Altijd alles kwijt

Laatste reactie 27/08/2019 16:25 door Mila
· Markeren als ongelezen
Christiane Brouwer 4 maanden geleden geplaatst
Mijn volwassen zoon is altijd alles kwijt: fietssleutels, bankpasjes, legitimatiebewijzen, telefoon. Hij koopt bijvoorbeeld een pakje sigaretten Legt zijn telefoon neer en vergeet die vervolgens. Of hij neemt het wisselgeld wel in ontvangst en laat vervolgens de sigaretten liggen. In 1 jaar tijd hebben we 3 nieuwe legitimatiebewijzen moeten aanvragen. En dit gebeurd meerdere keren per week. Het zoeken neemt een groot deel van de dag in beslag. Wie heeft tips voor ons. Alles in een rugzak meenemen werkt niet. Hij was de hele rugzak kwijt. Alle pasjes is 1 mapje werkt niet. Hij was het mapje kwijt en dus alle pasjes. Hij wordt steeds wanhopiger en daardoor lijkt het ook steeds extremer te worden. Alle suggesties zijn welkom. Hoe gaan jullie hiermee om.





War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Ik hou de boel wel bij elkaar in een tas. Dat scheelt al. Maar waar gaat het precies mis ? Hij laat dingen liggen maar hoe gaat hij ergens weg ? Met grote haast of gebeurd er teveel om hem heen ? 
Als hij precies weet wat er precies gebeurd op zo'n moment kan hij dat aanpassen waardoor het niet, of minder, gebeurd. 
Als je bijv iets koopt en de boel eerst rustig in een tas stopt en dan pas de plaats verlaat dan scheelt dat al een hoop. Ik check eindeloos. Heel vervelend en vertragend maar dat helpt wel. Onbewust altijd al gedaan maar kan nu plaatsen waarom ik dat doe. 
Dus eerst nagaan waardoor het hem steeds gebeurd. 
Christiane Brouwer 3 maanden geleden geplaatst
Hij is altijd druk, gehaast, chaotisch. Hij wordt door alles afgeleid. Het meest nog doorzijn eigen gedachten. Hij legt bijvoorbeeld zijn ov kaart op het tafeltje voor hem zodat hij niet alweer vergeet uit te checken. Trein stopt. Hij stapt uit en de ov kaart blijft in de trein. Vaak genoeg ook de telefoon of de fiets die hij mee heeft genomen in de trein maar bij het uitstappen niet meer aan denkt. De dagen zijn gevuld met oplossen van de gevolgen. Ik weet dat ik vaak niet goed reageer op weer iets kwijt maar ik word hier ook zo moedeloos van. Ik voel me zo machteloos. Hij kan de deur niet uitvoor een simpele boodschap of er gebeurd iets. Zijn verslagenheid als weer iets kwijt is doet mij veel verdriet. Ik wil niet meer. Ik heb hier zo genoeg van, hoor ik geregeld van hem.
War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Dan is behandeling als cognitieve therapie misschien iets voor hem. Daarbij kan je leren op dat soort momenten je gedrag aan te passen waardoor het minder vaak gebeurd. 

Voor pasjes heb je een soort keycord met een ding eraan waar hij in kan. Die heb ik ook en doe ik in het ov om mijn nek, onder mijn jas. Dan kan ik hem niet kwijtraken, in en uit checken kan met dat ding om mijn nek. 
Volgens mij bij sow lo gekocht.  
Christiane Brouwer 3 maanden geleden geplaatst
Bedankt. Dit soort tips ben ik naar op zoek.
Wat betreft de cognitieve therapie. Sinds 2 jaar is hij onder behandeling bij een ggz instelling. De behandeling bestaat tot nu toe alleen uit monitoren van de medicatie. Wellbutrin en dexamvetamine. Hij ziet 1 keer per maand een psychiater. Daarnaast zou behandeling worden ingezt bij een psychiatrisch verpleegkundige. Ook die heeft een wachtlijst. Daar staat hij al sinds oktober 2018 op. Ik heb hierover geklaagd bij de ggz instelling en de huisarts. Hoewel hij bij mij woont ben ik voor niemand een gesprekspartner. Maar dit is weer een heel ander topic. Ik ben heel dankbaar voor alle tips om zijn leven makkelijker te maken. Meer rust in zijn hoofd. Vooral ‘ s avonds zie je hem lijden. Als ik vraag wat er is dan zegt hij dat het zo druk is in zijn hoofd. Hij valt vaak pas tegen de ochtend in slaap. Staat tegen de middag op maar heeft veel tijd nodig om wakker te worden. De stemmingswisselingen zie ik iedere dag weet tegen op zodra hij opstaat. Hij kan zo boos worden. Schreeuwen en mij van alles de schuld geven. Even later is het weer over maar de volgende uitbarsting laat niet lang op zich wachten. Ik probeer hem te herinneren aan dingen die hij moet doen. Er ligt een lijst op tafel als geheugensteuntje. Maar als ik hem probeer te herinneren reageert hij ook vaak boos: jahaaaa. Doe ik zo. Die uitspraak is denk ik voor iedere adhd-er herkenbaar.
Toen hij kind was kreeg ik heel veel ondersteuning. Veel tips om hem dingen aan te leren, structuur in zijn leven te brengen. Maar nu...ik leef 32 jaar met zijn adhd en ik ben zo uitgeput, zo radeloos, voel me zo in de steek gelaten door alles en iedereen. Als je een lichamelijke aandoening hebt dan ben je in nederland een stuk beter af.
Excuses voor dit lange epistel. Hoort hier ook niet thuis.


