Advies gevraagd - burnout en ADHD

Laatste reactie 14/07/2019 00:10 door Janine
· Markeren als ongelezen
Willem B. 9 maanden geleden geplaatst
Hallo, ik heb me zojuist aangemeld op dit forum om maar eens advies te vragen. Ik heb dezelfde vragen gesteld aan mijn familie, vrienden, psycholoog en gisteren nog de huisarts, maar geen van allen lijken ze te snappen wat ik bedoel. Ik hoop dat iemand de moeite neemt mijn verhaal te lezen en erop te reageren. Ik heb echt behoefte aan (h)erkenning en onderbouwde meningen van ervaringsdeskundigen.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik al bijna 2 jaar in een burn out zit. Als ik de fysieke klachten meeneem die eraan vooraf zijn gegaan ben ik al wel een jaar of 5 aan het sukkelen. Ik ben al meerdere malen behoorlijk diep moeten gaan. Paniek- angstaanvallen, slaapproblematiek, enorm neerslachtig, somber, extreem onrustig en vooral een ontzettend vol hoofd. Alsof er niets meer bij kan. Ik vergelijk het zelf met een mobiele telefoon die helemaal vol zit met foto's. Op het moment dat je een nieuwe foto wilt maken lukt dat niet voordat je eerst wat hebt verwijderd. Je gooit er een stuk of 10 af en je kunt weer een mooi plaatje schieten. Maar de dag erop (of een paar uur later) sta je weer voor hetzelfde probleem. De hele telefoon leeggooien kan niet, want je zit in een re-integratietraject op je werk, je kinderen hebben aandacht nodig en er 'moet' nog zoveel meer. Zelfs als je al ontzettend veel hebt gesneden in al die zogenaamde verplichtingen moet er nog steeds een hele hoop.

Ik werk ongeveer 4 uur per dag (als het goed gaat), maar dat is echt maximaal. Ik heb al meerdere malen dit punt bereikt, maar zodra ik hier overheen ga trek ik na het werk thuis de gordijnen dicht en heb ik geen ander leven meer. Vaak is dit de voorbode van een terugval. Ik doe er eigenlijk beter aan om 2 á 3 uur per dag te werken denk ik. Niet werken is geen optie want thuis zitten maakt me enorm neerslachtig en ik heb ook weinig vrije tijds opties. TV kijken lukt niet (gaat te snel als ik overbelast ben en als het goed met me gaat verlies ik heel snel focus), voor lezen geldt hetzelfde. Het enige dat helpt is sporten (tijdelijk effect, maar meestal wel een paar uur) en blowen. Blowen doe ik al meer dan 20 jaar elke dag. Ik dacht altijd dat het een soort uit de hand gelopen jeugdzonde was, maar ik merkte de laatste jaren al dat ik het echt nodig heb om de ruis uit m'n hoofd te krijgen en te kunnen ontspannen. Ik houd ook niet van stevig blowen.. een klein beetje is genoeg. Ik functioneer dan echt beter, maar misschien houd ik mezelf wel voor de gek. Ik weet het ook niet. Feit is wel dat ik sport en blow vanuit een soort van medicinaal perspectief, niet of nauwelijks recreatief. Ze liggen voor de leek misschien behoorlijk uit elkaar, maar wat ze gemeen hebben is dat ze me mentaal ontspannen.

Terug naar de hoofdzaak..
Ik heb in het begin van de burn out uiteraard een psycholoog bezocht en zij is er van overtuigd dat ik ADHD heb. Dit is me een jaar geleden verteld en ik moet zeggen dat ik me er in eerste instantie niet of nauwelijks in herkende. Inmiddels zie ik het wel en begin ik er zelf ook wel steeds meer van overtuigd te raken. Ik heb binnenkort een afspraak staan bij ADHD centraal voor een diagnose stelling. Het punt is alleen dat er ontzettend snel (althans, zo lijkt het..) naar medicatie wordt gegrepen en ik heb daar moeite mee. Ik heb altijd redelijk goed gefunctioneerd, weliswaar met een jointje op de avond om te kunnen ontspannen, maar nooit echt problemen gehad. Zonder die burn out was dit ADHD verhaal misschien nooit aan het licht gekomen. Maar je zou ook kunnen stellen dat ik zonder ADHD nooit in die burn out was beland. Beetje kip en ei verhaal zeg maar.. 


Inmiddels ben ik het strijden ontzettend beu. Ik heb er zelfs m'n gezin voor verlaten. Ik kon de drukte thuis niet meer aan en ik wilde ze niet meer belasten met al deze toestanden. Daarnaast wilde ik zelf ook rust. Het is echt ontzettend heftig allemaal en ik ben op zoek naar een uitweg. Ik heb de afgelopen jaren geëxperimenteerd met alle soort drugs, maar dan zit je al op een glijdend vlak. Daar ligt de oplossing zeker niet al is het fijn om je af en toe een dag gewoon goed te voelen.

Ik begrijp nu beter dan ooit dat mensen met ontzettend veel potentieel (nee, ik ben m'n eigenwaarde nog niet verloren) zomaar kunnen afglijden naar een zeer bedenkelijk niveau. Ik heb ooit al een gokverslaving gehad en het blowen weten jullie inmiddels. Dat gaat bij mij niet goed werken. Ik voel nu al de behoefte om iets te nemen om me maar normaal te voelen. Waar iedereen op een feestje loopt te spacen ben ik helder en misschien wel 'normaal'. Al weet ik eigenlijk niet wat nu precies normaal is. Ik ben gezegend met een behoorlijk niveau en een rem (weliswaar een noodrem) waardoor ik op de een of andere manier altijd wel m'n kop boven water kan houden. Maar het houdt wel een keer op heb ik nu het gevoel.

Ik heb een aantal maal concerta 54mg gebruikt omdat ik toch wilde weten wat dat nu precies was. Ik heb het driemaal gebruikt en het was geweldig. 3x een topdag gehad. Ik voelde wel een soort van amfetaminerandje eraan hangen, maar als je gewoon vergeet dat je wat genomen hebt functioneer je zoals je altijd zou willen functioneren. Ik sliep er alleen heel slecht op. En nu komt mijn eerste bezwaar.. alle keren dat ik drugs pakte om dezelfde reden voelde ik me de dag erna enorm schuldig omdat ik weet dat dit niet de manier is. Je loopt dan weg voor je problemen. Geldt dan niet hetzelfde voor dit middel (of andere ADHD medicatie)?

En mijn tweede bezwaar.. ik voel aan alles dat mijn lichaam en geest moegestreden zijn. Zou ik met ADHD medicatie dit probleem mogelijk gaan camoufleren? Met die concerta voel ik totaal geen vermoeidheid en ik ben ook veel meer in staat iets aan te pakken. Normaal stel ik alles eeuwig uit, maar met dit spul op ben ik plots een energieke aanpakker. Met bovendien een redelijk gestructureerde geest. Minder zijsprongetjes ook als ik iets wil vertellen. En last but not least.. totaal geen behoefte om te blowen. Dus dat probleem lost zich dan vanzelf op. Maar ergens wringt de schoen.. ik hoop dat iemand mijn punt snapt want m'n omgeving denkt dat je met een pilletje alles oplost. Ik twijfel daar enorm aan.,.

Alles samengevat in 1 zin:
Is het verstandig aan ADHD medicatie te beginnen wanneer je nog vol in een burn out zit? Is het niet een camouflage van onderliggende problematiek?

Ik hoop dat ik het een beetje goed heb opgeschreven en dat iemand wil reageren. Alvast bedankt!
  
reactie op @willemb:
Kitty De Kit Hoi Willem, wat verwacht je van de medicatie? Het is helaas geen toverpil maar het laat me stilstaan. Ik hoor het getik van de klok minder en kan nadenken terwijl er nog iemand anders in de ruimte 'aanwezig' is. Het zorgt voor mij niet voor een camouflage. Ik denk juist dat je door de medicatie eerder makkelijker naar de onderliggene problemathiek kunt kijken dan zonder. Heel veel beterschap gewenst iig!
9 maanden geleden

Beantwoorden

Willem B. Dat is idd de ene kant van de medaille. Zo kun je er zeker naar kijken. Bedankt voor je reactie!
9 maanden geleden

Beantwoorden

Evelien Huis In't Veld Hi willem,
Exact hetzelfde verhaal hier. Ipv een jount gebruikte ik dan een wijntje. Ik heb net een deel van mijn verhaal gescheeven inde blog over vertellen of niet. Dus nu even geen grote story.
Maar mijn ervaring is dat de verschijnselen die jij beschrijft: depressie, uitputting, in de war raken, uitvalsverschijnselen van brein, een gevolg zijn van de jarenlange overprikkeling door adhd achtige gaven en nadelen.
Adhd, ik herkende het wel bij mijzelf, maar dacht het niet perse te hebben.
Toen ik ritalin probeerde en merkte wat een effect dat had... na lang doorbouwen hiermee nu op 72 mg ‘concerta’.
Gaan die extra verschijnselen die jij ook zo benoemt weg. En hoop ik dat deze kwetsbaarheid wat kan herstellen.
De chaos in mijn hoofd overdag is ook veel minder en hierdoor de uitputting na een dag ook.
Termen als meer focus, concentratie, beter kunnen plannen, lekker moe... ik heb 52 jaar lang nooit geweten wat dat allemaal was.
Deze effecten van ritalin die inde bijsluiter staan, zijn mij in derde instantie pas opgevallen.
Dus medicatie. Laat je (voor)oordelen los, ervaar wat het met je doet en laat dat je leidraad vormen.
Bijwerkingen kunnen er ook zijn. Maar soms gaan ze ook gewoon over. En rebound was bij mij een ding. Dosis en timing dus.
Ik heb ook moeten accepteren dat zo’n ‘drug’ bij mij past.
De adhd gaat er niet mee over, maar het kan wel een heel stuk makkelijker zijn om ermee (al is het ‘maar’ om die extreme langere termijn gevolgen ervan) te leven!
Wat een ander, de maatschappij daarvan vindt is niet relevant. Althans voor mij.
9 maanden geleden

Beantwoorden

Katja Oostergetel Voor de lange termijn is het misschien niet het beste, maar medicatie kan eventueel wel een duwtje in de rug geven. Verder zou ik je willen adviseren eens op de site van ADHD centrum Nederland te kijken of de blogs van Cathelijne Wildervanck te bekijken. Ik denk dat zij een goed idee heeft van de combinatie chronische stress, ADHD en hoog potentieel en wat daarbij kan helpen. Heel veel sterkte. 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Katja Oostergetel Voor de lange termijn is het misschien niet het beste, maar medicatie kan eventueel wel een duwtje in de rug geven. Verder zou ik je willen adviseren eens op de site van ADHD centrum Nederland te kijken of de blogs van Cathelijne Wildervanck te bekijken. Ik denk dat zij een goed idee heeft van de combinatie chronische stress, ADHD en hoog potentieel en wat daarbij kan helpen. Heel veel sterkte. 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Anouk Ik denk dat je medicatie moet gaan vergelijken met dat blowtje. De ruis gaat weg.
Ik dronk altijd 2 glaasjes wijn om die reden. Ben nu paar weken met Methylfenidaat begonnen. En geen behoefte meer aan dat wijntje. De CGT bij ADHD centraal icm medicatie werkt bij bij super! Ik kan iedereen aanraden. 
8 maanden geleden

Beantwoorden

T. * Hoi Willem,

Helder en vooral herkenbaar verhaal. Blowen werkte voor mij voor langere tijd ook erg goed. Tenminste, het gaf me rust maar ik voerde verder vrij weinig uit. Ook namen mijn angsten toe waardoor ik nu al een paar jaar niet meer blow. 
Medicatie kan voor veel mensen goed helpen. Ik zou vooral met een psychiater in gesprek gaan om te overleggen wat voor jou de beste keuze is. Ik denk dat het best mogelijk kan zijn dat de medicatie je kan helpen om uit die burnout te komen. 
Verder zou ik je willen adviseren dat als je medicatie gaat gebruiken, goed eventuele bijwerking v.d. medicatie in de gaten houdt (eetlust/gewicht, depressieve gedachten etc.). Ik hoop dat je daar geen last van zult krijgen maar ik wil het toch even melden. Verder wens ik je heel veel succes!

Gr. T
8 maanden geleden

Beantwoorden

T. * Hoi Willem,

Helder en vooral herkenbaar verhaal. Blowen werkte voor mij voor langere tijd ook erg goed. Tenminste, het gaf me rust maar ik voerde verder vrij weinig uit. Ook namen mijn angsten toe waardoor ik nu al een paar jaar niet meer blow. 
Medicatie kan voor veel mensen goed helpen. Ik zou vooral met een psychiater in gesprek gaan om te overleggen wat voor jou de beste keuze is. Ik denk dat het best mogelijk kan zijn dat de medicatie je kan helpen om uit die burnout te komen. 
Verder zou ik je willen adviseren dat als je medicatie gaat gebruiken, goed eventuele bijwerking v.d. medicatie in de gaten houdt (eetlust/gewicht, depressieve gedachten etc.). Ik hoop dat je daar geen last van zult krijgen maar ik wil het toch even melden. Verder wens ik je heel veel succes!

Gr. T
8 maanden geleden

Beantwoorden

Heleen Van Arkel Hoi Willem!

Heel herkenbaar je verhaal, in alles, zo moeilijk voor je, ik weet helaas wat het is!
Zou je echt adviseren om ook een antidepresivum te gaan gebruiken en daarnaast dex of een ander middel wat bij je past!
Zelf wandel ik heel veel en neem eindelijk voldoende rust!
Tijdens het wandelen heb ik meestal muziek op wat heel goed werkt!
‘S morgens eerst de hond uitlaten na twee kopen koffie, muziek op je hoofd en een half uurtje lopen!
Meestal loop ik zo’n 10 km per dag, met of zonder hond;)
‘We’ moeten leven als een bejaarde zegt mijn broertje altijd, hij is psycholoog!
Ik heb makkelijk praten nu misschien, werk niet meer, neem met veel minder genoegen, zoals b.v terras zitten, kleding kopen, vakantie gaan maar de kwaliteit van leven is er zeker op vooruit gegaan!
Ik kan echt een boek schrijven over hoe mijn leven is verlopen met ADHD en HSP , dat schijnt vaak een combi te zijn bij ADHDers!
Probeer je leven zo ‘klein’ mogelijk te houden!
Ik wil je heel veel sterkte, kracht en wijsheid toewensen, hoop dat je de juiste weg kunt vinden die goed bij je past en je gelukkig kunt zijn!

