ADHD is niet te genezen : niet als dat je overtuiging is!

Laatste reactie 11/08/2020 21:21 door Sebas
· Markeren als ongelezen
mathieu wouters 3 maanden geleden geplaatst
Hallo allemaal. Hier is 'de zwever' weer 😄! 

Ik ga nog eens proberen wat tegengewicht te bieden tegen de overwegend pathologische benadering van onze 'gemeenschappelijke' klachten die we hier gemakkelijkheidshalve onder de noemer ADHD plaatsen. 

Het is mijn indruk dat een meerderheid van de forumleden hun klachten blijven zien als het gevolg van een stoornis in plaats van als symptomen van iets dat dieper gelegen is. We kleven onszelf een (zoveelste) label op in de hoop zo meer grip te krijgen op het leven. 'Eindelijk weet ik wat er mis met me is! Nu begrijp ik wat me steeds in de weg heeft gezeten!"

"ADHD is een stoornis en is niet te genezen." Met die overtuiging blijf je je leven lang afhankelijk van medicatie en begeleiding. Dat hoeft niet. We kunnen van onze klachten verlost geraken. Niet door de symptomen te onderdrukken of truukjes te leren om te kunnen overleven in 'de realiteit', (die uiteindelijk maar een smal spectrum is van de potentiële werkelijkheid) die ons wordt opgedrongen. Niet door ons afhankelijk op te stellen van anderen, door onszelf als slachtoffer van onze 'stoornis' te zien, niet door te blijven hangen in het verhaal : 'dit is mijn verleden, het heeft me gemaakt tot wie ik ben, ik ben zus, ik ben zo... en daar valt niets aan te veranderen'.

De bevrijding zit hem in het loslaten van dat verhaaltje. Jij bént niet je verleden. Je bent ook niet je labels. Geen : 'ik héb ADHD.  Dat bepaalt wie ik ben'. Het is een illusie dat labels je een beter begrip geven van wie je bent. Die labels lijnen je ego gewoon sterker af en geven je het gevoel nog meer afgescheiden te zijn van je omgeving. We raken verstrikt onze verhalen die ons van al het andere disconnecteren.

De genezing zit hem in het jezelf bevrijden uit de gevangenis van je verstand. We laten onze werkelijkheid vanaf de geboorte bepalen door de informatie die we van onze omgeving krijgen. Die informatie zegt ons dat het leven een uitdaging is, dat we moeten vechten om te overleven, dat je steeds je best moet doen om iets op te bouwen, en dat je alles wat je opgebouwd hebt ook weer kan verliezen door allerlei potentiële gevaren. Je moet dus steeds op je hoede zijn. Een wereldbeeld gebaseerd op angst. Angst voor verlies, ziekte, dood...

We hebben een hoofd vol chaos. En dan lijkt het logisch dat structuur voor ons dé oplossing is. We proberen door overcompensatie grip te krijgen op het leven. Meer kennis opdoen. Maar hoe meer informatie we tot ons nemen, hoe meer we de weg kwijtraken in de overvloed. Kortom : hoe meer we trachten grip te krijgen, hoe meer het leven door onze vingers lijkt te glippen.

De sleutel is aanvaarding en verruiming : je verleden niet ontkennen, maar het niet laten bepalen wie je nu bent of wie je in de toekomst zal zijn. Emoties niet verdrukken maar ze toelaten, een plaats geven en vervolgens loslaten. Hindernissen niet steeds zien als iets negatiefs. Ze dagen je uit om creatief te zijn, om te evolueren. We zijn hier om te ervaren, te falen en daaruit te leren. Pas je niet steeds aan deze 'realiteit' een realiteit die voor jou gecreëerd werd en een levensstijl die als 'norm' wordt vooropgesteld. Creëer een eigen realiteit gebaseerd op informatie, ideeën, beelden, ervaringen die met je gevoel resoneren in plaats van je een wereldbeeld te laten opdringen dat niet goed aanvoelt.

Natuurlijk kan je je niet volledig onttrekken van de samenleving. Maar zie er de relativiteit van in. De dogma's ( de leerstellingen die door als waarheid worden verkocht) van onze Westerse samenleving (een ideologie) zijn niet absoluut! Ze dwingen ons in een keurslijf en beperken ons. Neem het allemaal niet zo serieus! Ook de huidige omstandigheden tonen weer aan dat we in een samenleving leven die op angst gedreven is. Angst voor ziekte/dood, die ons steeds vatbaarder maakt voor controle en onze vrijheden steeds meer inperkt.

Ik heb gemerkt dat deze visie weinig weerklank vindt op het forum. Dat velen blijven steken in hun verhaal (zoals ik dat ook lang heb gedaan, mezelf zien als slachtoffer : van mijn bedrading, mijn omgeving, mijn opvoeding, mijn verhaal). En de verlossing vooral blijven zoeken in medicatie (komaan, weeral 20 posts in rubriek medicatie de afgelopen uren...) Ik vind het oprecht spijtig want het is mijn overtuiging dat velen baat zouden hebben bij deze ommekeer in bewustzijn.
Ik moet me er waarschijnlijk ook niet zo druk in maken, maar toch.

ADHD is geen stoornis. Onze symptomen zijn te 'genezen'. Maar dan moet je doordringen tot de kern en je klachten niet langer beschouwen als de verschijnselen van een ziekte. Laat je aub niet langer vastzetten!!
Paul Visser 3 maanden geleden geplaatst
Hoi, 

Het meeste wat je hier zegt ben ik het niet mee eens, en vind ik zelfs een beetje kwalijk. 
ADHD is zeker wel een (neurobiologische) stoornis en er is ruim voldoende bewijs en onderzoek die dit onderstreept. Waar haal jij vandaan dat dit niet zo is? 
Daarbij wil ik zeggen dat "stoornis" en negatieve klank heeft, maar dat hoeft zeker niet zo te zijn. 

Je noemt "dat doen ze je graag doen geloven". Dit klinkt alsof je ervanuit gaat dat elke begleider, medicatievestrekker etc in een complot zit om geld te verdienen(of iets dergelijks). 
Ik ken deze manier van denken en ik ga het niet proberen te weerleggen, want dan zal ik ook wel in het complot zitten. Het moge duidelijk zijn dat ik dit complete onzin vind. 

Medicatie voor ADHD wordt wel eens vergeleken met het dragen van een bril. Sommige mensen hebben een bril nodig, met een daarbij voor hun aangemeten sterkte. Sommige mensen hebben ADHD medicatie nodig, met een daarbij voor hun aangemeten(bij ADHD ligt dit een stuk complexer maar dat is een ander verhaal)dosering. 
Je pakt toch ook niet iemands bril af en zegt dan: ja het verleden is niet belangrijk leef in het nu, het label "je ogen zijn slecht" bestaat niet etc. Snap je hoe volledig idoot dit klinkt? 

