ADHD slaat naar binnen door depressie

Laatste reactie 09/05/2019 20:26 door Michael
· Markeren als ongelezen
Michael A... 1 maand geleden geplaatst
Beste allemaal,

Ik ben een man van 39 jaar en heb in 2016 de diagnose ADHD gekregen. Als iemand vroeger gezegd zou hebben dat ik dat heb, zou hij vierkant door iedereen uitgelachen worden.

Ik was als kind heel erg in mezelf gekeerd en leefde in mijn eigen wereldje. Ik was traag van begrip en ik was altijd moe. Er werd in mijn jeugd ervan uitgegaan dat ik autisme heb. Pas in mijn late puberteit kwam ik er zelf achter dat het bij mij iets anders is. Maar ik werd hierin door niemand serieus genomen. Ze zagen de gedragskenmerken op zich, maar het kwam niet in ze op te bedenken hoe kwetsend het voor mij was dat alles waarin ik afweek van de norm enorm werd uitvergroot en hoe anders dan anderen ik ben.

Ik ben meerdere keren grondig op autisme getest en ik heb dat niet. Degene die het zeer waarschijnlijk wel heeft, is mijn moeder. Ik ben er eigenlijk wel zeker van. Maar zij laat zich sowieso niet helpen, blijft hangen in haar leven en heeft mij daar helemaal in meegetrokken. Het is zo ontzettend zwaar om op te groeien met een moeder die altijd mijn impulsen afremde en daar zo stellig in was. Het is altijd "nee!". En op welke manier ik ook communiceer met haar, ik kan haar nooit 100% duidelijk maken wat mijn behoeftes zijn.

Mijn vader is totaal anders. Hij zou ADHD kunnen hebben, al zie ik alleen de impulsiviteit/hyperactiviteit. Maar hij is ook narcistisch. Ik heb eigenlijk alleen maar haat en teleurstelling gevoeld naar mij toe. Ik denk dat hij in mij zijn eigen dingen herkent waarmee hij liever niet geconfronteerd wilt worden. Hij projecteert al zijn slechte eigenschappen op mij.

Ik wil niet blijven hangen in het verleden. Er zijn zoveel mensen met een nare jeugd die het er ook niet bij laten zitten.

Maar ik kom hier alleen niet uit. Mijn uitstelgedrag zit me enorm in de weg om zelfs simpele huishoudelijke taakjes te doen, laat staan al mijn verantwoordelijkheden op te pakken en de dingen te doen waardoor ik sterk in het leven sta.

Ik heb al zoveel hulp en begeleiding gehad. De gemeente had mij maar liefst 4 uur per week toegewezen voor maatschappelijke hulp, zodat iemand mij kan helpen met mijn huis op orde krijgen en mijn leefstructuur op te pakken. Maar dat was dan zo'n vrouwtje die dan zegt "wat zullen we nou doen?". Nou rommel opruimen wat zich de volgende dag toch heeft aangevuld. Als ik zei dat het zo niet werkt bij mij en dat desnoods veel strenger aangepakt moet worden, dan kreeg ik terug dat ze geen schooljuffrouw is. Maar ze behandelde mij wel alsof ik achterlijk ben ... vind ik nog veel erger.

Als ik een psycholoog zoek, wil ik dat die iemand niet te snel met aannames komt en mij afkapt. Ik snap best dat mijn situatie heel moeilijk is om te begrijpen. Want ik heb ook borderline en worstel nog heel erg met mijn identiteit. Ik weet dat mijn gebrek aan zelfacceptatie mij in de weg zit, maar ik kan niet zomaar ff een knop omdraaien en mezelf accepteren. Ik wil met iemand alles wat mij dwarszit onderzoeken en nagaan hoe ik ermee moet omgaan.

Maar het werkt helaas vaak anders. Je krijgt een diagnose en vervolgens een therapie die daarop aanslaat. Ik heb meerdere therapie gehad voor borderline en ik ben daar echt beter door geworden. Maar ik worstel nog met zoveel dingen, maar nu wordt er gezegd "je bent uitbehandeld".