Lieve groet Heleen.x
2 maanden geleden

Beantwoorden

Sandrine C Hoi Willem,
Voel je Niet schuldig Als je wat aan je probemen probeert te veranderen. Als concerta het bij jou zo goed doet zou ik het zeker nog een kans geven. Je kan er tenslotte niets aan doen dat je hersenen en neurotransmitters ruzie met elkaar hebben. Als een persoon slecht kan zien koopt hij een bril, als je je been breekt krijgt je een gips en slik je pijnstillers, mensen met diabete hebben insuline nodig... soms is een pil gewoon nodig om je levenskwaliteit te verbeteren en zo te lezen heb je het al lang zelf geprobeerd.
De vergelijking met een volle telefoon vond ik briljant!! Heel herkenbaar.
Gr.
Sandrine
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 9 overige reactie(s)
War Hoofd 9 maanden geleden geplaatst
Het verschil.met wiet roken is dat medicatie op maat genomen wordt. Dus precies genoeg om jouw hersenen een extra zetje te geven om je beter te kunnen concentreren. Helemaal afgestemd op jouw hoofd. 
Wel is het een hulpmiddel en geen oplossing. Die is er niet echt maar als je jezelf beter leert kennen, inzicht krijgt in je gedachtenptronen dan kun je veel stabieler leven. Daar heb je wel therapie/psycho educatie voor nodig denk ik. 

Met wiet roken demp je de hele boel, ook de scherpte en concentratie.  Bovendien kan het zijn dat je op een gegeven moment zo vlak bent dat dat doorslaat in depressieve gevoelens. Dan rook je weer wat, ben je weer een tijdje verdoofd totdat...en je zit in een cirkeltje waar je moeilijk weer uitkomt. 
Heb je zelf het idee dat je in een cirkeltje loopt ? 
reactie op @warhoofd:
Willem B. Ik heb zelf de indruk dat ik heel goed op maat kan blowen. Ik houd er niet van knetter stoned te zijn. Als de scherpe randjes eraf zijn is het voor mij prima. Ik merk ook dat ik bijv haze soorten niet prettig vind. Maar ik begrijp dat dit met bepaalde medicatie waarschijnlijk ook prima kan. Zoals ik al aangaf had ik totaal geen behoefte om te blowen toen ik die paar keer aan de concerta heb gezeten. Dat bewijst waarschijnlijk dat ik het ene middel mogelijk ga inruilen voor het andere.

Dat ik met wiet bepaalde emoties kan dempen is evident. Dat is ook precies mijn bedoeling. Ik heb geen behoefte aan die extreme stemmingswisselingen met woede uitbarstingen enz. Ik voel al zo veel meer dan een ander lijkt het. En ik voel ze ook onder invloed van wiet nog steeds, maar ik maak er me gewoon minder druk om. Het scheelt gewoon aan prikkels. Ik ben vorig jaar toen ik een half jaar in die burn out zat 3 maanden gestopt. Ik wilde toen van alles veranderen in m'n leven en dit was er ook eentje. Ik ben uiteindelijk op advies van de psycholoog weer begonnen. Zij vond wel dat ik ooit moest gaan stoppen, maar niet in deze fase. Ik heb ook vreselijk afgezien die 3 maanden. Ik liep letterlijk tegen de muur omhoog. Normaal gesproken schijnt de wiet 'afkick' max. 4 á 5 weken te zijn, dus daar lag het waarschijnlijk niet aan. Ik denk dat ik me toen pas voor het eerst gerealiseerd heb hoe  onrustig ik ben. Ik ben de afgelopen 22 jaar misschien alle dagen bij elkaar opgeteld 6 maanden nuchter geweest. En dan schat ik het nog ruim in. Meestal op vakantie.

De psycholoog motiveerde haar mening door eerst een hoofd te tekenen van een 'normaal' persoon. Ze had daar 5 pijlen boven gezet die prikkels illustreerden. Vervolgens mijn hoofd met daarboven 10 pijlen. Toen tekende ze dezelfde twee hoofden nog een keer onder invloed van hasj/wiet.. de normale persoon hielt amper 1 pijltje over (totaal verdoofd dus, zoals de meeste mensen blowers ook zien denk ik), maar bij mijn hoofd bleven er nog 5 pijlen staan. Feitelijk normaal dus. Toen tekende ze mijn hoofd nogmaals maar dan in de burn out fase: zeker 25 pijlen stonden erboven. En toen vroeg ze 'is het verstandig om in deze fase je filter weg te halen?'. Toen ben ik dus weer begonnen..

Het is niet mijn bedoeling om hier een wiet pleidooi te houden hoor. Want ik ben zeer ontevreden over hoe het nu allemaal gaat. Als alles goed ging dan hoorde je me waarschijnlijk niet. Ik vraag me alleen heel erg af of die medicatie bepaalde zaken onder het tapijt houdt. Net zoals jij beweert over wiet. Het komt feitelijk toch een beetje op hetzelfde neer in mijn beleving.

Ik loop zeker wel in een cirkel, ik snap wat je bedoelt. Het grote verschil is denk ik dat je met medicatie een hele dag stabiel bent. Ik ben onstabiel, neerslachtig en onrustig.. en dat kan ik net aan zolang ik in de avond maar m'n rust kan vinden. Zo is het altijd geweest. Alleen nu is het allemaal veel erger geworden en trek ik het overdag allemaal niet meer. Bedankt voor je reactie, wordt gewaardeerd!
9 maanden geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers 9 maanden geleden geplaatst
Allereerst moet ik zeggen dat je verhaal super herkenbaar is. Hoewel ik enkel het gedeelte van drugsgebruik en verslaving niet herken, is de rest van je verhaal precies waar ik ook mee zit.

Zelf heb ik ook nog vaak de vraag of medicatie voor burn-out de oplossing is. Ik heb al de ervaring gehad dat je met medicatie weer snel je lichaam kunt negeren, maar dat medicatie ook net kan zorgen dat je dat steuntje hebt waardoor je de dag wel weer aan kunt.

Zelf ben ik onlangs nog over mijn grens gegaan door medicatie, dus ik zit er zelf nog middenin. Mijn huidige idee is dat een klein beetje medicatie net dat steuntje kan geven, MAAR dat je daarnaast ook echt flink aan de slag moet met jezelf.

Voel je je goed naar dat pilletje en ga je dan weer precies door waar je mee bezig bent, dan kom je weer bij hetzelfde uit. Dat heb ik al meerdere malen ervaren (met en zonder medicatie). Zo voel ik me top als ik hard werk, maar komt er een moment dat het teveel is.

Gezien ik er nog middenin zit kan ik je niet de oplossing geven. Zelf denk ik dat die zit in de combinatie van medicatie, op je grenzen letten en aan de slag gaan met je problemen.

Mijn doel is dan ook de komende tijd om minder mijn afleiding in werk te zoeken. Ik val vaak terug op werk, omdat dat het enige is waar ik goed in ben en wat altijd klaar staat als afleiding. Met het gevolg dat ik na werk te moe ben om een sociaal netwerk op te bouwen en wat anders te doen.

Wat ik nu dus van plan ben is:
- Werk op plek 2 zetten.
- Vrijwilligerswerk zoeken als afleiding en dagbesteding
- Met een coach/psycholoog kijken welke stappen nodig zijn om de spiraal te doorbreken

Ik ben er nog lang niet, maar sta wel positiever tegenover de toekomst. De wil om te veranderen en weer "beter" te worden is er.

Voel je daarbij niet schuldig om medicatie te gebruiken. Iemand met een gebroken been speelt toch ook niet vals door krukken of een rolstoel te gebruiken? Pas wel op met zelfmedicatie, een wietverslaving is eerder een probleem dan de oplossing...

Verder lees ik graag even mee, omdat ik ook benieuwd ben hoe anderen hier naar kijken. Zelf vind ik UPPERS als Ritalin en Dexamfetamine toch voor mijn gevoel bij burn-out nog verraderlijk. Vaak moet je namelijk juist wat afgeremd worden bij een burn-out is mijn ervaring terwijl deze medicatie juist het tegenovergestelde doet...
reactie op @marklemmers:
Andries McQueen @marklemmers​ Hoe is het met je Mark? Ben erg benieuwd! 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Willem B. 9 maanden geleden geplaatst
Bedankt Mark, dat je het verhaal weer even terugbrengt naar waar het me feitelijk om gaat. Niet om wiet vs. adhd medicatie, maar een vermoeid lichaam en geest dat schreeuwt om rust. Ik heb heel erg het gevoel dat ik mogelijk medicatie ga gebruiken om maar weer mee te kunnen draaien met alles. Terwijl er eigenlijk tegen je wordt verteld (door jezelf als je goed luistert) dat je er juist een andere draai aan moet zien te geven. Ik voel me een beetje gegijzeld door deze maatschappij die ik kennelijk niet goed aan kan. Je moet maar van alles, terwijl ik eigenlijk terug zou moeten naar de basis. Iets met een moestuin of zo en veel met de kinderen doen. In plaats van werk en ambities. Dat laatste interesseert me ook steeds minder. Maar je omgeving verwacht dat wel van je.. De burn out ervaringsdeskundigen zullen dit gevoel wel herkennen denk ik.

Als bepaalde medicatie goed aanslaat ga je misschien vrij snel terug naar wat je altijd deed. Dat wordt namelijk van je verwacht. Terwijl je niet voor niets een enorme klap hebt gekregen. Nu val ik ook steeds terug omdat oud gedrag er toch snel weer insluipt als het weer wat beter gaat. Moet ik nu eindelijk eens gaan luisteren en weg van kantoor en dat ellendige bedrijfsleven? Genoegen nemen met minder salaris, maar wel iets gaan doen wat beter bij me past? Niet meer 3x per jaar op vakantie, maar rust vinden in mezelf. Of ga ik gewoon op de oude voet verder d.m.v. medicinale ondersteuning.

Misschien chargeer ik een beetje. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten natuurlijk. Maar oud gedrag zit diep en dat pas je niet zomaar aan. Zeker niet als alles plots weer gemakkelijk(er) gaat.
reactie op @willemb:
Andries McQueen @willemb​ Ik weet niet hoe lang je hier al komt en/of meeleest, maar er zijn meer mensen hier die verlangen naar rust, terugtrekken op het platteland, weg van de mensen en druk van de maatschappij, zelfvoorzienend gaan leven. 

Met name de ADD'ers onder ons. Ook mijn vrouw zegt dit al jaren. 

Toen ik burn-out raakte (ik herken veel van je verhaal) dacht ik dat ook. 

Waar je naar verlangt is rust, even geen druk, geen stress. En als je compleet naar de klote bent gegaan is dat natuurlijk heel logisch en ook echt wat je nodig hebt. 

Wat nog belangrijker is dat je stabiliteit vindt. En ik ben er persoonlijk van overtuigd dat je dat niet gaat vinden als je blijft blowen. Ja, tijdelijke rust zul je hebben. Er bovenop komen is de confrontatie met jezelf aangaan, leren hoe je in elkaar zit, jezelf accepteren zoals je bent en oefenen en oefenen. 

Mocht medicatie je in het verleden hebben geholpen, zie ik geen enkele goede reden om in deze situatie daar geen gebruik van te maken. 
9 maanden geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers Ik ken het gevoel heel goed. Ik heb ook mijn momenten gehad dat ik volledig met werk wilde stoppen.

Ik had de luxe om ook echt rust te nemen, maar op die momenten voelde ik me juist somber en nutteloos. Ik kon niet echt genieten van de rust.

Nu denk ik dat de oplossing niet is 180 graden draaien, maar denk ik dat 45 graden genoeg is. Werk niet meer op nummer 1, minder druk maken om wat anderen denken, tevreden zijn met wat ik heb, ook tevreden zijn met minder inkomen, leuke dingen naast het werk doen, etc.

Als ik jouw verhaal lees haal ik daar ook uit dat je niet echt gelukkig bent in wat je doet. Zowel werk als blowen kan dan een vlucht zijn.

Ik zou dus aanraden, neem even rustig de tijd om te ontdekken waar je gelukkig van word. Doe dit jet kleine stapjes, je hoeft niet morgen of volgende week de oplossing te vinden. Verandering gaat langzaam!

Ga is 1 avondje met de kinderen spelen (als je die mogelijkheid hebt), maak is een keer een boswandeling, ga eens lekker hardlopen, maak je eens niet druk om het werk, etc.

Door zo telkens kleine stapjes te maken kan je leven langzaam beter worden. Je krijgt dan de rust die je zoekt en ontdekt dat je het leven wel aan kunt. Vaak maakt je drukke hoofd het leven namelijk extra lastig/zwaar...
9 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Susanna Van der M 9 maanden geleden geplaatst
Heel erg herkenbaar. De schreeuw om rust in je geest en lichaam. De druk van de maatschappij, werk, zorgen voor je kind die ook adhd heeft en al het andere.  Jongleren met alle ballen en altijd het gevoel van tijdtekort. Ik hang ook al zo'n 5 tot 7 jaar in burnout/depressies. Met als uitkomst ADHD overwegend onoplettend type. Ik heb ook medicatie geprobeerd maar ben daar weer mee gestopt. Had idd het gevoel vermoeidheid juist te onderdrukken waardoor je weer over grenzen heen gaat.  Nu eerst maar eens psycho educatie en therapie. Medicatie lijkt naar mijn idee een goed hulpmiddel als je door moet! Maar juist dat "moeten" maakt het zo zwaar.  Eerst juist om leren gaan met wat adhd voor mijn leven betekent is nu mijn start punt. Al blijft de maatschappelijke druk enorm en draaien de zorgen en piekeren nog wel flink door. De key is naar mijn gevoel echt leren om in het hier en nu te leven maar hoe dat moet met zoveel gevoelens en gedachten weet ik ook nog niet. Als jij denkt dat concerta je kan helpen zeker proberen. Echter als kanttekening zou ik zeggen, de paar keer proberen van dexamfetemine vond ik ook fijn,  tot ik het dagelijks met regelmaat kon gebruiken.  Ik merkte toen juist veel verschil en voelde me niet ik. Ik zie het dus nu alleen als extra zetje als ik door moet maar eigenlijk rust moet/wil
reactie op @susanna:
Andries McQueen Hoi! Soms kan ik al die berichten niet bijhouden, maar interessant om jou verhaal te lezen. Ik vind het een fijne gedachten dat je medicatie soms ook gewoon kunt gebruiken als je het nodig hebt. 
Ik merk steeds meer hoe persoonlijk deze zoektocht is. 
Wat gebeurt er als je voelt dat je 'jezelf niet bent?' 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Zara Vermeulen 9 maanden geleden geplaatst
Hoi Willem, 
Goh wat een moeilijke tijd maak jij door. Ik werd getriggerd door wat je schrijft over de combinatie ADHD en burn-out en sombere gevoelens. Ik heb dit namelijk ook al 2,5 jaar en ik weet uit ervaring hoe verrekte moeilijk het is om uit de vicieuze cirkel te komen. Mijn diagnose bij ADHD Centraal heeft me wel geholpen om dingen te plaatsen. Ik kreeg Dexamfetaminen voorgeschreven, ze testen wel eerst of het effect heeft. De bijwerkingen zijn voor mij de reden geweest dat ik inmiddels ben gestopt. Ik heb erover geschreven in deze blog. Met toestemming van Coen hoop ik dat je hem kunt lezen: https://zaraslife.com/ik-ben-ermee-gestopt/ 
Zelf ben ik aan het experimenteren met andere middelen en vooral cbd-olie en magnesium helpen mij erg goed. 
Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk helpen deze vele reacties je een beetje. 
Het ga je goed, Zara.
reactie op @zaravermeulen:
Monique Bollemeijer War is de beste CBD olie. Het is een labyrint van oliën op internet. Ik gebruik nu magnesium olie en baden van Zechsal. En valeriaan. Ik heb ook behoefte aan stilte en rust. Ik trek me vaak terug op een kamertje met koptelefoon en Mindfulness oefeningen.
En zo baan je een weg in deze chaotisch makende wereld vol met prikkels.
Mijn geloof geeft mij hierin ook rust. Bidden en zingen met rustige opwekkings muziek helpt me ook.
Iedereen sterkte, kracht maar vooral rust toegebeden🙏🏻
8 maanden geleden

