Add of emotionele verwaarlozing

Laatste reactie 13/02/2019 08:01 door Annemarie
· Markeren als ongelezen
Annemarie VB 2 maanden geleden geplaatst
Ik ben er nog steeds niet uit. Heb ik add of komen mijn klachten door ik emotionele verwaarlozing. De klachten lijken namelijk erg op elkaar. Altijd onrust, je leeg voelen, nieuwe uitdagingen zoeken, snel verveeld zijn, me weinig verbonden voelen enz. Aangezien hier waarschijnlijk meer mensen op het forum zitten waarvan hun ouders die niet geleerd zijn om over gevoelens te praten, kritisch waren, weinig genegenheid toonden ben ik benieuwd hoe jullie hierover denken. Hoe hiermee om te gaan zou namelijk een wereld van verschil zijn. Het een is een kwestie van acceptatie en de ander van zoeken naar wie je zelf in de basis bent. Op welke leeftijd begonnen jullie klachten, hoe werd dit zichtbaar en hoe gingen jullie ouders hiermee om? 
War Hoofd 2 maanden geleden geplaatst
Heb je een diagnose van een van deze bovenstaande dingen ? Want idd maakt het nogal uit wat het is en hoe er dan me om te gaan. 
Emotionele verwaarlozing is iets anders en dat is omdat er thuis idd geen aandacht was voor wat een kind nodig heeft. Liefde, aandacht etc. Dit wordt vooral in de eerste jaren in de basis van de opvoeding gelegd. Heb je een idee of je toen goed hebt kunnen hechten aan je ouders/verzorgers en of je toen een goede basis gehad hebt ? 
Dan is leeftijd ook nog een interessant punt om rekening mee te houden. Vroeger dachten ze dan rust, reinheid en regelmaat met de klok moest.  Dus kinderen lagen veel meer apart in bed van de rest van het gezin en men dacht dat aandacht kinderen zou verwennen. Wat ook wel kan op een bepaald vlak maar niet in de eerste jaren.  
En add is vanuit de hersenen en al in de aanleg. Dat heeft niks met emotionele verwaarlozing te maken.  Als je het zeker wil weten is gedegen onderzoek echt noodzakelijk. Er zijn ook nog andere dingen die er ook sterk op allebei kunnen lijken, om dat uit te zoeken is in je eentje eigenlijk niet te doen. Vooral niet als mogelijk emotionele verwaarlozing/ hechtingsstoornis ook een mogelijkheid is. 
reactie op @warhoofd:
Annemarie VB Dank voor je reactie warhoofd. Ik heb diagnose add gehad. Daarbij heb ik mij ook altijd anders heb gevoeld (lastig te zeggen of dit alleen door jeugd komt of mogelijk ook door add). Dat maakt mij erg onzeker. Ik kan dan blijven analyseren. In meerdere diagnoses kan ik mij namelijk best vinden. Ik ben benieuwd waar jullie als kind tegen aan liepen en hoe jullie ouders hiermee om zijn gegaan? 
2 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 2 maanden geleden geplaatst
Dit is nou precies de vraag waar ik ook mee worstel @annemariev 
Omdat ik even een tijd me wat minder verdiep, heb ik nog niet verder gezocht. 

Ook ik voelde me altijd anders. Mijn vader was altijd weg en na een jaar of 8 niet meer betrokken, mijn moeder was druk met zorgen voor anderen of al mijn andere broers en zussen. 
Ik had het gevoel alles zelf te moeten leren, zelf te doen, regelen en dat heb ik ook jarenlang gedaan. Niet voor niets liggen mijn eisen hoog, voor mezelf en voor anderen. 

Een paar gedachten: 
- je leest van veel mensen met ADHD dat ze zich altijd anders voelen. (ik kan me uit mijn eigen tijd nog 2 momenten herinneren waarop ik dat besefte: één in de kleuterklas en meer bewust in groep 5 (8 a 9 jaar). Vooral die laatste, daar zag ik dat de 'gemiddelde' andere jongen anders was. 

- Mensen met ADHD hebben vaak een ouder met ADHD of ASS. Wat je ouders jou niet kunnen geven zul je ook zelf niet leren. 
Als je als ADD'er introvert, rustig en snel overprikkeld bent, is het behoorlijk lastig om een ouder te hebben die de hyperactieve variant heeft. 
Dat kun je ook omdraaien natuurlijk. 
- Mensen met ADHD lijken óf juist heel véél over hun gevoelens en kwetsbaarheden te praten, of vinden het juist héél moeilijk om hun gevoel te uiten en zitten voor hun gevoel 'op slot'. Ze voelen soms zelfs letterlijk niet. 
Als je een vader of moeder hebt met ASS en je bent zelf heel erg gevoelig, zul je extra snel gekwetst en niet gezien zijn als één van je ouders -onbedoeld- over je grenzen heen walst. 

Als je kijkt naar persoonlijkheidsstoornissen die veel voorkomen bij ADHD, zie je dat bijv. de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis of de dwangmatige PS, vooral voorkomen bij óf kinderen die emotioneel verwaarloosd zijn óf juist de kinderen die overmatig beschermd zijn. 

Als je ouders het zwart-wit en rigide denken ook hebben, het denken in goed en in fout, kan dat heftige conflicten en discussies opleveren. 

In het gezin waar ik opgroeide had je zowel autisme als alle varianten van ADHD. Dat was trouwens als kind vaak erg gezellig hoor, maar je kunt je voorstellen dat er ook heel veel heftige conflicten zijn geweest. 
Met name in de adolescentie is de helft getroffen door een burn-out, angststoornis, dwangmatig gedrag. 

