Wat moet ik doen? (ADHD - ADD gezin)

Laatste reactie 07/10/2019 10:34 door Coen
· Markeren als ongelezen
M Adrem 1 week geleden geplaatst
Ik ben even benieuwd hoe jullie tegen mijn situatie aankijken.
Even een situatieschets als eerste:
- Sinds 2000 heb ik aan de lopende band nare dingen meegemaakt. Hiervoor hulp gezocht, maar van de PTSS kom ik nooit helemaal af.
- In 2010 werd ik na een heftige zwangerschap met veel ziekenhuisopnames moeder van een zoontje met zwaar ADHD.
- In 2011 werd ik weer moeder na weer een heftige zwangerschap met veel ziekenhuisopnames. Ik kreeg een dochter die tot op heden nog geen etiket heeft, maar zeker ADHD-achtige kenmerken heeft.
- Ik ben gestopt met werken.
- Zoon werd gediagnosticeerd met ADHD en ging naar speciaal onderwijs toen hij 5 was.
- Zelf kreeg ik in 2012 het etiket ADD.
- Mijn huwelijk liep niet meer. Ex was niet meer gelukkig en ik was eenzaam door gebrek aan support en begrip. 
- Ik zit in het 2de jaar van een leuke HBO-studie. Deze ben ik gestart toen ik nog getrouwd was.
- Nu heb ik co-ouderschap en mijn ex geen etiket.
- Inmiddels heb ik een nieuwe relatie. Hartstikke leuk, helemaal gelukkig en verliefd. Maar deze man heeft net als ik ADD. 

Ik werk mij het vuur uit de sloffen om het hoofd mentaal en fysiek op alle fronten boven water te houden. Ik kan mij niet herinneren dat dit sinds 2000 anders is geweest. Ik ben een optimistisch persoon, van nature vrolijk en krachtig. Al die jaren ben ik maar doorgegaan en doorgegaan. Het kon niet anders. Ik stelde mijzelf nooit op de eerste plaats. Dat vind ik tenminste. Ik ben alleen maar aan het overleven geweest en van ontspannen had ik nooit gehoord. Tot ik mijn nieuwe vriend ontmoette, die mij aan het denken heeft gezet over de situatie waar ik in zit. De situatie is niet te doen voor mij. Ik sta continue onderdruk, ben iedere keer overspannen, overprikkeld. Daardoor lopen dingen als het huishouden, studie, evt. werk spaak en heb ik een kort lontje. Ik ben intelligent zat, maar loop op mijn tenen. Ik besef mij dat ik niet op alle fronten de ballen hoog kan houden. Ik vraag mij af de kinderen niet een stabielere thuisbasis hebben bij mijn ex die ze meer rust, structuur kan bieden en beter is in overzicht bewaren. Ik vind mijzelf een goede moeder hoor, maar het zijn wel kids met een flinke gebruiksaanwijzing die nu verhuizen van het ene huis naar het andere en veel aandacht, geduld, structuur en rust vragen. Ik wil het niet, maar ik denk nu dat het het beste is om de zorg anders te verdelen. Dat zij bij mijn ex gaan wonen en ik ze minder ga zien. Ik vind namelijk ook dat ik van een nieuwe relatie niet kan verwachten dat deze mij helpt opvoeden. Dit zal ik zelf moeten doen, maar het is teveel. Teveel druk, teveel prikkels. Allemaal fysieke klachten. Ik ben moe!!!! Ik heb geen leven zo. Ik heb al zoveel begeleiding gehad voor mijzelf en de kinderen. Ik ben er zelf van overtuigd dat ik meer in balans moet komen voor mij en de kids en dat dit niet lukt op deze manier zoals het nu is. Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen. begrijpen jullie mij? wat zouden jullie doen? 
Heleen Van Arkel 1 week geleden geplaatst
Oooo, wat heftig en herkenbaar allemaal!!!
In jouw plaats zou ik denk ik inderdaad de zorg wat meer uit handen geven, hoe pijnlijk en verdrietig ook!
Ik ken een gezin met drie jongetjes die alledrie in een pleeggezin zijn geplaatst doordat hun ouders gingen scheiden, pa is manisch depressief en ma heeft adhd, kinder ook adhd, moeder kon het niet aan, logisch!
Ik heb heel veel respect voor haar dat ze deze keus heeft gemaakt, je moet wel anders ga je er aan onderdoor en je kinderen kun je niet de rust en begeleiding geven die je zou willen!
Maak goede afspraken, laat je niet tegen houden door mensen die je niet begrijpen maar volg je intuitie, die is goed ontwikkeld bij ons!
Hoop dat je er uit zult komen en een fijne toekomst tegemoet gaat!