Als laatste iets waar ik het wel in kan vinden. Een bepaalde vorm van spiritaliteit, mediatie etc kan erg helpen, niet alleen voor ADHD. Een bepaalde rust/acceptatie creeeren is een belangrijke vaardigheid. 

reactie op @teckna:
mathieu wouters Trouwens, werk jij toevallig in die sector? Dat zou natuurlijk wel je manier van reageren verklaren. .. Niet mijn bedoeling om iedereen die in de psychische gezondheidszorg werkt over dezelfde kam te scheren. Maar het is wel mijn overtuiging dat die sector dringend aan een complete herziening toe is. 
3 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 3 maanden geleden geplaatst
Hey @teckna
Je hoeft het niet eens te zijn. Maar moet je er daarom zo op in hakken? Wat is er zo kwalijk, buiten misschien de toon op sommige vlakken. Omdat dit ingaat tegen jouw overtuiging? Omdat jij de traditionele vastgeroeste wetenschap hebt die je ondersteunt?

Als je de mens bekijkt als een biologische computer, onze verouderde visie op de biologie, dan is er inderdaad iets mis in onze hersenen. Maar dat zou puur een kwestie moeten zijn van het accepteren van neurodiversiteit.  we zijn meer dan ons brein en ons lichaam. Om verder te gaan in jouw metafoor van de bril. Als je gedwongen wordt door een bril te kijken die niet aangepast is aan de manier waarop je kijkt dan krijg je oogklachten. In deze maatschappij krijgt iedereen bij geboorte dezelfde bril. Niet aangepast aan de diversiteit onder de mensen. En als je dan problemen hebt zeggen ze : dat ligt aan hoe je hersenen de prikkels verwerken, niet aan de bril. 
Het is dus geen kwestie van iemand zijn bril afpakken, eerder een kwestie van te zeggen : ik hoef het niet op die manier te zien, niemand bepaalt door welke bril ik moet kijken. Ik zie het anders maar mijn zicht is perfect!

Begrijp je hoe idioot (om jouw woorden te gebruiken) jouw visie klinkt voor iemand die dat voor zichzelf heeft beslist? 
Paul Visser 3 maanden geleden geplaatst
Hey Mathieu, 

ADHD laten vallen onder de noemer "neurodiversiteit" is bijzonder onverstandig, ook al zal niet iedereen het hier mee eens zijn. De term "neurodiversiteit" voelt voor mij als een manier om te zorgen dat men geaccepteerd wordt. Het gaat ervanuit dat iedereen gelijk is etc, en iedereen heeft wel een "gek randje". Maar daarmee veeg je het serieuze probleem van ADHD van tafel. ADHD is een serieus probleem met een duidelijke psysiopathologie. Dat maakt dat we anders zijn dan de rest van de wereld. Maar dat is niet erg, het is juist belangrijk dat men dat beseft. Een rode draad is duidelijk te herkennen met mensen met ADHD dat ze hun hele leven al aanpassen en mechanismen verzinnen om maar bij de rest te horen. Maar zo leer je niet (goed) met ADHD omgaan en het kan grote gevolgen hebben(angst, depressie, laag zelfbeeld.)

Mijn vergelijking met de bril ging niet over hoe men de wereld ziet, maar over een duidelijk meetbaar probleem(de vorm van je ogen zorgen dat je niet scherp ziet) met een duidelijke oplossing(glazen die het licht zo ombuigen dat je hiermee het gevolg van de vorm van je oog kunt opheffen). Het moet dan wel de goede sterkte zijn, maar dat is vrij makkelijk te bepalen. 

In de vergelijking met ADHD medicatie is de vorm van je oog het tekort aan aan dopamine/noradrenaline. De medicatie is de bril. Het belangrijke en tevens ingewikkelde probleem is dat je dat tekort niet kan meten. Afwijking van je oog kun je meten, tekort aan dopamine/noradrenaline niet. Daarom kan een medicatietraject lang en moeizaam zijn. Welke medicatie werkt, en welke dosis werkt? Testen, bevindingen opschrijven, bespreken met de arts, weer andere medicatie, werkt toch niet, dan maar weer terug en opnieuw. Heel vermoeiend maar wel belangrijk. Snap je deze vergelijking? 

Ik zie het dan meer dat niemand wordt met een bril geboren, maar sommige hebben er 1 nodig. Dus ook niemand wordt met ADHD medicatie geboren, maar sommige hebben het nodig. 
Je zegt: "En als je dan problemen hebt zeggen ze : dat ligt aan jhoe je hersenen de prikkels verwerken, niet aan de bril." De problemen komen omdat je hersenen de prikkels anders verwerken, en daarom heb je juist een bril(medicatie) nodig. 

Kijk, uiteindelijk moet je zelf beslissen of je gebruik wilt maken van medicatie. Als jij denkt dat het niet werkt of dat je het gewoonweg niet wilt gebruiken, dat is wat mij betreft helemaal prima. Er zijn ook zeker andere methodes om met ADHD om te gaan, al dan niet met of zonder medicatie erbij. 

Het belangrijkste punt vanuit mij is: Ga niet zeggen dat ADHD geen stoornis is en dat medicatie niet werkt etc. Heel veel mensen hebben hier last van, en heel veel mensen hebben heel veel baat bij alle hulp rondom ADHD, danwel medicatie, begeleiding of andere tips en trucs. 
Als iemand jouw stuk leest kan die wellicht denken dat diegene maar moet stoppen met medicatie, zich niet zo moet aanstellen want het bestaat klaarblijkelijk niet, zich toch maar niet moet gaan testen want het zal wel niet etc, met alle gevolgen van dien. En dat vind ik kwalijk. 

Wellicht heel kort door de bocht, kun je dit zien als een ziekte, en ziekte heeft behandeling nodig. Misschien dat mensen het niet prettig vinden dat ik ADHD een ziekte noem, maar het maakt wel een duidelijke vergelijking. Ziekte moet en kun je behandelen. Dat ADHD een vaak onzichtbaar, onbegrepen en ongelofelijk complex is, doet niet af van het probleem. 
reactie op @teckna:
mathieu wouters Hey Paul,
Ik wil er geen welles-nietes spelletje van maken. Je bent duidelijk een intelligent persoon, heel belezen in de materie (werkzaam in de ggz of al een heel traject achter de rug) . Ik heb een andere benadering (namelijk dat alles start vanuit bewustzijn). 

Jouw (pathologische) kijk maakt van anders bedrade mensen 'zieken'  en dat is waar ik tegengewicht wil tegen bieden. Ik zeg dat we onszelf niet als ziek hoeven te zien. Ik spreek uit mijn eigen ervaring. Ik heb mezelf lang als abnormaal beschouwd en proberen te voldoen aan verwachtingen.

Ben je echt bang dat mensen door mijn post plots gaan stoppen met medicatie? Geloof me, de meesten zijn volledig met jouw benadering mee. En als volwassene maak je zelf die keuze (in hoeverre dat die echt bewust kan zijn laat ik buiten beschouwing), maar als ik lees hoeveel mensen bereid zijn hun kinderen medicatie toe te dienen (met de beste bedoelingen, ook weer om het kind te kunnen laten voldoen aan 'verwachtingen', of omdat de signaalfunctie van hun gedrag misbegrepen wordt) heb ik daar moeite mee! Dan voel ik de noodzaak voel om er tegenin te gaan.

