ADHD is niet te genezen : niet als dat je overtuiging is!

Laatste reactie 20/05/2020 09:24 door mathieu
· Markeren als ongelezen
mathieu wouters 3 weken geleden geplaatst
Hallo allemaal. Hier is 'de zwever' weer 😄! 

Ik ga nog eens proberen wat tegengewicht te bieden tegen de overwegend pathologische benadering van onze 'gemeenschappelijke' klachten die we hier gemakkelijkheidshalve onder de noemer ADHD plaatsen. 

Het is mijn indruk dat een meerderheid van de forumleden hun klachten blijven zien als het gevolg van een stoornis in plaats van als symptomen van iets dat dieper gelegen is. We kleven onszelf een (zoveelste) label op in de hoop zo meer grip te krijgen op het leven. 'Eindelijk weet ik wat er mis met me is! Nu begrijp ik wat me steeds in de weg heeft gezeten!"

"ADHD is een stoornis en is niet te genezen." Met die overtuiging blijf je je leven lang afhankelijk van medicatie en begeleiding. Dat hoeft niet. We kunnen van onze klachten verlost geraken. Niet door de symptomen te onderdrukken of truukjes te leren om te kunnen overleven in 'de realiteit', (die uiteindelijk maar een smal spectrum is van de potentiële werkelijkheid) die ons wordt opgedrongen. Niet door ons afhankelijk op te stellen van anderen, door onszelf als slachtoffer van onze 'stoornis' te zien, niet door te blijven hangen in het verhaal : 'dit is mijn verleden, het heeft me gemaakt tot wie ik ben, ik ben zus, ik ben zo... en daar valt niets aan te veranderen'.

De bevrijding zit hem in het loslaten van dat verhaaltje. Jij bént niet je verleden. Je bent ook niet je labels. Geen : 'ik héb ADHD.  Dat bepaalt wie ik ben'. Het is een illusie dat labels je een beter begrip geven van wie je bent. Die labels lijnen je ego gewoon sterker af en geven je het gevoel nog meer afgescheiden te zijn van je omgeving. We raken verstrikt onze verhalen die ons van al het andere disconnecteren.

De genezing zit hem in het jezelf bevrijden uit de gevangenis van je verstand. We laten onze werkelijkheid vanaf de geboorte bepalen door de informatie die we van onze omgeving krijgen. Die informatie zegt ons dat het leven een uitdaging is, dat we moeten vechten om te overleven, dat je steeds je best moet doen om iets op te bouwen, en dat je alles wat je opgebouwd hebt ook weer kan verliezen door allerlei potentiële gevaren. Je moet dus steeds op je hoede zijn. Een wereldbeeld gebaseerd op angst. Angst voor verlies, ziekte, dood...

We hebben een hoofd vol chaos. En dan lijkt het logisch dat structuur voor ons dé oplossing is. We proberen door overcompensatie grip te krijgen op het leven. Meer kennis opdoen. Maar hoe meer informatie we tot ons nemen, hoe meer we de weg kwijtraken in de overvloed. Kortom : hoe meer we trachten grip te krijgen, hoe meer het leven door onze vingers lijkt te glippen.

De sleutel is aanvaarding en verruiming : je verleden niet ontkennen, maar het niet laten bepalen wie je nu bent of wie je in de toekomst zal zijn. Emoties niet verdrukken maar ze toelaten, een plaats geven en vervolgens loslaten. Hindernissen niet steeds zien als iets negatiefs. Ze dagen je uit om creatief te zijn, om te evolueren. We zijn hier om te ervaren, te falen en daaruit te leren. Pas je niet steeds aan deze 'realiteit' een realiteit die voor jou gecreëerd werd en een levensstijl die als 'norm' wordt vooropgesteld. Creëer een eigen realiteit gebaseerd op informatie, ideeën, beelden, ervaringen die met je gevoel resoneren in plaats van je een wereldbeeld te laten opdringen dat niet goed aanvoelt.

