Altijd vechten (ADHD)

Laatste reactie 19/01/2019 21:38 door Andries
· Markeren als ongelezen
Andries McQueen 4 maanden geleden geplaatst
Hallo allemaal! 
Nooit gedacht dat ik hiér zou belanden :-) 
Op dit moment word ik na jaren van onderzoeken onderzocht op ADHD. Ik heb een grote behoefte aan contact met mensen die zich herkennen in mijn verhaal. 

Ik ben Andries, 32 jaar. In 2013 ben ik vlak voor de geboorte van mijn dochter en de verhuizing geveld door een hevige burn-out. Ik werd overspoeld met hevige angsten, zo hevig dat het niet vol te houden was. Ik werd gelijk in de GGZ molen gedropt en kreeg de ene pil naar de andere, allemaal gericht op de angst. 
Ik heb na jaren therapie en een opname van 3 maanden in t ziekenhuis (om van de pillen af te komen) een hele effectieve psychotherapie gehad van anderhalf jaar. 
één en ander verwerkt van hoe mijn omgeving is geweest vroeger. 
Er bleven een aantal dingen over die ik maar niét onder controle kreeg. 

- Ik ben zeer sensitief, weet bijna altijd hoe een ander zich voelt en ben er altijd op gericht de ander op te vrolijken. 
- Ik ben spontaan en kom vaak over als energiek en zelfs een tikkeltje arrogant. 
- ik kan heel snel meepraten over iets en verbanden leggen. 
- Ik heb heel veel moeite met het bewaren van overzicht. 
- Ik weet nooit wanneer iets goed genoeg is, dus ga ik tot het gaatje om een opdracht te voltooien. Ik rust niet voordat het lukt, wat veel energie en frustratie kost. 
- Ik pak zaken vaak complex aan, te moeilijk, het kan vaak veel makkelijker. 
- met iemand naast me kan ik de wereld aan! 
- Het liefst heb ik iemand die me vertelt wat ik moet doen en in welke volgorde. 
- Ik kan niet goed ergens aan beginnen, maar als ik bezig ben vergeet ik alles en is de wereld om mij heen weg. Dan krijg ik ook in korte tijd meer voor elkaar dan een ander.
- Het liefst vermijd ik complexe opdrachten, maar als ik onder druk sta doe ik alles in één keer, daarna ben ik uitgeput. 
- Ik kan er niet tegen als iemand aan mijn spullen zit of ze ergens anders neerlegt. 
- Ik ben vaak bang dat als ik het niet allemaal strak organiseer, de boel in de soep loopt
- De financien kan ik goed beheren, maar ik raak regelmatig het overzicht kwijt. Het kost me heel veel energie en tijd. 

Dan: 
- als baby kon ik urenlang op dezelfde plek zitten en mensen observeren 
- als kind was ik als 5e van 8 kinderen vaak aan het lezen of buiten aan het fantaseren 
- Ik was veel vrolijk en lachte veel 
- ik voelde me altijd anders dan anderen 
- zocht erg veel goedkeuring -toen al- 

Als tiener/adolescent
- Zorgde ik wel dat ik de aandacht kreeg
- werd ik nog veel energieker, ik werkte keihard, ging veel naar school
- vanaf de middelbare school maakte ik geen huiswerk en had ik geen agenda. 
- Door veel coping, praatjes, connecties met anderen, lol trappen, heb ik zowel de Havo als Pabo gehaald. 
- ik liep vast toen ik zelfstandig voor de klas ging. Het lukte me allemaal, maar het kostte me 200 %, totdat ik knapte. 

Nu: 
- mijn energielevel lijkt nooit meer op normaal niveau te komen. Ik moet vaak slapen om 's middags te kunnen werken. 's avonds kan ik niet stoppen met talkshows kijken en kranten lezen, daardoor slaap ik te laat en ben ik de volgende dag weer uitgeput. 
- ik werk ver beneden mijn niveau om toch maar structuur te hebben, maar meer dan 12,5 uur per week lukt dat niet. 
- Ik heb vaak hoge verwachtingen van mensen, bedrijven, waardoor ik vaak teleurgesteld raak.  
- ik had talloze contacten maar geen echte vriendschappen.
- ik voel me vaak niet genoeg gezien of gehoord.
- ik heb al mijn hele leven last van spierspanningshoofdpijn / nek/rugpijn. 
- ik reageer erg gevoelig op medicatie
- ik kan heel intens genieten van dingen en heel intens verdrietig zijn. 

Het is misschien een rare vraag, maar als jullie dit lezen, wat denken jullie dan? ADHD'er? Graag jullie reacties! (P.S. nogmaals: het wordt ook door professionals onderzocht, ik zoek vooral of mensen met ADHD zich in mij herkennen. ) 

Hartelijke groeten,
Andries
reactie op @andriesb:
Inkie Inkie Één en al herkenning. Het had mijn verhaal kunnen zijn. Als baby en kind en puber weet ik niet meer veel van, maar genoeg om puzzelstukjes op de plaats te laten vallen bij de diagnose ADHD/ADD gecombineerd. Daarbij ben ik ook hsper, niet gediagnotiseerd, maar wel geconstateerd en door ervaringen. Alleen ik ben 72 jaar en de diagnose vorig jaar gekregen helaas , na 30 jaar in een chronische depressie te hebben gezeten. 
Ik ben de jongste uit een gezin van 9 kinderen, dus veel vaders en moeders. 
Maar snap nog steeds niet dat zo iets 72 jaar speelt en het er nu ineens uitknalt als een opgebalze ballon gevult met confetti. Alle deurtjes staan en gaan open in mijn hoofd, onvoorstelbaar. Bijna alles wat jij zegt komt ook bij mij nu naar voren sinds het een naam heeft en waarom alles is en gaat zoals het is en gaat. Eerst opluchtin, toen verbazing, verwerking en nu leren leven met dit gegeven.
Welkom en veel sterkte en we spreken elkaar vast nog wel eens vis één van de topics 
Groetjes Ineke

3 maanden geleden

Beantwoorden

Inge J. Hoi, ik weet niet of het nog steeds relevant voor je is, én ik heb (nog) geen officieel gediagnostiseerde ADD, maar misschien vind je het wel fijn om te weten dat je niet de enige bent... Dus ik heb op een rijtje gezet in welke punten ik me herken:

- Ik ben spontaan en kom vaak over als energiek
- ik kan heel snel meepraten over iets en verbanden leggen.
- Ik heb heel veel moeite met het bewaren van overzicht.
- Ik weet nooit wanneer iets goed genoeg is, dus ga ik tot het gaatje om een opdracht te voltooien. Ik rust niet voordat het lukt, wat veel energie en frustratie kost.
- Ik pak zaken vaak complex aan, te moeilijk, het kan vaak veel makkelijker.
- met iemand naast me kan ik de wereld aan!
- Het liefst heb ik iemand die me vertelt wat ik moet doen en in welke volgorde.
- Ik kan niet goed ergens aan beginnen, maar als ik bezig ben vergeet ik alles en is de wereld om mij heen weg. Dan krijg ik ook in korte tijd meer voor elkaar dan een ander.
- Ik kan er niet tegen als iemand aan mijn spullen zit of ze ergens anders neerlegt.
- Ik ben vaak bang dat als ik het niet allemaal strak organiseer, de boel in de soep loopt

Dan:
- ik voelde me altijd anders dan anderen
- zocht erg veel goedkeuring -toen al-

Nu:
- ik werk ver beneden mijn niveau om toch maar structuur te hebben, maar meer dan 32 uur per week lukt dat niet.
- Ik heb vaak hoge verwachtingen van mensen, bedrijven, waardoor ik vaak teleurgesteld raak. 
- ik had talloze contacten maar weinig echte vriendschappen.
- ik voel me vaak niet genoeg gezien of gehoord.
- ik kan heel intens genieten van dingen en heel intens verdrietig zijn.
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 4 maanden geleden geplaatst
Welkom @andriesb​ dat zeggen er wel meer.. dat ze nooit dachten om hier lid te worden.. soms maanden of jaren later en dan ineens zijn ze er! Nou je bent van harte welkom en ik heb al gemerkt dat je erg waardevol bent voor de ADHD-community waarvoor mijn dank.

Wat een bijzonder verhaal dat je dat ook allemaal van jezelf herkent, ik vind het knap hoor. Zelfs ik nu 32 ben.. vind ik het soms nog steeds lastig allemaal.. maanden geleden ging het nog erg goed..

check http://www.krachtadhd.nl/tvreeksen/muur-om-me-heen-gebouwd/

nu weer wat minder op zakelijk vlak dan, ups en downs zoals ik mijn leven gewend bent.. zeg maar.. mooie titel ook 'Altijd vechten' het klopt merendeels ook wel. 

Soms vraag ik mij zelf wel eens af of het ooit stop, beter wordt, rust krijg.. o.i.d. 

Als ik dit lees, een echte ADHD'er hoor @andriesb​ je lijkt mij een intelligent persoon, hoe je dingen beschrijft, antwoord etc.. 

Echt super!  
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
Dank je @coenoldebijvank
Toch nog een reactie op het voorstelrondje ;-) 

Ik vind het vervelend voor je dat je op dit moment in een dip zit. Dan kan ik wel roepen dat er straks weer een piek komt, maar daar heb je nu niet veel aan hè ;-) 
Bedoel je op zakelijk vlak dat het tegenzit op je werk? Of werkloos bent? Of heb je moeite je werk vol te houden? 

Het is een compliment dat je het knap vindt dat ik dat allemaal herken. 
Maar om even de illusie weg te nemen dat ik het zo goed op een rijtje heb, ik noemde het 'altijd vechten' omdat het dat nog elke dag is. 

Ik heb wel gemerkt dat mijn grote voordeel is dat ik al verschillende trajecten heb doorgemaakt alvorens ADHD werd onderzocht. Daarvoor zit ik ook al 5 jaar thuis. Ik heb nu wel een simpel baantje van 12,5 uur maar het is eigenlijk fulltime therapie en mezelf op een rijtje krijgen. 

Als ik éérst de diagnose had gekregen, had ik nu absoluut niet geweten wat nou door ADHD komt en wat niet. De diagnose is eigenlijk een afronding van 5 jaar zoeken en puzzelen. En nu kan ik gericht de laatste stap maken terug naar een stabiel functioneren in de maatschappij. 

Met de kennis die ik nu heb, lag alles vreselijk voor de hand, gezien mijn familie, levenspatroon. Maar de kennis had ik toen niet en blijkbaar ook alle hulpverleners niet die ik ben tegengekomen. Dat is ook niet gek, want er waren heel veel randsymptomen die weggewerkt moesten worden (met name angst). 

Dus, mijn kennis is inmiddels groot. Maar de praktijk is elke dag vechten. Mijn grootste wens is dat ik meer energie en ruimte krijg en begeleiding naar passend werk. Ik lijk dan misschien intelligent, maar dat komt vooral omdat ik 10 keer zo intensief formuleer dan een ander ;-) Dus ook 10 x zoveel energie verbruik. Gister lag ik dan ook voor Pampus. 

Ik heb je link op mijn to-do listje gezet. 

Hartelijke groeten,
Andries
Coen Olde Bijvank 3 maanden geleden geplaatst
Ja tuurlijk, topper! Waarom andere dat niet echt doen.. weet ik ook niet echt.. misschien gaat het langs ze heen.. lezen ze wel mee maar reageren niet.. ach wat maakt het uit.. ik doe het 9 van de 10 altijd wel even :) 

ja klein dipje was het wel.. het is vandaag weer 180 graden omgedraaid, haha! In één keer gebeuren er weer mooie dingen :) zie ook mijn Instagram https://instagram.com/coenoldebijvank/?hl=nl

Oh.. met zakelijk bedoel ik.. dat ik behoorlijk wat voor de kiezen heb gehad.. de laatste 2 jaar.. en nu nog wat na weeën.. maar er is licht aan de einde van de tunnel.. keihard voor geknokt. 

Met dat vechten ben ik het helemaal mee eens, het is gewoon ook echt zo.. soms is het een ZWARE STRIJD die andere mensen (niet slecht bedoeld ofzo) nooit zullen snappen.. maar dat maakt ook niet uit.. vandaar ook dit ADHD-forum :)

goed dat je er zo mee bezig bent allemaal... als ik niet zulke goede mensen om mij heen had.. was het met mij ook wel anders afgelopen. 

mooi dat je ook in de laatste fase zit van het traject/therapie van je ADHD behandeling, als ik het goed lees. Zou dat weer fijn zijn.. althans hoop ik voor jou uiteraard :)

Wat vind je leuk dan.. omdat je het over 'passend werk' hebt.. bedoel je dan ADHD gerelateerd? Ik doe dat niet of nauwelijks.. maar ik vind je een toffe kerel.. misschien een keer bellen? Ik ben 99/100 positief en mensen zeggen altijd dat ze energie en inspiratie van mij krijgen, haha.

Kijk maar! :) 0630090582

Ik waardeer het in ieder geval enorm dat je andere hier op het platform helpt.. zo goed als je kan.

THUMPS UP!!  
reactie op @coenoldebijvank:
Andries McQueen Hey @coenoldebijvank​n!

Van harte gefeliciteerd met je nieuwe baan! Gaaf! Vorig jaar heb ik in de hype ook even aan cryptomunten mogen ruiken ;-) Hoop dat het je goed gaat bevallen!

Niet iedereen hoeft te reageren hoor, maar het is altijd leuk als het wel gebeurt natuurlijk.
Ik ben sowieso benieuwd hoeveel mensen de gesprekken op dit forum lezen. Meestal doe ik of het er maar een handvol zijn, dan kan ik tenminste vrijuit blijven typen ;-)

Dat je het beschrijft als ‘zware strijd’ kan ik nu veel beter begrijpen. Ik ben pas sinds april erachter dat ik al die tijd niet gek was, met mijn geknok en gezwoeg. Dat is iets wat alleen jij en je partner en prachtige tweeling van dichtbij meemaken. Daaromheen ben je waarschijnlijk net als ik de vrolijke onbezorgd lijkende gozer.
Mèn, wat heb ik de laatste jaren verlangd naar mensen die in elkaar zitten zoals ik, die het begrijpen. Maar omdat ik altijd in de angstkant aan het zoeken was, was dat meestal ook de enige overeenkomst. Al die typische andere klachten herkenden ze niet. Gelukkig had ik meerdere zussen die het herkende. Maar ja, al ben je dan samen, dan is het nog tegen de rest van de wereld.
De vraag over wat ik leuk vind is héél complex, haha!
Ik ben denk ik al sinds mijn 17e op zoek naar werk wat bij mij past. Ik ben in mijn onoplettendheid gewoon de Pabo gaan doen, dat deden mijn ouders, mijn leraar op de basisschool leek leuk werk te hebben. Niet goed ook begeleid ook.
Er zijn teveel aspecten in het vak die mij niet uitdagen én teveel aspecten waar ik méér moeite mee heb dan een ander waardoor het me teveel energie kost.
Ik heb een tijdje gedacht piloot te worden of de politieacademie te doen. Haha, ik snap nu waarom (mensen met ADHD zoeken dit soort beroepen die eigenlijk niet goed voor ze zijn meestal op!)

Verder vind ik psychologie mateloos interessant, maar vraag ik me af hoe belastend het is om 8 uur met iemand anders z’n problemen bezig te zijn. Mijn sterke kanten zijn wel mijn intuïtie, inlevingsvermogen, spontaniteit, sfeerbepalen, hard werken, gedetailleerd en minutieus dingen afmaken. Zelfs administratie vind ik voldoening geven, maar kost me ook heel veel energie.
Lichamelijk ben ik snel overbelast (rug, nek, hoofd). Een baan onderweg met afwisseling en diverse mensen en gesprekken (vertegenwoordiger) zou mogelijk bij me passen.
Tegelijkertijd heb ik veel kennis opgedaan de laatste 15 jaar over het kind, onderwijs en pedagogiek. Een andere vorm van mijn vak (zorgcoördinator) zou ook mogelijk kunnen. Dat vond ik in mijn vak als leerkracht het mooist om te doen (juiste zorg zoeken voor een kind).

Ik las op ’t forum dat er meerderen zijn met ADHD die ZZP er zijn. Daar ben ik –nog- te angstig voor. Het zou me teveel stress geven, omdat ik niet meer de ruimte heb in mijn hoofd die ik ooit had en dingen te volledig en te groot maak.