Iedereen is anders, aan iedereen is een randje, alleen passen sommigen zich makkelijker aan aan een norm dan anderen. En diegenen die er meer moeite mee hebben hebben sneller last van angst en depressie. Maar aan wat ligt dat dan? Aan een onmeetbare stoornis? Of aan een ziekelijke norm... Waarom mogen we onszelf wel in vraag stellen, maar niet het westerse 'geloof'? (verouderde 'wetenschap' en een gezondheidszorg gebaseerd op door de Farma-industrie gesponsorde onderzoeken)

Volgens jouw is het bestaan van adhd onomstotelijk bewezen. Hoe kan iets dat niet tastbaar is onomstotelijk bewezen worden? Ik durf het dus te betwijfelen... Je zegt dat het veroorzaakt wordt door een tekort van bepaalde stoffen in de hersenen. Onze hersenen geven stoffen af op basis van hoe we de realiteit ervaren en de bijhorende emoties. Ik geloof dus dat er een onevenwicht kan zijn, maar dat kan ook in orde komen door een aanpassing van de omgeving of onze perceptie van de realiteit. Als we opgroeien in een klimaat van angst, stress enz, zal dat zeker een invloed hebben op onze ontwikkelen en vooral op die van onze hersenen. Maar ook dat kan door ons 'bewustzijn' beïnvloeden.

Je vindt mijn benadering kwalijk... Wat is er kwalijk aan te zeggen dat we niet ons ganse leven slachtoffer hoeven te zijn? Het is in veel gevallen een keuze. Is het dan minder kwalijk een leven lang medicatie te nemen met vanalle bijwerkingen tot gevolg (lees maar in de rubriek medicatie) en je in bochten te wringen? Wie wordt daar beter van (buiten, je weet wel 😉

Het staat iedereen vrij te zeggen dat hij of zij  een stoornis heeft. Ik heb ook de diagnose adhd (op eigen aandringen) gehad. Maar het traject van medicatie en therapie deed me nog meer vastlopen. Voor mij kwam de verlossing toen ik mijn oude overtuigingen over het leven losliet en mijn bewustzijn verruimde.
 
Die ervaring wil ik delen. 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Paul Visser Hey Mathieu, 

Mijn punt is dat het niet erg is dat je "ziek" bent, een stoornis hebt, of alle namen die je maar kunt bedenken. Het feit is dat er iets aan de hand is, dat bepaalde dingen voor bepaalde mensen lastiger zijn dan voor anderen, en dat daar oplossingen voor zijn. 
Je bent als ADHD'er ook helemaal geen slachtoffer. Ik denk dat het zeer zeker kwalijker is om niets met ADHD te doen dan je verantwoordelijkheid te nemen en bijpassende medicatie en begeleiding te zoeken. Je noemt bijwerkingen van medicatie, maar bedenk eens wat de "bijwerkingen" zijn van onbehandelde ADHD. Je hoeft maar even rond te  zoeken op het internet om allerlei mensen tegen te komen die hun studie niet hebben gehaald, vaak worden ontslagen, geen relaties kunnen behouden, in de schulden zitten, angsten en depressies hebben ontwikkeld, totaal geen zelfvertrouwen meer hebben als gevolg van onbehandelde ADHD. Nou dan neem ik het minimale risico van medicatie voor lief. 

Ik kan hier een hele stapel feiten gaan noemen maar wellicht is het handiger als je zelf kijkt, dan heb je ook de bron erbij. Dit is bijvoorbeeld een goede resource: https://www.cdc.gov/ncbddd/adhd/research.html
Ik hoop dat je hiermee wat meer inzicht krijgt in de huidige stand van de wetenschap op het gebied van ADHD. 
Je kunt inderdaad de hoeveelheid noradrenaline en dopamine enigszins aanpassen. Onder andere door sport, uitdagingen die je intressant vind en nog tal van manieren. Het probleem is dat je niet de hele dag kunt sporten, leuke dingen doen etc, en dan kan medicatie een oplossing zijn. 
Als ik mijn ADHD volledig op kon lossen door een beetje sport etc dan zou ik dat zeker doen, maar helaas is dat niet voldoende. Ik schaam mij ook totaal niet voor het gebruik van mijn medicatie. 

Ik denk dat het meeste zo wel een beetje gezegd is. Zoals je wellicht wel door hebt probeer ik feiten van fabels te onderscheiden. Ik ben er van overtuigd dat je het verst komt door te luisteren naar de wetenschap en vertrouwen te hebben in zorgverleners die hun leven wijden aan het helpen van andere mensen. 

3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Klaudi klp 3 maanden geleden geplaatst
ADHD genezen is onmogelijk. Hoe kom je bij deze onzin die je hier publiceert?

Behandeling ADHD. (bron ADHD is op zich niet te genezen. Het vormt een blijvende kwetsbaarheid. De behandeling heeft als doel de symptomen te verminderen en het ontstaan van bijkomende problemen te voorkomen en/of te beperken.

Ga jij Emergis, Lentis of Balansdigitaal bellen? Die schrijven namelijk dat ADHD niet te genezen is! Nadrukkelijk wordt wel beschreven dat je ADHD kunt verminderen met medicatie of tools.

dussssss
reactie op @klaudiklp:
mathieu wouters @klaudiklp
k zeg dat als je gelooft dat je een stoornis hebt (in dit geval ADHD) je daar inderdaad nooit van gaat genezen.  Ik heb de diagnose, maar heb ondertussen beslist dat ik geen stoornis heb 😊.  En raar maar waar, door mijn shift in 'bewustzijn' gaat het sindsdien veel beter met me.  Neem ook geen medicatie meer.  Ik ga niet beweren dat dit voor iedereen zo simpel gaat zijn. 

Dus : ofwel hebben ze mij verkeerd gediagnostiseerd, ofwel kan je met je bewustzijn meer dan je denkt.

Ik heb het recht daarin te geloven en dat geloof met anderen te delen, net zoals jij het recht hebt dat onzin te vinden en het systeem-'geloof' te verdedigen... 

Ik zou graag eens een serieuze discussie hebben hierover, in plaats van onmiddellijk gecounterd te worden met termen als 'onzin'.

Wat is trouwens de bron van ADHD die niet te genezen valt?  Kan iemand daar zijn vinger op leggen?  De bron van onze klachten is voor iedereen anders...

De instanties baseren zich, net als jij, voornamelijk op onderzoeken die door de farmaceutische industrie gesponsord en gestuurd worden. Wat niet wil zeggen dat ik niet geloof in de oprechte intenties van die organisaties. dussss.... ik ga ze niet bellen nee ;)
3 maanden geleden

Beantwoorden

Rob S 3 maanden geleden geplaatst
Misschien een hele rare vraag. Maar als jij genezen bent en dus geen ADHD meer hebt, wat doe je hier dan nog? Iedereen moet lekker voor zichzelf bepalen hoe hij zaken in zijn of haar leven aanpakt. Want, om jouw eigen woorden te gebruiken, we zijn allemaal individuele mensen, geen adhd'ers pur sang. Natuurlijk mag je je visie delen, maar als je denk dat jouw waarheid meteen de waarheid voor iedereen moet zijn dan ben je simpelweg arrogant. Ook vanwege je verwijtende toon in je betoog. En als je het vervolgens baseert op complottheorieën dat big pharma en de overheid ons allemaal ziek willen hebben en daarmee ook niet open staat voor andermans waarheid (je vraagt immers om bronnen, maar geeft er zelf geen) dan ben je voor mij gewoon een complotgekkie. En dat hoeft dan niet perse een waarheid te zijn, maar slechts mijn mening. 
reactie op @robs:
mathieu wouters @robs
Ik geef mijn visie inderdaad als een waarheid weer, en dat hoeft inderdaad niet zo voor iedereen te zijn.
Als ik mijn betoog lees vind ik persoonlijk niet dat er arrogantie doorzweemt.  Het is een andere toon dan diegene die je hier over het algemeen leest ja.  Het is oprecht mijn wens dat mensen afstappen van de puur pathologische kijk op ziekte en stoornissen. Als je daar niet voor openstaat, oké, reageer dan gewoon niet. Ik respecteer het feit dat je een ander mening hebt. Maar noem me Aub niet zondermeer een complotgek. Makkelijk hé, iemand zijn visie op die manier ondermijnen. Ik kan je bronnen geven, maar die ga je dan waarschijnlijk ook meteen onder een bepaalde noemer plaatsen, niet?