Lieve groet, Heleen.
M Adrem 1 week geleden geplaatst
dankjewel voor jouw reactie...Lief dat je zegt dat inuitie goed ontwikkeld is. Heel vaak is er in het verleen niet naar geluisterd. Maar het is zo. Ik ben inderdaad ook intuïtief heel sterk.
Sara Br 1 week geleden geplaatst
Klinkt heftig Marieke! 

Ik wil even zeggen dat ik het supergoed van je vind dat je je kinderen voorop stelt! Als de kinderen beter af zijn bij je ex lijkt het me goed om daarover met hem in gesprek te gaan. Zou het wel heel goed uitleggen aan je kids, dat ze niet denken dat mamma ze "wegdoet" oid. 
Nienke Brinkman 1 week geleden geplaatst
Zeker heftig dit!

Als je er zelf niet weet uit te komen.. en dat de oplossing is dat de kinderen naar je ex 'moeten' dan moet het maar zo zijn.. gaat hij hier wel mee akkoord dan?

Coen Olde Bijvank 1 week geleden geplaatst

tips ervaringen voor ADHD / ADD gezin


hoi Marieke, ik heb zoals telefonisch besproken even jouw bericht in verschillende kanalen geplaatst, de onderstaande reacties heb ik mogen ontvangen. Ik hoop dat je er wat aan hebt.

1) Inderdaad mee eens.
Je hebt echt rust nodig en de juiste personen die jou kunnen ondersteunen en helpen.
Eerst bij jezelf te raden gaan en te voelen wat je nodig hebt.
Meestal is de eigen intuïtie juist.

2) Herkenbaar verhaal
Mijn kids zijn na 7 jaar bij mij bij hun vader gaan wonen omdat ik burn-out was en heeft ze veel rust gebracht
Omdat hij rustiger is en stabieler
Wees voorzichtig met deze beslissing want het is niet zomaar iets
Het is een groot gemis
Als je enigszins hulp kunt krijgen om het bij jou rustiger te krijgen etc probeer dat wel!
Het is ook niet zomaar iets gescheiden, nieuwe relatie, werken en alleen zorg voor kinderen
En zeker als je ADHD / ADD hebt
Rust regelmaat structuur en kids op nummer 1 is mijn advies
Nu ze nog jong zijn kan je nog band aan werken als ze uit huis zijn en ouder worden gaan ze steeds meer hun eigen weg.

3) Heel verhaal, herkenbaar, met ADD, een dochter met ADHD en zoon met asperger. Wat helpt.... rust in je dagelijkse bezigheden = rust in je hoofd. Alle dagelijkse en wekelijkse bezigheden rangschikken op prioriteit. Vervolgens van onderaf de lijst (tijdelijk?) verwijderen / afzeggen. Vermeld voor degene die er mee te maken hebben duidelijk waarom je dat doet. Dit is moeilijk, omdat je jezelf overal verantwoordelijk voor voelt en het gevoel hebt, dat je faalt. Toch doorzetten en wegstrepen. Door deze werkwijze creëer je vanzelf rust en geeft je de mogelijkheid om de rest van je werkzaamheden goed en rustig te doen. Dit resulteert weer in een juiste voorbereiding, aanpak, zelfvertrouwen en belangrijk... vertrouwen van mensen in je omgeving. Kortom.... streep zoveel mogelijk even weg, hou de belangrijkste dingen over en ervaar rust en een rijker leven. Later kun je weer (met beleid) wat extra's toevoegen aan je bezigheden.

4) Je kunt echt naar BINNEN gaan. Meditatie lijkt niet te kunnen maar juist daarom zal je kunnen omarmen. Als je rust en acceptatie gaat realiseren dan zul je anders gaan kijken naar alles om je heen.