Ik weet niet meer wat ik nu moet doen.
Coen Olde Bijvank 1 maand geleden geplaatst
Ik heb je hele verhaal gelezen en is best ingrijpend. Het is zeker niet makkelijk zo te lezen.

Welke problemen zijn op dit moment het grootst en wil je wat aan gaan doen?

Ik heb naar eigen zeggen best veel ervaring en kan je eventueel voorzien van advies. 

en medicatie wel eens aan gedacht of liever niet? Niet dat dat direct de oplossing is.. maar ben gewoon nieuwsgierig en probeer een beeld te krijgen.
minou blome 4 weken geleden geplaatst
Heel herkenbaar dit. Ik heb ook menig therapie etc gehad en sommige tips hielpen. Helaas val ik altijd terug in een depressie en soms komt dan een burn-out. Ik heb voor mezelf vooral geleerd dat ik mezelf moet dwingen dingen te doen. Dit doe ik door vrienden of zo te vragen langs te komen zodat ik me verplicht voel iets aan mijn huishouden te doen. Ook afspreken zodat ik tenminste wat te doen heb. Helaas zijn er dagen dat ik echt helemaal niks doe. Het ergste vind ik het onbegrip van anderen. “Doe gewoon” en “wees gewoon vrolijk en onderneem iets” krijg ik vaak te horen of “je bent gewoon lui en hebt een excuus voor alles” jezelf accepteren zoals je bent is belangrijkste. Met goed geluk vind je mensen of iemand die je wel kan motiveren en steunen. Helaas heb ik niet echt tips. Zelf neem ik medicatie en dat helpt mij wel heel erg veel.
War Hoofd 4 weken geleden geplaatst
Je zou kunnen kijken naar een vrij gevestigde psycholoog.  Wel even je zorg verzekering checken. Welloch kan zo iemand je wat verder op weg helpen. Dan heb je geen groepstherapie of iets maar gesprekken.  Voordeel daarvan is is dat dat op maat is. Dus gericht op jouw vraag. 
Coen Olde Bijvank 3 weken geleden geplaatst
1) Ik herken dit heel erg. Ik heb wel autisme maar ook ADHD en last van depressies en bps. Ik wilde geen medicijnen meer slikken maar merkte dat de chaos me zo beperkte. Dus uiteindelijk ben Ik nu weer begonnen met medicijnen zodat het in mijn hoofd opgeruimd is en ik daarbuiten dus ruimte heb voor andere dingen zoals het huishouden.

2) Zoals alle diagnoses binnen ons psychisch stelsel is ook ADHD geen oorzaak, maar een symptoom. De DSM (handboek voor diagnoses) kent vele discrepanties en vrijwel alle diagnoses worden dus ook als oorzaak behandeld aan de buitenkant, terwijl de bron (binnenkant) behandeld moet en makkelijk kan worden. Ik behandelde zelf mijn symptomen. Had diepe trauma's, angsten en ging van ADHD naar hoogbegaafd. Enkel door mijzelf te verdiepen. Inmiddels kan ik zelf psycholoog worden, mediater, huisarts en breindokter. In feite is het maar een mindset die binnen no time gedraaid kan worden. Mijn innerlijke onrust kwam voort uit mijn trauma's, verlatingsangst en verkeerd stimuleren van mijn naasten, want goh wat is het toch een leuk druk kind. Door dit signaal dat ik dat ik nog drukker moest worden. Succes met je verhaal en zorg dat je geen slachtoffer meer bent.

3) Herkenbaar enige wat ik nu nog krijg is medicatie. De psycholoog die ik had was geweldig helaas is hij met pensioen. Ik heb nu een partner die me weet aan te pakken en waar ik mijn beste beentje voor voor wil zetten, maar heb veel dagen nog last van depressie en kom niet uit mijn burn-out (al is het niet meer wat het was gelukkig). Soms voelt het leven niet als leven maar gewoon als bestaan. Ben alleenstaande moeder en dat is een geluk daardoor moet ik wel.