Natuurlijk kan je je niet volledig onttrekken van de samenleving. Maar zie er de relativiteit van in. De dogma's ( de leerstellingen die door als waarheid worden verkocht) van onze Westerse samenleving (een ideologie) zijn niet absoluut! Ze dwingen ons in een keurslijf en beperken ons. Neem het allemaal niet zo serieus! Ook de huidige omstandigheden tonen weer aan dat we in een samenleving leven die op angst gedreven is. Angst voor ziekte/dood, die ons steeds vatbaarder maakt voor controle en onze vrijheden steeds meer inperkt.

Ik heb gemerkt dat deze visie weinig weerklank vindt op het forum. Dat velen blijven steken in hun verhaal (zoals ik dat ook lang heb gedaan, mezelf zien als slachtoffer : van mijn bedrading, mijn omgeving, mijn opvoeding, mijn verhaal). En de verlossing vooral blijven zoeken in medicatie (komaan, weeral 20 posts in rubriek medicatie de afgelopen uren...) Ik vind het oprecht spijtig want het is mijn overtuiging dat velen baat zouden hebben bij deze ommekeer in bewustzijn.
Ik moet me er waarschijnlijk ook niet zo druk in maken, maar toch.

ADHD is geen stoornis. Onze symptomen zijn te 'genezen'. Maar dan moet je doordringen tot de kern en je klachten niet langer beschouwen als de verschijnselen van een ziekte. Laat je aub niet langer vastzetten!!
Paul Visser 3 weken geleden geplaatst
Hoi, 

Het meeste wat je hier zegt ben ik het niet mee eens, en vind ik zelfs een beetje kwalijk. 
ADHD is zeker wel een (neurobiologische) stoornis en er is ruim voldoende bewijs en onderzoek die dit onderstreept. Waar haal jij vandaan dat dit niet zo is? 
Daarbij wil ik zeggen dat "stoornis" en negatieve klank heeft, maar dat hoeft zeker niet zo te zijn. 

Je noemt "dat doen ze je graag doen geloven". Dit klinkt alsof je ervanuit gaat dat elke begleider, medicatievestrekker etc in een complot zit om geld te verdienen(of iets dergelijks). 
Ik ken deze manier van denken en ik ga het niet proberen te weerleggen, want dan zal ik ook wel in het complot zitten. Het moge duidelijk zijn dat ik dit complete onzin vind. 

Medicatie voor ADHD wordt wel eens vergeleken met het dragen van een bril. Sommige mensen hebben een bril nodig, met een daarbij voor hun aangemeten sterkte. Sommige mensen hebben ADHD medicatie nodig, met een daarbij voor hun aangemeten(bij ADHD ligt dit een stuk complexer maar dat is een ander verhaal)dosering. 
Je pakt toch ook niet iemands bril af en zegt dan: ja het verleden is niet belangrijk leef in het nu, het label "je ogen zijn slecht" bestaat niet etc. Snap je hoe volledig idoot dit klinkt? 

Als laatste iets waar ik het wel in kan vinden. Een bepaalde vorm van spiritaliteit, mediatie etc kan erg helpen, niet alleen voor ADHD. Een bepaalde rust/acceptatie creeeren is een belangrijke vaardigheid. 

reactie op @teckna:
mathieu wouters Trouwens, werk jij toevallig in die sector? Dat zou natuurlijk wel je manier van reageren verklaren. .. Niet mijn bedoeling om iedereen die in de psychische gezondheidszorg werkt over dezelfde kam te scheren. Maar het is wel mijn overtuiging dat die sector dringend aan een complete herziening toe is. 
3 weken geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 3 weken geleden geplaatst
Hey @teckna
Je hoeft het niet eens te zijn. Maar moet je er daarom zo op in hakken? Wat is er zo kwalijk, buiten misschien de toon op sommige vlakken. Omdat dit ingaat tegen jouw overtuiging? Omdat jij de traditionele vastgeroeste wetenschap hebt die je ondersteunt?