Als iemand mij precies vertelt hoe het moet, kan ik echt héél erg veel bereiken. En daar zit de moeilijkheid nou juist. Ben dan ook al een aantal jaar steeds meer aan het leren te vertrouwen op mijzelf en kwaliteiten.

Daarom helpt een diagnose als deze mij nu enorm om te schiften in waar ik aan moet werken en wat ik nodig heb om een fijne job te vinden.

Het heeft overigens héél erg geholpen om een job te beginnen, vorig jaar december, als bezorger, 12,5 uur per week. Zonder verantwoordelijkheden gewoon weer het ritme, de gezelligheid, energie van andere mensen. Maar ook was het handig om al het geleerde weer in praktijk te brengen (omgaan met stress, conflicten etc).

Ik wil altijd teveel en te snel. Ik ben lang niet tevreden geweest met hoe snel ik groeide in mijn proces, terwijl ik achteraf zie hoe keihard ik gewerkt heb!

Ik verlang ernaar om alles in praktijk te brengen, ik ben zo ontzettend veel wijzer geworden.
Maar vaak ben ik nog zo bang. Dat het mis gaat, dat ik het niet volhoud.

Spelen leer ik meer en meer, gewoon trial and error. Daarvoor mocht dat niet van mezelf! Geen fouten maken, dan gebeurt er iets onverwachts en heb ik geen overzicht meer.
Maar op werkgebied zal ik dit nog veel meer moeten doen. Alleen is het vaak lastig, omdat er brood op de plank moet liggen en je gewoon je maandlasten hebt. Risico’s durven nemen gaat me nog vrij moeilijk af.

Dús, my fellow ADHD friends, ik heb hulp nodig van lotgenoten, inspiratie en misschien professionele werkbegeleidin
Ik ga je nummer opslaan Coen, ik ben benieuwd naar je energie en inspiratie, haha! Mensen zeggen dat ook over mij, maar helaas lukt het me bij mezelf niet!
Vaak heb ik weinig ruimte over, maar er komt een dag dat er wat meer ruimte is en gaan we bellen.

Hartelijke groeten,
Andries



3 maanden geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank Dankjewel! Kijk aan.. en niet verder gegaan met de crypto? Ik heb daar ook nog een groot platform mee gebouwd waar ik dagelijks nog wel druk mee ben.. 'CoinGids' 

Snap dat niet iedereen hoeft te reageren hoor.. maar is wel leuk natuurlijk zodat we van elkaar kunnen leren :). Veel mensen reageren niet.. maar ik kan verzekeren dat dagelijks meer dan 700 mensen (op dit moment) het ADHD-forum bekijken.. veel stille lezers :D

Ben vaak vrolijk en onbezorgd.. wat de vrouw soms weer niet kan begrijpen, achja. haha.

Je zei dat je al geschikt werk aan het zoeken bent sinds je 17e hoe jong ben je nu dan?

Echt bijzonder.. ik heb ook pakjes bezorgd vorig jaar tot begin dit jaar.. +40 pakketjes en dan van 's morgens 08:00 t/m 20:00 echt heel veel plezier gehad.. maar verdiende gewoon geen drol.. 

"Risico’s durven nemen gaat me nog vrij moeilijk af. " Daar heb ik absoluut geen moeite mee.. hoe hoger het risico hoe spannender, haha. Nee geintje.. maar ik neem zeker wel risico's.

"Ik wil altijd teveel en te snel. Ik ben lang niet tevreden geweest met hoe snel ik groeide in mijn proces, terwijl ik achteraf zie hoe keihard ik gewerkt heb! "

Weet ik zeker dat je keihard hebt gewerkt, ik heb dezelfde gedachte ook gehad.. "Wat heb ik nu bereikt..?" ik heb gewoon mega veel geleerd.. waar ik dagelijks nog van profiteer.

En ik zou graag willen bellen of afspreken (doe ik zelden of nooit) voor inspiratie en motivatie. Goed dat je het hebt opgeslagen.. bel niet anoniem.. neem ik nooit op :).

Tot snel topper!


3 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Hey @coen !

Nee, niet verder gegaan, vond het gewoon leuk om een paar honderd euro op te strijken zonder risico’s. Precies wat ik op dat moment even nodig had. En vond het leuk om nog wat ‘guldens’ in bezit te hebben, mogelijk heb ik er nog een paar ;-)
Ik was net als jij vaak vrolijk en onbezorgd. Dat ben ik de afgelopen jaren dus een beetje kwijtgeraakt. Omdat ik zoveel heb moeten werken om weer grip te krijgen, ben ik een tikkeltje dwangmatig geworden in het organiseren en overzicht houden. Dat is ook de reden dat ik niet snel meer risico’s neem.

Daar had ik als tiener en adolescent geen last van. Lang leve de lol, eten drinken en vrolijk zijn!
Als bezorger kijken mensen me ook vaak onderzoekend aan als ik weer eens met een stralende glimlach voor de deur sta, haha.
Ik ben 32 jaar.

Lekker hè, dat je je energie kwijt kon in het bezorgen. Bij de post neem ik aan?
Ik heb helaas de energie niet en mijn lading is zwaarder, dus ik werk alleen de middag en soms tot 20u.

Was het niet een beetje lastig om in de crypto te gaan met jouw gevoeligheid voor risico’s nemen? En hoe gaat dat nu?
Heerlijk is het hè, als je op een dag ontdekt dat je niet hebt stilgestaan, maar wijsheid voor het leven hebt opgedaan!

Zie je de 12e!

3 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Ik kan alleen zeggen hoe meer ik lees van jou des te beter leer ik mezelf kennen. Omdat er bij mij zoveel naar boven komt en mij herkenning geeft krijg ik inzicht in mijn situatie die nu speelt, maar ook als een rode draad door mijn leven loopt. Niet te geloven wat jij losmaakt bij mij. Dingen, ervaringen, fijn , niet fijn en zelfs erg, vooral dat vechten tegen en met jezelf omdat je wilde zijn zoals de ander was.
Maar dat tegen muren aanlopen, onbegrepen voelen , denken niet mee te tellen, alsmaar denken van : " ach het is Ineke maar ".
Voor de buitenwereld sterk zijn, maar ondertussen.............. 
Sorry, ik ben weer eens aan het doordazen, maar het is ook zo frapant om te merken dat , klinkt misschien stom, maar dat ik nu volwassen wordt of een beetje weet wie ik zelf ben.
Voelt goed, maar ook heel raar. Zelfs een beetje verwarrend. Maar tegelijkertijd ook weer duidelijk, zo dubbel allemaal.
Alleen jammer dat ik dit alles niet zo makkelijk op kan slaan in mijn hoofd, ik vergeet veel door de medicatie denk ik. Ik wil hier mee aan de gang, met deze duidelijkheid, mijn EIGEN IK vinden en weten hoe ik moet leven om er achter te komen wat IKZELF WIL. 
Heel beschermd opgegroeid, vandaar het huwelijk in, kinderen en kleinkinderen krijgen, alles gaf structuur.
30 jaar depressie, GE leefd, maar niet BE leefd, weg 30 belangrijke jaren. Maar ik ga door, eens zal het leefbaar of leefbaarder worden.
Wat ben ik blij dat ik jou verhaal heb mogen/kunnen lezen.

BEDANKTDAARVOOR
Groetjes Ineke

3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Alex H 3 maanden geleden geplaatst
Hoi @andriesb​!

Veel herkenning hoor!
en erg blij @coenoldebijvank​ met dit forum.  Fijn om met mensen te sparren, die dezelfde uitdagingen kennen.
Zelf nu ook met een burn out thuis en zoekende naar het juiste carriere pad en een goed re-integratie traject. 
Administratieve functies waar ik vaak in terecht kom vervelen mij snel en geven geen voldoending maar er moet toch brood op de plank.. dus maar doorgaan.. en doorvechten.. totdat de koek op is..
Nu aan het nadenken over alternatieve beroepen en praktijkgerichte opleidingen, die niet te lang duren. 
ik hoop 12 okt voldoende energie te hebben om naar het ADHD cafe in Amersfoort te gaan anders een maand later.
Komen jullie ook?

AD(H)D Cafe Amersfoort
12 oktober 2018 @ 19:30 - 22:00
|Terugkerend Evenement (Bekijk alle)
Stichting De Koperhorst, Paladijnenweg 275
Amersfoort, Utrecht 3813 KA Nederland
reactie op @alexh:
Andries McQueen Hey @alexh

Zoals je leest in mijn reactie op @coenoldebijvank​ zitten we dus in exact hetzelfde schuitje! 
Ik ben ook nog steeds van plan om 12 oktober te gaan, onder voorwaarde dat alle anderen die dit lezen natuurlijk ook komen ;-) 
Ik ga nog even een nieuw draadje maken met je bovenstaande informatie. 
Hoop je dan te zien! 

Hartelijke groeten, 
Andries
3 maanden geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank @andriesb​ ga je echt? Dan maak ik ook notitie in de agenda.. en ga ik thuis even overleggen met de vrouw etc.. 

Ook zo'n meeting heb ik nooit gedaan... zeggen al jaren dat ik dat moet gaan organiseren met ADHDblog.nl (bereik is er wel namelijk).. maar die eerste stap!

Misschien is dit een leuk begin.. @alexh​ je hoort nog van mij.

Emails beantwoord ik vandaag allemaal.. (pfff tientallen per dag.. en het wordt alleen meer omdat alles GROEIT!)
3 maanden geleden

Beantwoorden

Alex H Hoi, 

zou idd leuk zijn als er meer leden komen. 
zoveel herkeningspunten in al die reacties die jullie schrijven. Feest van herkenning.
helaas niet genoeg energie om er specifiek op te reageren, maar misschien kan dat 12 okt :-)

groetjes
3 maanden geleden

Beantwoorden

Heleen Van Arkel Hai Coen en Andries!

Heel fijn om te lezen dat jullie hetzelfde ervaren als ik maar tegelijkertijd voel ik ook een enorm verdriet!
Het gevecht stopt gewoon niet in je leven he, ik ben nu 55 en 'mag' legaal thuiszitten van iedereen en ik krijg zoveel complimenten over wat ik jeb neergezet in mijn leven en op mijn werk waar ik 1 augustus ben gestopt hoor ik van meerdere kanten dat ze mij zo missen om de sfeer en de diensten die ze niet opgevuld krijgen want Heleen deed zoveel!
Het blijft een strijd die we voeren, ons levenlang, maar vergeet niet dat we tot veel in staat zijn, we zijn niet gek maar 'asociaal sociaal' zoals mijn man het altijd noemt!

Geniet van de momenten dat het wel gaat en weet dat als het weer eens niet gaat je daaraan over te geven en zoveel mogelijk rust te pakken!
Het is echt zo strugglen maar we hebben geen saai leven en heel wat toe te voegen in veel levens, tenminste dat is wat ik hoor en ervaar in mijn goeie dagen, als het slecht gaat twijfel ik natuurlijk overal aan en zijn alle ADHD symptomen enorm aanwezig!
Zoek goeie mensen om je heen waarmee je kunt lullen en die je begrijpen!
Zelf loop ik hele enden, in mijn eentje, met mijn hond of met vriendinnen!
Vaak ga je met een probleem weg en kom je met de oplossing terug of komt tot de constatering dat er geen probleem was!;)
Het is goed voor kop en kont, vaak heb je er twee dagen wat aan, de dag dat je loopt en de dag erna, zit je vol energie, dag drie zak je weer terug.
Helaas kun je niet zeilen op de wind van gisteren en moet je alle zeilen bijzetten om een gelukkig leven te leiden!
Het valt niet mee, zelf heb ik nu erg last van mijn hormonen, krijg je er ook nog eens bij heren, denk je dat je alles hebt gehad maar nee!
Gelukkig hebben mijn 3 dochters hun opvoeding goed doorstaan en zijn het prachtige kinderen geworden waarbij ik dan nog met veel schuldgevoel en weemoed terugdenk over hoe ik het anders had kunnen doen maar dit hoort ook bij het leven he, alleen wij ervaren alles in het kwadraat en zo intens dat ik me er ook bij neer kan leggen nu!
Ik heb een kleinzoon van 2 en daar ben ik zo ontzettend gelukkig mee, het jongetje is een geschenk uit de hemel en regelmatig huil ik om het geluk wat me is overkomen, dat ik dit mag meemaken en er zo van kan genieten!
Ik hoop en bid voor alle mensen die lijden aan het leven, want zo kun je het wel noemen toch, er mooie lichtpuntjes zijn en dat jullie echt volhouden met te leven zoals je nu doet, jullie zijn prachtige mannen en ik herken alles wat jullie schrijven en voel wat jullie doormaken!
Jullie kunnen het echt, dat is onze kracht ook, ik weet het zeker, ook al heb je werk ver beneden je niveau, wij worden betaald in natura door onze omgeving, voel je niet minder maar als een zoetwaterparel!

Hoop jullie 12 oktober te spreken!
Lieve groet, Heleen.
3 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @heleenvanarkel Goedemorgen Heleen!
Vandaag las ik voor het eerst dit berichtje. Soms mis je er één door de structuur van het forum.
Dank je wel voor je bemoediging en verhaal over hoe jij het hebt ervaren. Ook al ben je meer dan 2 decennia ouder, is het heel erg herkenbaar wat je schrijft.
Ik geloof direct dat je héél erg hard hebt gewerkt aan diensten, waardoor anderen nu ineens merken hoeveel je eigenlijk deed. Dat had ik ook binnen de organisaties waarin ik heb gewerkt. Maar vaak krijg je daar de erkenning niet voor en kun je daar -meestal als je vermoeid bent- slecht tegen. Zeker niet als er dan ook nog kritiek komt! Haha
Het is heerlijk om sfeer te maken in een team. Het lijkt soms wel dat hoe somberder de mensen om me heen zijn, hoe vrolijker ik word. Dat komt natuurlijk omdat we die stemming aanvoelen en we dat gaan proberen te fixen. Zolang je dat in de hand houdt is dat eigenlijk een heerlijk iets! Ik HOU ervan om te bezorgen in de regen, als iedereen chagrijnig is. Haha!
Het roert me dat je zo geniet van je kleinkind. Misschien juist nu je meer over jezelf weet, kun je daar veel meer van genieten, denk ik? Wat wist je nou over ADHD in de tijd dat jouw kinderen klein waren?
Ook hier herken ik het dat als ik vastloop ik iets soms een paar dagen moet laten rusten (hoe URGENT het ook voelt!) en soms zelfs gewoon even 5 minuten buiten een frisse neus moet halen. Je werkgeheugen legen en dan is er inderdaad vaak niets aan de hand. Maar oh, wat ben ik op het moment dat m’n hoofd vol zit vaak nog bang dat iets me niet gaat lukken!
Ik zie zeker de lichtpuntjes! Mijn hele leven door heb ik ook verschrikkelijk veel lol gehad, intens beleefd, gelachen, op onverwachte plekken geweest, mensen gesproken, teveel om op te noemen.
Dat van het werk is wel een dingetje. Pas nu ik weet wat bij mij de oorzaak is, kan ik het veel beter mezelf gunnen dat ik ‘onder mijn niveau’ werk. Dit IS mijn niveau. Nee, ik blijf niet altijd bezorgen, maar ik weet wel dat ik geen hotshot werk hoef te gaan doen wat perfect aansluit op HBO werk- en denkniveau, laat staan dat ik me door academische boeken heen ga worstelen. Dat doe ik wel in mijn eigen tijd (lol!) als er geen druk op staat.
Nogmaals thnx, en blijf je focussen op je kleinkind. Al is je hele leven voor dat kindje geweest, dan is dat het toch allemaal waard geweest?
Plus dat je hopelijk bij goede gezondheid nog 30 jaar mee mag hoor!! Dat is op een paar jaar na zolang als ik leef!


1 maand geleden

Beantwoorden


toon 4 overige reactie(s)
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
Haha @coen 
Maandag is voor mij ook altijd 'terug-app' dag, terugmaildag. Het voelt als huiswerk. Ja dat hoeft niet, dat weet ik, maar ik kan er niet anders naar kijken. 