reactie op @christianebrouwer:
Jacco :) Hoi christiane,

Oei. Wat naar voor jullie. Het lijkt mij een hele pittige tijd. Niet leuk. Wat betreft handige tips om dingen niet te vergeten, tja,...die zijn er zeker. Ik ben zelf ook ADHD-er en heb bij GGZ Fryslan een groep voor volwassenen gevolgt. Allemaal handige en praktische tools. Zeker het proberen waard. Wat mij veel meer geholpen heeft is het doen van duursporten: fetsen (MTB) en hardlopen. Door de inspanning heb ik veel meer rust in mijn hoofd ik kan ik mijn gedachte beter structuren. o.a. minder vergeten. Bijkomend voordeel is het veel beter kunnen slapen. Het heeft echt wonderen gedaan! Een ander belangrijk punt is misschien het aanvaarden dat het gewoon zo is als het is. Dat is best wel lastig. Zo weet ik best dat ik veel vergeet (ik ben dan even met gedachten bij iets anders) maar eigenlijk heb ik er zelf weinig last van. Het is vaak mij omgeving die er een probleem van maakt. Dit levert mij  stress op wat het ADHD niet ten goede komt. Dus, mijn tip, oordeel niet over wat niet helemaal goed ging, ga het ook niet voor hem oplossen en zeker niet overal briefjes met opdrachten neerleggen. Mijn ex deed dat wel, en geloof me, it's killing. Je zoon is 32, en is een volwassen en moet zijn eigen leven lijden. 

Mvg



3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Ik heb geen leuke dingen nu, het is bedoeld voor jou of jullie om eens over na te denken. 
Hij is 32 lees ik.  Heeft hij zelf verantwoordelijkheden ? Heeft hij al eens op zichzelf gewoond bijv,  een baan etc. 
Hoe doet hij dat dan daar ? Buiten dat hij een manier moet vinden om dergelijke dingen te voorkomen lijkt het alsof je veel kastanjes voor hem uit het vuur haalt. Dan heeft hij ook uiteindelijk niet echt verantwoordekijkheid voor zichzelf en zijn spullen. Dat los jij allemaal op. Wel lief maar niet helpend. 
Coen Olde Bijvank 3 maanden geleden geplaatst
Je kunt met een bakje thuiswerken, wanneer hij thuis komt doet hij daar alles in en wanneer hij weggaat neemt hij alles hier uit mee.

Daarnaast kun je inderdaad denken aan Cognitieve Gedragstherapie, hier leren ze je bepaalde technieken aan, hoe je met dingen en of situaties om kunt gaan.

Madame Zet 3 maanden geleden geplaatst
Tja, standaard tip is altijd: geef alles een vaste plek. Als dat werkt, prima. Ik voelde me iedere keer falen, want het lukt me gewoonweg niet.

Wat wel werkt. Goed kijken naar logische plekken (voor jouzelf logisch!) en wat voor mij wel werkt. Een aantal vaste plekken.

Sleutels belanden aan de kapstok, in het sleutelbakje of ze zitten in mijn jas/broekzak Sinds ik voor mezelf een aantal vaste plekken heb bedacht die voor mij logisch zijn, lukt het me aardig. Maar ik ben nog regelmatig wat kwijt.

Verder houd ik tegenwoordig de boel in winkels, etc. vaak op. Ik wil eerst mijn spullen weer op orde hebben, afspraken opgeschreven hebben, etc, voordat ik verder ga. Laat de rest maar even een minuutje (of twee of meer) wachten.

Belangrijkste tip! Accepteer dat het nou eenmaal zo is.
John Dex 3 maanden geleden geplaatst
Ik ben door deze vergeetachtigheid extra controle freak geworden omdat ik er ook gek van werd steeds alles kwijt te zijn (erg irritant)
alles heeft een vaste plek sleutels linker zak met beugel zodat ik ze niet verlies telefoon rechtse zak enz gaat nooit anders.
In het begin is het lastig maar wordt op den duur een gewoonte.

Zodra ik verplaatst van locatie controleer ik eerst of alles wel aanwezig is daarna vertrek ik pas.

Dit is soms ook weer zo irritant
zit ik in de auto controleer ik onbewust weer opnieuw en mis ik mijn sleutels schrik me rot en dan .... (ja natuurlijk zitten in het contact )

Het is erg lastig maar hij zal een soort van controle en rust moeten krijgen en eerlijk gezegd vraag ik mij dan ook af of deze medicatie bij hem wel goed aanslaat als hij daarmee nog steeds zo druk in zijn hoofd is en chaotisch zou ik toch eens kijken voor andere medicatie welbutrin staat zoizo niet zo best aangeschreven.
Mila Pip 3 maanden geleden geplaatst
klikt heel erg herkenbaar, ik ben zelf ook altijd alles kwijt. 
Maar dan weet ik het ook echt niet meer waar ik het heb gelaten.
En ik heb een bak waar ik thuis alles in gooi. Gewoon van de ikea een boven en beneden. 
Als ik dan in de bak zoek vind ik het weer. 
De bakken zijn wel echt chaos maar met een deksel erover heen zie je niets meer.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 13 August 2019 om 21:57
Aantal lezers 17
Aantal reacties 11