Beantwoorden

Zara Vermeulen @moniquebollemeijer
Beste Monique,
Ik zie nu pas je vraag. Er staat zoveel in dit topic en in merk dat steeds als ik erin lees ik me overweldigd voel door alle ervaringen die het bevat, heftige ervaringen ook. Ik vind het bijzonder dat op dit forum zo openlijk en eerlijk wordt geschreven, de herkenning - hoe moeilijk de situaties ook zijn - biedt ook weer een soort troost in zware tijden. Wat betreft je vraag over CBD-olie. Er zijn via verschillende verkoopkanalen goede CBD-oliën verkrijgbaar. Ik heb over CBD-olie geschreven in deze blog en onderaan bij noten verwijs ik ook naar een goede olie, wellicht helpt het je in je zoektocht: https://zaraslife.com/adhd-klachten-verdwijnen-door-cannabis/
6 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 9 maanden geleden geplaatst
Het klopt dat oud gedrag een valkuil is. Ik ben er ook zo weer ingelopen.  Komt wel weer goed over een paar weken maar het is zomaar gebeurd. Even niet opletten..... En opletten is al zo moeilijk  😊

Aan maatschappelijke druk heb ik lak. En in hoeverre is die druk er, is het er werkelijk of alleen in jouw hoofd ?  En van wie moet je dan 3 x per jaar op vakantie ? Is 1 x niet genoeg ? 
Ik noem maar wat hoor maar wat is maatschappelijke druk en wie bepaald dat ? 
Ik wordt ook moe van de wereld en la  dat wat beter zo laten door me op tijd terug te trekken. 
Nu wel de fout gemaakt teveel op me te nemen dus weer lozen aan vracht de komende weken, dan is een  deel van het werk ook weer gedaan. Het blijft een zwak punt. 
Maar verder werk ik, dat moet wel, en voor de rest vind ik get wel best. De auto is stokoud maar prima, huis gewoontjes en kleding net zo.  Draag graag sportschoenen maar uit een oudere collectie zij  ze niet meer duur en wie maalt erom dat het niet de nieuwste zijn.
En meer van dat soort dingen. Ik probeer voor mezelf en het gezin te leven, wie daar andere ideeën over heeft moet dat bij hen thuis maar zelf regelen. 

Maak je keuzes voor jezelf en leg de lat niet te hoog. Dan wordt het een stuk makkelijker allemaal. 
reactie op @warhoofd:
Janine Meijerhof Wat goed dat je dat kunt! De lat lager leggen! Nog steeds grote moeite mee, al gaat het met mini stapjes beter en merken mensen in mijn directe omgeving daar maar af en toe wat van. Familie, vrienden, anderen én werk zijn belangrijk, maar voor mij ben ik zelf soms even nog belangrijker. Mag en kan zodat ik opladen kan en er daarna weer voor de rest kan zijn. Snap je me een beetje?
1 maand geleden

Beantwoorden

A Hullie 9 maanden geleden geplaatst
Ik lees met veel interesse jullie ervaringen; ik ben een partner van een ADHDer, die mede door allerlei heftige gebeurtenissen van de afgelopen jaren en zijn hyperactiviteit in een zware depressie is beland. Ik zeg toch zwaar, omdat ik het idee heb dat je in combinatie met ADHD niet vaak het idee hebt dat het echt ernstig is. Punt is zoals jullie omschrijven dat je vaak in een cirkel blijft waar je moeilijk uit kan komen. Het meest belangrijke eigenlijk is dat je hersenen tot rust kunnen komen. Betekent eigenlijk dus ook echt luisteren naar je lichaam, goed slapen en vooral geen gebruik maken van smartphones/ ipads/tablets en liefst zo min mogelijk TV. En dat laatste punt is bij mijn partner ontzettend belangrijk geweest in zijn eerste stap naar herstel. Hij kijkt nu nog 2x 10 min per dag op zijn telefoon en enkele dagen later merkte hij eigenlijk pas echt hoe moe hij was. Ander punt wat jullie aangaven was rust in het gezin. Ik begrijp dat je met kids veel prikkels krijgt, maar het is ook goed om samen te kijken hoe je daar je rust kan vinden. Wij hebben 4 duidelijke afspraken gemaakt met elkaar. Dat geeft iedereen structuur en houvast. Omdat ik uit ervaring weet dat het voor mijn man moeilijk is om dit goed vol te houden, heeft hij het briefje met de afspraken op een plek gelegd die hij meerdere keren op een dag ziet om zichzelf eraan te herinneren. Andere tip is om de stappen klein te houden. Mijn man kan zich echt heel goed verwoorden en vertellen wat hij wil, maar heeft de grootste moeite met uitvoering. Houd de dingen die je wilt doen klein, zodat je ook weer een goed gevoel bij jezelf krijgt als iets goed gaat. Daar krijg je dan ook weer meer energie van.

Daarnaast spelen de heftige gebeurtenissen die je meemaakt ook een belangrijke rol. Eigenlijk moet je het zo zien dat je hersenen een soort kast is met allemaal laatjes. Bij “normale” mensen gebeurt er iets (een gebeurtenis) wat in een laatje verdwijnt en dat sluit zich na de verwerking. Bij ADHDers hebben die laatjes altijd moeite om zich te sluiten of er staat vaak druk op. Je hebt dus eigenlijk altijd energie nodig om die laatjes allemaal dicht te houden. Wat er gebeurd in een burn out of depresseie, is dat vaak een of meerdere laatjes weer open springen en je ook geen energie meer hebt om die laatjes weer dicht te duwen. Daarom is het zo belangrijk om door echt rust te nemen, energie terug te krijgen en met goede begeleiding, weer terug op de rit te komen. Hopelijk kunnen jullie hier iets mee!
reactie op @ahullie:
Mark Lemmers Heel herkenbaar! O.a. de laatjes niet kunnen sluiten (vorm van concentratie) en het feit dat tv/internet veel prikkels geeft...
9 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @ahullie Wat mooi om te lezen dat je als partner dat zo kunt zien en echt doorhebt dat het niet zomaar 4 letters zijn
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Zara Vermeulen 9 maanden geleden geplaatst
@lindaschrievers
Wat fijn dat jij ook baat hebt bij magnesium. Het is voor mij zo goed geweest en ik gebruik het dagelijks waarbij ik wel goed op de dosering let.   
 
De negatieve gevolgen van Dexamfetaminen voor mij waren vooral dat ik als ik door omstandigheden teveel deed, mijn lichaam het medicijn te snel verbruikte waardoor ik in een 'rebound' kwam. Dat was een naar gevoel. Ik raakte dan geïrriteerd en rusteloos, kreeg enórme koppijn en eetbuien.   
  
CBD-olie gebruik ik nu ongeveer een half jaar. Ik word er rustiger en meer ontspannen van, voel me als het ware meer zoals ik me hoor te voelen, dus meer passend bij mijn situatie. Voordat ik ermee begon heb ik eerst uitgezocht wat de wetenschap zegt over de werking van CBD-olie. Hierover heb ik een blog geschreven, over wat CBD-olie voor mijn AD(H)D-brein doet. Als je wil en wederom als Coen het ermee eens is, kun je hem hier lezen. De blog bevat tevens een link naar een filmpje van een wetenschapper die het heel prettig en begrijpelijk uitlegt: https://zaraslife.com/adhd-klachten-verdwijnen-door-cannabis/  
  
@willemb​ 
Nu ik dit allemaal opschrijf, komt in me op dat Willem, die dit topic begon, misschien ook baat kan hebben bij CBD-olie. Want er zit wel het rustgevende effect in van cannabis, maar niet het effect van 'high' worden. Wellicht kun je ermee experimenteren Willem.  
Andries McQueen 9 maanden geleden geplaatst
Hey! Thnx voor je snelle reactie! Fijn om een klein beetje een idee te hebben van wat ongeveer een lage dosering is. Op welke tijdstippen slik je dit? opstaan, lunch, avondeten en slapengaan? 

Ik heb zelf zowel klassieke antidepressiva (clomipramine, amitryptyline) als SSRI's (paroxetine, escitalopram, fluvoxamine en fluoxetine), bloeddrukverlager (metoprolol), als antipsychotica olanzapine, mirtezapine en ook xanax, seroquel, bupropion en oxazepam, diazepam en clonazepam. 
Verder nog een aantal jaar anti-epileptica (lyrica -pregabaline-) en trazodon (50 mg om te slapen). 

Fucking heftig als ik het zo lees eigenlijk. Dit is vanaf september 2013 tot nu en niet allemaal tegelijk natuurlijk ;-) Het hele gegeneraliseerde angststoornis protocol was doorlopen maar ik werd juist knettergek van die pillen en heb het toen in 3 maanden in het ziekenhuis afgebouwd. 

Uiteindelijk ben ik pas na 2 jaar psychotherapie erachter gekomen dat ik ADHD heb. 
Uiteindelijk ben ik na het afbouwen van 7 medicijnen in het ziekenhuis alleen nog maar fluoxetine gaan slikken (20 mg) 
Dat heeft me na 3 maanden dodelijke vermoeidheid er bovenop gebracht. In ieder geval de stabiliteit om in therapie te gaan! 

Er zijn van al die medicijnen (niet wetende van ADHD!!!) er maar een paar effectief geweest. 

Fluoxetine is wat ik nu nog slik en nooit meer afbouw. Ik lees dat dat bij veel mensen met ADHD die vaak last hebben van depressies en/of angsten heel effectief is. Het is alleen héél voorzichtig opbouwen, in het begin door de bijwerkingen heen, na 6 weken effect en na 3 tot 6 maanden pas optimaal effect. 

Ik besef me pas sinds een aantal maanden hoeveel last ik heb van mijn add kant. Mijn hyperkant heeft altijd alles gecompenseerd, waardoor ik zo uitgeput ben geraakt. Dat stukje zou ik graag met een psycho-stimulantia willen kijken hoe dat uitpakt. Je snapt nu beter de voorzichtigheid die ik erbij heb!! Veel mensen met ADHD zijn zeer gevoelig voor medicatie en andere -voedings-stoffen. 

Daarom pleit ik ook voor méér tijd voor een volledige, uitgebreide totaaldiagnose van de gehele mens en niet alleen koud en zwart-wit uit een dsm boekje.
De signalen waren bij mij OVERduidelijk aanwezig maar zijn altijd gemist.

Nu zie je ook, en de andere lezers, hoeveel je kunt meemaken als je de verkeerde diagnose krijgt!! Ik word er naar van als ik dit weer opschrijf, dus ga nu gezellig naar de intocht van Sint met m'n dochtertje ;-) 
reactie op @andriesb:
Evelien Huis In't Veld Hi Andries,
Het lijkt erop dat wij tamelijk dezelfde weg hebben bewandeld.
Al mijn hele leven weet ik wel dat ik anders ben. Maar wat? Nou ja me druk daarover maken had geen zin.
Alles kwam binnen, alles deed ik en om de pijn van het overprikkeld zijn te overschreeuwen.., nog meer doen (werk, gezinsdingen, hobbies, nog meer hobbies). Dan een borrel, hopelijk een paar uur dommelen en dan weer door...
Tot ik op een gegeven moment zo uitgeput was, met chronische slapeloosheid, depressief, uitvalsverschijnselen van mijn brein, in de war zijn en zo overprikkeld dat ik (godzijdank) eindelijk bij een psychiater belandde.
Huisartsen zagen eerder geen reden om zo een enthousiaste actieve meid als ziek te bestempelen. Slapeloosheid hebben we allemaal wel eens last van mevrouwtje en dat ik mijzelf gewoon stukmaakte... dat begreep niemand.
Ja en dan. De verschijnselen raakten zeker ook aan klachten waar antipsychotica, antiepileptica, diverse soorten anti depressiva en (godzijdank) slaapmedicatie voor nodig zouden kunnen zijn. Sommige dingen werkten en gebruik ik nog, andere dingen niet (meer).
Ritalin is ook al snel geprobeerd. Omdat ik gerust wel kenmerken van adhd in mijzelf herkende (maar het hebben was toch een modeverschijnsel of zoiets, haha zeg ik nu) en van die ritalin raakte ik echt helemaal in de war....
Dus dat was het, voor dat moment, niet.
Ik ben ervan overtuigd dat het in verschillende fases van mijn herstel nodig is geweest om verschillende medicaties te gebruiken en zo laagjes af te pellen en tot rust te komen. Minder dlapeloos, minder depressief, meer grip.
En ja ook ik moest in een kliniek een aantal medicaties afbouwen. Waarbij men er ook achter kwam dat ik ze wel gewoon nodig had.
Tijdelijk, want toen ik ze niet meer of minder nodig had heb ik zelf veel afgebouwd. En de kilos die daarbij horen. Seroquel en zopiclon gebruik ik nog.
Magnesium, visolie, vitaminen enzenz ook allemaal geprobeerd en wat bevalt gebruik ik nog.
En dan de ritalin... als ik bij mijn oude standpunt gebleven was, daar raak ik van in de war, dan was ik niet waar ik nu weer ben.
Dus geprobeerd en opgebouwd. Wat een rust!!!! Rebound... methylfenidaat.
Wat een rust!!! Rebound. Alle prikkels komen binnen terwijl ik uitgeput ben van de dag... depressief... dus
Doorbouwen met de methylfenidaat. En de overprikkelingsverschijnselen, uitvalsverschijnselen, in de war raken raken weg!!!
Ik kan weer een paar uur per dag werken of iets anders doen zonder in de war te raken of depressief. Gezinsdingen, mee eten ipv depressief en uitgeput van de dag in bed te liggen... geweldig!
En mijn positieve (adhd) eigenschappen blijven gewoon!
En in derde instantie vallen me van de methylfenidaat de dingen op als meer focus, beter kunnen plannen, bij jezelf blijven. Ik wist helemaal niet wat dat was eerder. Dingen die andere mensen hadden ofzo.
Ook met een schema leven en werken en mindfullnessoefeningeb lukken me nu pas. Eerder deed altijd alles pijn. Prikkels die niet weg gaan, in de file staan.
Ik zou boos kunnen zijn dat de adhd er niet gezien is. Dat kan ik niet. Het proces ging zo. Balen, best vaak. Maar ook zoals ik al zei, de ritalin werkte eerst averechts.
Soms moeten dingen stapje voor stapje. En nu gaat het goed. De kwetsbaarheid is niet weg, maar veel minder. Ritalin geneest niet tenslotte. Maar ik hoop dat de lange termijn effecten van de adhd nog verder herstellen en ik misschien met minder meficatie toe ga kunnen, ooit... maar misschien ook niet.
Ik geniet er meer van dat ik dingen weer kan. En dat ik adhd niet alleen herkende, maar waarschijnlijk ook wel gewoon heb. Een diagnose is ook niet alles.
Gelukkig heb ik wel een psychiater en een therapeut die de hele mens zien. Maar ook zij zien niet alles tegelijk.
Nou ja dat is mijn verhaal. En bij iedereen gaan dingen weer anders.
Maar ik herken veel bij jou. Wie weet heb je wat aan mijn verhaal.
Groet evelien
9 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen @evelienhuisintveld Bedankt delen van je verhaal! Heb het met interesse gelezen. Het klopt dat als je vaak vrolijk en enthousiast bent, goed een verhaal kan vertellen, er in de psychiatrie al snel niet verder wordt gekeken. Ik begríjp ook dat dat heel lastig is voor behandelaars. 
Op het moment dat ik zelf de touwtjes in handen kon nemen (lang leve de anti depressiva) ging mijn herstel ook vele malen sneller. Dan was ik er nooit achter alles gekomen wat ik nu weet. En wat een enorme sporen het in mijn gezin en familie achterlaat. Wat een problemen het geeft en dat het, mits het gezien wordt, ook goed te behandelen is. 