Ik ga alleen als er echt meerderen zijn die komen. Het is voor mij dichtbij dus geen probleem! 
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
Update:
Gisteren IQ test gehad. 
Was best gespannen, 
Eerste opdracht ging gelijk op tijd dus blokkeerde al vrij snel! 
Maar als ik de tijd had ging alles prima 
Behalve de cijferreeksen (werkgeheugen) 

Ineens voelde ik wat ik als kind altijd voelde: ik weet en kan veel, maar ik krijg het niet op een rijtje in mijn hoofd! (later werkte ik veelvuldig met kladpapier en ging 't beter) 

Wie herkent dat?

Uitslag over 3 a 4 weken 
reactie op @andriesb:
Inge J. Ik heb ook veel baat bij het gebruik van kladpapier bij testen. Ik had zelfs  een lieve lerares die had geregeld dat ik op het examen Wiskunde naast het 'ruitjespapier' blanco papier kreeg omdat ik bang was een 'min-teken' over het hoofd te zien met al die stomme strepen van ruitjespapier. Ook creerde het veel visuele chaos om naar mijn eigen handschrift te moeten krijgen met formules door de lijnen heen.
1 maand geleden

Beantwoorden

War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Haha, ik herken dat. Met meer dingen hoor. Dat ik achteraf denk dat ik xxx had moeten zegen of doen. 
Dam is het even heel druk in mijn hoofd en tollen er allerlei gedachten tegelijk door elkaar en weet ik het even niet. Zeg of doe dan wat het beste lijkt maar achteraf had dat dan beter of anders gekunt.
Maar ja, je kunt een koe niet in de komt kijken.....
En met cijferreeksen enzo kan ik niks. Ik kan niet rekenen en heb het inzicht niet. Budgetteren enzo prima maar kom niet met ingewikkelde dingen aan. IQ test nooit gedaan,  zit er altijd iets met cijfers in ? 

Teruglezend zie ik dat jullie nog hardstikke jong zijn. Lekker want dan kun je mooi nog switchen in carrière. 
Een huiswerkinstituut, is dat wat Andries ? Of idd richting jeugd met zorg of begeleiding,  erg afwisselend en leuk. Op school kan je het verschil maken hoor en dan vooral naar kinderen die een tikje anders zijn. Die kan je een goed gevoel meegeven omdat jij snapt hoe dat zit.   
reactie op @warhoofd:
Andries McQueen @warhoofd
leuk, iemand die actief met me meedenkt! 
Ja, heel vaak weet je achteraf wat je wilde zeggen, maar je blokkeert gewoon op dat moment hè! Ik heb het als ik me ontspannen voel met mensen die me lief zijn veel minder. Dan kan ik beter de tijd nemen om rustig na te denken. 

De IQ testen die ik ken komen cijferreeksen voor. Ik ken ze niet allemaal ;-) Maar het is een goede test om te kijken hoe je werkgeheugen is. Verschrikkelijk. Ik heb in therapie geleerd de angel uit een situatie te halen (Wat raakt je zo in deze situatie dat je er van blokkeert?!) 
Het was heel treffend om te merken dat die blokkade boven kwam toen ik met die reeksen bezig was en patronen onder tijdsdruk moest nabouwen. Dat is dus iets wat ik wel kan, maar van nature veel meer moeite mee heb dan een ander. 

Ik wed dat er veel mensen met ADHD zijn die veel beter kunnen rekenen dan ze ooit dachten ;-) 

Leuk dat je wel kunt budgetteren! Daar komt ook wat rekenwerk bij kijken! 
Ik heb daar de afgelopen 2 jaar heel veel mee geoefend, man man man, wat gaat daar een tijd in zitten bij mij. Obsessed gewoon. Ik weet nu dat ik het alleen moet doen als ik fit ben, anders vliegen alle getallen, formules en bedragen door mijn hoofd en is 't één chaos. 

Ik ben 32, maar hoe oud ben jij dan?! ;-) 

Leuk dat je begint over een huiswerkinstituut of zorg/begeleiding. 
Het leukste van mijn vak vond ik de zorgkant; dus signaleren en het beste zorgtraject vinden samen met de intern begeleider op school en vervolgens gesprekken met ouders en zorginstellingen. Zeer boeiend. 

Ik sta een beetje op een kruispunt van wat ik wil doen. 

Hoorde laatst iemand pleiten voor een schoolpsycholoog. Kan je vertellen dat dat heel veel goeds zou brengen! 

Begeleiden van kinderen en jongeren vind ik fantastisch. Maar ja, het probleem zit 'm in dat switchen. Ik ben nog vaak erg vermoeid en vaak al snel grens bereikt. Ik ben best bang voor nog een studie. En dan hebben we het nog niet over financiën, brood op de plank etc gehad. 

Angst heeft me lang tegengehouden. Maar ik ervaar de laatste tijd steeds meer vrijheid. 

Andere beroepsideeën zijn van harte welkom!! Dus iedereen die dit leest...!!! 

3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd Stiekem ben il best benieuwd naar mijn iq.  Ik heb jarenlang gedacht dat dat laag was. Die boodschap had ik mee gekregen van de lagere school want ik kon immers niet rekenen. Nu zie ik i n dat ik juist wel heel goed kan leren eigenlijk zolang er maar geen cijfers inzitten. 

Budgetteren lukt best maarben niet alleen hier in huis en we hebben een accountant voor de i gewikkelde zaken. Die is voor man maar ik lift mee.

Als je nog te moe bent om je groots in iets nieuws te storten dan moet je dat zeker niet doen. Maar om je heen kijken kan wel en dat hoeft niet eng te zijn zolang je je voor houdt dat het slechts kijken en informeren is. 
Of scholen geld hebben voor een schoolpsycholoog weet ik niet. Maar gooi nog wat op : speltherapeut.  Heel erg waardevol. 
Loopt via jeugdzorg van de gemeente en dat is soms gedoe dus dat gedoe moet je achterwege laten. Zou zoiets ook op scholen geboden kunnen worden ?  Zodat iemand anders de aanvragen doet bij gemeentes ? 
Slechts kijken hè,  meer niet. 
3 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Ik wou effe reageren op die vraag naar IQ-test.  Die heb ik ook moeten ondergaan om tot de diagnose te komen (ik ben gemiddeld intelligent en op zich ben ik daar tevreden mee😊).  Ik heb toch (wat had je gedacht) wat vragen bij zulke tests.  Ten eerste wordt alleen de analytische intelligentie gemeten.  Creatieve en praktische intelligentie worden niet getest en zijn even belangrijk. Je moet creatief kunnen denken om met nieuwe ideeen te komen (één van onze sterke punten), je moet analytisch kunnen denken om te weten of het een goed idee is, en je moet praktisch kunnen denken om die ideeën gestalte te geven en anderen ervan te overtuigen.

Ik vind het spijtig dat bij het bepalen van iemands IQ daar geen rekening mee wordt gehouden.  Het kan ervoor zorgen dat bepaalde mensen als minder begaafd worden beschouwd, terwijl ze wel kwaliteiten hebben waar geen aandacht aan geschonken wordt (omdat die als minder relevant worden beschouwd).  En uiteindelijk is het maar een getal, maar het kan dramatische gevolgen hebben voor iemands zelfbeeld.  Daardoor komen ook veel ADHD'ers ook in het bijzonder onderwijs terecht.  Erg toch?  

Persoonlijk vind ik wijsheid belangrijker dan intelligentie.  Het gaat er niet om hoe intelligent je bent, wel om wat je doet met je intelligentie. De manier waarop je die bijvoorbeeld inzet voor het grotere geheel (niet alleen voor eigen succes, carrière, geld...)  Ik zie of hoor dikwijls mensen uitpakken met het feit dat ze hoogbegaafd zijn.  'Goed voor jou' denk ik dan.  Maar wat doe je er concreet mee?  Plak daar maar eens een cijfer op...
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
@mathieuwouters​ Je stelt zoveel vragen bij gangbare methodes (wat op zichzelf heel goed is!) dat ik me afvraag wíe er nou teveel waarde hecht aan bijv. een IQ test.  

Voor mij is het een simpel onderdeel in de diagnostiek die één en ander mogelijk kan verklaren, uitsluiten etc. 

Sterker nog, de hele IQ test was niet zozeer om mijn IQ te testen maar vooral het verschil tussen verbaal en performaal IQ. Mijn behandelaar vond het eerder niet zinvol om het getal te geven, maar omdat ik net als @warhoofd​ nogal nieuwsgierig ben zal ik het graag tzt vernemen. En overigens ook lekker voor mezelf houden. Het is, nogmaals, een klein schakeltje in het totaalpakket. 

In deze huidige tijd zullen er niet veel kinderen zijn overigens die zomaar met ADHD naar het speciaal onderwijs gestuurd worden! Zo makkelijk werkt het helemaal niet joh, ook niet vóór de invoering van Passend onderwijs. 

Misschien dat je de kinderen met gedragsproblemen bedoelt die vroeger naar de LOM-school gestuurd werden (Leer en opvoedingsproblemen)? 
reactie op @andriesb:
mathieu wouters Ik stel veel vragen over gangbare methodes en het systeem omdat ik zie dat het (ondanks dat vele mensen er zich weinig vragen bij stellen) tekort schiet.

Ik snap wel dat je benieuwd bent naar het resultaat van die tests.  Ik was dat ook trouwens.  En ik was ook verrast (dat er zo een verschil was tussen het verbaal en performaal gedeelte).  Maar het onderzoek is te beperkt om het te zien als een graadmeter voor iemands intelligentie.  Er word bij ons gewoon té veel belang gehecht aan kennis...  

Ik weet niet hoe het in Nederland zit maar bij ons is het onderwijs zeer prestatiegericht.  En in het verleden (mijn generatie) werden veel kinderen naar het buitengewoon onderwijs doorverwezen als bleek dat ze niet konden volgen (dat zal nu inderdaad niet veel meer gebeuren).   Als de ouders van mijn vrouw het advies van de school waren gevolgd, dan had zij daar ook terechtgekomen.  Uiteindelijk is ze afgestudeerd aan de hogeschool...  

Dat is eigenlijk de bemerking die ik bij die tests wilde maken.  Voor de diagnostiek zijn ze misschien nuttig, maar voor het bepalen van iemands intelligentie ontoereikend.
3 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Het gaat hier ook om de diagnostiek. Een discussie of een IQ werkelijk iemands capaciteiten meet, is een andere discussie. 
Net als in België is ook hier het onderwijs erg gericht op cognitief vermogen, niet hoe praktisch iemand kan floreren. 
Ben er groot fan, op andere platformen discussieer ik daar graag over mee, dat praktische skills minstens zo belangrijk worden als de cognitieve. Want vaak zijn het juist de kinderen die cognitief lager scoorden de kinderen die later bloeiende bedrijven hebben en hebben geleerd er hard voor te werken. 

3 maanden geleden

Beantwoorden

Jorien Van d - van R @mathieuwouters@andriesb​ wat een interessante gesprekken hebben jullie over de diagnostiek en IQ test! Ik lees dit soort dingen altijd alsof ik 2 personen ben. Aan de ene kant ben ik het kind nog steeds waar altijd tegen werd gezegd dat ze zo slim was en als ze gewoon haar best zou doen zou ze wel alles kunnen. Voor de diagnose werd besloten om mijn IQ niet te testen want het leek de behandelaar niet bevorderlijk als ik 2 stempels zou krijgen. Ondertussen ben ik het daar niet meer mee eens. Laat maar komen dan snap ik tenminste waar bij mij een groot gedeelte van het ook altijd vechten vandaan komt. Al denk ik dat de ADHD een groot gedeelte opslokt. Daarnaast ben ik ook Orthopedagoog in het speciaal onderwijs. Andries, zoals ik jou nu lees denk ik dat je enorm goed past in het onderwijs! ik snap dat je nu misschien (aanname) nog niet volledig in staat bent tot het aantal uren wat daar vaak gevraagd wordt en dat de drukke omgeving veel vraagt,  maar het geeft je zoveel voldoening. En hier op het forum zie ik ook steeds terug hoe je bezig bent met anderen helpen. Je zou ook kunnen kijken naar coach banen o.i.d. Als jullie nog steeds af en toe in het ADHD café samen komen kom ik graag eens langs! ik kan me verbaal toch beter uitdrukken.. In jouw persoon herken ik heel veel van mijzelf maar vooral ook heel veel van mijn man. Wat is nu de specifieke reden dat je omgeving nog niets weet (is dat inmiddels nog zo?)? Zelf heb ik altijd moeite gehad me kwetsbaar op te stellen.  Toen ik ruim 7 jaar geleden de diagnose kreeg kon ik echter niet anders dan erover praten en dat bracht mij en mijn toen nog vriend en nu man heel dicht bij elkaar maar bracht me ook dicht bij mijn familie. De laatste jaren sluit ik me weer meer maar met wat er nu allemaal speelt werd ik toch gedwongen om anderen weer op te zoeken en ik vind het heel fijn! Zelfs als ik me niet kan inhouden en moet huilen dan is mijn 'schasmte' en de druk om sterk te zijn niet meer de baas. En dat voelt heerlijk bevrijdend, of ik nou word begrepen of niet. Mijn streven is uiteindelijk om zo sterk te zijn dat ik mijn zwakte en onzekerheid durf te tonen en me helemaal niet anders voor te doen. Of af te leiden natuurlijk door me op de ander te richten of een luchtig onderwerp aan te snijden. Nog een lange weg voor ik daar helemaal ben..


Wat betreft de IQ testen ben ik het met jullie beiden eens. ik zie soms praktisch nut maar het blijft een beperkt instrument dat een tijdsopname weergeeft. Nu zijn ze bezig met een nieuw instrument dat veel breder test (IDS) en bijvoorbeeld ook de executieve functies meeneemt. De meest gebruikte test voor kinderen, de WISC, is ook vernieuwd en meet nu anders maar ik moet me in deze test nog wat meer verdiepen  (we hebben hem wel binnen maar mijn collega heeft de scholing gedaan). ik zelf merk bij mij persoonlijk dat ik heel wisselvallig ben met dit soort testen e.d. Sommige doe ik beter zonder medicatie en sommige beter met. Heel interessant vind ik en ik ben benieuwd of naar dit soort dingen al onderzoek is gedaan. Ons/mijn brein is vermoeiend maar ook uniek en kan soms voor mij echt mijn instrument zijn. Hoe voelen jullie dat?
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @jorienvandvanr
Dank je wel voor je lange bericht! Wat een prachtig beroep heb je. Orthopedagoog in het onderwijs. Het is inderdaad een richting waarvan mensen zeggen dat ik daar goed zou passen. Dus ik houd dat in mijn achterhoofd voor als ik mijn aandacht en tijd weer volledig kan geven. De gesprekken met de IB’er en geven van zorg op maat vond ik het boeiendste van mijn vak als leraar in ieder geval.
Het lijkt soms inderdaad als je 2 personen bent hè? Het is niet voor niets het gecombineerde type 😉 Mensen zien mijn extraverte kant, blijdschap en levenslust. Maar niet de gevoelige, overprikkelde, zeer inlevende kant. Of die zien ze wel, maar ze beseffen niet hoeveel mij dat kost.
Ook jij hoorde dat je zo slim was. En dus heb je dan blijkbaar nergens last van hè? 😉 Tegenwoordig is een dubbele diagnose gewoon gangbaar en het is aan jou of je die informatie wilt hebben over jezelf of niet. Bij mij zag je een duidelijke inconsistentie, waarvoor ik van tevoren al gewaarschuwd was. Dat was prettig, want daardoor pak je alleen eruit wat wél consistent was (verwerkingssnelheid en werkgeheugen) en ook relevant voor ADHD onderzoek. Tegelijkertijd leeft bij mij wel de vraag hoe hoog mijn verbale IQ nou werkelijk is, als er geen tijdsgebonden opdrachten bijzitten.
Omdat ik mezelf, en vele mensen met ADHD met mij, altijd lui vond en gedemotiveerd, terwijl áls ik wat doe ik vér over grenzen ga, is het juist deze informatie -enorme discrepantie tussen verbaal iq en verwerkingssnelheid- die mij vertelt waaróm ik zo angstig ben geworden. De extraverte kant wil alles vlug vlug vlug doen, terwijl ik er juist 2 x zoveel tijd voor zou moeten nemen. Dat geeft zoveel wrijving, spanning en uiteindelijk angst. Dat is in één klap al een stuk minder als je begrijpt hoe het komt. Je wordt milder voor jezelf.
Ik weet niet uit mijn hoofd wanneer het ADHD café in Amersfoort er weer is (het is er maandelijks). Wie weet kunnen we in het nieuwe jaar weer een initiatief droppen. @coenvanoldebijvank is in ieder geval een meet-up speciaal voor dit forum aan het regelen.
De specifieke reden dat mijn omgeving dit niet weet (heel klein beetje weten ze wel hoor) is omdat ik dit voor mezelf helder wil hebben, zodat ik het goed kan uitleggen. Ik heb gezien hoe het bij mijn ADD zus is gegaan die het wel vertelde, en zo wil ik het niet. Je ervaring dat het met jouw familie dichter bij elkaar bracht is dus een hele fijne voor jou!
Anders dan jij heb ik mezelf de laatste jaren juist afgesloten, ben juist altijd heel open en eerlijk over wat ik voel en wat ik meemaak, waar ik tegen aanloop. Ik heb juist moeten leren om meer dingen voor mezelf te houden en daar zelf mee te dealen i.p.v. afhankelijk van anderen te zijn. Echt precies het tegenovergestelde. Grappig hè. Hoe meer me dat lukt, hoe sterker ik me voel
Ben erg benieuwd naar de IDS en hoe de WISC er nu uit ziet!
Ook al is ons brein vermoeiend, ik zou niet zonder ADHD willen. Dan zou ik maar een saai doorsnee persoon zijn. Juist de intensiteit in pieken en dalen geven me ook het gevoel dat ik lééf. Het heeft echt fantastisch mooie kanten.