Wat Farma betreft: mag ik de intenties van een biljoenenindustrie die verslaving in de hand werkt en jaarlijks met hun legale drugs meer doden veroorzaakt dan het 'illegale' drug circuit, niet in vraag stellen zonder de stempel 'complotgek' te krijgen? Ik heb het heus niet over een complot waarin elke dokter, elke onderzoeker betrokken is. Jij haalt 1 élément uit mijn betoog om het geheel onderuit te halen. Beetje oneerlijk...

Sorry, maar ik begrijp jouw manier van reageren niet. Ik weet dat ik me er niet boos in zou moeten maken maar ik word echt kwaad van dit soort toch wel 'mainstream' reacties en heb de neiging te zeggen : blijf lekker in je bubbel als je je daar goed voelt 😉.

Als je echt bronnen wil zal ik je die geven... Maar ik heb het gevoel dat je die niet wetenschappelijk onderbouwd genoeg gaat vinden (toch niet het soort 'weten'schap waar jij je zo afhankelijk van opstelt).
Mijn mening is dat je jezelf erg beperkt als je je beeld op de realiteit enkel baseert op die wetenschap en niet openstaat voor meer intuïtieve kennis die voor iedereen beschikbaar is (ik weet niet hoe het anders te omschrijven).
2 maanden geleden

Beantwoorden

Rob S Luister, je geeft meerdere keren aan dat "wij" maar eens voor onszelf moeten denken, in plaats van blind het systeem moeten volgen zonder na te denken. Dat we onze kinderen maar vol drugs stoppen, dat we onszelf labels opplakken om onszelf beter te voelen, dat we onszelf niet zien als persoon maar als patient. In jouw berichten toon je jezelf als een vrije geest, maar de rest als slaven van het systeem. Zo lees ik het in ieder geval. Denk je serieus dat niemand op dit forum zichzelf dezelfde vragen heeft gesteld? En besef je je dat het kan zijn dat iemand aan al  die dingen heeft gedacht en toch tot een andere conclusie dan jij bent gekomen? Iedereen hier is een individu en probeert op zijn of haar manier hun leven beter te maken, of beter te begrijpen, en daar ben jij om ons te zeggen dat we in het verkeerde systeem geloven. Ja, dat schiet mij in het verkeerde keelgat en dan kan je een sarcastische reactie verwachten. 

De grap is, jij weet niets van mij. Of tenminste, je zou wat forum posts kunnen lezen en dan weet je iets. Maar je weet niet eens wat mijn standpunt is in deze kwestie, want ik heb niet eens op de inhoud van jouw post gereageerd. Ik ben het namelijk zelfs eens met een aantal van jouw stellingen, maar ik ben er zelf minder stellig naar anderen over omdat die dingen voor MIJ werken. Zoals sommige dingen ook voor jou werken. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen er iets mee kan. En dat vind ik arrogant, dat jouw manier voor iedereen de beste manier is.

En wat betreft je bronnen, ik heb persoonlijk geen interesse in een inhoudelijke discussie. Zoals je ondertussen misschien al begrijpt ben ik al voorzien van een eigen visie. En die is niet gebaseerd op blind een systeem geloven, sterker nog ik ben 44 jaar en dit is een proces wat al duurt sinds mijn adolescentie. Niet dat ik niet open sta voor andermans gedachten, maar niet als ik al meteen verteld wordt dat ik er helemaal naast zit. Da's geen basis voor een gelijkwaardige discussie en ik kan dat dan ook niet serieus nemen.
2 maanden geleden

Beantwoorden

mathieu wouters @robs
ik begrijp wel wat je zegt.  Maar je had dat bijvoorbeeld ook op die manier kunnen zeggen (bijvoorbeeld : ik ben het met bepaalde dingen wel eens, maar je stelt het wel heel absoluut, terwijl het niet voor iedereen zo hoeft te zijn?).  Ik ken je inderdaad niet.  Jij mij ook niet, dan zou je namelijk merken dat ik helemaal niet zo arrogant ben als ik nu blijkbaar overkom 😉.  Ik ben ook niet zo eenduidig als je nu op basis van mijn posts zou denken.

Ik denk dat ik vooral zo stellig ben als tegenreactie, en het feit dat mijn 'inzichten' nog nieuw zijn en voor mij veel heilzamer zijn dan therapie en medicatie. Maar ik besef ook wel dat ik op die manier niet veel mensen zal bereiken.  Toch blijf ik de noodzaak voelen van een bepaalde 'bewustwording'.  Alleen kan je dat niet forceren.  

Mijn frustratie is vooral : waarom mag je een kind vanaf de geboorte een bepaalde 'waarheid' opdringen en moet ik voorzichtig zijn als ik mijn visie formuleer? Ik probeer namelijk een positieve boodschap te brengen namelijk : we zijn niet zo beperkt als we denken. De realiteit die ons wordt opgedrongen (hoe moet ik dat anders formuleren?) werkt vooral beperkend...
2 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 2 maanden geleden geplaatst
ADHD kun je niet genezen is mijn mening. Je kunt er wel voor kiezen om ADHD te behandelen zonder medicatie maar genezen gaat voor mij een stap te ver.
reactie op @coenoldebijvank:
mathieu wouters bwa, naar mijn mening is het een keuze. Versta me niet verkeerd : onze klachten zijn geen keuze hé! Maar die hebben voor iedereen een andere oorsprong. Je kan er dan voor kiezen je klachten onder de verzamelnaam ADHD te plaatsen en je op die basis verder laten behandelen (wat volgens mij nog te vaak enkel symptoombestrijding is en op lange termijn weinig oplost).  Of je kleeft er geen label op en zoekt verder naar de diepere kern van de klachten.  Nogmaals, als je voor jezelf beslist hebt dat je een stoornis hebt (of je laat anderen dat in jouw plaats beslissen), dan wordt het moeilijk om van je klachten af te komen.

Volgens mij is het label beperkend, en kan de andere optie op lange termijn verruimend werken...  De tegenhanger van beperking is verruiming. Maar mensen (ik ga voorzichtig zijn), dat is (maar) mijn mening!
2 maanden geleden

Beantwoorden

Jorna Postma 1 maand geleden geplaatst
Jemig @mathieu​ We zijn het eens! In ieder geval op dit vlak.
Ik zou het wel iets anders omschrijven. Niet dat ADHD te genezen is, maar dat er niet iets is om te genezen. Dat is mijn visie. En dat heeft inderdaad  te maken met neurodiversiteit.