Vond vooral ook je verhaal over methylfenidaat boeiend. Bij antidepressiva haken mensen ook vaak snel af omdat je er eerst beroerd van wordt. Jij hebt ervaring met beide. Ik snap heel goed dat als je een achtergrond hebt met angstproblemen je van methylfenidaat eerst beroerder gaat voelen. 
Maar goed, ik mag het niet uitproberen, want ik heb de diagnose niet. Wie weet komt dat nog en dan neem ik dit ook in m'n achterhoofd mee. 
Bedankt! 
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Hans Arendsen 8 maanden geleden geplaatst
STOP en spoel terug en lees wat je zelf schreef Willem.
Ik hoop heel erg voor jou dat jij binnenkort te horen krijgt "jij hebt ADHD" dan zul je zien hoe jou leven gaat veranderen.
De medicijnen die je dan krijgt in een dosis door een arts jou voorgeschreven, zullen jou dan eindelijk de rust in jou hoofd geven die jij verdiend.
Ik vind het alleen jammer dat jij zo lang gewacht hebt en hoop dat je niet al jou schepen achter jou verbrand hebt en er nog een weg terug voor jou is.
Ik wens jou in ieder geval een rustig en gelukkig leven.
Hans
Inkie Inkie 8 maanden geleden geplaatst
Hai allemaal die hier boven geschreven hebben en ook anderen natuurlijk die dit allemaal lezen. Ik heb van jullie bijna allemaal reacties gekregen op andere topics en waar ik heel blij mee ben. 
Mijn hoofd loopt over. !!!!!!!!!!!!!!  toch nog even een reactie omdat het zoveel frustraties bij me oproept van die tijd met , ja, eigenlijk kun je zeggen  , een foute diagnose.

Ik lees zoveel waar ik op zou willen reageren omdat het mij allemaal herkenning geeft en kreeg ik heeeeeeeeel  veel herinneringen aan die ( moeilijke ) tijd, maar waar ik nu dan uit ben.
Het liefst zou ik met jullie rond de tafel gaan zitten en over dit onderwerp praten. Dat is zoveel makkelijker dan steeds antwoorden. Omdat ik vaak vergeet wat en wie ik geschreven heb. Vergeetachtigheid is begonnen met 12 X geshockt te zijn en   het is nu erger geworden na het stoppen van de dexamfetamine.Als jullie mijn verhalen hebben gelezen , hebben jullie kunnen zien wie en wat ik ben en dat ik ook de diagnose adhd/add gecombineerd heb. Maar ik ben inmiddels 72 jaar en weet het nu een jaar. Helaas is hier dus een depressie van 30 jaar aan voorafgegaan met 16 soorten antidpressiva uitgeprobeerd te hebben. Met de diagnose vorig jaar meteen gestart met dexamfetamine. Ging goed, werd rustig, minder cahaos en ga zo maar door. Toch wou ik even stoppen en met goedvinden van psych. dus afgebouwd. 

Na een poosje toch weer begonnen en ja hoor, te hoge hartslag en bloeddruk. In een keer moeten stoppen. Hoge hartslag bleef en nu krijg ika.s. maandag cardioversie i.v.m. met hartritmestoornissen. Hopelijk helpt me dat. 

De meesten van jullie kennen mijn verhaal denk ik al wel, maar toch maar even herhaald. Krijg nu zwaardere boedverdunners en medicatie om mijn ritmestoornis te kalmeren. Wat helpt als ik me heeeeeeel rustig hou. Helaas ben ik gewoon ziek van de bijverschijnselen en kan 5 meter lopen zonder erg benauwd te worden of van mijn stokje te gaan. 

Ik kan heel veel aan, maar dit is mij soms net teveel. Volgens mij ook te maken met adhd/add, want ik kan tekeer gaan tegen mijn man en over de kleinste dingetjes mij zo druk maken, gewoon niet normaal. Het is net of ik verbitterd raak, vooral over mijn kinderen, hoe oneerlijk. Het lijkt net of mijn normen en waarden aan het weg gaan zijn. Ik ken dit niet van mezelf. Ik snap er werkelijk niks meer van. Van mezelf niet, van de adhd/add niet. Wat overkomt me toch?
Als ik savonds alleen in de kamer zit en mijn man is boven, dan voel ik me redelijk rustig, maar mijn hoofd is een chaos. Als mijn man beneden komt begin ik me meet te ergeren, als hij door de kamer loopt of een kop koffie zet of noem maar op, wat of het ook is. Dat is toch van de zotte. We houden van elkaar en ik wil helemaal niet zo doen, maar het gebeurd. Hoort dat erbij, ik hoop het niet, is het onmacht, ik weet het niet en zo blijf ik me maar van alles afvragen Doordat ik structuur moet krijgen, in dit geval dag/nachtritme, zou ik om half 12 naar bed moeten en er om half 9 uit moeten. Het lukt me gewoon niet, terwijl ik het zo graag wil, en ik heb een sterke wil, anders had ik die 30 jaar depressie niet overleefd.

En hier ben ik al 2 jaar mee bezig ,echt balen. Het is zo erg geweest dat ik hele nachten opbleef of pas om 4 of 5 uur naar bed ging of in de stoel sliep. Ik ga momenteel om 2 uur a 3 uur naar bed. Ik word geblokkeerd door iets , maar ik kom er niet achter. Ik heb obsessieve dwang, of het dat is., of dat ik onbewust die 30 jaar in wil halen. Maar dat is toch van de zotte, ik ben een normaal mens, dan moet ik dat toch kunnen?
Is dat nu wat ze comobiditeit ( schrijf ik het goed? ) noemen misschien? Adhd/add gaat met meerdere dingen gepaard? 

Verdorie moet ik daar 72 voor worden? Ik wil snappen wat ik heb en wat bij mij hoort.
Ik had op jullie allemaal willen reageren, zit ik weer over mezezelf te kletsen, SORRY ALLEMAAL!!!!!!!!!!!!

Ik richt me nu op maandag, dat het helpt en dat ik er dan weer tegen aan kan, Ik ben nu zo ontzettend moe , door die hoge hartslag en wil me poberen rustig te houden, wat moeilijk is.
Mijn restless legsyndroom zit me behoorlijk in de weg. Daar word ik gek van, ik wil wel met 2 grote messen  wat ik niet doe hoor ) door mijn benen gaan. Armen doen mee, mijn hoofd, ik weet niet of iemand dit kent. Maar daar heb ik opnieuw een afspraak voo gemaakt bij de neuroloog, kan van alles achter zitten. Dus ook dat er even bij. En zo heb ik van alles ( ook leeftijd natuurlijk, zegt men dan, zal dan ook wel, maar ik voel me jonger ), kan gebeuren.

Maar het komt goed , ooit, ja toch?
Ik ben benieuwd of ik nog weer aan de medicatie moet, dat is voor mij best een punt, de ene kant heeft het geholpen, maar aan de andere kant zit met die bijwerkingen.

Trouwens, kent iemand van jullie lto3, dat schijnt ook gebruikt te worden bij adhd/add met goed resultaat, wel vrij prijzig??
Dat hoor ik graag. Ik heb een goede begeleidster gelukkig, alleen het schiet niet op. Ligt aan mijzelf, waar ik erg van baal trouwens, ik had dit nooit verwacht. Ik dacht erger en moeilijker dan de depressie kan haast niet, maar dat heb ik erg onderschat. Je kunt geen  appels met peren vergelijken, toch? En dat is het in dit geval zeker. 

Maar als ik jullie zo hoor praten, dan komen jullie zo zeker over en voel ik mij een slappeling. Ik heb toch een heel leven achter me liggen dat ik alles kon en deed en nu is dat alles weg althans , ik hoop dat er toch wel iets terugkomt, want ik wil nog zoveel.
En vooral met mijn kinderen , waar ik hun grens over ben gegaan, maar niet wetende dat dat door de adhd/add e.d. heeft kunnen komen, want ik wist toen noiet dat dat bij mij aanwezig was.
Wat ingewikkeld is alles toch.

Iedereen, sorry, nogmaals, ik wou op jullie reageren en ik kom weer op mezelf uit. GOED BALEN VAN MEZELF. Ik hoop dat jullie mij dat niet kwalijk nemen, ik zit er nog zo mee, kan het nog steeds niet begrijpen, maar merk het des te meer. Weer zo'n lang bericht, ik wil het graag kort houden, ik ben bang dat nieman meet reageert als ik steeds zulke lange berichten stuur.

IK STOP NU

Lieve groetjes
Inkie




reactie op @inekelatour:
Jorien Van d - van R @inekelatour​ niet stoppen met je verhaal delen hoor. ik snap je frustratie. bij mij als 27 jarige een heel ander verhaal maar ik wil af en toe ook mijn hoofd even uit zetten. alles van je af typen helpt toch even al komt het daarna keihard terug. het leven met adhd wordt enorm onderschat. de goede tijden zijn fijn maar elk dal voelt als een diepe put waar je keihard in stort. tenminste zo kan ik het voelen. en dan ook nog eens heel veel in je hoofd tegen jezelf praten om omhoog te komen, dat is zo frustrerend soms. kern van mijn reactie vanuit die put; medicatie houdt mij echt op de been. de avonden en nachten zijn het ergste. Dus als ik jou was zou ik dat toch overwegen! 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Jorien Van d - van R 8 maanden geleden geplaatst
ik moet bijna huilen als ik dit allemaal lees. Voor ik mijn verhaal doe @willemb​ wat naar dat je dit meemaakt. ik denk dat medicatie je wel rust kan geven waaruit je verder kan werken,  maar zoals al genoemd is het niet voldoende op zichzelf.

ik heb zelf al ruim 7 jaar de diagnose adhd en ben sinds voor de diagnose samen met mijn man. hij heeft alles van dichtbij meegemaakt bij mij. nu sinds enkele maanden gaat het niet goed tussen ons. ik herkende adhd gedrag bij hem en hierover hebben we gesproken. hij wilde dit zelf uitzoeken. echter hebben zijn ouders enkele weken later heel veel druk gezet.  vooral op de studie die hij volgt waar hij al 2 jaar nauwelijks in vooruit komt. vorige week barste de bom en gaf hij aan zich als een 40 jarige te voelen. Hij twijfelt aan alles en voelt zich uitgelogd. Hij twijfelt aan mij ook en aan ons leven samen. Hij zegt dat hij wel van me houdt maar dat hij het niet meer voelt. Hij q zegt dat hij überhaupt weinig meer voelt. Hij is vorige week weg gegaan en slaapt nu in een leeg appartement alleen. eerst sprak hij bijna niemand en vanavond heeft hij gelukkig wel iemand gesproken maar ook dan geeft hij aan niet te weten of dit nu het leven is dat hij wilt. Hij wil gewoon een simpel leven zegt hij. hij heeft wel gezegd dat hij niet zomaar zou willen scheiden maar ik ben wel ontzettend bang dat hij die kant op zal besluiten.  maar bovenal maak ik me ontzettend zorgen.  Hij spreekt zijn familie niet. met mij heeft hij wel contact via app en soms live en hij zegt dat ook te willen. tegelijkertijd kwetst hij me enorm en wijst hij me ook af. hij zegt ook dingen als en wat nou als jij een andere leuke man tegenkomt? tegelijkertijd zegt hij ook dat het wel goed komt. ik weet dat ik zijn woorden niet letterlijk moet nemen. zelf vermoed ik burn out of depressie bij hem. maar ik ben ook bang dat dat een hersenspinsel is uit zelfbescherming. Zeker zonder medicatie schiet ik s avonds alle kanten uit. als we elkaar zien is het wel knuffelen en zoenen en lief. maar hij lacht ook alles weg en zegt dat hij nu heel gelukkig is zo alleen. maar hij werkt en slaapt alleen maar elke dag en doet verder helemaal niks. ik ben heel benieuwd of jullie hier iets van herkennen.  en of jullie tips hebben over hoe ik dit kan overleven. ik hou zielsveel van hem en het zal niet van mij uit komen wanneer het stuk loopt. het enige wat ik wil is hem terug bij me hebben.  de laatste maanden was het niet gezellig tussen ons en ik heb best wel wat druk op hem gezet en nu heb ik daar zo'n spijt van. dat vind hij onzin trouwens,  hij zegt dat het eerder zijn schuld is en dat hij dingen te lang heeft door laten lopen. ik denk dat hij dat breed bedoelt maar in mijn onzekerheid betrek ik het ook op mezelf. ik ga alle kanten op. mijn man is altijd onzeker geweest en legt zichzelf veel druk op. ik ben de enige bij wie hij dat altijd enigszins liet zien en dat is natuurlijk niet helemaal gezond. ik geef hem nu buiten wat luchtig contact en af en toe een huil/knuffelbui de rust die hij vraagt maar ik vreet mezelf ook soms op. ik zet geen druk en ik geef alleen maar liefde en begrip. maar het is zwaar als je niks van zekerheid hebt en geen bevestiging krijgt. Hij communiceert de hele tijd tegen zijn omgeving dat hij twijfelt en rust nodig heeft. de meesten denken dus dat het alleen om relatieproblemen gaat. Die zijn er ook maar in de kern houden we van elkaar dat weet ik zeker! ik weet dat ik geduld moet hebben en vertrouwen dat hij me niet zomaar verlaat. als ik dingen zeg zoals dat ik bang ben dat hij een ander heeft zegt hij dat ik niet zo gek moet denken en dat die gedachten niet helpen. Dus dan denk ik weer zie je wel hij wil me niet kwijt. maar ik blijf heen en weer gaan. ik probeer voor mezelf te zorgen en q afleiding te zoeken. dat lukt soms. maar ik slaap slecht en eet slecht. 

lang en misschien wat warrig verhaal maar heb enorme behoefte aan reacties en feedback dus alvast enorm bedankt! 
reactie op @jorienvandvanr:
Andries McQueen @jorienvandvanr Goedemorgen, Eigenlijk denk ik dat je zelf al heel veel weet. Wat hij nodig heeft is wat hij aangeeft, even rust, even tot zichzelf komen. En dat jij hem daarin even de ruimte geeft. Laat hem dat ook merken dat je dat begrijpt en af en toe gewoon alleen eens laat weten dat je van 'm houdt. Wij willen fixen, oplossen, praten, maar soms is alleen broodnodige rust het allerbelangrijkste. 
Hoe weet jij eigenlijk wat hij tegen de omgeving zegt? Communiceren die dat weer met jou? Ik snap dat je jezelf helemaal gek denkt. Maar heb vertrouwen in hem, heb vertrouwen in jezelf. 
Als jullie van elkaar houden komt het écht weer goed. 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Mark Lemmers Ja, wat je schrijft over je man vind ik ook herkenbaar. Tijdens een burnout ga je aan alles twijfelen.