1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Hey @jorienvandvanr,

leuk dat je onze discussies volgt 😊.  Wat je over @andriesb​ zegt klopt helemaal.  Bewonderenswaardig hoe hij iedereen tracht te helpen.  Ik zou hem graag als leerkracht gehad hebben. 

Als ik het nu teruglees valt mij mijn gefrustreerde ondertoon op.  Ik zat (en zit nog) volop in de verwerkingsfase en voelde (nu al wat minder) veel boosheid tegenover de GGZ.  Het vermoeiende is dat ik alles wat algemeen aangenomen wordt in vraag stel, en dat ik daar dan steeds dieper op doordenk, eigen theorieën ontwikkel (die ik daarna evengoed in vraag kan beginnen stellen). Kortom, het maakt het onmogelijk om mij bij een diagnose neer te leggen of een bepaalde behandeling vol te houden (typisch ADHD?).  Ik denk ook heel erg zwart/wit : ik ben voor iets of er heel erg tegen...  Ik denk dat mijn brein me op dat vlak heel erg tegenwerkt in het 'normaal' kunnen functioneren!  Van de andere kant denk ik dat ik ook niet normaal wil zijn.  Ik voel heel erg de drang om te rebelleren.  Herken je daar iets van? (ik heb de indruk dat dat bij de meesten op het forum nogal meevalt).

Wat je schrijft over 'sterk zijn door je zwakte te durven tonen' klopt helemaal denk ik.  Het is heel bevrijdend om bijvoorbeeld te kunnen zeggen : 'het gaat even niet, ik zonder me af' of gewoon je emoties te tonen.  

Er bestaat heel veel misvatting over 'sterk zijn'.  Velen zijn er nog van overtuigd dat je alleen maar sterk bent als je je zwaktes kan onderdrukken.  Zo heb ik een collega die zichzelf  een sterke vrouw vindt omdat ze ondanks al haar moeilijkheden, blijft verderwerken.  Toegeven dat het niet gaat en even pauze nemen om op adem te komen vindt ze een teken van zwakte.  Ook haar dochter, die hypersensitief is, noemt ze zwak (en dat zegt ze dus ook letterlijk tegen het kind).  Spijtig genoeg worden mensen die hoog scoren op de psychopathie- of narcismeschaal nog te vaak al de sterken in de samenleving gezien (kijk naar onze grote leiders), en hooggevoelige mensen (waaronder ik ook AD(H)D-ers en mensen met autisme reken) als de zwakkeren.

Ik heb mezelf mijn leven lang als een zwakkeling gezien omdat ik moeite had om goed te functioneren.  Nu pas begint dat te veranderen.  Ik vind het sterk van mezelf dat ik de tijd heb genomen om te reflecteren, na te gaan waar mijn klachten vandaan komen, en veranderingen in mijn leven te brengen om vervolgens te kunnen uitgroeien tot de persoon die ik altijd al had moeten/kunnen zijn.

Daarom ook mijn bedenkingen bij de algemeen heersende opvatting met betrekkning tot intelligentie.  Het is toch meer dan enkel het kunnen reproduceren van kennis of jezelf goed kunnen verkopen ofzo?...   Hoe kan je iemands 'wijsheid' testen?  Dat is nog iets heel anders, maar volgens mij belangrijker...

Bij mij werd de IQ-test afgenomen in een periode dat ik gemiddeld 3-4 uur per nacht sliep...  Kun je op basis daarvan dan uitsluitsel geven over iemands intelligentie of verbanden leggen met een bepaalde stoornis?  Ik denk van niet... 

Ik klink nog steeds gefrustreerd hé 😉
1 maand geleden

Beantwoorden

Jorien Van d - van R @andriesb  @mathieuwouters​ er speelt meteen van alles door mijn hoofd als ik jullie reacties lees! ik ga er nog uitgebreid op reageren maar dan moet ik ze er even naast pakken om het overzicht te bewaren😉 

wel alvast dit; Mathieu dat rebelse herken ik enorm! Al vind ik mezelf vaak leuker en rustiger als ik het even los kan laten, ik geniet er ook enorm van om me (verbaal) te laten gelden. Kan dan ook redelijk competitief zijn. Met medicatie heb ik wel de keuze of ik dat wil, zonder medicatie heb ik die keuze niet. Dat zit me soms wel dwars. ik vind het fijner om de keuze te hebben me te laten gaan of niet omdat ik dan ook meer controle heb over hoe intens ik ben en over wat ik eventueel terug krijg. Als ik emotioneel ben en mijn medicatie is uitgewerkt  (vooral bij boosheid) dan kan ik zo fel en hard worden dat ik er zelf last van heb. Omdat ik mezelf dan te vind en/of omdat ik zie hoeveel impact dit kan hebben op anderen. maar ik heb ook momenten dat dit me een soort opluchting brengt hoor. Best dubbel.... is dit een beetje wat je bedoelt? Uiteindelijk denk ik dat ik zo hard voor mezelf kan zijn dat ik hierdoor ook onwijs hoge verwachtingen kan hebben van anderen. ik weet nog niet zo goed waar dat precies vandaan komt..
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @mathieuwouters
Hey! Leuk om weer wat van je te lezen. Dank je wel voor je compliment. Doet me goed natuurlijk.

Die frustratie is toch super belangrijk om te hebben? Als je alles in vraag stelt, es even lekker die slinger naar die kant door laat slaan, mag het gewoon eens?

Toen ik leerde boos zijn (of was het gewoon frustratie, ja denk het wel!) 2 jaar terug vond ik dat HEERLIJK. En frustraties over de GGZ, oh daar kan ik boeken over schrijven. Maar die frustraties heb ik nooit bij boeken die geschreven zijn door mensen die er verstand van hebben, waarvan ik beschreven informatie ook in andere officiele bronnen zie.

Maar met jou zijn er genoeg anderen op het forum hier die dat wel doen en het liefst grijpen naar allerlei dieten, vitamines, wietolie, visolie etc. Terwijl dat juist allemaal experimenteel is. Ik vind dat begrijpelijk, maar ook opmerkelijk. Ik vraag me dan standaard af wat daar achter zit.

Je vermogen om alles te overdenken, theorieën te ontwikkelen, dat in twijfel te stellen en dat proces uitkristalliseren (wetenschap dus) is juist een specifieke gave die je ver kan brengen. Maar -iig bij mij- is heel moeilijk te stoppen, te geven aan alleen écht belangrijke dingen, zonder dat het teveel van jezelf in beslag neemt waardoor de rest van je leven eronder lijdt. Kortom de voor en nadelen van ADHD in één zin. Maar ik denk echt -en probeer het al zo lang- dat het echt te leren valt. Daar gaat soms jaren overheen en dan nog maak je dezelfde fouten, maar over-all wordt het beter.

Ook het willen rebelleren herken ik heel erg goed. Ik (en jullie) zíjn ook gewoon echt anders. Als ik een paaltje zie en ik voel me goed dan ga ik daar gewoon op stáán en ik spring er vanaf. Kijk, dat is allemaal nog prima totdat je een jaar of 27 wordt en je ineens volwassen moet doen.
Ik kan heel slecht tegen chagrijnige hoofden van overwerkte mensen die dat niet waarderen of denken ‘wie is die mafkees?’. Wat heel leuk is, is dat mijn dochter het heerlijk vindt en we samen lekker gek zijn. Lekker huppelen samen, daar wordt een mens toch blij van?

“Het is heel bevrijdend om bijvoorbeeld te kunnen zeggen : 'het gaat even niet, ik zonder me af' of gewoon je emoties te tonen.”

Mooi verwoord. Dat is één van de moeilijkste dingen om te leren, maar ook één van de dingen die het meeste resultaat oplevert!!!!

Over frustratie en irritatie gesproken @mathieuwouters Ik ben meestal het toonbeeld van begrip, je moet echt heel gek doen bij mij. Maar bij mensen die de hele dag klagen over hoofdpijn en geen paracetamol nemen omdat ze dan ‘sterk zijn’ kan ik heel slecht uitstaan 😉

Jouw voorbeelden zijn precies de voorbeelden van mensen die ik moeilijk kan begrijpen. Maar zij zijn bijna áltijd zo omdat ze in zo’n omgeving zijn groot geworden óf juist zwaar het tegenovergestelde waardoor zij wel even laten zien dat het anders kan.
 Zeer zorgelijk trouwens, over die collega met haar sensitieve dochter die ze zwak noemt. Ik noem dat kindermishandeling. Heftig woord hè. Ja, maar dat is het ook. Je beschadigt iemand voor het leven.

Zo gaaf om te lezen dat jij juist ziet hoe sterk je bent geweest om dit proces door te gaan, en hoe je nu bezig bent om iets te bouwen waar je de rest van je leven op door kunt gaan.
Dit is zó feilloos hoe ik het ook deels heb/ deels heb gehad.

Grappig dat je de IQ test er weer bijhaalt 😉

Wat het mij heeft opgeleverd:
- Ik weet dat er qua verbale intelligentie niets mis met me is. Ik weet niet hoe hoog het is, omdat er meerdere onderdelen (die met tijd) inconsistent zijn met de rest.
- Ik heb daarmee ontdekt dat mijn verwerkingssnelheid (de test die wél consistent is gemaakt) 23 tot 28 (!!!!) punten lager ligt dan mijn verbale IQ en mijn werkgeheugen 10 tot 15 punten lager, mogelijk is de kloof nog groter als mijn verbale IQ hoger is zonder tijdsdruk.

In combinátie met alle andere info was dat juist voor mij een schokkende bevestiging. Iets wat ik écht even een weekje moest verwerken (lol 😉)

Ineens snápte ik nóg beter waarom ik zo angstig ben geworden. Door mijn hyperactieve kant ging ik juist in een super hoog tempo werken en jarenlang overcompenseren. Ga nie goe!

Mijn onmetelijke wijsheid is natuurlijk niet vastgesteld met deze test 😉


“Bij mij werd de IQ-test afgenomen in een periode dat ik gemiddeld 3-4 uur per nacht sliep...” 

Dan lijkt mij een IQ test het laatste wat je moet afnemen inderdaad 😉

“Ik klink nog steeds gefrustreerd hé 😉”

Inderdaad, mooi toch? 😉

@jorienvandvanr

“Met medicatie heb ik wel de keuze of ik dat wil, zonder medicatie heb ik die keuze niet.”
Daarom ben ik zo benieuwd of dat voor mij ook zo gelden. Dat competitieve en tot het gaatje gaan heb ik ook, wat zwaar veel energie kost. Wat heb je geprobeerd om die rebounds minder te krijgen?

Dat dubbele herken ik heel goed. Maar toen ik tiener/adolescent was, was ik me daar veel minder van bewust. Omdat je toch een allesvriend ben vinden de meesten je lekker gek en vaak daarom ook juist leuk. Ik heb dat intense, felle en harde nog maar een paar jaar, toen ik in psychotherapie leerde om boos te zijn en te vóelen. Daar voelde ik ook heel veel, maar ik heb het hier over het voelen van ‘wat dit met mij doet’. Die opmerking, die actie, wil ik dit eigenlijk wel etc etc.

Bijvoorbeeld -misschien heb ik m eerder genoemd- doe ik altijd heel vriendelijk tegen collectanten, krijgen ze een muntje etc. Eerder vóelde ik niet hoe storend ik het eigenlijk vond dat ze me op zo’n avond continu komen storen met een nieuw energiecontract, of een telefoonabonnement.

Toen ik begon te voelen leerde ik ze afwijzen (Dat kon ik vroeger niet!!) maar in het begin was dat héél intens omdat als ze dat niet respecteerden: ‘ja maar meneer, dit is heel goedkoop!!’ ik finaal uit m’n plaat ging en ze de huid vol schold. Ik wist niet dat ik dat in me had!! Héérlijk vond ik het. Gelukkig is dat weer in balans, lol 😉

Waarom ben ik dit aan het vertellen, ehm. Oh ja, impact en opluchting. Duidelijk beschreven denk ik.

Die hoge verwachtingen zijn bij mij eigenlijk de reden dat veel vriendschappen in het verleden zijn stukgelopen maar ook met name op het werk problemen gaf. Ik kan niet tegen mensen die niét 100 % geven. Ik leer dat wel heel erg nu, maar het blijft een dingetje. 😉 Herkenbaar?



1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters
Goeiemorgen @andriesb​,

Bedankt alweer voor je uitgebreide reactie. ik zal binnenkort nog eens reageren. Momenteel is het wat moeilijk want belangrijk dossier opt werk, en de kat heeft onze macbook stukgeplast 😳...  (daar zou ik vroeger dus daaaagen slecht van zijn geweest... leve Venlafaxine!)

tot gauw



1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters
@jorienvandvanr​,

dat is ondermeer wat ik met dat rebelse bedoel.  Heeft ook met impulsiviteit te maken.  Ik heb nogal snel een weinig genuanceerde mening over dingen (het is ofwel zwart ofwel wit).  Ik heb het geduld niet om mijn gedachten even te laten bezinken of de scherpe kantjes er wat af te vijlen.  Zo gaat het ook met mijn emoties (zonder medicatie) : ofwel ben ik intens gelukkig, uitermate verveeld, of extreem kwaad.... 
Sinds ik mijn medicatie neem ben ik in ieder geval aangenamer voor mijn vrouw en kinderen...

Wat ik bij mezelf frustrerend vind is dat ik verbaal helemaal niet sterk ben.  Ik krijg de dingen moeilijk geformuleerd zoals ik ze in mijn hoofd heb.  Schrijven lukt me veel beter...  Bij de IQ-test is dat ook gebleken.  Ik scoorde performaal veel beter.  Het is zo'n chaos in mijn hoofd dat het me bij momenten verlamd.  Ik laat me daardoor snel overrompelen. Dus op dat vlak ben ik wel jaloers op je!

Dat competitieve herken ik ook.  Als ik ergens aan deelneem wil ik de beste zijn! Maar ik geef ook snel op als ik voel dat dat niet zal lukken.  Ik vermijd meestal zulke situaties...😊

1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters
@andriesb​,

Wat er achter het zoeken naar experimentele behandelingen zit?  Dat is ook weer een soort van rebellie tegenover het systeem : een aversie tegenover de pharma industrie, die op zich ook gewoon een geldmachine is (die er dus baat bij heft dat er veel ziektes en stoornissen en pillenverlavingen in stand worden gehouden.  Maar dan kan je je langs de andere kant ook vragen stellen bij die hele hype rond mindfullness, diëten, yoga en dergelijke waar ook velen op de kar springen om een graantje mee te kunnen pikken...

Daar ben ik ondertussen ook al aan uit.

Dat rebelleren kan verschillende vormen aannemen hé.  Algemeen aanvaarde theorieën in vraag stellen, mijn politie-uniform niet meer dragen, weigeren 'volwassen' te worden (zoals met je dochter op een paaltje springen 😊)of gewoon een keer luid boeren aan tafel (wie heeft er trouwens ooit beslist dat dat onbeleefd is 😉?). 

