantal reacties 35