Als je de mens bekijkt als een biologische computer, onze verouderde visie op de biologie, dan is er inderdaad iets mis in onze hersenen. Maar dat zou puur een kwestie moeten zijn van het accepteren van neurodiversiteit.  we zijn meer dan ons brein en ons lichaam. Om verder te gaan in jouw metafoor van de bril. Als je gedwongen wordt door een bril te kijken die niet aangepast is aan de manier waarop je kijkt dan krijg je oogklachten. In deze maatschappij krijgt iedereen bij geboorte dezelfde bril. Niet aangepast aan de diversiteit onder de mensen. En als je dan problemen hebt zeggen ze : dat ligt aan hoe je hersenen de prikkels verwerken, niet aan de bril. 
Het is dus geen kwestie van iemand zijn bril afpakken, eerder een kwestie van te zeggen : ik hoef het niet op die manier te zien, niemand bepaalt door welke bril ik moet kijken. Ik zie het anders maar mijn zicht is perfect!

Begrijp je hoe idioot (om jouw woorden te gebruiken) jouw visie klinkt voor iemand die dat voor zichzelf heeft beslist? 
Paul Visser 3 weken geleden geplaatst
Hey Mathieu, 

ADHD laten vallen onder de noemer "neurodiversiteit" is bijzonder onverstandig, ook al zal niet iedereen het hier mee eens zijn. De term "neurodiversiteit" voelt voor mij als een manier om te zorgen dat men geaccepteerd wordt. Het gaat ervanuit dat iedereen gelijk is etc, en iedereen heeft wel een "gek randje". Maar daarmee veeg je het serieuze probleem van ADHD van tafel. ADHD is een serieus probleem met een duidelijke psysiopathologie. Dat maakt dat we anders zijn dan de rest van de wereld. Maar dat is niet erg, het is juist belangrijk dat men dat beseft. Een rode draad is duidelijk te herkennen met mensen met ADHD dat ze hun hele leven al aanpassen en mechanismen verzinnen om maar bij de rest te horen. Maar zo leer je niet (goed) met ADHD omgaan en het kan grote gevolgen hebben(angst, depressie, laag zelfbeeld.)

Mijn vergelijking met de bril ging niet over hoe men de wereld ziet, maar over een duidelijk meetbaar probleem(de vorm van je ogen zorgen dat je niet scherp ziet) met een duidelijke oplossing(glazen die het licht zo ombuigen dat je hiermee het gevolg van de vorm van je oog kunt opheffen). Het moet dan wel de goede sterkte zijn, maar dat is vrij makkelijk te bepalen. 

In de vergelijking met ADHD medicatie is de vorm van je oog het tekort aan aan dopamine/noradrenaline. De medicatie is de bril. Het belangrijke en tevens ingewikkelde probleem is dat je dat tekort niet kan meten. Afwijking van je oog kun je meten, tekort aan dopamine/noradrenaline niet. Daarom kan een medicatietraject lang en moeizaam zijn. Welke medicatie werkt, en welke dosis werkt? Testen, bevindingen opschrijven, bespreken met de arts, weer andere medicatie, werkt toch niet, dan maar weer terug en opnieuw. Heel vermoeiend maar wel belangrijk. Snap je deze vergelijking? 

Ik zie het dan meer dat niemand wordt met een bril geboren, maar sommige hebben er 1 nodig. Dus ook niemand wordt met ADHD medicatie geboren, maar sommige hebben het nodig. 
Je zegt: "En als je dan problemen hebt zeggen ze : dat ligt aan jhoe je hersenen de prikkels verwerken, niet aan de bril." De problemen komen omdat je hersenen de prikkels anders verwerken, en daarom heb je juist een bril(medicatie) nodig. 

Kijk, uiteindelijk moet je zelf beslissen of je gebruik wilt maken van medicatie. Als jij denkt dat het niet werkt of dat je het gewoonweg niet wilt gebruiken, dat is wat mij betreft helemaal prima. Er zijn ook zeker andere methodes om met ADHD om te gaan, al dan niet met of zonder medicatie erbij. 

Het belangrijkste punt vanuit mij is: Ga niet zeggen dat ADHD geen stoornis is en dat medicatie niet werkt etc. Heel veel mensen hebben hier last van, en heel veel mensen hebben heel veel baat bij alle hulp rondom ADHD, danwel medicatie, begeleiding of andere tips en trucs. 
Als iemand jouw stuk leest kan die wellicht denken dat diegene maar moet stoppen met medicatie, zich niet zo moet aanstellen want het bestaat klaarblijkelijk niet, zich toch maar niet moet gaan testen want het zal wel niet etc, met alle gevolgen van dien. En dat vind ik kwalijk. 