5) Duidelijk verhaal. Verwachten dat iemand helpt is niet oke denk ik, maar je mag het wel vragen. Hoe denkt je ex er over? En de kinderen? Hebben zij ideeën? Misschien is de eerste stap die je kan zetten jouw probleem of behoefte te delen en er niet alleen mee rond te blijven lopen. Bespreek het met ex en vriend en misschien ook met de kinderen. Wie weet heeft een van hen een briljant idee.

6) Kinderen hebben beide ouders nodig. Hier in de straat zie ik iemand het oplossen door de kinderen thuis te laten en de ouders te laten wisselen. Een goede en rustgevende oplossing.

7) Het klinkt of je richting burn out gaat, of er misschien al in zit. Ik zou je willen adviseren om hier hulp bij te vragen, met name op het gebied van opvoedondersteuning. En mocht je beslissen om je ex te vragen de kinderen op te vangen, laat dit dan tijdelijk zijn. Of kijk naar mogelijkheden om ze meer bij de ex te laten zijn, en minder bij jouw, in stapjes. Rituelen kunnen erg helpen bij het begrijpelijk maken voor je kinderen van, als ik goed reken, 9 en 8? Zou je dat willen doen, dan betekent het dat je probeert stil te staan bij hoe je rituelen zou willen vormgeven. Dat kan heel simpel met een bepaald koffertje bijv. dat ze altijd meenemen als ze naar vader of naar jou gaan. Met liedjes, verhaaltjes, een spelletje, een speciale knuffel. Kan van alles zijn. Ik heb zelf ook ADHD met hoge intelligentie, mijn kinderen ook. En boy, wat heb ik het zwaar gehad in periodes, waarin ik je gedachten-stroom wel herken. Kinderen zijn gelukkig heel weerbaar/verend, dus die veren weer terug als jij beter in je vel zit. Wat op nummer 1 moet staan is structuur die je jezelf geeft, maar ook rust. Dus: kloppen al je spitsuren? Zit daar een vaste volgorde in, die kan ook rust geven. Evt. werken met pictogrammenlijstjes zodat je kinderen ook mee kunnen denken en werken. En na de spitsuren? Bouw je een moment in van rust. Dat kan met muziek. Dat kan mindless naar de lucht buiten kijken. Dat kan met een wandeling. Dat kan ook heel hard huilen zijn als het eruit moet. Maakt niet uit. Rust in je hoofd is moeilijk te vinden, zeker als PTSS ook een rol speelt. Wist je dat cognitieve gedragstherapie in combinatie met EMDR goed kan helpen daarbij? Ik wens je heel heel veel sterkte. Maar ook wens ik je vertrouwen in de goede uitkomst. Het zijn nu ook de tropenjaren, zeker met jouw verhaal. Dit wordt makkelijker naarmate je kinderen ouder worden. Hou vol! Je bent niet alleen.