Eigenlijk weet je alleen dat het anders moet, dat het zo niet meer gaat. Dat hij zich verzet tegens zijn oude leven is dus eigenlijk positief.

Geef hem wat tijd en raad hem aan hulp te zoeken, zelf tips geven om hem te helpen gaat niet werken, dan zal hij zich waarschijnlijk eerst aan de boodschapper ergeren. Luister alleen wat hij te vertellen heeft.

Hopelijk komt hij er dan zelf achter hoe hij een beter leven kan krijgen en dat een andere relatie en baan, maar hetzelfde gedrag- en denkpatroon niet gaat werken.
8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Inkie Inkie 8 maanden geleden geplaatst
Hai Jorien.
Jouw situatie is vreselijk moeilijk. Hebben jullie hulp of ondersteuning. Als dat niet zo is , dan zou ik hulp zoeken, in ieder geval dan voor jezelf. Praten met iemand hoe je in deze situatie met je man om moet gaan.
Ik herken die situatie, alleen toen was ik degene die in de problemen zat ( chronische depressie ). Mijn man was degene die niet wist hoe hij met me om moest gaan. Hij heeft gevraagd aan die hulpverlener hoe moet ik het doen, meegaan in alles of wat kan ik verder .
 De hulpverlener gaf als antwoord, behandel haar zoals je haar altijd zou behandelen, als je vrouw, maar help haar als je merkt dat ze het even niet kan.. Dat is niet altijd even gemakkelijk altijd, vaak heel zwaar, omdat mijn man zich machteloos voelde naar mij toe. Ik voelde me zo klein , minderwaardig en heb vaak tegen mijn man gezegd van, ga scheiden van mij, dan kun je opnieuw beginnen. Maar nee, nooit zegt hij, ik weet hoe jij kunt zijn en ik ben daarom met je getrouwd. Hier komen we wel uit. Uiteindelijk heeft hij de hele huishouding van me overgenomen en doet dat met alle liefde , zegt hij. De depressie is na 30 jaar weg omdat we na een jaar testen en zoeken de diagnose hebben gekregen dat ik adhd /add gecobineerd heb. Deze diagnose zat onder die depressie, ongelooflijk, maar waar. We zijn nu bijna 48 jaar getrouwd en hij doet de huishousing en alles wat daarbij hoort nu ongeveer 20 jaar. 
En ik heb er nog steeds moeite mee dat ik het gewoon niet kan. 

Maar het " fijne " is dat hij wel vaak zijn eigen ding doet, dat houdt hem op de been. Bijvoorbeeld hij is 8 jaar lang alleen op vakantie geweest 6 weken naar Frankrijk. Hij genoot, en zei, zo , ik kan er weer een jaar tegen. Ik had hulp thuis. Ik begreep hem gelukkig, zover was ik en gunde hem dat.
Vorig jaar ben ik weer voor het eerst meegeweest, wat heel fijn was. Maar misschien gaat hij volgend jaar weer een keer ( maar dan 3 weken ) alleen, maar dat heeft dan te maken met hoever ik ben met therapie.
Korte voor en najaarsvakanties probeer ik in ieder geval mee te gaan en blijven we dichter bij huis, zodat hij me thuis kan brengen en zelf weer terug kan gaan.

Ik ken verder jouw situatie niet en jouw man niet natuurlijk, maar zo hebben wij dat afgesproken, ieder doet zijn ding, als de ander niet wil/kan dan maar alleen.
En zo gaat dat in huis ook, of met verjaardagen. Klinkt ongezellig, maar wij hebben op deze manier daar een weg in gevonden en dat gaat redelijk goed. En een plek in huis die van jouw is, waar je je terug kunt trekken, even rust van alles. Als je de ruimte hebt dan is dat zeker een aanrader.. Mijn man maakt daar elke dag gebruik van, want ik ben echt niet één van de gemakkelijkste en rustigste. Mijn kamer is net zo'n chaos als in mijn hoofd, ik kan daar geen been in trekken en opruimen kan ik niet. 

Maar ik begrijp je man zo goed, maar jou ook. Ik kan me verplaatsen in jouw man, ik denk ook dat ik teveel ben voor iedereen en dan kunnen ze honderd keer zeggen dat het niet zo is, ik blijf er moeite meehouden.
Jouw man hodt het ook niet vol op zo'n kamertje , misschien eventjes, ja dan heb je rust, maar ik garandeer je dat dat volgens mij tenminste niet de oplossing is. Ik zie het als een vlucht, want ik zou dat n.l. zelf ook graag willen, weg van hier, even niets moeten, maar er wordt niet werkelijk iets opgelost. 

Lieve Jorien, als je nog geen professionele hulp hebt gezocht, doe het, dit is alleen niet haalbaar. Ik hoor zo tussen de regels door dat niet alleen je man het niet meet weet, maar jij ook aan het eind van je latijn bent en dat wil je niet. Praat met iemand, doe het,.
Ik zou je nog zoveel meer willen vertellen, maar dat gaat zomaar niet. Maar ik voel zoveel onmacht , ik ben high sensetief en af en toe voel ik dat, maar nu zeker omdat het zo herkenbaarvoor me is.
Maar hou me ten goede , je moet niks natuurlijk, maar dit sprak me erg aan. Ik hoop dat je er wat aan hebt
reactie op @inekelatour:
Jorien Van d - van R @inekelatour​ ontzettend bedankt voor je reactie! ik ben zeker radeloos. Heb vannacht online een afspraak gemaakt bij de huisarts voor verwijzing.  ze hebben helaas de 12e pas plek. vandaag gepraat met mijn man en veel gehuild. Hij ziet het allemaal somber in. het idee van mij kwijt zijn breekt hem meteen maar hij is ook zo geïrriteerd van me. hij is moedeloos, denkt dat patronen niet te veranderen zijn (of voelt de energie er niet voor). Hij betrekt erg veel op mij en onze relatie. tussen de regels door merk ik wel dat het meer is en dat spreekt hij soms uit. hij is vooral uitgeput. en dat verwijt hij mij nu. heel pijnlijk. Hij ziet geen oplossing maar wil ook geen beslissingen nemen. we hebben afgesproken dat dat nu ook niet kan met hoe het nu met ons gaat. ik ga me op mezelf richten. we houden wel contact en verbinding maar ik leg me er voorlopig bij neer dat ik alleen iets voor mezelf kan doen. En niks voor hem. Ik moet vertrouwen dat hij genoeg van me houdt om me niet zomaar te verlaten. Dat is het moeilijkst. Ik ben zo blij met je reactie! Dat helpt zoveel, zeker nu dit voorlopig nog niet over is. Ik ben eigenlijk een optimist, of zie het in ieder geval zo; pijn hoort erbij en problemen en pijn kunnen je enorm veel opleveren. Maar ik kan dat niet alleen. Dus voor nu richt ik me op mezelf en mijn gezondheid. En op wie ik ben zonder hem. Ik kan alleen maar hopen dat hij de kracht en energie vindt om in de spiegel te kijken. En zichzelf de tijd gunt te herstellen voor hij definitieve beslissingen neemt. Als je alles negatief en somber ziet kom je volgens mij tot beslissingen waar je later spijt van krijgt. Dat heb ik hem ook gezegd. Dat ik er misschien ooit vrede mee zou kunnen hebben als het tussen ons stopt, maar alleen als ik er alles an heb gedaan en verwacht er geen spijt van te krijgen. Ik geloof in ons,  het is alleen pijnlijk dat ik dat nu in mijn eentje doe. In een groot leeg huis waar ik hem overal tegenkom. Alle tips en alle begrip zijn enorm welkom. Dat brengt me zoveel veel steun en gevoel! nogmaals dankjewel! 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Inkie Inkie Hai Jorien. Sorry, dat ik zo laat reageer, maar ik maandag de cardoiversie gehad en ben erg moe. Ook naar de neuroloog geweest voor rusteloosheid in mijn lijf. 
Goed van je dat er een afspraak is, maar jammer dat dat dan weer zoveel dagen moet duren voor je terecht kunt.
Ik hoop zo  dat de huisarts hem goed en duidelijk kan uitleggen wat er precies aan de hand is met hem, zodat het duidelijk wordt voor je man dat het voor hem beter kan gaan als dat het nu is. 
Bij je man moet het kwartje vallen en dat hij mag zijn wie hij is, en dat het allemaal goed is, maar dat het nu even anders gaat als dat hij zou willen.
En dat dat ook voor jou geldt.
Ik vind dit heel moeilijk om uit te leggen wat ik bedoel, omdat het voor mij zo herkenbaar is zoals je man is, zegt, doet en voelt. Ik heb er ook zo'n moeite mee en nog. Ik moet mij heel vaak zelf even toespreken . 
Die machteloosheid van hem, dat maakt hem zoals hij doet, denkt voelt en zeker naar jou toe. Hij kan zich niet inhouden, het moet eruit op een of andere manier. Het zal hem heel veel pijn doen om zo te zijn, als ik naar mezelf kijk tenminste. Maar vergeet niet dat iedereen hetzelfde is natuurlijk, ik praat vanuit mijn eigen ervaring. 
Hele diepe dalen zijn we doorgegaan, maar ook hele mooie tijden. Terwijl ik niet negatief van aard ben trek ik alles in het negatieve naar mezelf toe.
Ik ben er nog lang niet, ik moet ook nog steeds leren aanvaarden en accepteren, maar vind dat zo moeilijk. 
Hij kan ook nog niet in oplossingen denken als hij zelf nog niet weet wat er bij hem speelt, het is een caos daar in zijn hoofd.
Maar hij heeft het volgens mij ontzettend moeilijk met deze situatie en dat wil hij jou niet aandoen, maar ook jouw machteloosheid ziet en voelt hij en dat maakt voor hem alles zo uitzichtloos.
Maar vergeet niet dat jij ook een eigen leven hebt en doe je eigen ding. Daar laat je hem echt niet mee in de steek, al voelt dat eerst wel zo. Ik ken je man natuurlijk niet en weet ook niet hoe hij daar op zal reageren natuurlijk. Jschiet er ook niks mee op als jij ook onderuit gaat. 
Wij hebben het al die 30 jaar zonder hulp voor de kinderen of huishouding gehad. Alleen ik kreëg alle hulp van het ggz en heel veel opnames en mijn man zorgde dat het thuis op rolletjes liep op allerlei gebied. En hij deed in zijn vrije tijd , die er ondanks alles ook nog was , gewoon ook deleuke dingen die hij wou doen.. Maar dat heb ik al gezegd dacht ik. Zelfs alleen op vakantie naar Frankrijk 6 weken met de caravan ( kinderen waren toen al het huis uit ) heeft hij een poos gedaan. Ik had hulp thuis. Die was in mijn depressieve tijd, . Met deze diagnose ben ikvorig jaar voor het eerst weer meegegaan. Wel met de nodige afspraak natuurlijk. We zijn gelukkig alletwee graag alleen, dat scheelt.
Maar nog is en blijft het moeilijk en hebben we zeker nog vaak woorden doordat ik me alles aantrek en altijd aangesproken voel.
Misschien ben ik in herhalingen vervallen, maar dit is bedoelt omdat ik kan voelen hoe moeilijk je man het heeft, we staan in elkaars schoenen, alleen een andere maat, als je begrijpt wat ik bedoel. Jorie, hou nog even vol totv12 d3cenber en ik hoop dat jullie een fijn, goed en duidelijk gesprek hebben en dat jullie eruit komen samen.

Hoe moeilijk het ook zal zijn soms, maar denk goed aan jezelf.
Liefs en sterkte en ik he wel weer. Ik hoop dat je iete aan mij reactie hebt gehad, dat is de bedoeling in ieder geval

Doei!!!!!!!

8 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Willem B. 8 maanden geleden geplaatst
Het leek me handig even te melden hoe mijn dag bij ADHD Centraal is verlopen. Ik zie dat er veel mensen zijn die in dit topic hun persoonlijk verhaal hebben gedeeld. Of mij advies hebben willen geven. Dank hiervoor, al ben ik wat al die andere verhalen betreft nu niet in de gelegenheid overal op in te gaan. Ik heb het nogal druk met mezelf vrees ik. Er zitten wel veel herkenbare elementen in deze verhalen, dat zeker..
Als jullie denken 'alweer zo'n lang verhaal, dat ga ik niet lezen' dan snap ik dat helemaal.. maar de boel even van je aftypen werkt therapeutisch dus ik schrijf het toch lekker op.. ;-)


Afgelopen donderdag ben ik officieel gediagnositiceerd met ADHD. Ik heb hiervoor dexamfetamine voorgeschreven gekregen. Ik vond het een hele heftige, maar ook zeer leerzame dag. Tevens ben ik blij dat veel zaken die ik heb meegemaakt nu een soort van plek hebben gekregen. Het is plots allemaal heel erg verklaarbaar. Dat lucht zeker op. Dit neemt echter niet weg dat de symptomen de afgelopen twee jaar een enorme vlucht hebben genomen. Ik ben echt totaal uitgeput en zoals ik eerder al zei voelde ik ook dat ik aan het afglijden was. Zonder deze diagnose had ik echt niet meer geweten hoe het allemaal verder zou moeten. Ik had me vooraf voorgenomen dat ik me zou conformeren aan hetgeen deze dag zou opleveren, inclusief eventuele medicatie. Ik vind het echter nog steeds heel erg moeilijk 4 verschillende levensfasen goed te kunnen plaatsen in het hele ADHD verhaal.

1. Mijn jeugd:
Weinig klachten gehad. Waarschijnlijk door een relatief hoge intelligentie als basis altijd vrij gemakkelijk alles kunnen doen. Weliswaar met een gymnasium advies HAVO gaan doen, maar daardoor heb ik denk ik wel een hele fijne jeugd gehad. Ik heb alleen nooit een boek open hoeven slaan om een examen te halen. Met niets doen op school haalde ik toch altijd wel een 7. Ik denk dat er daarom nooit iemand heeft gedacht dat er wellicht iets aan de hand zou zijn. Inclusief ikzelf niet. Ik vond het allemaal wel prima toen. En eigenlijk vind ik dat nog steeds. Mijn ouders hebben daar destijds ook mee ingestemd omdat ze het belangrijker vonden dat ik na schooltijd lekker kon buitenspelen en voetballen dan huiswerk maken. Ik denk daar t.o.v. mijn eigen kinderen eigenlijk ook zo over. Ik haat huiswerk en ik snap ook niet dat in een tijd dat mensen met bosjes omvallen met burn outs we onze kinderen leren na schooltijd ook nog door te moeten leren (lees: werken). Maar dat terzijde..