Het is inderdaad zo bevrijdend om niet steeds toe te geven aan de druk om je volwassen te gedragen en bijvoorbeeld een keer te huppelen met mijn dochtertjes, aan een verkeersbord te gaan hangen of met een veel te kleine step (en zonder helm) van een heuvel af te racen.  Vroeger zou ik me daarvoor schamen.  Nu denk ik : Jaja, kijk maar goed IK LEEF!! 😄

Af en toe 'foert' of 'f*** it' zeggen is een goed middel tegen angst en stress. 

1 maand geleden

Beantwoorden


toon 9 overige reactie(s)
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
Update: Op verzoek van mijn vrouw en ik samen hebben we eerst nog een gesprek samen met de behandelaar. We vonden het best bijzonder dat zij tot nu toe in het ADHD-diagnostiek proces niet betrokken is geweest, terwijl zij het toch al 8 jaar met me uithoudt, en genoeg specifieke info kan geven ;-) 
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Andries.
Wat fijn voor je dat je vrouw betrokken gaat worden in het ADHD proces. Als het uitgelegd wordt door een  behandelaar, over het reilen en zeilen zal er ook meer begrip ontstaan russen jou en je vrouw. Mijn man gaat altijd wel mee naar afspraken met de psychiater, maar verder wordt hij er ook niet erg bij betrokken helaas. Ik loop al vanaf 1988 in de psychiatrie ( eerst vanwege die 30 jaar depressie en nu voor deze diagnose ). 

Als je vrouw weet wat er zich binnenin jou afspeelt zal het " makkelijker " voor haar, maar zeker voor jou  zijn om er open over te kunnen praten en jou het gevoel misschien te geven er niet zo alleen in te staan.
Ik vraag me af of dat nu komt omdat jullie zo'n stuk jonger zijn dan mij? Ik vraag dit omdat mijn man er wel voor me is, maar het totaal niet begrijpt , wat hij gewoon niet kan.
Wij zijn bijna 48 jaar getrouwd en hebben heel wat stormen doorstaan, door alles wat we meegemaakt hebben, dus onze basis is stevig, maar als personen héél erg verschillend.hij is afstandelijk en laat zijn gevoelens niet zien en ik daarintegen ben HSP, ADHD/ADD gecombineerd en een persoonlijkheidstoorniis. Dus dat botse regelmatig. Nu ik weet waar het vandaan komt en waardoor worden de omstandigheden milder. 
Hij staat open voor verhalen op dit blok op alle topics die bij mij zoveel herkenning oproepen en die ik hem vertel. En dat opent zijn ogen ook en herkent hij ook mij daarin en bevestigt dat dan ook. 

Metonze kinderen 46 en 44 jaar ligt het moeilijker . Zij staan er niet  ( echt ) open voor en vinden het allemaal wel goed . Het is ook moeilijk te begrijpen , gelukkig begrijp ik dat, maar het doet wel pijn, maar dat heeft met mijn HSP te maken, ik voel hun machteloosheid hierin ook aan. En psychisch iets mankeren , ja, helaas is dat nog steeds niet makkelijk bespreekbaar.

Maar intussen ga ik wel over hun grenzen heen en zij over de mijne, wat kortgeleden tot een uitbarsting is gekomen door mijn toedoen. Ik kon er niet meer tegen.
Het gaat wel weer goed, maar uitgepraat is het niet en of dat gebeuren zal, ik betwijfel het.
Maar toch, ondanks dat ik het erg vind en nog steeds, ben ik blij dat ik iets open gegooid heb wat hen aan het denken gezet kan hebben ( wat ik hoop ), maar mij zeker aan het denken gezet heeft en waar ik wat mee kan en ga doen. Niet alleen mijn grenzen, maar ook grenzen van anderen.
Daarom heb ik er ook zoveel aan om deze topics te lezen, het opent mijn ogen. Die herkenning, en hoe iemand er mee omgaat en hoe het ook kan.
Ik heb veel jaren verloren helaas, maar tijd kan ik niet meer overdoen, maar ik hoop nog veel jaren te krijgen waarin mijn leven fijner wordt.
Daarom vind ik het zo fijn voor jou dat je samen met je vrouw dit aangaat. Ik hoop dat jullie er samen goed uitkomen, oh zo belangrijk.
Onze kinderen waren pubers in 1988 toen mijn psychische toestanden begonnen. Voor mij êén grote zoektocht, voor de artsen een chronische depressie.
Maar uiteindelijk zat dit er allemaal onder, vandaar dat ik zo blij ben met de verhalen hier en ik dacht gisteren ook van jou. Sorry, ik lees zoveel , ik weet het niet zeker meer.
Maar zeker bedankt dat je je vehaal deelt.
Ik kan alleen mijn weg op dit blog niet zo goed vinden helaas. Ik kan vaak niet terugvinden wat ik geschreven heb en wat die rode cijfertjes en alle tekentjes allemaal betekenen. Vind ik jammer.
veel sterkte en succes samen met je vrouw en het komt vast goed. Samen zijn jullie sterk, ben ik van overtuigd. Ik lees of hoor vast wel weer wat van je.
Lieve groetjes Ineke



Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
Hoi Inkie!

Dank je wel voor je hartelijke reactie.
Je boft maar met een man die altijd met je meegaat.
Ik kan me niet voorstellen hoe pittig het is om al vanaf ’88 in ’t wereldje te zitten (ik ben zelf in ’86 geboren!)

Mijn vrouw en ik hebben het geluk dat ik heel erg open ben en goed kan verwoorden wat ik voel (het gaat eerder tevéél over mijn gevoel dan te weinig)

Dat we jonger zijn dan jij is omdat we in een ander jaar geboren zijn ;-) Grapje. ADHD is pas rond mijn geboorte jaar als officiele diagnose aangemerkt. Dus was er nog compleet geen ervaringen mee. Als je dan een persoonlijkheidsstoornis hebt ontwikkeld ligt de focus altijd daarop, met de medicatie en andere ervaringen die daarbij komt kijken.

Dat is overigens nog steeds zo. Tenzij je een goede psychiater hebt die de kenmerken van ADHD zo goed kent dat hij ze gaat onderzoeken bij je.

Ik denk dat het verschil van jullie persoonlijkheden heel erg goed is geweest in al die jaren. Hoe ontzettend dat ook kan botsen! Hetzelfde ervaren wij thuis!

Fijn dat je zoveel herkenning hebt op het forum. En je kinderen zullen hun eigen drukke levens hebben met mogelijk kinderen en andere verantwoordelijkheden. Die hebben leren leven met het feit dat jij al sinds ’88 in de psychiatrie loopt.
Het belangrijkste is dat jij voor jezelf hier mee bezig bent en mee om leert gaan!
Ik weet wel hoe frustrerend het is dat zoiets slecht bespreekbaar is, maar het is soms ook fijn om dit soort dingen juist te bespreken met lotgenoten of de psychiater/psycholoog. Die functie heeft je man en kinderen niet. Ik zou het liefst ook willen dat ik al mijn zieleroerselen met mijn vrouw kon delen, maar ze is geen psycholoog (gelukkig ;-))

Als je verwachtingen naar je kinderen toe lager worden zullen de frustraties ook minder worden. Hoe meer jij de zaak zelf op de rit hebt, hoe meer je dat ook weer uitstraalt naar je kids! Want ze houden vast héél veel van je!

Je jaren zijn niet verloren, ik kan me voorstellen dat je het zo voelt. Maar je hebt ook vast mooie dingen meegemaakt, alleen werd alles zo overschaduwd!

Groetjes, Andries
Inkie Inkie 3 maanden geleden geplaatst
Hai Andries
Ik sta verbaasd hoe goed jij in de gaten hebt hoe het bij mij in elkaar zit. Je legt precies de vinger op de goede plek. En dat begrip naar mij toe. Je moest eens weten hoveel steun mij dit geeft, eindelijk heeft iemand in de gaten hoe het precies zit. Dankjewel voor deze fijne reactie.
Jij bent gestart met dexamfetamine  dacht ik he? Ik ben er net vorige week plotseling mee gestopt vanwege hartklachten en de bloeddruk. Misschien heb je er over gelezen in een andere topic. ( ik raak een beetje in de war op het moment van de verschillende topics, krijg het gevoel dat ik overspoeldcraak door informatie en tips e.d. ) Ondanks alles merk ik toch wel dat de dexamfetamine iets met me doet, maar zal toch eerst naar de cardioloog moeten gaan 31 oktober. Eerst maandag nog met een holterkastje lopen 24 uur.. En dan zullen we leter moeten kijken hoe nu verder, met of zonder medicatie. We zullen zien.Nogmaals hartstilieve groetkke bedankt
Ilona Ligtenberg 3 maanden geleden geplaatst
Heel herkenbaar verhaal. Het is elke dag een nieuw gevecht. Niet altijd even heftig.. maar toch :)
Andries McQueen 3 maanden geleden geplaatst
@ilonaligtenberg Thnx voor je reactie! 
Andries McQueen 2 maanden geleden geplaatst
Update: Vrijdag krijg ik de uitslag van het onderzoek, na een aantal maanden. 
Vind het behoorlijk spannend! 

Andries McQueen 1 maand geleden geplaatst
@iedereen 
- Vrijdag gesprek gehad. Alle kenmerken van ADHD als volwassene, comorbiditeit aanwezig, echte typische ADHD klachten ook. 
- psycholoog kon niet vaststellen of ik er als kind genoeg 'last' van had. in overleg met zijn 'supervisor' mocht hij de diagnose niet stellen aan de hand van de DSM
- Ze beweerden dat je als kind ook minstens 6 van de 9 kenmerken moest hebben (ik lees in de DSM 'enkele kenmerken voor je 12e' ?!) 
- Ze denken dat het mogelijk de angst is waardoor ik steeds het overzicht verlies (terwijl het juist precies andersom is) dus was dat mogelijk de oorzaak van de klachten. 
- Ik had een prima verbaal IQ maar de testen waren 'inconsistent' dwz sommige onder tijdsdruk waren niet goed gemaakt. 
- Ik had een verwerkingssnelheid van 84, (79 en lager is laagbegaafd) 

Deze conclusie krijg je als je koud en zwart-wit naar DSM kijkt. Ik vind het bijna knap dat ze de diagnose niét stellen. Ik heb ze zóveel verteld over de belemmeringen als kind, tiener, adolescent, werkende leven, burnout en nu. Ik heb verteld dat mijn hele familie ermee belast is, dat elk neefje of nichtje van mijn dochter problemen ervaart op gebied van óf hyperactiviteit, óf depressie óf verwerkingsproblematiek óf motorisch vlak. 

Voor mij was juist die verwerkingssnelheid een bevestiging dat het niet gek is dat ik altijd vastloop. Ik snap en weet veel, en door mijn hyperactiviteit kan ik goed met de groep meekomen. Maar het kost me altijd méér tijd en energie dan een ander. 

Ik zal eerlijk vertellen dat ik even brak vrijdag. Gelukkig kon ik me 's avonds goed herpakken, maar ik heb wat afgevloekt dit weekend! 
Nu heb ik inmiddels mijn kindertijd uitgeschreven, wat opzich een goede therapie voor me was, omdat het helpt bij het verwerken en het begrijpen dat je als kind anders was dan anderen. 

Tot nu toe was therapie altijd gericht op angst en met name de laatste 10 jaar. 
Als kind ervaarde ik veel dingen waar ik tegenaan liep niet als een probleem. óf ik voelde het niet, óf nam het voor zoals het was. Dat doe je als kind. Ik was toch altijd lief, gevoelig, dromerig en rustig. Dus waarom zou iemand zich druk maken om mij? 

De kern van de pijn die ik vrijdag had was 'nu word ik wéér niet gezien', nu moet ik me wéér verdedigen. Ik ben er zo moe van! 

Ja, ik heb nagedacht of ik niet vooral mezelf hard aan het overtuigen ben van ADHD. Maar als ik uitzoom, alle kennis van de laatste maanden, alle gesprekken hier, alle familiegeschiedenis, voorbeelden van vrienden, collega's etc meeneem....

HOE kun je dan die diagnose niét stellen?!

Het kost me tonnen energie even deze week, dus kan wat minder reageren op 't forum
reactie op @andriesb:
Joselyne J Hey Andries, omdat jij ook op mijn voorstel rondje had gereageerd, kon ik het niet laten om hier ook te reageren.
Wat jammer dat je niet de (h)erkenning hebt gekregen waar je op hebt gehoopt. Als je ergens zo van overtuigd bent, dan kan ik me voorstellen dat dit een flinke domper moet zijn. 
Toch herken ik ook wel veel dingen, zoals jij ook zaken in mijn verhaal herkent. Ik had vroeger nooit ergens echt "last" van. Mijn omgeving ook niet. Ik was een lief en rustig kind, een dromer, een denker. Toch, toen mijn moeder bij het diagnose gesprek was, kwam zij tot veel inzichten wat er toe heeft geleid dat ik de diagnose ADD kreeg. Iets waarvan ik, net als jij, van overtuigd was dat ik dat heb. 
Ik wil je vragen voor jezelf na te gaan hoe belangrijk deze diagnose is voor jou. Hoe ga je nu verder? Blijf je (een vorm van) therapie volgen?
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @joselyne Goedemorgen Joselyne,
Dank je wel voor je lieve bericht. Fijn dat je daarvoor de moeite hebt genomen! Wat je beschrijft is inderdaad herkenbaar. Omdat mensen nog zo weinig weten van ADHD was het ook bij mijn moeder best een verrassing hoeveel zij zich herkende in de vragenlijst. Bij haar blijft het dan ‘oh interessant’ en weer dooooorrrr 😉

De psycholoog die mijn onderzoek doet is echt een fijne man, maar ook pas 3 jaar afgestudeerd. Zoals we weten is ADHD in de opleiding nog een vrijwillige module. Dat is ernstig. Er wordt nu gesuggereerd dat er teveel diagnoses worden gesteld -dat kan zo zijn bij sommige psychologen/psychiaters- máár er is ook een zeer groot gedeelte wat ONDER gediagnosticeerd wordt. En ik denk dat dat vooral mensen zijn met ADHD type 1 en 3. De hyperactieve mensen vallen immers al heel snel op!

Ik kan me voorstellen dat niemand last van je had. Het zijn vaak lieve, rustige kinderen hè! Als ik achteraf bedenk wie ik allemaal als leraar in de klas heb gehad, pik ik ze er met terugwerkende kracht zo uit!

Dan je vraag: Hoe nu verder?
Eerst een aantal dingen gedaan waarvan ik weet dat het me helpt.
- Ik heb eerst 13 kantjes reactie geschreven op het rapport -lekker dwangmatig hè, haha. Ik mocht het van de vorige psychiater niet zo noemen, dat is nou eenmaal mijn manier! Toen bedacht ik: hey, misschien heeft het meer zin om mijn kindertijd eens op papier te zetten en op welke momenten ik last had van de symptomen. Dat waren wéér 13 kantjes. Ik heb ze opgestuurd naar de psycholoog om te lezen voor ons volgende gesprek
- 2 dagen helemaal niets doen.
- Lekker zingen, video’s monteren, sinterklaas vieren en van mijn gezin genieten.
- nu proberen weer het gezonde ritme terug te pakken
- even lekker focussen op m’n werk, gezin en huishouden. Rustig het gesprek afwachten.
- Mocht de diagnose definitief niet gesteld worden – daar ga ik vanuit- volgt er een second opinion. Maar misschien heb je ‘m al door, dan krijg je weer te maken met 20 weken wachtlijst!
- ik ga door met kijken wat ik met de kennis van nu voor werk zou willen doen. Ik denk daar al 13 jaar over na, maar het positieve wat dit onderzoek mij heeft gebracht is dat ik o.a. door die IQ-test bijvoorbeeld een soort bewíjs had dat het al die jaren niet gek is geweest dat ik zo vastliep! Als er iemand altijd álles heeft gegeven, ben ik het. Om maar te compenseren dat ik dingen niet snel genoeg verwerk. Dus die druk gaat nu véél meer van de ketel. En dat is heerlijk.
- tot zo ver mijn plannen 😉



1 maand geleden

Beantwoorden

Jorien Van d - van R Hey Andries,

beetje late reactie maar in je post triggert het me dat je de diagnose niet krijgt op basis van kind kenmerken. een vriendin van mij heeft net de diagnose gekregen en daar hebben ze de kind kenmerken niet mee genomen bijna omdat zij in haar situatie haar naasten niet wilde betrekken in het proces. niet helemaal dsm proof maar het kan dus wel! het speelt vast ook een rol dat adhd nog relatief onbekende was in onze jeugd. ik merk dat het voor sommige naasten daardoor lastig is om de linken te leggen met wat ze toen zagen en adhd. en om nu goed te beschrijven wat je als kind voelt en deed is nog best lastig! ik lees over het hele forum jouw reacties veel terug en ik herken me in veel zaken. in andere zaken herken ik meer mijn man. net alsof wij samen een combinatie zijn van wat ik bij jou herken! fijn om te kunnen reageren en herkenning te vinden al vind ook ik het soms vermoeiend om actief te reageren. het helpt wel met dingen op een rijtje krijgen..
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Ja die herkenning is bizar hè. 
Opzich is misschien het onderzoek naar het kind van je vriendin wel DSM-proof, maar er is een bredere kijk nodig naar juist die familie. 
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
mathieu wouters 1 maand geleden geplaatst
Laat me beginnen met te zeggen dat ik het klote vind voor je @andriesb​! 