Wat @teckna​ zegt van de bril: dat is niet hoe het zit. Je kunt ADHD namelijk niet met een simpele test vaststellen, de diagnose is nogal subjectief met een vragenlijst naar de mate waarin je last ervaart van die kenmerken. Geen last is geen ADHD diagnose. 

De mate waarin je last ervaart is voor een heel groot deel afhankelijk van de omgeving waarin je leeft. Is er dan iets mis met jou, omdat het je niet lukt om je aan te passen aan de omgeving, of andersom?

Er is nooit echt onomstreden wetenschappelijk bewijs gevonden dat er bij ADHD verschillen zijn in de hersenen, niet op individueel niveau in ieder geval. Wél is bewezen dat ADHD medicatie kan helpen minder last te ervaren van de kenmerken. Het is geen geneesmiddel, maar een hulpmiddel.

Ik denk dat de ADHD kenmerken zijn oorsprong vinden in de evolutie, dat juist deze kenmerken ooit een functie hebben gehad (lees eens over de hunter/farmer hypothese) en dat ze daarom nog steeds bestaan. ADHD-ers hebben altijd bestaan, het is pas sinds een jaar of 100 dat er een steeds grotere groep mensen komt die last heeft van die kenmerken (of de omgeving die last heeft van hen). 

Ik heb een diagnose ADHD. En sinds een paar jaar ondervind ik niet zo heel veel last meer van de symptomen (ik gebruik geen medicatie). Als ik nu die vragenlijst zou moeten beantwoorden, zou ik die diagnose misschien helemaal niet meer krijgen. Wil niet zeggen dat ik niet die kenmerken meer heb, ik heb er alleen veel minder last van. Vooral omdat ik mijn omgeving zo heb ingericht dat ik wél functioneer.

Ik geloof écht dat ADHD geen stoornis is. Dat dat stukje ons wordt 'aangepraat', omdat we afwijken van het gemiddelde. Ja ADHD kan echt k%t zijn. Het heeft mij ook 3 burn outs en een depressie opgeleverd, omdat ik altijd bleef proberen te voldoen aan het ideaalbeeld, altijd aanpassen. Altijd op m'n tenen lopen. Pas sinds ik dat niet meer doe, dat ik zorg voor hulp bij dingen waar ik minder goed in ben en juist meer doe van dingen waar ik wel goed in ben, pas toen veranderde er iets structureels.

Dus ADHD genezen, nee. Want er valt niks te genezen. 
reactie op @jornapostma:
mathieu wouters @jornapostma
Ja de titel is misschien misleidend aangezien het ook mijn overtuiging is dat er niets te genezen valt.  Dat de mate waarin je last ervaart vooral te maken heeft met de omgeving waarin je opgroeit, de mate waarin er ruimte is voor 'anders zijn'.  En ik vind dat in deze maatschappij de verantwoordelijkheid voor het 'disfunctioneren' of het vastlopen te veel bij het individu wordt gelegd en er te weinig wordt gekeken naar hoe we een maatschappij kunnen creëren waarin er ruimte is voor alle soorten breinen. Als we onze kinderen willen behoeden voor psychische problemen en afhankelijkheid van medicatie moeten we naar een verandering van de heersende visie op de geestelijke gezondheid. 
1 maand geleden

Beantwoorden

Jorna Postma Eens!
1 maand geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Marije Mul 1 maand geleden geplaatst
Wat een onzin, ADHD genezen.. 

Is niet te genezen en het is ook geen ziekte of zo..

De naam ADHD heeft iemand maar een keer bedacht..

Maar goed als er mensen zijn die hier anders over denken, prima.. 

Maar de titel beginnen als "ADHD genezen" is echt grote onzin van de topic starter.. waarschijnlijk last van moeilijk jeugd, angst, onzekerheid of acceptatie?
reactie op @marijemul:
mathieu wouters @marijemul
Het is ook mijn overtuiging dat adhd geen ziekte of echte op zichzelf staande stoornis is. Ik begrijp je reactie dan ook niet zo goed. Ik probeer net uit te leggen dat het een label is voor een reeks symptomen waarvoor geen eenduidige oorzaak kan worden gevonden. 
1 maand geleden

Beantwoorden

Paul Visser 1 maand geleden geplaatst
Ha @jornapostma 

De vergelijking met de bril is een versimpelde vergelijking om een complex idee als ADHD te verduidelijken. Het punt dat het testen op ADHD in vergelijking met een oogtest onder andere veel subjectiever is, ben ik volledig mee eens. Dat punt heb ik wellicht eerder niet goed duidelijk gemaakt. 
Heb je wellicht een suggestie voor een betere vergelijking? 
Je noemt het belangrijke punt "geen last is geen ADHD diagnose", waarbij de hoeveelheid last afhankelijk is van onder andere je omgeving en dat dit kan variëren per levensfase. Hier ben ik het ook mee eens en ik denk dat dit vaak onderbelicht wordt/niet bekend is. Daarbij heeft dit ook effect op de weg naar de diagnose, eventuele onzekerheid over een diagnose, en nog meer punten waar je waarschijnlijk een volledig topic over vol kan schrijven. Voor mij persoonlijk kwam een relatief late diagnose onder andere doordat ik een tijd lang fysiek zwaar werk deed, wat de symptomen voor mij onderdrukken, en de nadelen van mijn ADHD geen effect hadden op dat type werk. (bijvoorbeeld plannen)

Wat bedoel je met dat er geen verschillen zijn in de hersenen op individueel niveau? Hoe relevant is dat als er wel verschillen zijn gekeken naar gemiddelden? 
reactie op @teckna:
Jorna Postma Met betrekking tot de verschillen in de hersenen: Er is niet eensluidend aangetoond dat ADHD-ers minder dopamine/noradrenaline aanmaken, ook omdat dat per persoon en van moment tot moment heel erg kan verschillen. Klinisch is dat zeer lastig aantonen, tenzij je dit bij mensen 24/7 kunt meten (en dan nog is het afhankelijk van wat je doet, je maakt het ook zelf aan, de aanmaak is bij ADHD niet verstoord).

Er zijn op groepsniveau kleine verschillen gevonden in de grootte van de hersenen. Die verschillen zijn zo klein, dat daar eigenlijk geen conclusies aan gehangen kunnen worden. De hoop was om op deze manier een objectieve manier van ADHD diagnosticeren gevonden zou kunnen worden, dat blijkt niet zo te zijn, omdat er voor 90% van de ADHD-ers een overlap is met de 'gemiddelde populatie'(ongeveer). En voor de overige 10% geldt dat het misschien wel een andere oorzaak heeft dan ADHD, dat is niet uitgesloten.

Een betere vergelijking... hmmm. Ik denk dat ADHD medicatie in een heel groot deel van de gevallen helemaal niet nodig is, dat het ook op andere manieren kan. Als ADHD medicatie je helpt om te functioneren zoals anderen functioneren, dan sla je wat mij betreft de plank mis, want dan ben je je evengoed alleen maar aan het aanpassen aan anderen.