Wellicht heel kort door de bocht, kun je dit zien als een ziekte, en ziekte heeft behandeling nodig. Misschien dat mensen het niet prettig vinden dat ik ADHD een ziekte noem, maar het maakt wel een duidelijke vergelijking. Ziekte moet en kun je behandelen. Dat ADHD een vaak onzichtbaar, onbegrepen en ongelofelijk complex is, doet niet af van het probleem. 
reactie op @teckna:
mathieu wouters Hey Paul,
Ik wil er geen welles-nietes spelletje van maken. Je bent duidelijk een intelligent persoon, heel belezen in de materie (werkzaam in de ggz of al een heel traject achter de rug) . Ik heb een andere benadering (namelijk dat alles start vanuit bewustzijn). 

Jouw (pathologische) kijk maakt van anders bedrade mensen 'zieken'  en dat is waar ik tegengewicht wil tegen bieden. Ik zeg dat we onszelf niet als ziek hoeven te zien. Ik spreek uit mijn eigen ervaring. Ik heb mezelf lang als abnormaal beschouwd en proberen te voldoen aan verwachtingen.

Ben je echt bang dat mensen door mijn post plots gaan stoppen met medicatie? Geloof me, de meesten zijn volledig met jouw benadering mee. En als volwassene maak je zelf die keuze (in hoeverre dat die echt bewust kan zijn laat ik buiten beschouwing), maar als ik lees hoeveel mensen bereid zijn hun kinderen medicatie toe te dienen (met de beste bedoelingen, ook weer om het kind te kunnen laten voldoen aan 'verwachtingen', of omdat de signaalfunctie van hun gedrag misbegrepen wordt) heb ik daar moeite mee! Dan voel ik de noodzaak voel om er tegenin te gaan.

Iedereen is anders, aan iedereen is een randje, alleen passen sommigen zich makkelijker aan aan een norm dan anderen. En diegenen die er meer moeite mee hebben hebben sneller last van angst en depressie. Maar aan wat ligt dat dan? Aan een onmeetbare stoornis? Of aan een ziekelijke norm... Waarom mogen we onszelf wel in vraag stellen, maar niet het westerse 'geloof'? (verouderde 'wetenschap' en een gezondheidszorg gebaseerd op door de Farma-industrie gesponsorde onderzoeken)

Volgens jouw is het bestaan van adhd onomstotelijk bewezen. Hoe kan iets dat niet tastbaar is onomstotelijk bewezen worden? Ik durf het dus te betwijfelen... Je zegt dat het veroorzaakt wordt door een tekort van bepaalde stoffen in de hersenen. Onze hersenen geven stoffen af op basis van hoe we de realiteit ervaren en de bijhorende emoties. Ik geloof dus dat er een onevenwicht kan zijn, maar dat kan ook in orde komen door een aanpassing van de omgeving of onze perceptie van de realiteit. Als we opgroeien in een klimaat van angst, stress enz, zal dat zeker een invloed hebben op onze ontwikkelen en vooral op die van onze hersenen. Maar ook dat kan door ons 'bewustzijn' beïnvloeden.

Je vindt mijn benadering kwalijk... Wat is er kwalijk aan te zeggen dat we niet ons ganse leven slachtoffer hoeven te zijn? Het is in veel gevallen een keuze. Is het dan minder kwalijk een leven lang medicatie te nemen met vanalle bijwerkingen tot gevolg (lees maar in de rubriek medicatie) en je in bochten te wringen? Wie wordt daar beter van (buiten, je weet wel 😉

Het staat iedereen vrij te zeggen dat hij of zij  een stoornis heeft. Ik heb ook de diagnose adhd (op eigen aandringen) gehad. Maar het traject van medicatie en therapie deed me nog meer vastlopen. Voor mij kwam de verlossing toen ik mijn oude overtuigingen over het leven losliet en mijn bewustzijn verruimde.
 