Ten eerste herken ik de wil om gezien/begrepen te worden. 
Het is niet voor het eerst dat ik dit vertel : Toen ik er bij mezelf van overtuigd was geraakt dat ik ADD had, probeerde ik iedereen rond mij daarvan te overtuigen.  Ik koesterde vooral de hoop dat een diagnose zou leiden tot een gepaste behandeling waardoor ik eindelijk rust zou vinden.  En 'gelukkig' werd de diagnose enkele maanden later gesteld!  Ik had die bevestiging toen écht nodig.  Maar het gaf helemaal geen verlichting van de onrust, in tegendeel!  De diagnose werd door een andere psychiater weer in vraag gesteld.  Ook mensen uit mijn omgeving hechtten er weinig belang aan  (ouders gingen er niet echt verder op in, collega's die het als een excuus zien, vrienden die spreken van een modeverschijnsel enz...).  Dus nog meer frustratie, onrust, slapeloosheid enz...  Om gek van te worden!!

Ik denk dat je ondertussen wel ongeveer weet wat mijn houding ten opzichte van de te wetenschappelijke benadering van de menselijke psyché is.  En ik heb ook heel erg het gevoel dat, ondanks de richtlijnen en gestandardiseerde onderzoeken, er toch nog sprake is van en zekere willekeur in het stellen van diagnoses.  Veel is afhankelijk van de interpretatie van de onderzoekers, van hoe je op bepaalde vragen antwoordt, van het moment waarop de onderzoeken worden afgenomen enz... 

Waar bij kinderen te snel de diagnose ADHD wordt gesteld (omdat het gedrag als problematisch wordt gezien, of het kind problemen heeft om mee te kunnen op school...), denk ik dat men bij volwassenen eerder aan een angststoornis of een persoonlijkheidsstoornis gaat denken.  Het heeft er mee te maken dat je als volwassene je gevoelens en gedachten beter onder woorden kan brengen en er dus meer ruimte is voor interpretatie en sturing door de onderzoeker (is maar een gedachte hé).
Ik had ook de indruk dat hoe meer je zelf in een bepaalde richting gaat denken, hoe minder bepaalde onderzoekers geneigd zijn om die piste te volgen (zij zijn immers de professionals, niet?)

Velen die de diagnose pas op latere leeftijd hebben gekregen, vertoonden als kind niet onmiddellijk gedrag dat door zichzelf of anderen als problematisch werd ervaren.  Integendeel :  ze werden gezien als voorbeeldige, beleefde, rustige kinderen.  Dromerig, afgeleid, maar makkelijk...  Het is pas vanaf het moment dat de verwachtingen hoger worden, dat de klachten beginnen.  Er ontstaat, bij mij althans, een spanning tussen je interne wereld en de externe (Ik ga hier niet weer verder op in gaan 😊).

Mijn overtuiging is : de enige persoon die écht weet wat er speelt ben jij zelf!  Je weet wanneer je bent vastgelopen, bent gaan graven in je verleden en bent zelf tot een conclusie gekomen.  Als jij ervan overtuigd bent dat je ADHD hebt, dan heb je dat voor mij ook!  Of dat nu op een A4-tje staat of niet!  Verder zijn de kronkels in de logica van de GGZ soms nog moeilijker te ontwarren dan die in onze hersenen😉.  Ik probeer er niet meer aan uit te kunnen.  Je staat al veel verder dan een meerderheid van de mensheid : je hebt op de pauzeknop geduwd, bent gaan reflecteren, komt tot inzichten, helpt jezelf en anderen ermee!!
Hou aan die gedachte vast!
reactie op @mathieuwouters:
Andries McQueen @mathieuwouters Goedemorgen Mathieu! Dank je wel voor je antwoord. Fijn om je naam weer te zien verschijnen, haha! Nogmaals lees/lezen ik/wij dezelfde dingen alleen in een hele andere volgorde.
Het verbaast me dan ook niet dat een andere psychiater de diagnose weer in vraag stelde. Ik ken het wereldje, en op enkele GGZ-instellingen na weten de meesten er echt te weinig vanaf.

Er wordt wel gezegd dat je altijd eerst de comorbiditeit moet aanpakken (angststoornis, verslaving etc). Ik vind het interessant om erover na te denken wat de beste volgorde is. Ik ben blij dat ik jaren heb gewerkt aan de angst en paniek. Ik legde je eerder uit dat ADHD het slotstuk is wat ineens de hele puzzel zichtbaar maakt.
Zou het niet zo zijn als we véél beter en sneller de juiste diagnose kunnen stellen er een héleboel druk van de ketel gaat bij mensen die zich onbegrepen voelen, zoals jij en ik?
Want dát we ons zo voelen is -zeg ik met de kennis van nu- niet meer zo gek. Als je geen kennis hebt van ADHD -met name 1 en 3- zijn we soms ook heel moeilijk te volgen! Ik kom vaak helder, energiek en enthousiast over. En met een achtergrond als ik heb in een streng-orthodoxe omgeving en groot gezin is het -hoe verwerpelijk ook- heel begrijpelijk dat er binnen een kwartier gesteld wordt dat alle problemen daardoor komen? Het vraagt om een ruimere blik, prachtig hoe ik ergens last dat degene met ADHD behoefte heeft aan een holistische kijk, de totaal-mens, met zijn achtergrond, familie etc.

Ik ben er van overtuigd als dat in de praktijk wordt toegepast bij iédereen in de GGZ, er een hoop onzinnige behandelingen voorkomen zullen worden.
Maar weet je Mathieu, het troost me dat alles volop in ontwikkeling is, dat er meer en meer aandacht is voor psychische problemen. In ons leven is er al een enorme vooruitgang gemaakt naar bijvoorbeeld het feit dat je tegenwoordig open kunt zijn over depressie en dat het ‘normaal’ is dat je een psycholoog bezoekt.
Ik troost me ook met het feit dat mijn dochtertje pas over 13 jaar haar adolescentie ingaat. Dat ze een papa heeft die feilloos weet hoe het voelt om zo tegen dingen aan te lopen. Omdat papa in een tijd is opgegroeid waarin het al normaler begon te worden dat je psychische hulp aanvaardt en hard aan jezelf moest werken.

Ik ben het volledig eens met je stelling dat de wijze van diagnostisering véle malen beter kan. Maar belangrijker nog, wie je treft! We weten dat de therapeutische relatie soms al genoeg is om iemand handvatten te geven, iemand zelfreflectie te leren, eerst door het voor te doen en later daarin zelf bekwaam te worden.
Geloof me, ik heb echt een aantal klootzakken meegemaakt. Autoritaire kokervisie hebbende klinisch psychologen of psychiaters, waardoor je het gevoel krijgt dat er iets goed mis met je is.

En juist -ik zei het waarsch. al eerder- van de jongere generaties artsen en psychologen kreeg ik dat geloof weer terug in mezelf, dat het míj zélf ging lukken om hieruit te komen. Dat het inderdaad fucked up was hoe ik me voelde, maar dat eerst met wat hulp en later zelf eruit zou komen!
(in plaats van, 'je stelt je wel afhankelijk op!')
Die erkénning, dat begríp, dat is waar -ik hou het nu even op mensen met ADHD- heel erg gevoelig voor zijn.
Plus dat de meesten van ons gevoelig zijn voor autoriteit (luister naar de wijze arts achter z’n bureau met z’n DSM boekje in de hand 😉)
Disclaimer: Er zijn natuurlijk ook fantastische oudere psychiaters met onnoemlijk veel ervaring.

“Waar bij kinderen te snel de diagnose ADHD wordt gesteld (omdat het gedrag als problematisch wordt gezien, of het kind problemen heeft om mee te kunnen op school...), denk ik dat men bij volwassenen eerder aan een angststoornis of een persoonlijkheidsstoornis gaat denken. Het heeft er mee te maken dat je als volwassene je gevoelens en gedachten beter onder woorden kan brengen en er dus meer ruimte is voor interpretatie en sturing door de onderzoeker (is maar een gedachte hé).
Ik had ook de indruk dat hoe meer je zelf in een bepaalde richting gaat denken, hoe minder bepaalde onderzoekers geneigd zijn om die piste te volgen (zij zijn immers de professionals, niet?)”
Dit heb je sterk verwoord! Zo ervaar ik het ook. Maar soms ervaarde ik juist ook dat ik tevéél invloed had met mijn verhalen. Stel je bijvoorbeeld voor dat we het alleen maar over mijn strenge opvoeding zouden hebben, dan valt daar al genoeg over te diagnosticeren. Zo ‘stuur’ je onbewust (!) vaak zelf ook je eigen proces.

Ben nu een citaat aan het maken van je volgende punt in je relaas, maar ik geloof dat ik er volledig hetzelfde over denkt. WÀÀTT?! Haha, dat die dag ooit zou komen! 😉




1 maand geleden

Beantwoorden

War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Wat rot Andries. .... sta je nu voor je gevoel met lege handen en is dit definitief  of komt er nog een vervolg afspraak ? 
Ik had toevallig nog rapporten van de basisschool.  Daaruit viel een hele hoop af te leiden. Heb jij die toevallig nog ? Of in je ouderlijk huis als dat er nog is ? 
En als dit het is hen je dan gedacht aan een 2e opinion ?  Dat kan ook altijd nog. 
reactie op @warhoofd:
Andries McQueen Bedankt voor je antwoord! Rapporten zijn zeker meegenomen, maar dan moet je wel goed weten waar je moet kijken.
Wat mij opviel was dat mijn gedrag in groep 3 als 'druk' etc werd beschreven maar dat ik daarna een rustige jongen was met een hoog werktempo wat later in de basisschool als te vlug werd beschreven. Ik kon nogal hyperfocussen als kind en de wereld om me heen vergeten. 

De reden dat ik 13 kantjes over mijn kindertijd heb geschreven is omdat er op een rapport vooral heel veel niét staat. Met name het onoplettende is iets wat leraren, zeker in de jaren 90, meestal niét zien. 

1 maand geleden

Beantwoorden

War Hoofd En nog vaak niet zien denk ik. En dat snap ik ook wel. Kun je je nog herinneren hoe je je voelde op school ? Of je veel in je eigen hoofd zat ? 
Ik ben het gecombineerde type maar dat weet ik nog, ik was erg in mijn hoofd bezig. Werd daarom bestempeld als dromer wat achteraf niet klopt. Ik was altijd bezig met mijn best te doen en zorgen maken omdat ik slecht was in rekenen (daarvoor moest ik beter mijn best doen werd er gezegd, nu weet ik dat dat dyscalculie was). 
Misschien kan je daaruit nog iets halen, uit hoe je je toen voelde. 
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @Warhoofd Thnx voor deze aanvulling! Ik was vergeten te zeggen dat dit ook NU nog nog het geval is. Ik zag als leerkracht ook echt wel dromers, tragere typisch, vaak in combinatie met dyslexie wat gecompenseerd werd met wat hoger IQ. 
Wat ik gedaan heb in die 13 kantjes is precies wat jij nu zegt. 
1 maand geleden

Beantwoorden

Naomi - Als je niet stoort, valt het niet op... plus bij meisjes is het vaker "dromerig" dan druk. Dus ik mijn rapport stond dat ik  dromerig was, op het VO was ik "de altijd nieuwe" omdat ik na 3 jaar nog niets  wist waar ik heen moest... 
1 week geleden

Beantwoorden


toon 3 overige reactie(s)
Linda S. 1 maand geleden geplaatst
Heel rot dat je niet de bevestiging hebt gekregen. Ik vind ook dat je zelf het beste weet hoe je in elkaar zit. Wat staat er nu op de DSM? 

Die verwerkingssnelheid is herkenbaar voor mij en mijn dochter. Verbaal IQ is bij ons gemiddeld tot bovengemiddeld. Verwerkingssnelheid is benedengemiddeld. Wij hebben allebei ADHD gecombineerde type. Bij de meeste ADHD érs die ik ken is de angst- of persoonlijkheidsstoornis ontstaan door niet erkende ADHD klachten.
reactie op @lindaschrievers:
mathieu wouters is natuurlijk moeilijk te achterhalen hé.  Heeft een angststoornis/langdurige stress tijdens de kinderjaren (op hun beurt veroorzaakt door, trauma, overbeschermde opvoeding, hechtingsproblematiek of dergelijke...) geleid tot AD(H)D-klachten of is het ADHD die stress en angstklachten veroorzaakt... 

Wat betreft die verwerkingssnelheid tegenover verbaal IQ was het bij mij net andersom : snelheid bovengemiddeld, verbaal IQ benedengemiddeld.  Ik blijf het vreemd vinden hoe ze op basis van die testen uitsluitsel kunnen geven.
1 maand geleden

Beantwoorden

Linda S. @mathieuwouters​, in mijn geval weet ik vrijwel zeker dat de ADHD stress- en angstklachten veroorzaakten. Ik kan me nog goed herinneren dat ik op de basisschool al chaotisch en onoplettend was. De paniekaanvallen en somberheid kreeg ik pas op de middelbare school. Dit zal bij iedereen anders zijn...

Bij mij is er ook zo'n QB-test gedaan die ook de impulscontrole en aandacht konden meten. Hebben jullie die ook gedaan?


1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @lindaschrievers Bedankt voor je lieve reactie, ouwe nummer 2 op de Karma lijst! Je gaat lekker hè 😉
https://hulpgids.nl/informatie/ziektebeelden/neurobiologische-ontwikkelingsstoornissen/adhd/dsm-5-criteria-adhd Daar staat toch echt ‘verscheidende symptomen voor je 12e’ en niet minstens 6 van 9. Wél staat er dat je als volwassene minstens 5 van de 9 symptomen nog ervaart. En dat is zeker het geval.

Grappig om te lezen dat zowel jij en je dochter beiden het gecombineerde type zijn met een verbaal iq wat bovengemiddeld is en een benedengemiddelde verwerkingssnelheid. Wat doet dat met jou en je dochter? (Vergeef me als je dat al ergens hebt geschreven, het is lastig bijhouden, zoveel informatie 😉)

“Bij de meeste ADHD érs die ik ken is de angst- of persoonlijkheidsstoornis ontstaan door niet erkende ADHD klachten.”
Dat is ook bij mijn omgeving het geval helaas. Fijn dat je dit beeld bevestigt. Vroeger twijfelde ik direct aan mezelf als ik ergens anders over dacht dan m’n psycholoog. Inmiddels weet ik dat het juist heel goed is om kritisch te blijven denken!
@mathieuwouters bijzonder dat het bij jou weer precies andersom was. Maar een discrepantie was er dus zeker, wat eigenlijk het belangrijkste is wat er vastgesteld wordt met een IQ test (het gaat niet om je iq-punten).
Bij mijn onderzoek is er ook zeer duidelijk gezegd dat het daarom draaide en alleen maar als los onderdeel meetelde (dus zeker geen ‘uitsluitsel’).
Je weet hoe ik denk over ADHD, dat het een biologische en genetisch is. Het is niet iets wat je krijgt. Het is een extra factor waardoor je sneller dan een ander problematiek ondervindt.

@lindaschrievers ik kreeg de paniek voor het eerst in groep 6, bij het maken van werkstukken of voorbereiden van spreekbeurten. Ik voel nog hoe ik in de bieb stond en dacht ‘waar moet ik in godsnaam beginnen?’
Ik ben geinteresseerd in die QB-test. Maar die is me in dit traject niet aangeboden. Dus wie weet!