Sowieso wordt aangeraden medicatie maar zo'n 2 jaar te gebruiken, daarna gaat de werking achteruit (geldt in ieder geval voor methylfenidaat, dex weet ik niet zeker) en in die tussentijd kan het je helpen om je leven zo te organiseren dat het ondersteunend werkt ipv tegen je.  In dat geval is medicatie met de wind mee een stuk fietsen, ipv soms mee, soms vol tegen. Dat fietsen moet je evengoed zelf doen.
1 maand geleden

Beantwoorden

Nathalie Dominique 1 maand geleden geplaatst
Erg 'storend' en onverantwoord verhaal. Ik denk dat je niet weet wat AD(H)D echt is (omdat je het zelf niet hebt?) en je je niet realiseert hoe ondermijnend onderbehandeling en ontkenning kan zijn. 
reactie op @nathaliedominique:
mathieu wouters @nathaliedominique
Wat vindt je er onverantwoord/storend aan? Ik heb dit topic geschreven vanuit mijn eigen ervaring sinds ik 3 jaar geleden de diagnose ADD kreeg (waar ik aanvankelijk heel blij om was, net om erkenning en een goede behandeling te kunnen krijgen). Kan jij me vertellen wat adhd echt is, zonder louter een opsomming te maken van symptomen? Volgens mij is de term ooit in het leven geroepen om onhandelbare kinderen of kinderen met een concentratieprobleem onder 1 noemer te plaatsen en ze vervolgens medicatie te kunnen geven onder het mom van: 'het is beter voor hun welbevinden' . 
En ik geloof echt dat velen met de medicatie het gevoel hebben geholpen te zijn. Maar het is geen oplossing op lange termijn.  Het helpt ons gewoon beter te voldoen aan een norm die geen norm zou moeten zijn... Het label adhd en de bijhorende behandeling geeft een vals gevoel een 'houvast' te hebben. Terwijl de houvast het geloof in onze aparte eigenschappen, kwaliteiten, talenten kortom in onszelf zou moeten zijn. Maar daar wordt in ons systeem gewoon te weinig op ingezet.. De klachten die we hebben zijn niet het gevolg van bewuste keuzes, maar we kunnen wel bewust worden en kiezen of we afhankelijk willen blijven, of kiezen voor een leven aangepast aan onze eigen normen.
1 maand geleden

Beantwoorden

JJ S 2 weken geleden geplaatst
Tja, het is uiteindelijk waar je voor kiest. De wereld is een rond gaatje, de meeste mensen zijn een rondje en  jij bent een vierkantje. Mathieu, jij hebt er duidelijk voor gekozen je vierkante vorm te accepteren en je wereld als een vierkant gat te zien. Fijn voor jou want dan heb je inderdaad geen klachten meer. 

Helaas is het voor veel mensen simpelweg niet mogelijk om dit ook te doen. Ik weet niet of het komt omdat ik "vierkanter" ben dan jij of omdat mijn ronde wereld minder "buigzaam" is. Maar simpelweg accepteren van mijn 'afwijkijg' zou in essentie betekenen dat ik moet stoppen met mijn leuke baan, mijn relatie moet verbreken, mijn fijne huis moet verkopen en mijn kinderen vaarwel moet zeggen. Dan kies ik liever voor medicatie en behandeling. Dat is niet ideaal en ook zeker niet makkelijk. Maar het helpt echt! En met mij vele anderen.

Het is overigens niet zo dat ik er een pathologische visie op na hou. Want er zijn aspecten van mijn 'vierkante' ADHD brein die mij maken wie ik ben en die ik echt niet anders zou willen. Ik zou mijn brein ook zeker niet willen inruilen voor een 'ronder' brein zonder ADHD. Maar er zijn aspecten in die wereld om mij heen waar ik nu eenmaal niet omheen kan. Ronde gaten waar ik me doorheen moet wringen. En daarvoor moet ik echt aan de slag. En de medicatie helpt daarbij en zorgt dat dit lukt!

Het is dus zeker wel storend en kwetsend Mathieu. Dat jij hier komt verkondigen dat die effort niet meer is dan vasthouden aan 'verouderde wetenschap' en dat ik daar beter gewoon maar mee moet stoppen. Ookal weet ik dat je dat niet kwetsend en storend hebt bedoeld en dat je echt en oprecht denkt dat je hiermee iets positiefs toevoegd aan dit forum.

Als het voor jou zo werkt dan werkt het. Maar realiseer ook dat anderen daar simpelweg niet voor kunnen kiezen. En dus vasthouden aan wat voor hen werkt. Ook al is dat in jouw ogen 'verouderde wetenschap'.
reactie op @js:
mathieu wouters Ik kan je redenering wel volgen.  Maar heb toch volgende bedenking 😉

Wat betreft het verhaal van de rondjes en vierkantjes :

Volgens mij is onze kern bij de geboorte vormloos.  We hebben wel een voorbestemdheid om te groeien naar een bepaalde vorm.  En daarvan komt onze drang.  De wereld heeft op zich ook geen voorkeur voor bepaalde vormen.  Diversiteit is het bewijs van een gezonde natuur.  Het zijn onze ouders, omgeving, school enz... die ons tot rondjes proberen te kneden.  Met de beste bedoelingen, in de overtuiging dat dat de beste garantie is op succes in het leven.  

Al die knedende handen geven je een gevoel van onbehagen. Onrust, want je blijft een drang voelen om naar je voorbestemde vorm te groeien.  En ja, medicatie en therapie helpen die drang wegnemen en geven relatieve rust.  Ik ben ermee akkoord dat je niet alles kan opgeven om toe te geven aan die drang.  Ondanks mijn afkeer tegenover medicatie neem ik ook een antidepressivum dat me helpt te functioneren.  

De wereld vraagt niet dat we allemaal rondjes worden.  Het is het systeem dat te eenduidig gericht is op 'vooruitgang' en welvaart, en te weinig op welbevinden, dat ons allemaal door het gaatje dwingt.  

Ik ben ervan overtuigd dat als genoeg mensen zich bewust(er) worden, we een maatschappij kunnen creëren waarin de vorm niet uitmaakt, met een flexibele rand waar iedereen door past.  In zo een maatschappij zouden labels voor mensen die niet door het gaatje passen, niet nodig zijn.  In plaats van steeds te zeggen : 'het is gewoon zo.  Zo is de wereld.  We moeten ons erbij neerleggen en de middelen gebruiken die het systeem ons aanreikt (en daar dan nog dankbaar voor zijn?).
2 weken geleden

Beantwoorden

mathieu wouters 2 weken geleden geplaatst
@js
ik kan je redenering wel volgen.  Maar heb toch volgende bedenking 😉

Wat betreft het verhaal van de rondjes en vierkantjes :

Volgens mij is onze kern bij de geboorte vormloos.  We hebben wel een voorbestemdheid om te groeien naar een bepaalde vorm.  En daarvan komt onze drang.  De wereld heeft op zich ook geen voorkeur voor bepaalde vormen.  Diversiteit is het bewijs van een gezonde natuur.  Het zijn onze ouders, omgeving, school enz... die ons tot rondjes proberen te kneden.  Met de beste bedoelingen, in de overtuiging dat dat de beste garantie is op succes in het leven.  