4) Ik was bij ADHD Centraal. Daar ben ik heel goed geholpen. Een duidelijke diagnose, ADHD werkt echt bij iedereen anders. Daardoor weet ik dat ik de ernstige vorm heb. En een goede therapie gehad. Ik eerst voor het eerst in mijn leven heel serieus genomen. Na depressies, angstaanvallen, burnouts, etcetera ben ik nu gelukkig. In de zin van, ik weet wie ik ben en waarom ik zo ben. De mensen om mij heen vinden het nog lastig. Maar ik heb geen angstaanvallen meer, af en toe een dipje, maar dat heeft iedereen. En mijn leven op orde. Heerlijk, ik gun dat iedereen, het kost wel tijd, je moet je volledig inzetten. Je krijgt zo wie zo tegenwerking. Dat moetje dan accepteren, dat is voor mij nog een lastige. Als mijn dochter huilend zegt, 'ik wil mijn oude moeder terug'. Dat doet pijn, ik deed laatst zoals ik eerder deed. Ik vroeg aan haar, 'wil je deze terug? Daar schrok ze van, ze zei gelukkig nee

5) De algemene psychologen kijken heel anders naar ADHD dan de speciale opgeleiden. Die weten wat er in je hersenen aan de hand is. Daar hebben ze dan ook speciale therapieën voor.

6) Ik herken dit zo goed. Ik denk dat jou bordeline jou meer in de weg zit dan je adhd. Ik ken dit het is niet dat je adhd symptomen hebt wat jou zo moedeloos maakt. Maar dat jou bordeline kant jou aan de ene kant zegt laat maar ik heb er geen zin in. En aan de andere kant zegt zorg dat alles op orde is. Hou er rekening mee dat als je emotioneel bent je je erger zal storen aan je gedrag dan waneer je dat minder hebt. Je bent opgevoed met een idee dat je dingen moet in de maatschappij maar hou er rekening mee dat je sommige dingen echt niet kan. Als je dat gaat accepteren dan gaat het misschien wel beter. Het is wat het is is mijn levensmotto. En dat helpt enorm. Iets wat jij ook hebt geleerd in je linehan training. Vandaag lukt het niet. Morgen misschien wel. Ik begrijp dat je je stoort aan de chaos om je heen en niet zo goed weet hoe je orde kan krijgen. Want je adhd wilt minder prikkels maar je bordeline ziet het nut niet om iets te doen wat morgen weer moet gebeuren. Pak het groter aan. Rigoureus opruimen. Gooi dingen weg. Zorg dat rommel achter een deurtje verdwijnt en accepteer dat de kleine rommeltjes er zijn of gooi ze in een doos. Snap ook dat mensen je nooit zullen begrijpen om je heen. Accepteer dat en vertel wat je nodig hebt van ze. Helpen mensen je niet opnde goede manier zoals jou hulp en heb je het al meerdere malen aan gegeven zoek een ander. Blijf niet hangen in een cirkel wat toch niet beter word. Maar zorg ervoor dat je het idee hebt dat er iets gebeurd.

7) Je kan ook aan schema therapie werken. Doordat je je verleden ook in verwerkt zie je de patronen en rollen die je op je neemt. Je boosheid komt uit het verleden. Neem je verantwoordelijkheid voor je toekomst en accepteer hoe jij in elkaar steekt. Dus ga naar je huisarts en vertel je verhaal. Zoek een goede systeemtherapeut die orde op zaken kan stellen. Je moet het wel willen! Lief dat je dit met ons deelt, dat is al het halve werk namelijk. Je verhaal vertellen en er open voor staan dat je er iets mee wilt doen! Succes, het leven is te mooi om te laten liggen

8) Ik heb zelf 2 jongens met adhd waarvan ook nog een pdd-nos erbij heeft
Soms is het voor een ouder niet makelijk
Maar de jongens hebben een baan en doen het goed het kan wel eens een gaos in het hoofd van de jongste zoon zijn
Maar dan belt hij mij en dan praten we soms moet ik wel eens pas op de plaats zeggen op een bepaalde manier en dat lukt
Ook jij komt er wel als je maar mensen om je heen heb die je begrijpen en weten wat het inhoud
Ook ben ik een keer aangesproken op het station die persoon zei sorry dat ik zo druk ben maar ik heb adhd waarop ik dus zei nou geeft niets ik heb 2 kinderen die dat ook hebben
Die persoon was dolblij dat ik hem accepteren en dat ik hem begreep
En juist die mensen heb jij ook nodig