Die ervaring wil ik delen. 
3 weken geleden

Beantwoorden

Paul Visser Hey Mathieu, 

Mijn punt is dat het niet erg is dat je "ziek" bent, een stoornis hebt, of alle namen die je maar kunt bedenken. Het feit is dat er iets aan de hand is, dat bepaalde dingen voor bepaalde mensen lastiger zijn dan voor anderen, en dat daar oplossingen voor zijn. 
Je bent als ADHD'er ook helemaal geen slachtoffer. Ik denk dat het zeer zeker kwalijker is om niets met ADHD te doen dan je verantwoordelijkheid te nemen en bijpassende medicatie en begeleiding te zoeken. Je noemt bijwerkingen van medicatie, maar bedenk eens wat de "bijwerkingen" zijn van onbehandelde ADHD. Je hoeft maar even rond te  zoeken op het internet om allerlei mensen tegen te komen die hun studie niet hebben gehaald, vaak worden ontslagen, geen relaties kunnen behouden, in de schulden zitten, angsten en depressies hebben ontwikkeld, totaal geen zelfvertrouwen meer hebben als gevolg van onbehandelde ADHD. Nou dan neem ik het minimale risico van medicatie voor lief. 

Ik kan hier een hele stapel feiten gaan noemen maar wellicht is het handiger als je zelf kijkt, dan heb je ook de bron erbij. Dit is bijvoorbeeld een goede resource: https://www.cdc.gov/ncbddd/adhd/research.html
Ik hoop dat je hiermee wat meer inzicht krijgt in de huidige stand van de wetenschap op het gebied van ADHD. 
Je kunt inderdaad de hoeveelheid noradrenaline en dopamine enigszins aanpassen. Onder andere door sport, uitdagingen die je intressant vind en nog tal van manieren. Het probleem is dat je niet de hele dag kunt sporten, leuke dingen doen etc, en dan kan medicatie een oplossing zijn. 
Als ik mijn ADHD volledig op kon lossen door een beetje sport etc dan zou ik dat zeker doen, maar helaas is dat niet voldoende. Ik schaam mij ook totaal niet voor het gebruik van mijn medicatie. 

Ik denk dat het meeste zo wel een beetje gezegd is. Zoals je wellicht wel door hebt probeer ik feiten van fabels te onderscheiden. Ik ben er van overtuigd dat je het verst komt door te luisteren naar de wetenschap en vertrouwen te hebben in zorgverleners die hun leven wijden aan het helpen van andere mensen. 

3 weken geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Klaudi klp 2 weken geleden geplaatst
ADHD genezen is onmogelijk. Hoe kom je bij deze onzin die je hier publiceert?

Behandeling ADHD. (bron ADHD is op zich niet te genezen. Het vormt een blijvende kwetsbaarheid. De behandeling heeft als doel de symptomen te verminderen en het ontstaan van bijkomende problemen te voorkomen en/of te beperken.

Ga jij Emergis, Lentis of Balansdigitaal bellen? Die schrijven namelijk dat ADHD niet te genezen is! Nadrukkelijk wordt wel beschreven dat je ADHD kunt verminderen met medicatie of tools.

dussssss
reactie op @klaudiklp:
mathieu wouters @klaudiklp
k zeg dat als je gelooft dat je een stoornis hebt (in dit geval ADHD) je daar inderdaad nooit van gaat genezen.  Ik heb de diagnose, maar heb ondertussen beslist dat ik geen stoornis heb 😊.  En raar maar waar, door mijn shift in 'bewustzijn' gaat het sindsdien veel beter met me.  Neem ook geen medicatie meer.  Ik ga niet beweren dat dit voor iedereen zo simpel gaat zijn. 

Dus : ofwel hebben ze mij verkeerd gediagnostiseerd, ofwel kan je met je bewustzijn meer dan je denkt.

Ik heb het recht daarin te geloven en dat geloof met anderen te delen, net zoals jij het recht hebt dat onzin te vinden en het systeem-'geloof' te verdedigen... 

Ik zou graag eens een serieuze discussie hebben hierover, in plaats van onmiddellijk gecounterd te worden met termen als 'onzin'.

Wat is trouwens de bron van ADHD die niet te genezen valt?  Kan iemand daar zijn vinger op leggen?  De bron van onze klachten is voor iedereen anders...