1 maand geleden

Beantwoorden

Linda S. @andriesb​, in het artikel die je geplaatst hebt over ADHD staat ook duidelijk dat het een genetisch bepaalde factor is. Daarom kan ik me niet voorstellen dat de ADHD is ontstaan vanuit angstklachten of een depressie. Het zou wel kunnen zijn dat die angst en depressie de ADHD klachten verergerd hebben. 

De lage verwerkingssnelheid in combinatie met bovengemiddelde verbale IQ heeft ervoor gezorgd dat we altijd hoger worden ingeschat tijdens gesprekken. En uiteindelijk veel lager presteerden bij toetsen. Er ontstaat dan een discrepantie. Men gaat al snel uit van de feitelijke scores, dus het resultaat.

Tijdens de QB-test bij ADHD Centraal werd bij mij goed zichtbaar hoe ik functioneer en waar ik tekort schiet. De eerste keer een test zonder medicatie werden er toch heel veel impulsen gemeten, terwijl ik dacht alleen ADD te hebben. Vervolgens met medicatie (MFD 15mg) zijn er nauwelijks impulsen waargenomen en maakte ik bijna geen fouten meer. 
1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @lindaschrievers

in een ander topic heb ik het gehad over de invloed van het stresshormoon cortisol op de ontwikkeling van de hersenen en adhd-klachten.  De langdurige inwerking van dat hormoon kan de groei van de prefrontale cortex beïnvloeden (
Als je cortisol niveau te lang te hoog is, beschadigt het de hippocampus. (speelt een belangrijke rol in leren, het geheugen, en herstel van stress) Een ander deel van je hersenen waarop cortisol negatieve invloed heeft, is de prefrontale cortex. Dit deel van de hersenen speelt een belangrijke rol in ons functioneren als mens : Concentratie, keuzes maken, prioriteiten stellen, relativeren, impulsbeheersing, probleem oplossing en sociale interactie

ADHD zal inderdaad wel een biologische factor hebben.  Maar nogmaals : je hoeft niet geboren te zijn met ADHD om ADHD-klachten te ontwikkelen.  Die kunnen dus wel degelijk ontstaan door de langdurige inwerking van bijvoorbeeld cortisol (kan ook door de zwangere moeder aan het kind doorgegeven worden en op die manier de ontwikkeling van de hersenen beïnvloeden). 

Maar Andries heeft me er ondertussen al van overtuigd dat hij erfelijk belast is en dat de stress en angst veroorzaakt worden door zijn ADHD en niet andersom ;)

Wat betreft die QB-test : die heb ik ook ondergaan.  Maar enkel zonder de invloed van medicatie.  Ik blijf zeer sceptisch omtrent de onderzoeken en diagnose (aangezien diegene die de test afnam ook aangaf dat de test enkel indicatief is en geen uitsluitsel geeft, net als al die andere testen trouwens...).
1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @mathieuwouters​ Eigenlijk heb je ADHD in aanleg. Als je pas later (na je kindertijd) adhd-klachten symptomen krijgt die je leven beheersen, die er in je kindertijd gewoon niet waren, heb je geen ADHD. 
Wél is het zo dat je door langdurige blootstelling aan cortisol adhd-symptomen kunt ontwikkelen, denk aan het volle hoofd, niet meer helder alles op een rijtje kunnen krijgen. Kijk maar eens wat PTSS bijvoorbeeld met je doet. Sommige klachten komen overeen. 

Je sceptische houding is goed t.o.v. de diagnose en de manier van vaststelling, maar we moeten het kind niet met het badwater weggooien. 
Voor élke psychische diagnose geldt namelijk precies hetzelfde als bij ADHD. Je bent toch ook niet depressief omdat de psychiater dat zegt? Je ervaart alle symptomen waarvan 'we' op een rij hebben gezet dat die horen bij de noemer 'depressie'. 

Fijn dat ik je overtuigd hebt (dat dat kán!! haha!) maar ik zou vooral zeggen: blijf lekker kritisch, ook als ik er van overtuigd ben dat dit de volgorde is. Kijk, als de diagnose gesteld zou zijn door iemand die mij al kent van kleins af aan, neem je zoiets veel serieuzer. Juist dat ik moest graven in mijn kindertijd en alles ging opschrijven, raakte de kern van mijn verdriet/angst. Dat ik het wéér moet uitleggen, tot in detail, omdat anders niet gezien wordt hoe groot de problemen zij die ik ervaar door genoemde klachten. 

1 maand geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @lindaschrievers Dank je wel voor je bericht weer! Zo'n QB-test heb ik niet gehad, wie weet is ADHD Centraal een volgende stap. Voor nu weten we in ieder geval dat de verwerkingssnelheid laag is. Daarom zou het wel interessant zijn om 'live' te zien hoe ik het met en hoe ik het zonder MFD doe. Ben erg benieuwd! 
Gezien de sterke erfelijke component in mijn familie tot aan overgrootouders toe, twijfel ik er inderdaad niet aan dat het genetisch bepaald is. 
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 6 overige reactie(s)
mathieu wouters 1 maand geleden geplaatst
Ik denk dat we vertrokken zijn @andriesb​, de reacties beginnen te komen 😄
Juud G. 1 maand geleden geplaatst
Goedemorgen Andries,

Hoe gaat het nu? Zeker nog lastig he...bij deze even een berichtje om je een hart onder de riem te steken ;-)

Je bent zo lang met 'je diagnose' bezig geweest, je hebt heel veel energie gestoken in (zelf) onderzoek en met veel mensen gesproken in je omgeving. Allerlei test trajecten doorlopen. En dan komt er niet uit wat je verwacht. Sterkte!

reactie op @judithgeelen:
Andries McQueen @judithgeelen​ Heel erg blij met je berichtje. Ik heb echt een pittige week gehad en 2 dagen m'n werk afgezegd en onder een deken gelegen. Daarna had ik ineens weer energie om allerlei filmpjes te maken en liedjes op te nemen zoals ik vroeger deed. Heerlijk! Niet met m'n kop maar met lijf en gevoel! Lekker erin verliezen. 
Binnenkort ben ik gewoon weer terug hier hoor ;-)
PS het rapport/uitslag was een eerste versie. Ik heb het aangevuld met mijn hele kindertijd, schoolperiode, werk tot aan nu. De volgende keer kijken we in 't gesprek weer verder. 



1 maand geleden

Beantwoorden

Juud G. 1 maand geleden geplaatst
Goedemorgen Andries!

Hoe gaat het met je? Ben je al een beetje onder je deken vandaan aan het kruipen?
Ik kan me voorstellen dat je je nog steeds erg machteloos voelt (of misschien wel boos op de experts bij de GGZ?). Maar ik leest ook dat je weer een nieuwe afspraak hebt.

Ben benieuwd hoe je omgeving reageerde op dit nieuws (partner, familie, werk). Wat vinden zij er van?

En wat ik ook nog wilde zeggen is dat ik het supergoed vindt hoe je op dit forum beschrijft wat er met je aan de hand is en welke 'reis' je aan het maken bent (en hoe je de rest van de mensen een beetje meeneemt op je reis). En ook je inhoudelijke reacties op post van andere forumleden, top!

Fijne donderdag! 
reactie op @judithgeelen:
Andries McQueen @judithgeelen Hoi Judith! Letterlijk was ik er na 2 dagen al onder vandaan maar mentaal nog niet. Ik kan het inmiddels prima handelen, heb de boel weer op een rij. Maar het heeft echt weer weerslag/nagalm/echo, hoe je 't ook wil noemen. Met name na het uitéénzetten van het onoplettende als kind. Van de week bekeek ik foto's van mezelf als kind en daar zie ik eigenlijk overal dezelfde blik als mijn dochter heeft als ze aan het 'verwerken' is, of 'bijkomen'. Dat is behoorlijk confronterend. 

Boos op de GGZ ben ik niet, of dat zakt tegenwoordig heel snel. Je weet inmiddels hoe het in elkaar steekt. En dat het teveel energie kost. 
Mijn plan is helder, zie hierboven ergens beschreven. Maar ik merk dat ik er erg moe van ben, en daardoor mijn strakke schema veel lastiger kan hanteren, waardoor ik vermoeid raak, waardoor eigenlijk alles minder loopt. Maar ik heb voor hetere vuren gestaan ;-) 

De omgeving weet er niets van, alleen mijn vrouw. Ik wil het proces eerst afronden alvorens ik erover vertel. Dus die reis doe ik inderdaad vooral met jullie, omdat hier herkenning is in waar ik het over heb. En vice versa. 

Thnx for asking, fijne avond! 


1 maand geleden

Beantwoorden

War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Succes Andries !
Evelien Huis In't Veld 1 maand geleden geplaatst
Ha Andries,

Wat een diagnose waard is, daaoverr zijn dingen voor of tegen te zeggen. Dat zeg ik alleen nu even niet. Het verandert jou niet.

Los daarvan is het wel bizar als er, op basis van criteria van nu en ook nog eens met de ogen van nu, een hard oordeel gegeven wordt over iets dat vroeger niet bestond. Daar kunnen soms wel ergens beperkte aanwijzingen voor gevonden worden.
Maar misschien doet die vraag niet goed recht aan de situatie. Dat zou leidend moeten zijn bij je behandelaar.
Hiv bestond ook niet voordat de juiste test bestond. Je ging er evengoed wel dood aan.

Genensets die aan of uit staan, aanleg, ervaringen het bouwt allemaal mee aan wie je nu bent.
Voor het stukje coaching en begeleiding dat je nav een adhd protocol zou kunnen krijgen... als je al onder behandeling bent bij iemand (gezien je verhaal) zal die jou evengoed blijven onderzoeken/begeleiden/coachen denk ik.

Anders is het wel als je adhd medicatie werkelijk nodig zou kunnen hebben. En als deze jou op basis van dit oordeel wordt onthouden.
Mij helpt de medicatie echt zo veel, terwijl de diagnose zelf, met bijbehorende beschrijvingen, mij niet zo veel doet. Ik word daar niet anders van. Herken alleen veel bij ‘lotgenoten’. Maar dat was al zo voordat ik mf had. Heb wel een coach hoor en die had ik ook al voor de mf.

Een deel van de diagnose zou ook kunnen zijn dat als ritalin werkt, dan heb je het. Dat klinkt niet erg wetenschappelijk, dat weet ik. Het is niet zo dat als het niet werkt je het niet hebt (disclaimer)
Maar bv de Qb test meet resultaten zoals het nu is (zonder vinkje tav vroeger), voor en evt ook na medicatie. En dan zie je op de computerresultaten evt verschil. En krijg je de medicatie. (Simpel gezegd) De toets is ook niet waterdicht maar indicatief.
Adhd centraal, die die test gebruikt, neemt alleen weer geen mensen aan met comorbiditeit. Dat is niet hun specialiteit. Dat kan. Daar heb jij dus alleen niks aan.
Als je bepaalde comorbiditeiten hebt (met of zonder bijpassende medicatie) kan ritalin (ed) nl ook averechts werken. Dat was eerst bij mij wel zo en later niet meer. En zat het juist goed.
Dus in dat opzicht is het afschillen van laagjes mi beter dan meteen voor de oorzaak gaan.

Een psycholoog mag misschien wel een onderzoek doen of je adhd zou kunnen hebben volgens de richtlijnen. En je evt psychologisch behandelen.
Hij mag echter niet vaststellen of jij medicatie nodig hebt, dat mag alleen een arts.
Wellicht kun je een psychiater hierover consulteren. En ziet hij wel het hele verhaal zonder het vinkje tav vroeger. Misschien heb je er al zelfs een, je bent (volgens je verhaal) niet een rechttoe rechtaan geval voor alleen een psycholoog. Lijkt mij, met mijn ervaring dan weer(die ik al eerder aan je beschreef).

Ik werd er verdrietig dit stuk van je verhaal te lezen. Maar gelukig ben je zelf alweer onder je dekentje uit.
Dus voor nu het beste voor jou!

Met hartelijke groet!
Evelien
Andries McQueen 1 maand geleden geplaatst
Goedemiddag lieve meedenkende mede-forumgebruikers,

Vandaag behoor ik officieel tot de club, ik heb de diagnose ADHD gekregen.

Deze psycholoog heeft zich door mijn 13 kantjes reactie op versie 1 van het onderzoeksrapport en 13 kantjes verslag over mijn kindertijd heen geworsteld.

Ik besef me dat er vele psychologen zijn die dat niet hadden gedaan. Ook deze psycholoog gaf aan dat er al ‘teveel tijd aan mij is besteed’ en dat er ‘geen geld meer is’ (alles te maken met zorginkoop, lang leve de zorgverzekeraars en de vrije markt!)
Dus dat hij die tijd genomen heeft is vooral zijn eigen tijd en pauze.

Uit mijn verhaal over mijn kindertijd komen er veel meer dingen naar boven die zorgen dat hij de diagnose nu wel stelt.

Hij wil er alleen wel heel duidelijk bij vermelden dat eerdere diagnoses ook goed gesteld zijn.
Hij twijfelt eraan of adhd een verklaring is voor die diagnoses (adhd als oorzaak van alles). Maar dat is een discussie die ik buiten dit specifieke onderzoek vind staan. Die voeren ze maar in de wetenschap. Binnen de kaders van ADHD voldoe ik aan alle kenmerken, al van baby af aan.

Dit laat wel heel goed zien dat er nog een hoop haken en ogen aan de DIVA-test zitten (het vraaggesprek die de kenmerken vaststelt in je kinder- en volwassentijd).

Juist door de comorbiditeit bij mij, het ingewikkelde gezin en ingewikkelde geloofsgemeenschap waar ik uitkom, was het ontzettend moeilijk om ADHD te onderscheiden van een angststoornis of een persoonlijkheidsstoornis, die vaak ontstaan door omstandigheden.
Zowel hij en ik denken dat het én én is.
Met 1 van beiden was ik ook vastgelopen. Ik heb gewoon driedubbel pech gehad.

Over de IQ test heb ik genoeg gezegd denk ik, het énige wat ik daaruit haal is dat er een enorme kloof zit tussen mijn verbale IQ en mijn performale IQ van minstens 20 punten. Daarmee is die test dus niet betrouwbaar (uberhaupt niet voor iemand met ADHD?) maar wel gelukt als duiding dat er een intelligentiekloof is waardoor ik zowel door mijn omgeving als door mezelf chronisch ben overschat.

In een ander draadje vertelde ik dat ik al sinds mijn 17e (15 jaar geleden) al op zoek ben naar wat voor werk ik toch zou moeten doen. Dat komt omdat ik altijd heb gedacht dat ik een baan op hbo of wo niveau kon doen, want zo intelligent ben ik wel. Mogelijk is dat ook zo, maar doordat mijn performale IQ (ik zeg dus door ADHD) zo ver achterloopt krijg ik dat maar niet voor elkaar wat onbewust zorgt voor angst, druk, verdriet etc.
(ik ben benieuwd wat medicatie daarin evt. kan betekenen) 

Natuurlijk heb ik dit nog niet verwerkt, ik had ‘m ook niet verwacht vandaag -leer mij stellige psychologen kennen-.

Hoe nu verder is ook beantwoord: ik krijg een doorverwijzing naar een adhd specialisatie team. Ik ken drie interessante, PsyQ, ADHD Centraal en ADHD Nederland.
Omdat ik me zo heb laten inspireren door Hypersapiens en alle andere artikelen die Sandra Kooij heeft geschreven of vertaald, heeft PsyQ mijn voorkeur. Het liefst natuurlijk bij Sandra zelf, maar die zei ergens in een podcast dat ze een wachtlijst heeft van 3 jaar 😉  

(Sandra als je dit leest, kun je voor mij een uitzondering maken? :-D)

https://www.psyq.nl/organisatie/medewerkers/-/sandra-kooij

Dus dat wordt maar weer bellen met de zorgverzekeraars, de huisarts of ze misschien kunnen bemiddelen in de wachtlijsten van minstens 20 weken.
Voor mijn gevoel heb ik de helft van de afgelopen 5 jaar op een wachtlijst gestaan. Het idee nu weer 20 weken te wachten stemt me bij voorbaat al depressief.

Maar goed, er is genoeg te doen. Dit verwerken, de puzzel is nu compleet. De comorbiditeit, de oorzaak, de familiegeschiedenis, het kerkverleden, vriendschappen uit het verleden, werkproblemen etc etc.