9) Zo eerlijk. Ik ben er stil van. Herken een hoop bij mijn man. accepteer je onvolmaakt heden. Zoek een poetsvrouw die wekelijks zonder oordeel je rommel opruimt zodat het leefbaar is. Super netjes zal het nooit blijven. Accepteer jezelf wie je bent. niet alles is negatief. Iedereen heeft ook top kwaliteiten. En nooit meer naar reguliere hulp. Als je het op kan brengen ziek iemand die weet wat ADHD en depressie is. ervaring mee heeft. Dan krijg je ook niet de standaard zinnen die volledig voorbijgaan aan je behoefte en eigenlijk alleen maar negatief werken. onthou 1 ding. er is niks mis met jou. Zoeken naar de balans in je leven is ook moeilijk.

10) Wat goed dat jij dit zelf allemaal al zo goed beschrijft en het allemaal weet te benoemen 👍🏼
Daar mag je al Trots op zijn...zéker om jezelf zo kritisch te bekijken en jezelf zo kwetsbaar op te stellen 😇
Héél goed ❤
Probeer ook alle Goede dingen te zien van jezelf, tel al je zegeningen en bekijk het leven ook positief ❤
Hulpverleners duwen je vaak genoeg in de verkeerde richting ( eigen ervaring) en uiteindelijk mag jij dan zelf weer opkrabbelen.
Volg jouw Eigen pad in jouw Eigen tempo...en niet de snelweg van een ander 🍀
Ik wens jou héél veel kracht en sterkte toe op welke weg je ook gaat kiezen....maar volg je hart ❤ dan kom jij er uiteindelijk wel

11) Zolang je hulp nodig hebt ben je niet uitbehandeld, het was eerlijker geweest als de betreffende psycholoog eerlijk zei dat hij/zij niet wist wat hij/zij nog voor je kon betekenen. Ik zie veel positieve reacties. Wees trots op je zelf dat je hulp durft te vragen.

12) Wat super dat je dit deelt en je gevoel uit .
Je bent een mooi mens .
Fuck de wereld en wat ze van je vinden .
Je bent uniek .
Al die hulpverleners , ik heb er niets mee.
Praten met liefdevolle mensen om je, ,waar je zoals je net heb gedaan , je aanhoren .
Waar je alles kwijt kan.
Als dan advies wil kan je het meteen vragen .
Je mag er zijn met al die stempeltje die je hebt.
Mooi mens

13) Ik ben bij PsyQ geweest voor behandeling (mijn problemen waren lang niet zo groot als die van jouw). Zij zijn gespecialiseerd in ADHD. Mijn burnout werd dus volgens het burnout protocol behandeld, maar aangepast aan mijn ADHD. Mijn psycholoog kon heel goed mee bewegen met mijn gedachte-zijwegen, maar wist me ook op tijd weer op het pad waar we zaten, terug te krijgen. Hij nam duidelijk de leiding, maar er was toch ruimte om mijn chaos uit te spreken.
Uitbehandeld op je 39e? Wie dat uitspreekt, mishandeld jou. Je bent veel meer waard dan zo'n hulpverlener

14) Zoals ieder mens uniek is, zo is ook het gezicht van ADHD uniek. Haar behoefte kan tevens van dag tot dag wisselen, een pasklaar antwoord bestaat er niet op de gestelde vraag. Ik kan slechts de gratis aanmaak van Endorfine aanbieden, onder het genot van uitzicht op zee en duinen, stilte of slechte humor en de ruimte om te zijn, gewoon in het hier en nu. Als ervaringsdeskundige kan ik luisteren, meedenken, meepraten en zwijgen. In mijn ADHD-repertoire zit ook een schooljuf, dus als je onderwezen wil worden dan kan dit.