2. Volwassen leven van m'n 18-30:
Ontzettend door de mand gevallen met studeren. Maar ja.. ik had ook nooit geleerd hoe dat moest. Met niets doen kwam ik er niet meer. Aanwezig zijn vond ik ook al lastig. Boeken lezen kon ik niet en al helemaal niet als ik er het nut niet van in zag. Ik ergerde me op school enorm aan mensen die heel goed konden boeken lezen en studeren, maar verder niets wisten. Ik voelde me slimmer, maar op papier bakte ik er t.o.v. hen helemaal niets van. Zeer frustrerend was dat. In mijn werkende leven ervaar ik dat nog steeds. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd. Ik zie de wereld anders dan anderen, dat is wel duidelijk.
Gokverslaving gehad van m'n 18-22 dat extreem uit de hand liep. Dagelijks gaan blowen. Veel gevochten en andere rare streken uitgehaald. Intussen altijd wel door menigeen als sociaal en sympathiek beoordeeld (denk ik). Daarnaast heb ik altijd zelf verantwoordelijkheid genomen voor al mijn fouten. Ik heb zelf mijn rijbewijs betaald en ook mijn kort HBO opleiding van mijn 23-25e. Ik denk dat ik door die gokverslaving een enorm schuldgevoel heb ontwikkeld. Ik neem van niemand iets aan, nog steeds niet. Ik haalde het geld destijds bij mijn ouders uit hun portemonnee. Echt verschrikkelijk als ik daar nog aan terugdenk. En dat schuldgevoel zit dus nog steeds heel diep. Het is heel erg, maar het heeft me ook positief gevormd. Vechtpartijen had ik ook altijd spijt van.. ik was namelijk helemaal niet zo. Het was allemaal erg impulsief en een soort van uitlaatklep.
Wel altijd een super leuke en lieve vriendin gehad (nog steeds) voor wie ik ook altijd goed heb gezorgd en zij ook voor mij. Ook veel voor anderen klaar gestaan. Nog steeds, al probeer ik dit nu wel echt wat te minderen. Ik trek kennelijk mensen aan waar een randje aan zit. Ze storten hun problemen bij mij uit, wat ik ergens ook een groot compliment vind. Ik kan anderen heel goed vertellen hoe het moet en hen helpen (ik oordeel eigenlijk bijna nooit, en zeker niet heel snel). En daardoor lijk ik zelf bijna perfect, maar voor mezelf zorgen en goede keuzes maken is toch een ander verhaal vrees ik. Desondanks me altijd prima kunnen handhaven en in de loop der jaren waren er ook minder toestanden, eerder incidenten af en toe nog.

30-36:
Uiteindelijk op mijn 30e vader geworden en anderhalf jaar later nog een keer. Maar mijn vriendin kreeg het toen zeer moeilijk. En ik dus ook.. een paar jaar geleden werd duidelijk dat ze een autisme spectrum stoornis heeft. Ik moest heel veel van mezelf opzij zetten. En dat doe je met liefde, maar ik denk wel dat dit het punt is (achteraf gezien) waar ik het ook niet meer kon allemaal. Autisme is ontzettend lastig en subtiel, vooral als het zich alleen achter de voordeur afspeelt. Ik werd daar erg eenzaam van. Nog steeds denk ik. Ik ging aandacht zoeken bij andere vrouwen. Eigenlijk alleen maar om mijn verhaal kwijt te kunnen, niet om fysiek vreemd te gaan. Helaas liep het toch een keer mis. Tot over mijn oren verliefd terwijl mijn vriendin zwanger was van de 2e. Echt afschuwelijk.. dat gun ik echt helemaal niemand. Ik heb er niet veel mee gedaan maar in mijn hoofd sloeg er natuurlijk van alles op hol. Wilde ik dat 2e kindje wel? Hoe houd ik dit vol de komende jaren? Het was een emotionele achtbaan waar maar geen eind aan kwam. Intussen kreeg ik veel fysieke klachten. Bekkenspanning, nek en schouderpijn, hoofdpijnaanvallen. En intussen kreeg ik op mijn werk meer verantwoordelijkheden. Ik kon op een gegeven moment niet meer dan een kwartier op mijn stoel zitten. Teveel kermis in mijn hoofd, maar dus ook fysieke onrust. Ik ging werken, maar na een uur of 4 á 5 had ik het helemaal gehad. Dus ging ik naar huis om dan in de avond een en ander in te halen. Of in het weekend.. of op mijn vrije dag die ik had met de kinderen. Ik ging drugs gebruiken in het weekend. Dat was mijn enige ontspanning nog. En omdat je dan zo lekker leuk en gezellig bent vermoedt ook niemand dat het niet goed met je gaat. Ik heb dat wel verteld tegen mensen, heel vaak zelfs.. maar niemand luisterde écht. En bovendien voelde ik me dan schuldig t.o.v. mijn vriendin. Ik vond dat haar privacy werd aangetast m.b.t. dat hele autisme verhaal. Ik zoch het ook totaal niet bij mezelf. Nu zie ik dat wel anders. Het is een combinatie natuurlijk. Mijn manier van omgaan met problemen is gewoon niet juist. Ik ga gokken, ga vreemd, ga drugs gebruiken of vechten. Ik weet ook niet waarom dat is..
In ieder geval was een hele mooie tijd (de eerste jaren als vader) een tijd met enorme pieken en nog veel grotere dalen.

De laatste 2 jaar:
Thuis komen te zitten met een burn out. Alleen gaan wonen.. kon het niet meer aan met z'n vieren. Ik word er stapelgek van. terwijl ik enorm van ze hou natuurlijk. Absurde stemmingswisselingen. Ook waar de kinderen bij zijn. Ik kan enorm uitvallen.. het lijkt wel een soort van paniek. Een tikkende tijdbom ben ik af en toe. Behalve als ik wiet rook, dan ben ik stabieler. Maar daar is ook al genoeg over gezegd. De laatste 2 jaar zijn echt dramatisch met een soort van explosie aan ADHD elementen. Concentreren en aandacht was nooit echt een probleem, vergeetachtig was ik ook nooit. Onrustig wel, zowel fyiek als in mijn hoofd. En impulsief en natuurlijk de aanleg voor verslaving.

23-11-2018 tot nu:
Nu is het tijd voor een nieuwe start. Maar er moet nog veel verwerkt worden. Puzzelstukjes vallen op hun plek, maar is veel oud zeer merk ik. Die diagnose dag heeft ontzettend veel losgemaakt. Ik was helemaal kapot toen ik thuiskwam maar heb tot 03.00 uur in de nacht in de bank gezeten om het te verwerken allemaal. Ik voel me erg labiel, inclusief huilbuien.
Met de dex merk ik dat ik in ieder geval weer in staat ben om wat te gaan doen. Dus dat is fijn. Maar het moet nog goed worden ingesteld natuurlijk. Ondanks alles blijf ik ervan overtuigd dat ik mezelf ook zonder medicatie zou moeten kunnen handhaven. Als ik een leven weet te vinden dat beter bij me past. Maar dat is voorlopig nou eenmaal niet de realiteit. Ik heb overigens nog geen seconde de behoefte gehad om een joint te roken. Dus dat is in ieder geval al een kleine winst.

Ik dank jullie nogmaals voor de tips en het lezen van alles. Ik hoop dat ik als ik wat verder ben andere mensen in vergelijkbare omstandigheden ook van goede raad kan voorzien.

xxx
reactie op @willemb:
Jorien Van d - van R @willemb​ wat heb je goed en overzichtelijk kunnen weergeven hoe het proces is gegaan! Zo'n diagnose betekend nogal wat.. ik voel met je mee dat je zegt dat er nog veel te verwerken is. Voor mij was de diagnose in eerste instantie een opluchting tot je inderdaad verder kijkt en door hebt dat het naast duidelijkheid geven je ook meegeeft dat hoe je in elkaar zit echt vanuit jezelf komt. En medicatie en verandering van hoe je je leven inricht heeft echt wel invloed (er is wel hoop:)!) maar het blijft er altijd. Het wordt voor mijn gevoel nooit echt simpel. Dus goed dat je nu al kijkt naar wat het je brengt. Blijf dat vooral doen! Ik zou niet te veel zoeken naar een ander leven. Maar dat is mijn gevoel.. Zoeken brengt weinig rust met zich mee en je zegt het zelf al voorlopig is dat toch niet de realiteit. Het is soms een heerlijk idee dat je opnieuw zou kunnen beginnen. en ergens kan dat natuurlijk ook, maar voor mijn idee begint rust en geluk wanneer je jezelf vindt. Ik moet mijn eigen advies ook nog leren opvolgen hoor, het blijft een strijd. De golven zijn soms hoog en knallen je soms een heel eind naar beneden. Je kunt je er tegen verzetten of je ontspant en laat je meevoeren. Misschien brengt het je wel gewoon waar je hoort te zijn. Lekker zweverig dus voor nu even genoeg.

sterkte en succes de komende tijd! Luister naar jezelf en leer jezelf weer kennen. 
8 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 8 maanden geleden geplaatst
@willemb​ Hey Willem! Wat fijn dat je dit zo volledig opschrijft! Hoop dat het therapeutische effect er inderdaad was :-) Hoop ook dat je over enkele dagen weer wat over die leegheid heen bent en kunt kijken hoe nu verder. Wat fijn dat je al voorzichtig positief kunt zijn over de dexamfetamine! 
Laat je ons af en toe weten hoe het verder gaat? 
War Hoofd 8 maanden geleden geplaatst
Kalm aan Willem. Uiteindelijk valt er veel.op zijn plek maar dat kost even tijd. Dat geeft ook niet.  Je kunt rustig kijken wat het voor jou inhoud allemaal en zien hoe je wil leven. Dan kan je daar naartoe werken. Valt niet altijd mee, weggaan doet het nooit maar met wat aanpassingen kan je een ei d komen.
Hans Arendsen 8 maanden geleden geplaatst
ik zat net jou voorstelling nog eens te lezen Willem en toen viel mij ineens iets op. Jij voelde je anders.
Toen ik nog een kind was en de lagere school doorliep ging ik te voet van huis naar school en weer terug naar huis.
Ik rende altijd kan ik mij nog goed herinneren en niet omdat ik haast had maar omdat het heerlijk aanvoelde.
ik had jullie al laten weten dat ik nou niet bepaald een ster was op school en heb de 2e klas zelf een keer moeten overdoen.
Maar tijdens dat rennen kwam er een gelukzalige gedachte in mijn hoof die daar jaren is blijven hangen.
ik kreeg dagelijks van de meester te horen dat er met mij niks meer aan te vangen was en dat soort dingen.
En toch deed dat mij helemaal niks want, zo leefde het in mijn hoofd `ik ben beter dan iedereen` de zaken die ze mij op school wilde leren waren voor mij totaal oninteressant. Die roes heeft mij de lagere school doorgeholpen en al sla me dood ik kan er mij totaal niks meer van herinneren. Tot ik hoorde dat ik naar een andere school moest. Voor de 5e en de 6e klas werd ik naar een andere school gestuurd. En daar kreek ik een meester die mij van dag één begreep.Hij was nooit te beroerd om mij net dat beetje meer aandacht te geven wat ik nodig had. Hij maakte het leren ook leuk door bv een pick-up mee naar school te nemen en zette dan klassiek muziekstuk op. Wat hij van het begin tot het eind met veel bravoure sprongen uitbeeldde. Hij heeft zelf een keer onze hele klas meegenomen naar het concertgebouw waar Anton Cersrtiens De Peer Quint suite dirigeerde voor het voltallige Concertgebouworkest.
Niet zo lang geleden kwam ik hem tegen en wij herkende elkaar en ik krijg weer tranen in mijn ogen want hij vertelde mij toen al dat hij erg ziek was. En een jaar later was hij aan de ziekte overleden. Het was een homofile man die nooit een partner heeft gehad. Hij heeft zijn hele leven les gegeven en dat was zijn leven. 
Michael A... 8 maanden geleden geplaatst
Ik herken dit heel erg. Ik lijk er mijn hele leven chronisch in te zitten. Als kind was ik eerder passief en in mezelf gekeerd: als iemand toen had gezegd dat ik ADHD heb, werd hij heel hard uitgelachen. En laat ik dat nou wel blijken te hebben. Ik heb echt die H erbij. (Het was eerst de diagnose ADD, maar toen ik de QB-test deed voelde ik me toch een partij onrustig! Ik had een paar uur lopen nastuiteren om vervolgens knock out in mijn nest te gaan liggen.)

Ik heb in mijn leven zo vaak hulp gezocht, maar ik kom er niet verder mee. De meeste hulpverleners begrijpen het echt niet en komen dan met "niet te streng zijn voor jezelf" en "leer jezelf accepteren", terwijl ik het juist nodig heb geprikkeld te worden mijn gedrag te veranderen en dat ook vol te houden. Ik snap wel hoe ze het bedoelen, maar toch komt zoiets op mij over "je moet je neerleggen bij de situatie zoals die altijd in je leven geweest is".

Ik vind het wel nodig om dat te zeggen, want het is echt niet vanzelfsprekend dat je de hulp krijgt die je nodig hebt en juist daardoor nog verder wegzakt in een negatieve spiraal. Dat wil overigens NIET zeggen dat er geen hulp bestaat en dat er geen mogelijkheden zijn. Waar een wil is, is een weg en er lopen echt wel mensen op deze aardkloot rond die jou begrijpen en aanvoelen en je kunnen steunen of coachen. Dus geef de moed niet op! Maar wees wel kritisch en bedachtzaam wat betreft het aangaan van hulp. En neem jezelf en je gevoelens serieus en laat je niks door anderen aanpraten. (Ik weet dat het soms heel moeilijk is met die chaos in je kop met gedachten die maar door blijven razen en alle kanten opgaan.)

Ik zal het binnenkort eens opzoeken. Ik heb namelijk foto's gemaakt van een artikel over een project waarbij mensen met ADHD elkaar zelf kunnen coachen met Skype. Ik weet niet echt wat het allemaal inhoudt, maar het kan misschien weleens heel goed uitpakken. Op fora kan je je gedachten spuien en je begrepen voelen, maar je situatie verandert daar niet door. Je hebt thuis genoeg gelegenheid om je eigen ding te doen en je zal dan weer wegzakken in je oude patroon.

Je hoeft elkaar niet bij wijze van af te matten met de zweep - zou behoorlijk averechts werken bij mij iig hahahaha! - maar afspraken maken waarbij je jezelf helpt maar ook een ander, dat kan wel goed helpen om weer wat richting te krijgen in je leven
Andries McQueen 8 maanden geleden geplaatst
Hey Willem, 
Wat een mooie herkenbare bijdrage. 
Het heeft mij ook zeer verbaasd en gefrustreerd hoe de gemiddelde hulp tekort schiet bij mensen met ADHD. 
Ben je erg benieuwd naar je Skype artikel ;-) 
Jet Kwa 3 maanden geleden geplaatst
Hoi Willem,
Door een zoekactie op google kwam ik op jouw verhaal, want ik zit met precies dezelfde vraag.. mijn bedrijfarts zegt dat Ik geen kwaad kan bij burn out. Maar zelf heb Ik het idee, dat het wat gecompliceerder ligt. Maar mijn burn out klachten blijven ( ben nu 4 jaar bezig) en belemmeren zeer, dus wil de medicate toch weer een kans geven. Ik ben benieuwd, nu je een paar maanden verder bent het met je gaat en wat je mening nu is over de door jouw gestelde vraag!