8) PTSS: heeft ook veel baat bij rust en regelmaat. Bij overzicht en zo min mogelijk onverwachte dingen.
Kinderen brengen vaak onverwachte dingen mee, wat met PTSS moeilijk kan zijn. Door AD(H)D leefregels kun je ook PTSS enigszins verlichten.
(zwaar) ADHD: zorg voor rust, regelmaat en duidelijkheid.
Maak een planner met verschillende kleuren (al naar gelang de gevoeligheid per persoon kiezen).
Als je dan in de planning ieder meeneemt, dus ook de vader van de kinderen voor hen inzichtelijk maken, komt er meer rust.
Dingen die niet in te plannen zijn zet je met een andere kleur op de planner, een vaste kleur, zodat ook dat went.
Zorg voor een prikkelarme omgeving, wat inhoudt dat er ook weinig veranderingen zijn.
Als je gestopt bent met werken, dan heb je ook zelf geen structuur. Dat kan PTSS triggeren.
Ook je huishouden heeft dan geen tijdsframe om te houden, anders dan je kinderen en partner. Moeilijk met ADD.
Het is moeilijk voor een niet-ADDer om begrip, support en geduld te hebben. Het lijkt voor de buitenstaander of "alles" expres gedaan wordt, vergeten wordt.
Je studie is ritme, ga zo door!
Je ex heeft geen etiket, maat dat betekent niet dat hij vrij van aandoeningen of fouten is. Laat je niet schuchter maken..
Je nieuwe
- Inmiddels heb ik een nieuwe relatie. Hartstikke relatie heeft ook ADD. Fijn, dan heb je waarschijnlijk nu wel begrip en support.
Laat me raden, je exman gebruikt hem om de kinderen te krijgen?
Het is al zonder AD(H)D hard werken om alles gedaan en gebalanceerd te krijgen. Fysiek is dat al pittig.
Mentaal al helemaal. Heb moed! De kracht die je hebt is bewonderenswaardig.
Als je je niets anders herinnert dan sinds 2000 het vuur uit je sloffen werken en fysiek en mentaal moe te zijn, dan is dat al een teken dat je exman ver voor.de geboorte van je kinderen al afwezig qas qua steun en begrip.
Je kunt al die jaren doorgaan, op reserve. Vroeg of laat komt toch de rekening. Laat je psyche of je lichaam je in de steek. Als moeder en als vrouw heb je tijd.voor jezelf nodig, om op fmte laden. Als jij jezelf niet de plaats geeft die jou toekomt, doet een ander dat ook niet. Schaam je dus niet te zeggen: NU EVEN NIET!!
Ontspannen kun je ook door met bv. je hond (of in je eentje, met een vriendin) te wandelen, op een boomstronk te gaan zitten, de ogen te sluiten en te luisteren naar de natuur om je heen. Dan ga je je richten op iets anders dan gezin en zorgen.
Als ik het lees heb je last van burnout, een hele.erge overspannenheid.
De overprikkeling un je als gezegd deels door planning voorkomen
overprikkeld. HUISHOUDEN: er is een planner/kalender hiervoor, met allerlei tips en tijdschema's, dat kan helpen.
Laat je partner helpen, zorg dat je tijd voor jezelf krijgt. Geloof me, je kinderen, ex-man en partner zullen het verschil merken en je na verloop van tijd steunen.
Je intelligentie zit je dwars, omdat je jezelf niet begrijpt. Je bent geen.machine, ook ik hebt tijd nodig om uit te rusten.
Vraag om hulp, dat is niets om je voor te schamen.
De beste basis hebben kinderen wanneer beide ouders zich om hen bekommeren. Stabiliteit is belangrijk, maar liefde nog meer.
Als je nu eens om de tafel ging zitten, en in rust met ex en partner(s) overlegde? Gewoon samen regels opstellen, waaraan ieder zich houdt.
Samen structuur opzetten,er rust, structuur kan bieden en overzicht. Dit in de planner zetten. En als je er even doorheen zit: vader als achtervang, of opa/oma/oom/tante.
Laat de kinderen niet verhuizen, zorg dat jullie elkaar afwisselen. Daarmee geef je de kinderen rust, duidelijkheid (zelfde huis, zelfde regels), structuur. Aandacht kun je dan geven, omdat je ook rust krijgt, even geen.kinderen, prikkels enz., waardoor ook geduld zal.toenemen.
Verdeel de zorg evenredig. Als alles aan je ex plakt, krijg je ook ergernissen. Beide zijn ouder, beide.evenveel last.
Je nieuwe relatie heeft geen keuze, jij bent moeder. In eerste instantie. En deze persoon hoeft niet op te voeden, dat doen de ouders. Maar de nieuwe.partner kan wel dezelfde regels en in acht nemen en zo de opvoeding ondersteunen. Dan krijg je een toegevoegde waarde. En iemand naar wie het kind vertrouwen schept en bij wie het terecht kan wanneer moeder.of vader liever niet in vertrouwen worden genomen.
Verdeel de zorg, dan zul je je beter voelen. Zorg voor rust.
Wat ik deed met teveel prikkels: gordijnen dicht, lampen.uit, kaarsen aan. Soms: wandelen, naar de natuur luisteren. In balans komen kom je ook door te zeggen dat het je even teveel wordt. Gewoon eerlijk zijn, hulp vragen aan je ex of familie.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 03 October 2019 om 15:05
Aantal lezers 21
Aantal reacties 6