De instanties baseren zich, net als jij, voornamelijk op onderzoeken die door de farmaceutische industrie gesponsord en gestuurd worden. Wat niet wil zeggen dat ik niet geloof in de oprechte intenties van die organisaties. dussss.... ik ga ze niet bellen nee ;)
2 weken geleden

Beantwoorden

Rob S 2 weken geleden geplaatst
Misschien een hele rare vraag. Maar als jij genezen bent en dus geen ADHD meer hebt, wat doe je hier dan nog? Iedereen moet lekker voor zichzelf bepalen hoe hij zaken in zijn of haar leven aanpakt. Want, om jouw eigen woorden te gebruiken, we zijn allemaal individuele mensen, geen adhd'ers pur sang. Natuurlijk mag je je visie delen, maar als je denk dat jouw waarheid meteen de waarheid voor iedereen moet zijn dan ben je simpelweg arrogant. Ook vanwege je verwijtende toon in je betoog. En als je het vervolgens baseert op complottheorieën dat big pharma en de overheid ons allemaal ziek willen hebben en daarmee ook niet open staat voor andermans waarheid (je vraagt immers om bronnen, maar geeft er zelf geen) dan ben je voor mij gewoon een complotgekkie. En dat hoeft dan niet perse een waarheid te zijn, maar slechts mijn mening. 
reactie op @robs:
mathieu wouters @robs
Ik geef mijn visie inderdaad als een waarheid weer, en dat hoeft inderdaad niet zo voor iedereen te zijn.
Als ik mijn betoog lees vind ik persoonlijk niet dat er arrogantie doorzweemt.  Het is een andere toon dan diegene die je hier over het algemeen leest ja.  Het is oprecht mijn wens dat mensen afstappen van de puur pathologische kijk op ziekte en stoornissen. Als je daar niet voor openstaat, oké, reageer dan gewoon niet. Ik respecteer het feit dat je een ander mening hebt. Maar noem me Aub niet zondermeer een complotgek. Makkelijk hé, iemand zijn visie op die manier ondermijnen. Ik kan je bronnen geven, maar die ga je dan waarschijnlijk ook meteen onder een bepaalde noemer plaatsen, niet?

Wat Farma betreft: mag ik de intenties van een biljoenenindustrie die verslaving in de hand werkt en jaarlijks met hun legale drugs meer doden veroorzaakt dan het 'illegale' drug circuit, niet in vraag stellen zonder de stempel 'complotgek' te krijgen? Ik heb het heus niet over een complot waarin elke dokter, elke onderzoeker betrokken is. Jij haalt 1 élément uit mijn betoog om het geheel onderuit te halen. Beetje oneerlijk...

Sorry, maar ik begrijp jouw manier van reageren niet. Ik weet dat ik me er niet boos in zou moeten maken maar ik word echt kwaad van dit soort toch wel 'mainstream' reacties en heb de neiging te zeggen : blijf lekker in je bubbel als je je daar goed voelt 😉.

Als je echt bronnen wil zal ik je die geven... Maar ik heb het gevoel dat je die niet wetenschappelijk onderbouwd genoeg gaat vinden (toch niet het soort 'weten'schap waar jij je zo afhankelijk van opstelt).
Mijn mening is dat je jezelf erg beperkt als je je beeld op de realiteit enkel baseert op die wetenschap en niet openstaat voor meer intuïtieve kennis die voor iedereen beschikbaar is (ik weet niet hoe het anders te omschrijven).
1 week geleden

Beantwoorden

Rob S Luister, je geeft meerdere keren aan dat "wij" maar eens voor onszelf moeten denken, in plaats van blind het systeem moeten volgen zonder na te denken. Dat we onze kinderen maar vol drugs stoppen, dat we onszelf labels opplakken om onszelf beter te voelen, dat we onszelf niet zien als persoon maar als patient. In jouw berichten toon je jezelf als een vrije geest, maar de rest als slaven van het systeem. Zo lees ik het in ieder geval. Denk je serieus dat niemand op dit forum zichzelf dezelfde vragen heeft gesteld? En besef je je dat het kan zijn dat iemand aan al  die dingen heeft gedacht en toch tot een andere conclusie dan jij bent gekomen? Iedereen hier is een individu en probeert op zijn of haar manier hun leven beter te maken, of beter te begrijpen, en daar ben jij om ons te zeggen dat we in het verkeerde systeem geloven. Ja, dat schiet mij in het verkeerde keelgat en dan kan je een sarcastische reactie verwachten. 