Alvast bedankt voor je reactie.
Willem B. 3 maanden geleden geplaatst
Het is voor mij nog steeds een zeer lastige kwestie. Ik heb ook het afgelopen half jaar heel veel meegemaakt op medicatievlak en ik ga dat hieronder proberen samen te vatten.

- November: Diagnose ADHD gehad, gestart met dexamfetamine

- December: Dex fokte me enorm op, last van pijn op m'n borst, dagje hartbewaking gehad en tot nader onderzoek gebruik van Dex moeten staken. Wel zeer teleurstellend want ik merkte dat het middel een goed effect had op m'n stemming en ik kon ook wel weer een en ander aanpakken. Ook op het werk.
Toen ik het gebruik moest staken zat ik er zo enorm slecht bij dat ik min of meer iets anders heb geeist en dat werd uiteindelijk Welbutrin (bupropion).

- Eind december/januari: Welbutrin werkte duidelijk op m'n stemming. Ik voelde me goed, wel vaak moe, maar was wel blij dat ik met dit middel was gestart. Roken en blowen was echt minimaal, dus ook op dat had het een goed effect. Zucht naar drank of andere drugs was compleet weg. Alleen toen ik weer aan het werk ging merkte ik dat het middel me daarbij niet hielp. Nog steeds veel te snel de weg kwijt en niet in staat een klus goed op te pakken. Ik ging toen tegen doktersadvies in de Welbutrin combineren met kleine beetjes Dexamfetamine.

Achteraf gezien was dit tot dusver met voorsprong de beste combinatie. Of het een goede is laat ik in het midden. Maar ik kon werken, voelde me goed qua stemming en wiet gebruik was echt minimaal. Ik vroeg me toen vaak af waarom ik dat in de avond eigenlijk nog deed, want in tegenstelling tot eerst had ik het niet echt meer nodig. Wat me alleen niet beviel was de combi van allerlei middelen: dex, welbutrin, blowen en nog flink wat paracetamol omdat ik nog steeds heel veel spierpijn had en/of hoofdpijn. Daarnaast had ik een hoge bloedruk, maar ik voelde me vooral een soort van wandelende apotheek. Dat past niet bij mij.

- Februari: Besloten de welbutrin van het lijstje te schrappen. M'n hart was inmiddels 'goedgekeurd' voor Dex, dus ik besloot terug te gaan naar het oorspronkelijke plan. Voornamelijk omdat zowel wiet, dex als pijnstillers naar behoefte kunnen worden genomen. Met welbutrin zit je vast aan een spiegel en dat beviel me ergens niet.

Ik merkte geen direct verschil toen ik stopte met de welbutrin. Dex dosering ging in de loop der weken wel steeds verder omhoog.

- Maart/april: Ik vond dat ik moest stoppen met blowen, Dat was de volgende die van het lijstje af moest. Ik heb dit gemeld, maar bij de ADHD instelling konden ze me er niet mee helpen. Zeer jammer.. En helemaal omdat ik in de loop der weken voor het eerst in 20 jaar al in de middag ging blowen. Meer dan 20 jaar deed ik het met 1 jointje op de avond om TV te kunnen kijken of wat te lezen (en ik draai ze dun, dus je kan het ook een halve noemen). Maar nu wel 5 of 6 dikke joints per dag. Vanaf de middag al. Ik rookte ipv 3 sigaretten per dag plots meer dan een half pakje. Ik zeg 'plots' omdat ik niet eens weet waar het precies misging.

Mijn conclusies o.b.v. bovenstaande:
Met dex kan ik supergoed werken. Dat levert veel op, want je vindt je eigenwaarde terug. Je hebt een goede dagbesteding, sociale contacten etc. Gewoon voldoending zeg maar.
Alleen zodra ik geen concrete taak heb dan ben ik zeer prikkelbaar met best wel heftige stemmingswisselingen. Mijn vriendin en kinderen waren daar regelmatig getuige van (of slachtoffer). Jointje draaien en het probleem is voorbij. M.a.w. dex + blowen is gewoon een topcombinatie. Ik voel me er heerlijk bij. En als je dat merkt dan weet je dat je fout bezig bent. Ik compenseer bepaalde bijwerkingen van de dexamfetamine dus met blowen. En dat wil ik natuurlijk niet. Dus nu zit ik weer met dezelfde vragen als voorheen. Kies ik voor werk (en dus dex) of kies ik voor een mildere versie van mezelf met alleen op de avond een jointje ter ontspanning, maar dan wel weer thuis of gemankeerd aan het werk. Het is echt een omogelijke spagaat dit.

Ik ben nu bezig met LTO3.. mijn indruk na een paar dagen is dat het vrij subtiel werkt, maar het heeft zeker niet de kracht van dex. Maar wie weet kan ik er op deze manier ook wel uitkomen. Puur natuur is het het allerbest.
reactie op @willemb:
Mark Lemmers Ik krijg van je berichten wel redelijk het gevoel of je de oplossing volledig in medicatie zoekt. Medicatie kan zeker helpen, maar zoals ik het lees lijkt het ook wel een vlucht.

Als ik een biertje drink voel ik me ook beter, maar het is niet de oplossing. Vaak zijn er toch zaken in je leven die je moet veranderen. Lastige zaken als gewoontes en denkpatronen. Pak je die ook wel aan?
2 maanden geleden

Beantwoorden

Willem B. 3 maanden geleden geplaatst
nog even een naar mijn idee relevante aanvulling.. af en toe heb ik een dagje geskipt met de dex. In het weekend bijv. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wat opviel was (naast een slecht humeur) dat ik dan die nacht erop wel 10-11 uur aan één stuk sliep. Terwijl ik normaal niet verder kom dan een uurtje of 5. Kennelijk wordt er dus ook een hoop vermoeidheid onderdrukt of zo. Ik vond het wel opvallend in ieder geval.
reactie op @willemb:
John Dex Dex geeft je idd tijdelijk meer energie je draait eigenlijk op je reserve terwijl je geen vermoeidheid voelt daarom is het ook belangrijk om goed te slapen zodat je lichaam weer kan rusten !

Ook kan dex de oorzaak zijn van slecht slapen of idd eerder wakker word.
Ik hoor veel positieve reacties over melatonine om je nachtrust te bevorderen. 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Medicijn Man 3 maanden geleden geplaatst
Zal zeker met medicatie beginnen, helemaal hoe jij jezelf beschrijft, kan alleen maar beter worden.

Wel in goed overleg met de huisarts.

Lijkt wel of je zwaar depressief en overspannen bent, althans hoe jij jezelf omschrijft.

Hoop dat het snel beter gaat.
paula van der Fluit 2 maanden geleden geplaatst
Burn out en ADHD zo herkenbaar.

mag ik je een tip geven.

Ga op zoek naar de diagnose en ga vanuit daar verder.

Burn outs ontstaan eerder als je adhd hebt. 

Ik ben 54 en heb vorige maand de diagnose gekregen.
Alle schepen zijn verbrand en als ik het eerder had geweten was er vast nog een schip geweest.   Pak het allebei op is mijn advies.  verlies niet alles .
Heel veel sterkte.
Marjoleine 2.0 2 maanden geleden geplaatst
Beste Willem,

Na 1,5 burn out en 1 jaar reïntegreren stortte ik vorig jaar juni weer helemaal in. Terug bij af met alle ellende van de begin fase van de burn-out. Sindsdien heb ik helemaal niet meer gewerkt. Achteraf denk ik, ik leek wel gek waar ik mee bezig was. De baan die en de omgeving waren helemaal verkeerd voor mij. Elk beetje energie ging naar werk en thuis was ik helemaal niets, ik knapte ook helemaal niet op. Nu, weer een jaar verder (80-100 afgekeurd en in de wia) gaat het best lekker. Ik ben er nog lang niet maar ik kan nu eindelijk zeggen dat het de volgende maand beter was dan de vorige. Heb nog steeds kleine terugvalletjes maar er zit eindelijk een stijgende lijn in.

Wat bij mij heel erg heeft geholpen en helpt:

- de psycholoog, daar ga ik nu 1,5 jaar 1 keer in de week naartoe en we pellen alle laagjes af. Het opgroeien met ADD, in mijn geval, en ADHD heeft zo veel meer impact op je zijn dan je in eerste instantie denkt. Het is meer dan gewoon realiseren dat je het hebt, ik denk dat elke vezel in je lijf ervan doordrongen moet zijn. En dan vooral ook voelen en ervaren hoeveel druk en stres je al je hele leven meedraaagt omdat “er iets bij jou altijd anders is en mis gaat”, en altijd maar denken “waarom kunnen anderen dit wel gewoon”. Een knoop in mijn buik was bij mij bv normaal, terwijl dit toch ook echt al duidt op stres. Het mijzelf vergeven en stil staan bij al het verdriet dat stiekem in mij zat is voor mij denk ik een van de belangrijkste stappen in het helen. Daarnaast het leren uit gaan van voelen en niet van denken. Wat zegt je buik(gevoel) ergens van. Wordt je door iets gedreven vanuit een “moeten” of vanuit een buikkriebel die zegt ohhh ja, dat vind ik leuk. Ik ben zelf zo gelukkig met mijn psycholoog en ik hoop dat jij ook iemand hebt die jou in een soortgelijk traject kan begeleiden.

- verder ben ik nu dus gewoon moeder/huisvrouw. Als mensen vragen wat ik doe zeg ik niet meer dat ik herstellende ben van een burn-out want daar had ik eigenlijk schoon genoeg van. Nu zeg ik gewoon, ik ben lekker bij de kindjes thuis. Wat natuurlijk helemaal niet altijd lekker is (zo heb ik drie keer in de week smiddags een oppas omdat ik dan rust in mijn bed), maar toch. Jij geeft aan dat je weinig te doen hebt en dat je daarom liever niet niet werkt. Dat snap ik, van niets doen ga je misschien meer denken dan je lief is. Maar thuis is natuurlijk ook meer dan genoeg te doen. In je eigen tempo, wanneer het hoed voelt. In het afgelopen jaar heb ik zo bijvoorbeeld de hele buiten achtergevel van het huis geschilderd, het binnen houtwerk beneden geschilderd, de picnic bank geschuurd, plamuurd, geschilderd, nog twee andere banken schoon gemaakt en in de olie gezet, de tuin achter en voor heb ik aangepakt en daar ben ik elke dag wel wat mee bezig. En nu vandaag, ben ik bijvoorbeeld vlierbloesemsiroop aan het maken van vlierbloesem die ik tijdens mijn dagelijkse wandeling heb geplukt. Lang verhaal kort, ik bedoel maar te zeggen er zijn zo veel dingen te bedenken waar je je mee bezig kan jouden en waar je misschien stiekem wel een veel blijer mens van wordt.

- iedere dag 45 minuten flink wandelen (echt sporten lukt mij juist nog weer niet) en twee keer per dag 30 minuten mediteren geven mij ook veel ontspanning in het hoofd en lijf. Mediteren doe ik terwijl ik luister naar binaural brainwaves, heel fijn.

- ik heb ook een tijdje dex geslikt maar stopte ivm met hartgedoe. Ik zit er over te denken om nu toch weer te beginnen (hart is weer prima) omdat ik toch ook hoop dat het mij misschien weer net een stukje verder kan brengen. Ik denk niet dat ik Dex voor altijd zou willen maar het is wel fijn om het te gebruiken als iets dat ondersteuning kan bieden bij het herstel (met de geachte dat eennvolledig overprikkeld hoofd beter zou kunnen herstellen als het wat rustig is).

- ik lees in jou verhaal vooral heel erg een gevecht, een worsteling. Die gevoelens ken ik heel erg goed maar nu het wat beter gaat ervaar ik ook vaak gevoelens van vloeibaarheid en een meanderend beekje dat zich door de dagen kabbelt (sorry voor mijn wolligheid maar mij psych is erg van de metaforen). Naar mijn gevoel is dat ook de weg naar echt herstel, iig voor mij.

Ik hoop dat je ondanks de zweverigheid van mijn verhaal er iets mee kunt.

Heel veel sterkte!

Naomi - 2 maanden geleden geplaatst
 

Ik werk ongeveer 4 uur per dag (als het goed gaat), maar dat is echt maximaal. Ik heb al meerdere malen dit punt bereikt, maar zodra ik hier overheen ga trek ik na het werk thuis de gordijnen dicht en heb ik geen ander leven meer. Vaak is dit de voorbode van een terugval. Ik doe er eigenlijk beter aan om 2 á 3 uur per dag te werken denk ik.

***Ik ben er ook, door vallen en opstaan, dat ik het niet aankan om fullltime te werken. Ik werk drie volledige dagen in het onderwijs. Vaak zijn die redelijk verspreid door de week, dat is het fijnste.. dan heb ik dagen om tot rust te komen. Nu werk ik al 2 jaar maandag, dinsdag, woensdag. Ik ben op woensdag dan ook echt op. Ik probeer op tijd naar huis te gaan. Ik begin vroeg 7.30 en na 16u is de koek echt op. Ik neem altijd werk mee en dan doe ik dit op donderdag ochtend thuis.***

Niet werken is geen optie want thuis zitten maakt me enorm neerslachtig en ik heb ook weinig vrije tijds opties.

***Zoek een hobby!! Ik heb een hobbybedrijfje als fotograaf. Ik ben een paar keer per week  de deur uit voor shoots en in mijn vrije tijd bewerk ik ze op mijn gemak op  de laptop (op de bank met de tv aan). En ga sporten, ik sport 2 a 3x in de week thuis, gewoon met gewichten op een matje oefeningen doen, daarna relaxen in bad. Zo krijg je een ritme en kan je energie kwijt.***


 TV kijken lukt niet (gaat te snel als ik overbelast ben en als het goed met me gaat verlies ik heel snel focus), voor lezen geldt hetzelfde. Het enige dat helpt is sporten (tijdelijk effect, maar meestal wel een paar uur) en blowen.

***Sporten doe je al zie ik..
Lezen is heel goed om af te schakelen, is een kwestie van oefenen.***


 Blowen doe ik al meer dan 20 jaar elke dag. Ik dacht altijd dat het een soort uit de hand gelopen jeugdzonde was, maar ik merkte de laatste jaren al dat ik het echt nodig heb om de ruis uit m'n hoofd te krijgen en te kunnen ontspannen. Ik houd ook niet van stevig blowen.. een klein beetje is genoeg. Ik functioneer dan echt beter, maar misschien houd ik mezelf wel voor de gek. Ik weet het ook niet. Feit is wel dat ik sport en blow vanuit een soort van medicinaal perspectief, niet of nauwelijks recreatief. Ze liggen voor de leek misschien behoorlijk uit elkaar, maar wat ze gemeen hebben is dat ze me mentaal ontspannen.