Al die knedende handen geven je een gevoel van onbehagen. Onrust, want je blijft een drang voelen om naar je voorbestemde vorm te groeien.  En ja, medicatie en therapie helpen die drang wegnemen en geven relatieve rust.  Ik ben ermee akkoord dat je niet alles kan opgeven om toe te geven aan die drang.  Ondanks mijn afkeer tegenover medicatie neem ik ook een antidepressivum dat me helpt te functioneren.  

De wereld vraagt niet dat we allemaal rondjes worden.  Het is het systeem dat te eenduidig gericht is op 'vooruitgang' en welvaart, en te weinig op welbevinden, dat ons allemaal door het gaatje dwingt.  

Ik ben ervan overtuigd dat als genoeg mensen zich bewust(er) worden, we een maatschappij kunnen creëren waarin de vorm niet uitmaakt, met een flexibele rand waar iedereen door past.  In zo een maatschappij zouden labels voor mensen die niet door het gaatje passen, niet nodig zijn.  In plaats van steeds te zeggen : 'het is gewoon zo.  Zo is de wereld.  We moeten ons erbij neerleggen en de middelen gebruiken die het systeem ons aanreikt (en daar dan nog dankbaar voor zijn?).
JJ S 2 weken geleden geplaatst
Nu kan ik voor een deel onderschrijven wat je zegt hoor Mathieu. Voor zover de boodschap is dat ADHD'ers soms ook meer naar de voordelen moeten kijken van hun 'afwijking van het gemiddelde' en juist met die 'talenten' aan de slag moeten. Dat kan best confronterend zijn. Vooral als het betekent dat je dan afscheid moet nemen van doelen en ambities die je inderdaad aan jezelf hebt opgelegd door verwachtingen van familie/school/maatschappij. En ook kritisch moet gaan kijken hoe je hier nieuwe doelen en ambities voor terug kunt laten komen die beter bij jouw 'vorm' passen en die je uiteindelijk tot een gelukkiger mens moeten maken. Dit kan een rouwproces zijn dat best lastig is en daarnaast is het ook niet altijd evident hoe dat leven er dan uit moet zien. Ik zit daar zelf nu eigenlijk nog middenin.

Ik kan ook respecteren dat je je niet wil neerleggen bij de wereld zoals hij is. Het zou inderdaad heel fijn zijn. Een maatschappij waarin iedereen collectief mijn 'diversiteit' herkent, begrijpt en daar ook perfect rekening mee houdt en daarnaast ook mijn sterke kanten ziet en vooral 'mij' ziet voor wie ik ben. En dat allemaal zonder het plakken van 'labels'. Het is in mijn ogen wel onrealistisch en in algemene zin niet helpend om dit als 'de oplossing' te omarmen en te etaleren.

Het is in mijn ogen namelijk vooral de relatieve 'onzichtbaarheid' van onze afwijking, de ingewikkeldheid ervan en het resulterende onbegrip die het voor mensen met ADHD zo lastig maakt om mee te komen in een maatschappij die toch altijd op 'gemiddelde mensen' zal zijn afgestemd. Het is vaak al lastig genoeg om zelf te doorgronden waar je nu tegen aanloopt. Daarvoor is echt kennis nodig. En ja helaas ook 'labels'.

Iemand van 2,20 meter lang zal in de huidige maatschappij geen label nodig hebben. Iedereen kan zijn 'afwijking' in één oogopslag zien en bedenken waar hij/zij tegen aanloopt. Ook zal dit voor hem/haar veel duidelijker zijn. Het heeft voordelen om 2,20 te zijn. Maar de maatschappij is meer gemaakt voor 'gemiddelde' mensen van 1,80 m. Hij/zij zal dus regelmatig zijn/haar hoofd stoten of rugklachten hebben. En als zo iemand zijn werkgever zal vragen om zijn werkplek of werkzaamheden daarop in te richten, medicatie slikt tegen zijn rugklachten of een andere baan zoekt omdat de klachten niet over gaan, zal hij over het algemeen meer begrip en medeleven oogsten dan iemand die zijn aandachtsproblemen en zelfbeeldissues als reden noemt. Een diagnose of 'label' is niet zaligmakend of voor iedereen informatief. Maar het maakt het probleem wel zichtbaarder en aantoonbaar en geeft daarbij richting aan een mogelijke oplossing. Al is het alleen voor de ADHD'er zelf.

Dan kun je (ver)wachten dat de maatschappij met je mee buigt. En zelfs acties nemen om dat doel te bereiken. Mijn zegen heb je! Maar tot die tijd ben ik toch echt dankbaar voor de middelen en kennis die ik, dankzij die 'verouderde inzichten' voorlopig tot mijn beschikking heb en stel ik het op prijs dat je dit niet wegschrijft als totale onzin...
🔥 Lotte van der Werf 5 dagen geleden geplaatst
Beste mensen, rondjes en vierkantjes,

Jammer dat velen van jullie de woorden van Matthieu zo persoonlijk opvatten.  Als je goed leest dan zegt hij volgens mij dat wat er ook is, of is gebeurd, waardoor je niet lekker in je vel zit, zoekende bent of wat dan ook.... je zelf heel veel kunt doen. Is toch mooi? Hij ontkent ADHD toch niet?
 Ik kies er voor wel medicatie te slikken en wat een ander daarvan vindt, doet mij eigenlijk niet zo veel.
Het is in mujn ogen hoogstens een handicap. En mensen met een relatief kleine handicap kunnen daar best goed mee leren leven toch?
Nogmaals hij ontkent het niet maar biedt juist hoop door te zeggen dat wij in staat zijn om niet onze diagnose te zijn.
Ps ik slik 4x15 mg ritalin per dag. (Best veel voor een vrouw) Het werkt alleen als ik ook een doel heb die dag.  Bv werken of vroeg opstaan en proberen op te ruimen enz. Als ik op de bank blijf liggen dan doet het echt niets! Dat is wat Matthieu volgens mij wil zeggen.

Mathieu, jouw weg in het leven en de resultaten daarvan wil je volgens mij heel graag delen en hoop je dat anderen dat ook gaan inzien. Maar ooit zat jij toch ook op een dieptepunt? Met alle beste bedoelingen heb je je topic geschreven denk ik .... vergeet niet dat jij al best ver bent in proces en bewustwording. Ik kan mij voorstellen dat de meeste mensen jouw teksten niet helemaal snappen of verkeerd opvatten. Ik volg het hoor en voel mij daardoor ook niet aangevallen. Als heel veel mensen zo reageren kun je ook te rade gaan bij jezelf. Hoe kom ik over en wat is mijn doel met het uiten van min mening. Hoe kan ik mijn woorden anders inzetten en toch mijn verhaal vertellen zodat mensen niet in de weerstand gaan.
reactie op @lottevanderwerf:
mathieu wouters hallo @lottevanderwerf​,

dank je voor je steun 😊

Ik ontken de klachten, die onder de noemer ADHD worden geplaatst, inderdaad niet, maar vraag me af of het wel helpend is om er het label ADHD op te plakken.  Dan lijkt het alsof je de verklaring hebt gevonden en er niets anders op zit (wat ze je graag doen geloven) dan een leven lang therapie te volgen en medicatie te slikken.  En ik geloof inderdaad dat er heel veel dingen zijn die je in je leven kan veranderen, waardoor die medicatie op termijn misschien niet meer nodig is.