Medicatie laat misschien nog even op zich laat wachten (ik doe dat het liefst dan bij PsyQ dan bij de huisarts), maar daar moet ik nog even over nadenken.

Gedachten te over, vond het heel fijn om jullie mee te nemen in dit proces. Veel mensen met ADHD herkennen de eenzaamheid en onbegrip vaak wel die met deze diagnose gepaard gaat.
Shout out voor mijn vrouw die het al die tijd met mij volgehouden heeft en voor mijn lieve kleine spiegeltje in huis (dochtertje van 4).


Hartelijke groeten, 
Andries

andries.berendsen86@gmail.com
reactie op @andriesb:
Evelien Huis In't Veld Wat fijn te horen Andries!
Ev
1 maand geleden

Beantwoorden

mathieu wouters Hey @andriesb​!

blij voor jou!

Ik hoop dat je snel de gepaste ondersteuning krijgt...  ik wens je veel geduld en rust toe voor de komende periode!



1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Linda S. 1 maand geleden geplaatst
@andriesb​, heel fijn om te horen dat je de diagnose en erkenning hebt gekregen. Wat goed dat je het er niet bij hebt laten zitten. Het gaat helemaal goed komen!!
War Hoofd 1 maand geleden geplaatst
Hèhè,  eindelijk Andries. Join the club en nu dan officieel  😊

Uiteraard moet je dit nog een plekje geven, kan ook best een tijdje duren. Maar je staat gelukkig niet helemaal aan het begin want je bent al een tijdje op weg en dat valt hier overal te lezen. Wellicht ken je jezelf al heel erg goed al zullen er ook dingen bijzitten die je niet verwacht. 
Feit is in ieder geval dat het staat. Of je andere (angst) klachten dan hieruit voortkomen of niet dat zal de tijd vanzelf wel uitwijzen. En qua baan weet je nu zeker dat je iets moet zoeken dat een tikje afwisselend is. Komt ook wel goed. 
Andries McQueen 3 weken geleden geplaatst
Update: 
Na even 2 weken te zijn bijgekomen, heb ik besloten om eerst maar eens naar de huisarts te gaan voor overleg over vervolgstappen en voor evt. medicatie. 

Nu ga ik eerst echt twee weken kerstvakantie houden. Voor mezelf heb ik afgesproken dat na de diagnosestelling ik gas terug zou nemen hier. Dus ook daarna zal ik wel blijven lezen, maar weinig reageren. 

Zo is er weer genoeg ruimte voor de rest :-P  

Hele fijne dagen allemaal!! 
Linda S. 3 weken geleden geplaatst
Dat doe je goed @andriesb​, geniet lekker van je gezinnetje en maak er iets leuks van. Het nieuwe jaar biedt nieuwe rondes en nieuwe kansen...
reactie op @lindaschrievers:
Andries McQueen Thnx Lin! Zal je ervaring met medicatie nog nodig hebben denk ik :)
Oh ja ik blijf open staan voor een forummeeting @coenoldebijvank
3 weken geleden

Beantwoorden

Joselyne J 2 weken geleden geplaatst
Hey Andries, 

Zoals het een echte ADD'er betaamd, ben ik niet zo goed in op tijd reageren. Ik heb het forum een tijdje links laten liggen, drukte met de kerst enzo. Maar ik vroeg me af hoe het nu met je gaat?
reactie op @joselyne:
Andries McQueen Thnx voor je bericht! Goed dat je prio had bij de kerstdagen, afstand nemen enzo! 
Ik merk dat ik erg moe ben van de laatste 3 maanden onderzoek, diagnosestelling, kerstvakantie etc! 
Heb besloten lekker m'n basisdingetjes te doen komende maand, voor de rest niets. Dat is héél moeilijk voor mij (je ziet 't, zit ik weer op t forum!) 
Nogmaals bedankt voor je attente berichtje ;-)
1 week geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 1 week geleden geplaatst
Hey @andriesb

Ik weet dat je even gas hebt teruggenomen.  Ik verwacht dus ook geen reactie hoor 😊.

ben een interessant boek aan het lezen en bij een bepaalde passage moest ik denken aan onze uiteenlopende visie betreffende onze wetenschappelijke cultuur. 

De auteur beschrijft hoe hij samen met andere deelnemers aan een seminar voor persoonlijke ontwikkeling, een video te zien kreeg van een groep mensen die passes aan mekaar gaven met een basketbal.  De deelnemers moesten het aantal passes tellen. 

Niemand in het publiek merkte de man in het gorillapak op die door het midden van de scène wandelde.  Toen ze de video voor een tweede keer mochten bekijken stond iedereen versteld van het feit dat ze de gorilla, die negen seconden lang in beeld bleef, hadden kunnen missen.

Omdat iedereen zich had geconcentreerd op het vinden van het juiste antwoord, had men 'het afwijkende' gemist.

Zo gaat het volgens de auteur ook bij reductionistische wetenschappers : ze zijn geobsedeerd met het meten van alles wat meetbaar is : deeltjes, atomen, moleculen...  Daardoor zijn ze bedreven in het optellen van de delen, maar zien ze het geheel niet. 

Omdat we zo geïndoctrineerd zijn door deze wetenschappelijke cultuur vinden mensen het in het algemeen lastig om iets anders te zien dan wat algemeen wordt aangenomen (wetenschap is het nieuwe geloof).  De meesten hebben er geen moeite mee om de delen op te tellen, maar wel om het hele beeld te zien.  We zijn zo druk bezig met kortetermijnwinst, dat we de langetermijngevolgen van onze daden niet (willen) begrijpen.  Dit is deels het gevolg van ons geconditioneerd zijn door de materialistische cultuur van de moderne wereld...

(uit : "De intelligentie van de kosmos" van Ervin Laszlo)

Voila, dat geeft een beetje weer waarom ik zo afkerig sta tegenover de 'wetenschap' en de materialistische cultuur.

Groeten, en tot binnenkort!



Naomi - 1 week geleden geplaatst
Heel herkenbaar!

 Ik ben zeer sensitief, weet bijna altijd hoe een ander zich voelt en ben er altijd op gericht de ander op te vrolijken.

check.. ik voel het accuut als de stemming veranderd, en nog erger, betrek het vervolgens altijd op mezelf.. ik zal wel iets verkeerd gedaan hebben.

- Ik ben spontaan en kom vaak over als energiek en zelfs een tikkeltje arrogant.

Check, daarnaast ben ik heel fel in discussies waardoor ik "intimiderend" overkom.

- ik kan heel snel meepraten over iets en verbanden leggen.

Check, hoewel ik heb geleerd eerst tot 10 te tellen voor ik iets zeg... of 5...  of 2 

- Ik heb heel veel moeite met het bewaren van overzicht. 

Check, ik ben nu mega gestructureerd.. iets te, bang om controle te verliezen.

- Ik weet nooit wanneer iets goed genoeg is, dus ga ik tot het gaatje om een opdracht te voltooien. Ik rust niet voordat het lukt, wat veel energie en frustratie kost.

Check, veel behoefte aan kaders, leg de lat anders te hoog.

- Ik pak zaken vaak complex aan, te moeilijk, het kan vaak veel makkelijker.
check

- met iemand naast me kan ik de wereld aan!
check! Als ik voor die persoon moet opkomen ben ik sterk en zet ik alles op alles.

- Het liefst heb ik iemand die me vertelt wat ik moet doen en in welke volgorde.
check

- Ik kan niet goed ergens aan beginnen, maar als ik bezig ben vergeet ik alles en is de wereld om mij heen weg. Dan krijg ik ook in korte tijd meer voor elkaar dan een ander.
Hyperfocus? Check

- Het liefst vermijd ik complexe opdrachten, maar als ik onder druk sta doe ik alles in één keer, daarna ben ik uitgeput.

Ik hou wel van uitdagingen, maar werk slecht met deadlines.. faalangst.. presteren onder druk is een probleem.

- Ik kan er niet tegen als iemand aan mijn spullen zit of ze ergens anders neerlegt.

CHECK! of mijn eten... blijf verdomme van mijn eten! grrrr

- Ik ben vaak bang dat als ik het niet allemaal strak organiseer, de boel in de soep loopt

Check, zie boven..

- De financien kan ik goed beheren, maar ik raak regelmatig het overzicht kwijt. Het kost me heel veel energie en tijd.  

Lijstjes, lijstjes, lijstjes

Dan:
- als baby kon ik urenlang op dezelfde plek zitten en mensen observeren
- als kind was ik als 5e van 8 kinderen vaak aan het lezen of buiten aan het fantaseren
- Ik was veel vrolijk en lachte veel
- ik voelde me altijd anders dan anderen
- zocht erg veel goedkeuring -toen al-

check check check... ik was een tikkeltje awkward, oke vergeet het woord een tikkeltje... vergeet het woord was...

Als tiener/adolescent
- Zorgde ik wel dat ik de aandacht kreeg
- werd ik nog veel energieker, ik werkte keihard, ging veel naar school
- vanaf de middelbare school maakte ik geen huiswerk en had ik geen agenda.
- Door veel coping, praatjes, connecties met anderen, lol trappen, heb ik zowel de Havo als Pabo gehaald.
- ik liep vast toen ik zelfstandig voor de klas ging. Het lukte me allemaal, maar het kostte me 200 %, totdat ik knapte.

check check check

Nu:
- mijn energielevel lijkt nooit meer op normaal niveau te komen. Ik moet vaak slapen om 's middags te kunnen werken. 's avonds kan ik niet stoppen met talkshows kijken en kranten lezen, daardoor slaap ik te laat en ben ik de volgende dag weer uitgeput.

Ritme, rust en regelmaat. Ik moet een vast ritme hebben.. en heb altijd Hogar Night (slaapmiddel vrij verkrijgbaar) op mijn nachtkastje liggen.

- ik werk ver beneden mijn niveau om toch maar structuur te hebben, maar meer dan 12,5 uur per week lukt dat niet.

Fulltime kan ik ook niet.. ik werk drie dagen, welke elke dag iets anders anders ga ik me vervelen. Ik kom thuis, kook, voer mijn kids, doe de kids in bed... en ben totaal uitgebrand.

- Ik heb vaak hoge verwachtingen van mensen, bedrijven, waardoor ik vaak teleurgesteld raak.

Check, veel frustraties, ik ben ondertussen een specialist op heel veel gebieden incl. rechten... ik doe het zelf wel..

- ik had talloze contacten maar geen echte vriendschappen.

Check, hoewel ik ondertussen een hecht groepje met mensen "zoals ik"

- ik voel me vaak niet genoeg gezien of gehoord.

Dit had ik vroeger heel erg, maar ik ben ook het type.. ik zorg wel dat ik gezien en gehoord word

- ik heb al mijn hele leven last van spierspanningshoofdpijn / nek/rugpijn. 

Check, sporten helpt, ik sport drie x in de week thuis. En laat me regelmatig masseren en bezoek de chiro.

- ik reageer erg gevoelig op medicatie

Check

- ik kan heel intens genieten van dingen en heel intens verdrietig zijn.

Check

Het is misschien een rare vraag, maar als jullie dit lezen, wat denken jullie dan? ADHD'er? Graag jullie reacties! (P.S. nogmaals: het wordt ook door professionals onderzocht, ik zoek vooral of mensen met ADHD zich in mij herkennen. ) 

CHECK! 
Andries McQueen 1 week geleden geplaatst
@n Thnx voor 't moment dat je me hardop aan het lachen maakte ;-) 
Ik zie het dan ook helemaal voor je hoe je thuis komt en 'je kids voert' haha! 
Heb je ergens op het forum je verhaal in grote lijnen beschreven? 
reactie op @andriesb:
Naomi - hehe

Ja bij het voorstellen, en werk en.. en.. en daar heb je al op gereageerd ;)  heb alleen tussendoor alweer drie keer mijn foto veranderd...
1 week geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Hahah! ;-) Dat heb ik heel vaak hier, dat ik iets vraag en in het verder lezen het antwoord op een ander draadje al tegenkom! Heerlijk overzichtelijk hè!! :-P 
Net je medicatie gelezen. Ik ga van de week naar de dok voor methylfenidaat 5 mg om te kijken hoe ik er op reageer! 
Veel gelezen hier van mensen die direct een enorm hoge dosering krijgen en zombies worden. 
Op welke tijden neem jij de medicijnen in? En je doet dus 3 x kortwerkend? 
1 week geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Naomi - 1 week geleden geplaatst
Ik kreeg eerst 5mg x3, de tijden die voorgeschreven waren: 8u/12u/16u.
Maar ik ben niet altijd om 8u wakker, dus ik pak de eerste zodra ik wakker ben tussen 7u-10u en de volgende dan na ongeveer 4u. Als ik moet werken om 12.15 want dan heb ik pauze, en om 16u. Ik mag ze niet na 17 pakken want dan slaap ik niet meer. Nu pak ik 3x10mg. Dus als ik om 10u de eerste pak, pak ik om 14u de tweede en dan om 17u of niet meer.
Andries McQueen 1 week geleden geplaatst
Had je last van bijwerkingen? En wat waren die bij jou? 
Hoe beschrijft je vriend de 'rebounds' die hij signaleerde? 
Waarom ging je naar 10 mg? 
Zo te lezen helpt het je heel goed! Zijn er ook mindere kanten aan?
reactie op @andriesb:
Naomi - In het begin had ik last van hartkloppingen toen ik ging slapen, en mijn eetlust is nu -1 dus ik moet echt mezelf dwingen te eten. Als ik uit eten ga, pak ik geen pil om 16u want dan smaakt het me niet.
Dus de eerste week had ik regelmatig mega honger 's nachts, en dan kwam mijn vriend weer boven met thee en boterhammen.

En qua rebound.. dan liepen we in de supermarkt, en blijkbaar ging ik dan als een kip zonder kop door die supermarkt, liep ik ver voor hem uit, gooide zonder overleg of te vragen of hij ook iets wilde uit dit rek dingen in de kar etc. En dan vroeg hij.. uhm.. heb je je pillen wel gepakt..
En meestal als ik een rebound heb/ of pillen vergeten ben, dan ga ik ruzie maken. Ik maakk ruzie als ik ongemakkelijk ben/stress heb/onzeker ben/etc.. dus zonder pillen bijna altijd ;). Als ik ineens uitvlieg over iets, of ruzie maak heb heb 99.9% van de keren mijn pillen niet gehad. Maar de vraag.. heb je je pillen gehad? Werken dan als olie op vuur.. dus mijn vriend heeft hele creatieve manieren bedacht om me dan toch mijn pillen te laten nemen.

Door die rebound heeft mijn psychiater toen geadviseerd om naar anderhalve pil te gaan (7,5mg) maar dat werkte niet, want dan moet ik telkens zo'n pil halveren met een mes.. Zie je me al zitten in de teamkamer? dus toen ben ik  (gemakzucht) maar twee hele gaan pakken. En dat voelde goed, dus dat ben ik blijven doen.
1 week geleden

Beantwoorden

Andries McQueen


@n Heey! Thnx voor je fijne uitgebreide reactie! Nu is het mijn beurt om CHECK te zeggen! Haha, ik ben nog niet begonnen met medicatie, maar ik weet voor honderd procent zeker dat ik er precies zo op ga reageren!
Dat komt omdat ik in de opbouw fase van antidepressiva ook als een kip zonder kop rondrende en ook rond reed. Mijn vrouw moet er nog om lachen, als ik moest keren, of inparkeren of juist uit het vak rijden, ging dat zo bliksemsnel dat we nog voordat ze ‘doe eens rustig’ kon zeggen alweer 180 % gedraaid waren 😉 En in de supermarkt ging het precies zoals je beschrijft. Handig was dan wel weer dat ik het huishouden dan ook zo deed, grondig schoonmaken van zolder tot kruipluik 😉
Maarre, heb je je pillen al gehad vandaag? Hahah!

Ik zag je dus wel écht zitten in de teamkamer met zo’n mes! Hahah 😉 Heb heel wat basisschool teamkamers gezien, en als ik zag wat daar altijd voor gekke dingen op tafel kwamen, inclusief mes. Ik ben inmiddels wel heel erg thuis in alle soorten fruit, groentes en zaden (nog voordat het hip was). Dus ach, dan kan dat pilletje ritalin er ook wel bij toch?

Als je zin hebt om eens te mailen/bellen, hoor ik ’t wel!


7 uur geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 31 August 2018 om 19:41
Aantal lezers 87
Aantal reacties 87