Bij ons was dat vooral omdat we onszelf uitschakelden en leerden er altijd voor een ander te zijn. Daarbij werden onze grenzen niet bewaakt door een volwassene. één ouder was er niet en één was er teveel, die alle problemen en emoties met de kinderen besprak (gevolg: parentificatie). In combinatie met het hooggevoelige, ernstige manier van denken maar ook de hyperactiviteit om zo hard te werken om alle ballen in de lucht te houden, enfin... cocktailtje. 

De vraag hoe ik er mee heb leren omgaan is nu niet kort te beantwoorden. Dus ik noem alleen wat kernwoorden. 
- leren voelen wat je lichaam aangeeft (hoofdpijn, gejaagdheid, opwinding, dopamine-aanjagers etc) en het herkennen en doseren. 
- Reflectie, kleine aanpassingen, reflectie, kleine aanpassingen, reflectie, kleine aanpassingen. Tot in het oneindige. 
- Vrij te leren zijn van schuld en schaamte. Er is geen goed of fout. Ook in je oordeel naar anderen. -fijn om te leren voor mensen die zichzelf altijd voor de kop slaan omdat ze wéér in hun valkuilen stappen-. Als je leert dat oordeel over jezelf los te laten -gaat niet in een keer- en bedenkt dat je -als het goed is- nog héél lang mee mag in de wereld, geef je jezelf de energie en ruimte om steeds met kleine aanpassingen te experimenteren en te kijken wat voor jou werkt. 
- Niet verwachten dat de wereld net zo denkt als jij, net zoveel energie in zaken steekt als jij, net zo gevoelig is als jij. Anderen volwassenen zijn als het goed is in staat om voor zichzelf te zorgen. 
- in psychotherapie gaan waarin je grondig leert wat je patronen zijn die je in je jeugd hebt opgebouwd, hoe je thuissituatie en omgeving was en wat voor invloed dat had op jou. 
Ik ben heel erg geholpen onder begeleiding van een psychiater met het boek Illusies van Ingeborg Bosch. 
-  Niet schamen als je medicatie nodig hebt ter ondersteuning. Het kan enorm verlichten. 
- Het gat van emotionele verwaarlozing is bij de meesten iets wat de rest van hun leven gevoelig blijft en bij vermoeidheid of crisissituaties of life-events vooral de kop op steekt. 

Sommigen blijven van hun partner verlangen dat zij die gaten moeten vullen.
Daarin lijken sommigen met ADHD en symptomen van emotionele verwaarlozing ook erg op elkaar: Een soort leegte die niet gevuld kan worden, hoeveel complimentjes je ook krijgt. (ik heb het niet over de extreme variant: hechtingsstoornis/bodemloze put) 
Een partner kan je niet alles geven, want geen mens is perfect. 

Het is voor mij héél erg belangrijk geweest om mezelf als buitenstaander te bekijken en trots te zijn op wat ik doe, los van het oordeel van een ander. 

En dan de belangrijkste: bovenstaande is een levenstraject. In het begin is het zwaar, moeilijk en veel. Maar hoe verder je komt, hoe interessanter, uitdagender het wordt. 
Ook dan nog ben je vaak moe, gefrustreerd, soms ronduit leeg, verdrietig en moedeloos en gespannen en wil je gewoon rúst. 

Ik heb geleerd om dat toe te laten in die momenten en tegenwoordig weet ik: even uitzitten, even rusten, over een dag of 2 -max een week- voel ik me dan weer stukken beter. Als dat niet zo is, weet ik dat er structureel iets in mijn leven is wat teveel van me vraagt. 

Oh ja en heel belangrijk: pak die zon!! ga eruit, kijk naar de natuur, luister goede muziek, beweeg (hoeft niet intensief te zijn). 
Als je blijft piekeren kun je ook met jezelf afspreken dat je maar een halfuur per dag mag nadenken, malen etc. 

Ooit schrijf ik een boek -of dat nou nu is, over 10 jaar of als ik 80 ben- waarin ik alles vertel en uitleg, al ben ik zelf de enige lezer ;-) 

Andries out
Annemarie VB 2 maanden geleden geplaatst
Mooie reactie! Veel herkenning. Misschien is het tweeledig en heeft dat de add bemoeilijkt. En add en ouders die niet beschermden en waar we juist de neiging hadden voor te zorgen. Terwijl iemand met add eigenlijk al genoeg aan zich zelf heeft en juist begeleiding nodig heeft. 

Ik leer ook steeds meer mijn grenzen. En dat ik inderdaad niet met iedereen dikke vrienden hoef te zijn, ik niet iedereen kan helpen. Voel ook steeds meer als ik dit toch wel doe het gelijk energie zuigt. Dat is voor mij dan een soort alarmbelletje.

Vanuit mijn strenge opvoeding vind ik het nog steeds lastig rust te pakken. Bang dat dat niet mag, ik faal, lui ben. Dat is echt een patroon dat ik geleerd heb vanuit de straffende ouders. Ik ben me er wel bewust van. Het is een leerproces. De kunst om mezelf daar de tijd in te geven en het niet kwalijk te nemen als het eens niet lukt. 

Herkenbaar wat je schrijft. Naar buiten, op pad gaan. Merk dat als ik eruit  ben ik me ook beter voel. Alsof alle negativiteit en mist weg trekt. 

Nou dat boek lijkt me leuk! Hoe meer erkenning hoe beter. 

Heel veel succes! En bedankt voor je reactie. Toch fijn te horen dat meer mensen hier over na denken! 
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 10 February 2019 om 18:17
Aantal lezers 17
Aantal reacties 5