In onze maatschappij wordt onze bedrading gezien als een handicap.  En we ervaren het zelf ook zo omdat we onze aard moeten onderdrukken en moeite hebben om mee te draaien.  Maar zelf zie ik het dus niet meer als een handicap of een stoornis.  Eerder als moeite met functioneren in een vaak 'gestoorde', eenduidige, maatschappij die geen rekening houdt met verschillen in bedrading, die iedereen door dezelfde vleesmolen draait om er een eenheidsworst van te maken 😊.
4 dagen geleden

Beantwoorden

Sebas van Drongelen 5 dagen geleden geplaatst
ach nu ik toch achter de pc zit....

@mathieu​ goedemiddag,

jij zult het vast met mij eens zijn en mogelijk anderen ook, dat niet iedereen op hetzelfde bewustzijnsniveau zit, toch?

zijn ouders denk je ermee gebaat om een kind te overspoelen met info, of alleen antwoord te geven op de vragen die ze stellen en op een manier die ze kunnen begrijpen?

Nu heb ik niet alles door gelezen (niet dat het niet interessant is!), maar wat opmerkelijk is dat er veel weerstand klinkt.

Lijkt het je niet makkelijker om de vragen van mensen te beantwoorden die geïnteresseerd en nieuwsgierig zijn naar de ervaring en info die jij kunt geven?

beste lezert, een koele en fijne dag gewenst
reactie op @sebasvandrongelen:
mathieu wouters Hey @sebasvandrongelen​,

om deftig te kunnen antwoorden op je vragen moet ik zelf mijn tekst nog eens helemaal lezen 😃.

Ik was ook verbaasd van de weerstand op wat ik geschreven had.  Het heeft vooral te maken met de toon denk ik.  Dat is een 'fout' die ik wel meer maak : ik ben voor mezelf tot een inzicht gekomen, ben daar enthousiast over.  Wil het dan delen met anderen, in de veronderstelling dat die daar ook enthousiast over gaan zijn 😃.  Niet dus...

Het klinkt allemaal een beetje arrogant hé.  Ik ontken de realiteit/waarheid van anderen en kom met een totaal andere kijk.  En dan schop ik blijkbaar tegen schenen...  Van de andere kant denk ik : het is mijn manier, waarom zou ik me inhouden?  Je ziet er iets in, of je bent er niet mee akkoord.  Niet mijn bedoeling om mensen aan te vallen.  En als dat hun gevoel is, dan is dat ook 'maar' hun gevoel.

Dit gebeurt er dus als je het 'geloof' van anderen in vraag stelt...  Dan komt het over als een aanval.  Terwijl dat dat niet mijn bedoeling is.  Ik wil enkel wat tegengewicht bieden aan de reguliere visie op ziekte/stoornis, en een discussie op gang brengen.  Maar zoek nog naar de goeie manier om dat te doen 😊
4 dagen geleden

Beantwoorden

Sebas van Drongelen Hey @mathieu​,

ik denk dat zowel jouw als mijn vraag beantwoord zijn.

Waar mijn vraag naar jou zou zijn is: ''Wat is jouw intentie?''

Terwijl jouw vraagstuk  is: ''wat is de beste manier om mijn levensvisie te delen en anderen te enthousiasmeren'' 

als ik het resultaat hierboven bekijk, lijkt het mij dat je genoeg empirische data kan verzamelen om jezelf een paar kritische vragen te stellen over hoe je tot een beter resultaat kunt komen.



4 dagen geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Sebas van Drongelen 4 dagen geleden geplaatst
P.S.

Je hebt (@mathieu​) ook echt wel wat interessante dingen te zeggen.

Maar sommige discussies komen niet tot hun recht in deze vorm van communicatie.

Ik schat dat jij wel bekend ben met NLP?!

waar het model dat ze in die ''visie'' gebruiken iets afwijkt van meer modale zijn er weinig verschillen.

Komt ie:

als van de gehele communicatie pak weg 5% verbaal is, dan is 95% non-verbaal.
(voor meer verfijnde info verwijs ik de lezer zelf wat op te zoeken!)

wil dus zeggen dat er in communicatie altijd een hoop verlies is.

Maar er is altijd een zender en een ontvanger.

ik denk (just my humble opinion) dat als jij jouw boodschap weet over te brengen in de vorm van een op zich staand iets, een baken, een boei, een lichttoren. (hoop dat je me volg)

Ik denk dat je dan meer in contact komt met de juiste ontvangers.

als het te wazig is bedenk dan deze:

Als je altijd iets blijft doen op dezelfde manier, hoe kun je dan een ander resultaat verwachten?

cheers
reactie op @sebasvandrongelen:
mathieu wouters Goeiemorgen @sebasvandrongelen​,

bedankt voor je tips.  Die NLP had ik nog niet van gehoord maar lijkt me wel interessant (al ga ik niet gauw weer geld geven aan een cursus, die ik dan na enkele lessen waarschijnlijk toch weer opgeef).  

Ik denk dat er inderdaad veel van mijn intentie verloren gaat in deze vorm van communicatie, en er te veel ruimte is voor misinterpretatie.  Daarbij zijn de meesten hier op zoek naar 'lotgenoten' om ervaringen mee uit te wisselen, en hebben minder boodschap aan iemand die tracht bepaalde denkbeelden onderuit te halen. En daar heb ik alle begrip voor.  

Ik heb al gezocht naar andere forums waar ik eventueel meer weerklank zou kunnen vinden.  Maar die zijn dan vaak weer té zweverig, compleet gestoord, of gewoon beneden alle peil.  Daarbij denk ik : welke meerwaarde heeft het dit te verkondigen op een forum met mensen die een gelijkaardige kijk hebben?  Als het enkel is om mekaar in een denkwijze te bevestigen heeft het allemaal geen zin.

Mijn intenties : van de ene kant oprecht mensen tot andere inzichten brengen die eventueel helpen zijn.  Maar een deel heeft ook te maken (moet ik eerlijk toegeven) met het zoeken naar erkenning.  Net als jij (en het overgrote deel van onze lotgenoten hier) heb ik een heel laag zelfbeeld.  Ik heb altijd moeite gehad om mee te kunnen (op school, latere leven, mijn plaats vinden in de maatschappij...).  Daardoor heeft er zich een afkeer tegen 'het systeem' ontwikkeld bij mij (had je nog niet door hé 😃).  Ik ben nog steeds op zoek naar mijn 'doel'.  Ik heb een goeie job, een gezin, een leuke plek, en toch blijft er iets knagen.  Het gevoel dat ik mijn rol nog steeds niet aan het vervullen ben.  

Mijn alternatieve kijk op de dingen zie ik als een kracht, en ik denk dat daar ook mijn doel ligt.  Alleen :  de juiste vorm/manier om dit over te brengen heb ik nog niet gevonden.  Maar ik ben ervan overtuigd dat dat maar een kwestie van tijd is.  Jouw tips zullen daar zeker toe bijdragen.  ik denk trouwens dat ik ook veel kan leren van jouw manier van communiceren : heel direct, maar toch begripvol en helpend!
Nogmaals bedankt!
4 dagen geleden

Beantwoorden

Sebas van Drongelen 3 dagen geleden geplaatst
your welcome
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 08 May 2020 om 10:58
Aantal lezers 45
Aantal reacties 36