15) Ik was 43 toen ik de diagnose ADHD kreeg. Ik slikte al een kleine hoeveelheid anti depressiva om de scherpe kantjes eraf te halen en dat gaf me al heel veel lucht. 4 Maanden later dus ook maar aan de methylfenidaat gegaan. Het grootste gevecht blijft de maatschappij die overweldigend is en onvriendelijk voor mensen die "anders" zijn en anders voelen. Inmiddels volg ik een pittige groepstherapie (CGT) en hoop op deze manier mijn grootste doel te halen. Dat ik me niet meer laat frustreren door de buitenwereld want ik zal nooit veranderen als ADHD puppy zijnde en dat wil ik ook helemaal niet. Ik (wij) zijn vreselijk creatief, "denken om" van nature, denken in mogelijkheden van nature en beleven intensief. De medicatie maakt het intensieve voor mij iets minder scherp.
Zoveel jaren aan onbegrip en verwijten aan het adres van degenen met kop boven maaiveld is niet in een jaar opgelost. En vergeet de impact niet die het op ons en ons leven had en heeft.
Een opgeruimde porseleinen kast zullen we nooit krijgen. Hoeft ook niet. Past niet bij ons. Ik heb hulp aanvaard. Huishoudelijk en een trajectondersteuner. Daarnaast beschermingsbewind. Ik kan mijn leven "opruimen" met ondersteuning en als ik niet toe kom aan schoonmaken doet de hulp dat. Inmiddels derde zorgaanbieder, frustrerend dat juist in de zorg men geen zorg op maat kan of durft te leveren. Hoop doet leven. Ik kan letterlijk mijn huis opruimen zonder mijn energie te moeten verdelen en op die manier niets afmaken. Kan ik nu wel omdat ik delegeer en spreid.
We denderen maar door. Ook als we zitten of geacht worden te slapen 🤣 .....
Succes iedereen en laat je niet gek maken door allerlei tips en tricks wat je wel en niet moet doen. Doe wat bij jou past op jouw tijd en niet omdat de ander dat vindt of wil van je. Zijn alleen maar extra prikkels.

16) Heel veel kracht voor jou. Ik heb twee jongvolwassenen met autisme. Mijn eerste hulp gevonden bij MEE . Van daar uit een lange weg. Probeer ook te genieten!




Michael ik heb verschillende reacties kunnen ontvangen uit mijn ADHD-netwerk, ik hoop dat je wat aan hebt en dat het je verder gaat brengen in het leven. Sterkte nogmaals.
Michael A... 2 weken geleden geplaatst
Zie nu pas dat er gereageerd is. Wat veel reacties! Bedankt allemaal

Het zijn inderdaad mijn persoonlijkheidsproblemen die me in de weg staan. Mijn ADHD staat mij hoofdzakelijk in de weg om mijn structuur om te kunnen gooien, wat uiteraard belangrijk is om veranderingen teweeg te kunnen brengen. Maar borderline houdt eigenlijk hoofdzakelijk in dat je enerzijds snakt naar emotionele verbinding met andere mensen, maar anderzijds door het lage zelfbeeld saboteer je dat weer. Dan krijg je dat rare destructieve gedrag. En als het slecht gaat met mij, neemt het mij helemaal in beslag en vergeet ik hoe belastend dit is voor mijn omgeving. Ik heb het pas geleden weer goed verpest tegenover een persoon die vermoed ik achteraf getraumatiseerd is omdat hij een relatie heeft gehad met een borderliner. Ik heb me heel respectloos en overheersend naar hem opgesteld, omdat ik op dat moment alleen maar mijn eigen pijn kon zien. Pas achteraf en pas nadat mensen mij erop wezen dat ik alleen maar vanuit mijn eigen behoeftes redeneer, ben ik langzaam gaan inzien wat ik heb aangericht. Ik ben hier nogal kapot van😢

Het is voor mij wel een belangrijke levensles geweest. Als ik mezelf alleen maar blijf afkraken, heb ik daar niet alleen mezelf mee, maar ook anderen. Want als ik tegen mezelf maar blijf zeggen dat ik minderwaardig ben, dan stimuleer ik daarmee dat ik terugval in destructief gedrag.

Het is nu ff moeilijk, maar ik doe mijn best om weer op te krabbelen en er het beste van te maken. Ik ga me idd oriënteren op schematherapie voor mensen met persoonlijkheidsproblematiek.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 24 April 2019 om 11:41
Aantal lezers 31
Aantal reacties 6