***Ik  geloof dat ze je ontspannen, maar ik denk niet dat dit de beste  optie is.  Ik ben toen ik depressief was ook gaan roken, omdat ik dacht dat ik er rustiger van werd, Maar eigenlijk is het andersom...  door de verslaving word je namelijk onrustiger als je stopt, en dan heb je het gevoel, als je toegeeft aan je verslaving, dat het je rustig maakt...***

Terug naar de hoofdzaak..
Ik heb in het begin van de burn out uiteraard een psycholoog bezocht en zij is er van overtuigd dat ik ADHD heb. Dit is me een jaar geleden verteld en ik moet zeggen dat ik me er in eerste instantie niet of nauwelijks in herkende. Inmiddels zie ik het wel en begin ik er zelf ook wel steeds meer van overtuigd te raken. Ik heb binnenkort een afspraak staan bij ADHD centraal voor een diagnose stelling. Het punt is alleen dat er ontzettend snel (althans, zo lijkt het..) naar medicatie wordt gegrepen en ik heb daar moeite mee. Ik heb altijd redelijk goed gefunctioneerd, weliswaar met een jointje op de avond om te kunnen ontspannen, maar nooit echt problemen gehad. Zonder die burn out was dit ADHD verhaal misschien nooit aan het licht gekomen. Maar je zou ook kunnen stellen dat ik zonder ADHD nooit in die burn out was beland. Beetje kip en ei verhaal zeg maar..

***Herkenbaar, ik weet eigenlijk mijn hele leven al dat er grote kans is dat ik ADHD heb (genen enzo)  maar ik functioneerde goed, tenminste.. dat dacht ik toen.  Toen werd ik depressief, relatie ging niet goed, werk ging niet goed etc. Uiteindelijk met paniekaanvallen naar de dokter, en wat blijkt. Ik heb altijd slaapproblemen gehad, dat extreme piekeren wat ik doe is ook niet normaal, die paniekaanvallen heb ik altijd gehad, die ruzies met mijn man.. lagen aan mij... Bleek ook dat ik anders denk, anders reageer,  moeite heb  met dingen waar anderen geen moeite mee hebben. ***

***Ik durfde niet aan de medicijnen, want wat als ik zou veranderen?  Me anders zou voelen?  niet meer mezelf zou zijn...
Met de steun van mijn lieve vriend toch (na de diagnose die heeeel makkelijk te stellen was) toch aan de ritalin. En ik zou willen dat ik dat veeeeel eerder had gedaan!!!!
Alles gaat makkelijker, ik kan dingen relativeren, ik pieker minder, waardoor ik beter slaap, waardoor ik beter geconcentreerd ben, een minder kort lontje heb.. meer kan kan hebben!

***Ik vergelijk het altijd met een lopende band. Ik sta er achter en er komen allemaal gekleurde ballen langs die ik op kleur en grootte etc moet sorteren, maar het zijn er te  veel, en de band gaat te snel. Ik laat ballen vallen, ze komen in de verkeerde bakken...
Nu met de ritalin, gaat de band langzamer, er liggen minder ballen op.. het lukt me nu makkelijk alle ballen te sorteren...***


Inmiddels ben ik het strijden ontzettend beu. Ik heb er zelfs m'n gezin voor verlaten. Ik kon de drukte thuis niet meer aan en ik wilde ze niet meer belasten met al deze toestanden. Daarnaast wilde ik zelf ook rust. Het is echt ontzettend heftig allemaal en ik ben op zoek naar een uitweg. Ik heb de afgelopen jaren geëxperimenteerd met alle soort drugs, maar dan zit je al op een glijdend vlak. Daar ligt de oplossing zeker niet al is het fijn om je af en toe een dag gewoon goed te voelen.

***Jammer om te horen, ik ben ook weg gegaan bij mijn man..  om er vervolgens achter te komen dat het niet aan hem lag, maar aan mij.. en dat hij me niet kon helpen omdat ik het niet toeliet.***

Ik begrijp nu beter dan ooit dat mensen met ontzettend veel potentieel (nee, ik ben m'n eigenwaarde nog niet verloren) zomaar kunnen afglijden naar een zeer bedenkelijk niveau. Ik heb ooit al een gokverslaving gehad en het blowen weten jullie inmiddels. Dat gaat bij mij niet goed werken. Ik voel nu al de behoefte om iets te nemen om me maar normaal te voelen. Waar iedereen op een feestje loopt te spacen ben ik helder en misschien wel 'normaal'. Al weet ik eigenlijk niet wat nu precies normaal is. Ik ben gezegend met een behoorlijk niveau en een rem (weliswaar een noodrem) waardoor ik op de een of andere manier altijd wel m'n kop boven water kan houden. Maar het houdt wel een keer op heb ik nu het gevoel.

 ***ADHD' ers zijn verslavingsgevoelig, impulscontrole is lastig enzo.. ik ben wel van mening dat jij (wij) er zelf iets aan moeten doen. ADHD is niet  iets waar je je achter  kunt verschuilen!  Je weet straks als het goed is waar je leerpunten liggen en daar moet je zelf keihard mee aan het werk.***

Ik heb een aantal maal concerta 54mg gebruikt omdat ik toch wilde weten wat dat nu precies was. Ik heb het driemaal gebruikt en het was geweldig. 3x een topdag gehad. Ik voelde wel een soort van amfetaminerandje eraan hangen, maar als je gewoon vergeet dat je wat genomen hebt functioneer je zoals je altijd zou willen functioneren. Ik sliep er alleen heel slecht op. En nu komt mijn eerste bezwaar.. alle keren dat ik drugs pakte om dezelfde reden voelde ik me de dag erna enorm schuldig omdat ik weet dat dit niet de manier is. Je loopt dan weg voor je problemen. Geldt dan niet hetzelfde voor dit middel (of andere ADHD medicatie)?

***Nee,  ik ben van mening dat de medicijnen iets kunnen goedmaken wat verkeerd zit. 
Ik heb hooikoorts, als ik mijn pillen en neussppray en oogdruppels  pak dan voel ik me  ook niet schuldig. Het is onzin om te zeggen, ik kan ook roken, dan heb ik ook minder last vaan mijn hooikoorts (werkt zo niet maar even als voorbeeld), dus kan ik net zo goed roken. Het verschil is dat de hooikoorts medicijnen er zijn om mijn hooikoorts klachten te verminderen...  waarom zou ik dan iets nemen wat niet bedoeld is voor mijn klachten, slecht is voor mijn gezondheid omdat het "ook werkt"...  ik snap die logica niet! ***

En mijn tweede bezwaar.. ik voel aan alles dat mijn lichaam en geest moegestreden zijn. Zou ik met ADHD medicatie dit probleem mogelijk gaan camoufleren? Met die concerta voel ik totaal geen vermoeidheid en ik ben ook veel meer in staat iets aan te pakken. Normaal stel ik alles eeuwig uit, maar met dit spul op ben ik plots een energieke aanpakker. Met bovendien een redelijk gestructureerde geest. Minder zijsprongetjes ook als ik iets wil vertellen. En last but not least.. totaal geen behoefte om te blowen. Dus dat probleem lost zich dan vanzelf op. Maar ergens wringt de schoen.

***Waar wringt de schoen precies? De pillen doen precies wat ze moeten doen, je voelt je beter.. wat is dan het probleem???***

ik hoop dat iemand mijn punt snapt want m'n omgeving denkt dat je met een pilletje alles oplost. Ik twijfel daar enorm aan.,.

***Nee, ik snap dat niet!
Niet voor iedereen werken de pillen, voor de meeste zijn pillen niet genoeg maar loop je daarnaast bij een psycholoog...***

***Zoals ik het zie  is dat je een probleem hebt, en je hebt de oplossing, waarom zou je die oplossing niet gebruiken????***

***Ik ga de metafoor van de hooikoorts terug halen..
Je hebt hooikoorts, je snottert, je kan niet slapen, je hoofd barst uitelkaar.. je krijgt niets gedaan.. je moet je ziekmelden etc. Dit is op te lossen want als je braaf je hooikoortsmedicijnen slikt heb je nergens last van!! Dan heb je twee keuzes.. of je pakt je medicijnen en het probleem is weg,  iedereen blij. Of je pakt ze niet, maar dan niet blijven zeuren dat je hoofdpijn hebt, dat je hoofd vol zit,  dat je niet kan slapen...***

***Even heel hard gezegd (en nogmaals zo kort door de bocht is het nooit...  maar je snapt hopelijk mijn punt).***

Alles samengevat in 1 zin:
Is het verstandig aan ADHD medicatie te beginnen wanneer je nog vol in een burn out zit? Is het niet een camouflage van onderliggende problematiek?

***Nee, eerst het onderliggende probleem  aanpakken, en dat is dit geval de ADHD,  daarna kijken wat er  nog over is qua klachten en die een voor een gaan aanpakken,
Dus ja, ik denk dat het heel verstandig is om te beginnen aan medicatie!***

Ik hoop dat ik het een beetje goed heb opgeschreven en dat iemand wil reageren. Alvast bedankt!
reactie op @n:
Medicijn Man Wat een prachtige reactie. Heel veel respect!
2 maanden geleden

Beantwoorden

Naomi - bedankt :)
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Linda Alexandra 2 maanden geleden geplaatst
Mooi geschreven Naomi! Ik ben met je eens dat medicatie starten in een burn-out of andere crisis zonder het onderliggende probleem aan te pakken niet genoeg is. Je moet vooral aan de slag en de confrontatie aangaan met die gevoelens en problemen die voor de burn-out gezorgd hebben. Dit is meestal een proces van jaren geweest en dan zijn pillen alleen, of het nu om antidepressiva of stimulantia gaat, geen quick fix. En verwachten dat alle ADHD-klachten verdwijnen is ook niet realistisch. 

Medicatie kan wel een steuntje in de rug zijn, maar met jezelf aan de slag gaan daar ontkom je niet aan. De volgorde van aanpak zal per persoon en situatie verschillen.

 
New Slang 2 maanden geleden geplaatst
Hoi Willem,
Wat een herkenbaar verhaal. Ik denk dat ACCEPTATIE uiteindelijk jouw medicijn zal zijn. Destijds wist ik niet dat mijn Add de hoofdoorzaak van mijn burnout was. Het duurde toch een jaar om weer af te koelen.. helaas wel door de WW.
Nu..jaren later en net als jou... ben ik bezig om adhd een plekje te geven. Een constante gedachtenstroom die ons meer beperkt in ons doen en laten. Ik ben open en eerlijk geweest naar mijn huidige werkgever waar mijn carriere opnieuw dreigde te mislukken en heb de mogelijkheid gekregen om mijn verkoop werkzaamheden aan te passen door de moeilijke administratieve taken in te wisselen voor taken waarmee ik even met de handen kan werken. Lekker even handel uitpakken, magazijn aanvegen. Dit heeft mij enorm geholpen. Jouw uitleg met die volle telefoon is een perfecte uitleg!!!  Ik werk fulltime maar af en toe makkelijke dingen doen haalt bij mij de scherpe randjes eraf..
Daarnaast was ook aan het vechten om het masker die ik mijn hele leven droeg maar op te houden naar de buitenwereld.Nu alleen nog werken aan het zelfvertrouwen (zovaak op mn bek gegaan door al mijn goedbedoelde interacties in de breedste zin van het woord) 
De methylfenidaad werkt bij mij wisselend.. wel heb ik meer overzicht en concentratie. Ik ga volgende maand dex amfetamine proberen.
Veel succes en het gaat je vast lukken strijder!
Sharon Ris 2 maanden geleden geplaatst
Hai Willem,

Ik lees je verhaal en zie alleen maar herkenningspunten.
Ook ik zit al heel wat jaren in een Burn-Out.
En heb sinds een jaar de diagnose ADHD.
Zelf wist ik ook al sinds Mn jeugd dat dit zo zou zijn, maar goed nooit wat mee gedaan.

Ik ben aan het begin traject van Mn Burn-out bij een psycholoog geweest en ben begonnen met cytolapram puur en alleen om de nachten door te komen.
Na ongeveer een half jaar werd ik het zat steeds een soort golf beweging te maken en niet de energie te hebben om door te kunnen pakken.
Ik ben toen naar adhd centraal gegaan voor Eem diagnose onderzoek en start medicatie.
Op basis van mijn verhaal en het gebrek aan energie zijn we daar gestart met dexamfetamine.
De eerste week voelde het echt als pep middel en kon ik even door. Daarna werd dit alweer veel normaler en is het gewoon mijn middel wat ik nodig heb omdat ik het tekort kom.
Nu na bijna een jaar ben ik noodgedwongen moeten stoppen met al mijn medicatie vanwege een falende lever ( dit had niets met deze medicatie te maken)
Maar moet ik zeggen dat door dat jaar te hebben gebruikt ik nu meer voel wanneer ik kan doorzetten en wanneer ik rust moet nemen.
Nog steeds ben ik na een dag werken kapot en ben dan ook teruggegaan naar drie dgn werken i.p.v. fulltime.
Maar er is meer balans ook kan ik nu weer genieten van sociale dingen en vooral van Mn kinderen.
Dit alles was me niet gelukt door de medicatie. Dus ik zou het zeker proberen en al is het inderdaad maar voor een half jaar of jaar.
Maar gewoon weer voelen dat er een normale balans is is zo fijn.

Ik wens je veel succes
Groeten Sharon
Eline Jayden Dylan Kyan 2 maanden geleden geplaatst
Ik denk dat het het meeste wel gezegd is in voorgaande reacties. Het is voor mij ook zeer herkenbaar. Ik las wel ergens het advies om antidepressiva te proberen maar dit zou ik dus echt niet adviseren. Ik gebruik zelf dexamfetemine, maar voel mij daar soms ook ook weer slecht over. Ik denk dat je vooral je zelf moet accepteren met alle goede en slechte kanten. En een manier moet vinden om er mee om te gaan dmv therapie , medicatie of wat dan ook. Ik wens je iig veel succes😊
Sara Br 1 maand geleden geplaatst
Ik slik ook antidepressiva, maar bij mij werkt het wel. Gewoon even de scherpe randjes eraf. Maar het zal bij iedereen uitproberen zijn wat werkt. 
Fabienne Craninx 1 maand geleden geplaatst
Eerst wil ik zeggen dat heel lange verhalen op een forum,eigenlijk niet de bedoeling is.
Je kan niet je hele leven op een forum kwijt .
De belangrijkste punten.
Ik denk dat je eerst moet afkicken van joints .
Dan pas weet je of je burn out komt van het blowen of je werkelijk ADD hebt .want je kan geen duidelijke diagnose stellen.
't is hard ,maar weer realistisch,bij uw joints nog rilatin nemen ,dat loopt heel slecht af.
Denk ik 
Martine De Meulenaere 1 maand geleden geplaatst
Dag Willem, het lijkt me eigenlijk logisch dat amfetamine je vermoeidheid onderdrukt. In combinatie met een burn-out lijkt me dat inderdaad niet het beste idee want dan ben je weer kwijt waar je grenzen liggen. Blowen om je AD(H)Dkenmerken te onderdrukken is een logische, werkt ook, alleen jammer dat je dan ook een beetje stoned/high rondloopt. CBD is misschien een betere weg? Succes!
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 07 November 2018 om 12:20
Aantal lezers 173
Aantal reacties 74