De grap is, jij weet niets van mij. Of tenminste, je zou wat forum posts kunnen lezen en dan weet je iets. Maar je weet niet eens wat mijn standpunt is in deze kwestie, want ik heb niet eens op de inhoud van jouw post gereageerd. Ik ben het namelijk zelfs eens met een aantal van jouw stellingen, maar ik ben er zelf minder stellig naar anderen over omdat die dingen voor MIJ werken. Zoals sommige dingen ook voor jou werken. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen er iets mee kan. En dat vind ik arrogant, dat jouw manier voor iedereen de beste manier is.

En wat betreft je bronnen, ik heb persoonlijk geen interesse in een inhoudelijke discussie. Zoals je ondertussen misschien al begrijpt ben ik al voorzien van een eigen visie. En die is niet gebaseerd op blind een systeem geloven, sterker nog ik ben 44 jaar en dit is een proces wat al duurt sinds mijn adolescentie. Niet dat ik niet open sta voor andermans gedachten, maar niet als ik al meteen verteld wordt dat ik er helemaal naast zit. Da's geen basis voor een gelijkwaardige discussie en ik kan dat dan ook niet serieus nemen.
1 week geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @robs
ik begrijp wel wat je zegt.  Maar je had dat bijvoorbeeld ook op die manier kunnen zeggen (bijvoorbeeld : ik ben het met bepaalde dingen wel eens, maar je stelt het wel heel absoluut, terwijl het niet voor iedereen zo hoeft te zijn?).  Ik ken je inderdaad niet.  Jij mij ook niet, dan zou je namelijk merken dat ik helemaal niet zo arrogant ben als ik nu blijkbaar overkom 😉.  Ik ben ook niet zo eenduidig als je nu op basis van mijn posts zou denken.

Ik denk dat ik vooral zo stellig ben als tegenreactie, en het feit dat mijn 'inzichten' nog nieuw zijn en voor mij veel heilzamer zijn dan therapie en medicatie. Maar ik besef ook wel dat ik op die manier niet veel mensen zal bereiken.  Toch blijf ik de noodzaak voelen van een bepaalde 'bewustwording'.  Alleen kan je dat niet forceren.  

Mijn frustratie is vooral : waarom mag je een kind vanaf de geboorte een bepaalde 'waarheid' opdringen en moet ik voorzichtig zijn als ik mijn visie formuleer? Ik probeer namelijk een positieve boodschap te brengen namelijk : we zijn niet zo beperkt als we denken. De realiteit die ons wordt opgedrongen (hoe moet ik dat anders formuleren?) werkt vooral beperkend...
1 week geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 1 week geleden geplaatst
ADHD kun je niet genezen is mijn mening. Je kunt er wel voor kiezen om ADHD te behandelen zonder medicatie maar genezen gaat voor mij een stap te ver.
reactie op @coenoldebijvank:
mathieu wouters bwa, naar mijn mening is het een keuze. Versta me niet verkeerd : onze klachten zijn geen keuze hé! Maar die hebben voor iedereen een andere oorsprong. Je kan er dan voor kiezen je klachten onder de verzamelnaam ADHD te plaatsen en je op die basis verder laten behandelen (wat volgens mij nog te vaak enkel symptoombestrijding is en op lange termijn weinig oplost).  Of je kleeft er geen label op en zoekt verder naar de diepere kern van de klachten.  Nogmaals, als je voor jezelf beslist hebt dat je een stoornis hebt (of je laat anderen dat in jouw plaats beslissen), dan wordt het moeilijk om van je klachten af te komen.

Volgens mij is het label beperkend, en kan de andere optie op lange termijn verruimend werken...  De tegenhanger van beperking is verruiming. Maar mensen (ik ga voorzichtig zijn), dat is (maar) mijn mening!
1 week geleden

Beantwoorden

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 08 May 2020 om 10:58
Aantal lezers 23
Aantal reacties 15